บทที่ 12 สายเลือดหรือสายรัก (02)

“งั้นแม่พาไปนอนนะคะ ไปค่ะหนูดา ไปนอนดีกว่า” พาขวัญล้างมือด้วยน้ำสะอาด แขนเรียวช้อนร่างของบุตรสาวคนเล็กขึ้น ยื่นมือหนึ่งไปจูงมือหัวโจกตัวแสบที่ยังตาแป๋วอยู่

          เด็กๆ ถูกพามายังโซฟาตัวเดิม พาณิธิดาตัวอ่อนเพราะง่วงนอนเต็มที ต่างจากพาณิภัคที่ยังหันมองโน่นนี่อยู่ตลอด

          “อยู่กับน้องนะคะหนูภัค แม่ไปซักผ้าก่อน เดี๋ยวเข้ามาหานะ แล้วอย่าซนนะคะ เดี๋ยวป๊ะป๋ากลับมาจะดุเอา”

          พาณิภัคพยักหน้า แต่ไม่รู้ว่าแกเข้าใจหรือไม่ แล้วคนเป็นแม่ก็เดินหายออกไปทางด้านหลัง หลังเดินไปปิดประตูด้านหน้าเรียบร้อยแล้ว ป้องกันลูกๆ แอบไปซนข้างนอก

          สองมือขยี้ผ้าตัวเล็กพลางคิดถึงอนาคต บางทีก็เหนื่อยใจและกลัว เธอเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ที่เข้มแข็งมาได้ถึงทุกวันนี้เพราะลูกทั้งนั้น หวังว่าจะไม่มีปัญหาอย่างอื่นตามมาอีก แค่นี้ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อ แม่ ลูกก็ห่างเหินกันเกินพอแล้ว

          ขณะที่พาณิธิดากำลังหลับ คนตาแป๋วก็ได้ก้าวลงจากโซฟา หันมองซ้ายแลขวาสำรวจตรวจตราหาความสนุก เท้าน้อยขยับเดินไปยังห้องครัวก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชามที่วางไว้ แล้วพยายามเขย่งเท้าเพื่อจะคว้ามันลงมา แต่เอื้อมเท่าไรก็ไม่ถึงทำให้เบนหน้าไปมองหาสิ่งอื่นแทน

          เท้าน้อยๆ รีบสาวไปทันที ก่อนจะค่อยๆ ผลักประตูเข้าไปด้านใน แล้วมองสำรวจตามเคย เด็กหญิงเอียงคอมองเจ้ากรอบรูปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะตัวกว้าง นึกอยากจะยื่นมือไปคว้ามันมาดู แต่ก็เปลี่ยนใจเสียก่อน เพราะเห็นบางอย่างอยู่ในตู้กระจกที่มีความสูงไม่มาก แล้วทิ้งตัวลงนั่ง

          “รูป...ป๊ะป๋า”    

          ภาพถ่ายในกรอบสี่เหลี่ยมเรียกรอยยิ้มกว้างโชว์ฟัน พาณิภัคพึมพำคล้ายกับกำลังคุยอยู่กับบิดา แล้วบานกระจกก็ถูกเปิดให้กว้างกว่าเดิม เมื่อมีหนึ่งสิ่งดึงดูดสายตา มือป้อมๆ ฉวยเอามาวางไว้บนตัก แล้วจดจ้องอย่างสงสัย คิ้วน้อยผูกโบเมื่อมองภาพถ่ายของใครคนหนึ่งในอัลบั้ม

          พาณิภัคดึงภาพถ่ายนั้นออกมาเฝ้ามองเนื่องด้วยไม่คุ้นตา แต่สำหรับเจ้าของบ้านหลังนี้กลับเป็นภาพที่คุ้นเคย และตราตรึงอยู่ในใจเสมอ

          ชั่วอึดใจมือน้อยก็จัดการฉีกรูปนั้นออกจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ในด้านพาขวัญยังคงออกแรงซักเสื้อผ้าอยู่ ไม่รู้สึกว่าเหนื่อยเลยสักนิดถ้าทำเพื่อลูก แต่มีเบ้ปากบ้างยามรู้สึกว่าเจ็บแผล เมื่อเสร็จสิ้นหญิงสาวก็ล้างไม้ล้างมือเดินกลับไปดูลูกอีกรอบ

          “หนูภัค” พาขวัญตกใจเมื่อไม่พบลูกสาวคนโต เห็นแต่พาณิธิดานอนหลับอยู่ จนต้องเดินไปตรวจตราประตูหน้าบ้าน มันยังล็อกอยู่เช่นเดิม

          นาทีต่อมาหญิงสาวก็ใจหายวาบ ยามเห็นว่าประตูห้องหนึ่งถูกเปิดออก สองเท้ารีบก้าวไปดู ขณะได้ยินเสียงไขกุญแจเข้ามาในบ้าน

          “หนูภัคทำอะไรลูก” พาขวัญร้องถาม

          ด้านคนเป็นลูกเงยหน้าแล้วส่งยิ้มหวาน ทว่าคนเป็นแม่เจียนจะน้ำตาตก ถลาตัวเข้าไปใกล้ลูกสาวพร้อมแย่งบางอย่างออกจากมือ เมื่อก้มหน้าลงมองชิ้นส่วนภาพถ่ายที่ลูกสาวเป็นคนฉีกแล้วก็ใจสั่น ก่อนจะต้องดึงลูกสาวเข้ามากอดสุดกำลัง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

          “คะ...คุณโมกข์”