Mag-log inเธอกับลูกก็เป็นได้แค่ 'คนนอกหัวใจ' สำหรับเขา “คือขวัญอยากจะฝากหนูดาไว้กับคุณโมกข์สักครู่ค่ะ” ร่างกำยำนิ่งเงียบไม่ตอบใดๆ ราวถ้อยคำจากปากนุ่มไม่มีผลอะไรทั้งนั้น “ฝนยังตกอยู่ ขวัญกลัวลูกเปียกเลยจะอุ้มกลับไปทีละคน แถมร่มก็คันเล็กนิดเดียว” หญิงสาวอธิบายถึงเหตุผล เธอห่วงพาณิธิดาเป็นอย่างมาก ส่วนลูกสาวคนโตค่อนข้างเป็นเด็กแข็งแรงและร่าเริง คนได้ฟังเอาแต่จ้องมองสองแม่ลูก แล้วหนึ่งถ้อยคำก็หลุดพ้นจากปากอุ่นร้อน “ไม่...” คำปฏิเสธสั้นๆ ได้ใจความนั้นสร้างอาการวูบไหวในแววตาคู่หม่น พาขวัญไม่เอ่ยปากร้องขออีก หมุนตัวออกจากห้องทำงานมา เพราะรู้ว่าโมกข์นั้นเป็นคนเสมอต้นเสมอปลาย...เย็นชา แต่ก็เพราะเธอไง เขาถึงเป็นเช่นนี้
view moreชายหนุ่มกลับเลือกระบายยิ้มอ่อนๆ ภาพตรงหน้าไม่มีเค้าของภรรยาสำรอง เขาสร้างจินตนาการขึ้นมาด้วยฤทธิ์ของน้ำเมา ก่อนจะทำบางอย่างให้คลายความคิดถึง โมกข์จุมพิตหนักๆ ลงบนเรียวปากอิ่ม คลุกเคล้าด้วยแรงปรารถนา ทำเอาคนใต้ร่างเบิกตาโตกว่าเดิม เนื้อตัวชาหนึบ เนื่องด้วยอ่อนประสบการณ์ต่อรสจูบ “อื้อ...อูณ โฮก อ่อย” เสียงอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์ไม่ส่งผลใดๆ เลย คนเมามายยังรุกคืบด้วยการจูบเร่าร้อน ผสมรสชาติของความหวานละมุนเข้าไปด้วย พาขวัญตั้งตัวไม่ทัน และรับรู้ได้ถึงรสขมที่ติดอยู่ปลายลิ้น ในสมองและห้วงความรู้สึกนึกคิดของโมกข์มีความคิดถึงบรรจุอยู่จนล้นปรี่จนเกิดภาพลวงเบื้องหน้า ชายหนุ่มรีบฉกฉวยปรนเปรอความคำนึงหา เพราะยามขาด ยามจากไป คนที่ยังอยู่นั้นเจ็บปางตาย ต้องตื่นขึ้นมาวนเวียนอยู่ในวังวนความเศร้า ถึงแม้จะผ่านมาเกือบสามปีแล้วก็ตาม เพลิงสวาทลุกกระพือโหมหนัก เข้าโรมรันรุกรักจนเตียงแทบร้อนเป็นไฟ ขณะเจ้าของร่างบางพยายามทุบอกกว้างหลายหน อยากให้เขาหยุด เธอจะขาดอากาศหายใจอยู่แล้วจากการจูบอย่างดูดดื่ม “คุณโมกข์ นี่ขวัญนะ ไม่ใช่คุณนุริน มองดูดีๆ สิค
ด้านคนที่กระชากรถออกจากบ้าน เวลานี้มุ่งหน้าไปดับร้อนด้วยสิ่งที่จะทำให้ใจนั้นร้อนกว่า มันคือเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ชายหนุ่มไม่แตะต้องมานาน ตั้งแต่ลูกสาวฝาแฝดลืมตาดูโลก กระนั้นวันนี้กลับต้องหวนมาพึ่งมันเพื่อระงับอารมณ์โกรธที่ปะทุขึ้น โมกข์อยากจะตะโกนเพื่อระบายความเดือดที่คุโชนอยู่ในอก ทว่ากลับทำได้แค่ถอยห่างออกมา ในเมื่อคนกระทำผิดนั้นคือบุคคลที่เขาไม่สามารถง้างมือขึ้นเพื่อตีได้ เจ็บเกินเจ็บ ความทรงจำต่างๆ ในภาพถ่ายสลักสำคัญต่อใจอันห่อเหี่ยวเป็นอย่างมาก บัดนี้กลับถูกทำลายราวกับถูกกัดจนเป็นช่องโหว่ ภาพรอยยิ้มของสองคนซ้อนทับกัน ทั้งของคนรักที่ตายจากไปกับอีกหนึ่งคนที่มีอิทธิพลต่อคนตัวโตไม่น้อยเลย “ป๊ะป๋า ป๊ะป๋า” หัวใจคล้ายจะแหลกสลาย เสียงเรียกขานนี้เสมือนมีมีดมากรีดใจหากเขาทำอะไรรุนแรง และถ้าเป็นเช่นนั้นจริงคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต เขารู้ตัวดีว่าสมควรเลือกสิ่งใด ใช่ว่าจะจมอยู่ในอดีตเสียจนไม่ลืมหูลืมตา หัวใจยังมีมุมสว่างไว้คอยโอบกอดสองร่างน้อย หากจะเอาผิดที่พาขวัญแทนก็ไม่คิดจะทำ ในเมื่อหญิงสาวคงไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นเช่นนั้น บางทีมันอาจจะเป็นสั
หญิงสาวลูบศีรษะเล็กเบาๆ ก่อนจะปาดน้ำตาออกจากใบหน้าแล้วตั้งสติ “แม่ขอโทษนะคะที่ทำให้หนูภัคเจ็บ แต่หนูภัคทำผิดรู้ตัวไหม หนูภัคไม่สมควรฉีกของเล่นแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม” คนเป็นแม่ต้องซุกซ่อนความรู้สึกสะเทือนใจไว้ เธอจะปล่อยให้ลูกเสียนิสัยไม่ได้ ในเมื่อแกทำผิดก็ต้องรู้และรับผิดชอบ แม้ว่านี่จะเป็นความผิดครั้งแรก พาณิภัคทำหน้าไม่เข้าใจนัก พลางก้มหน้าลงมองเศษรูปภาพ “นะ...หนูภัคฉีก” “ค่ะ หนูภัคฉีก แต่มันฉีกไม่ได้ มันเป็นของรักของป๊ะป๋า หนูภัคทำผิด” หลังจากนั้นคนทำผิดก็เงียบไป เหมือนแกจะพยายามทำความเข้าใจ แล้วน้ำตาใสๆ ก็เอ่อท้นอีกครา “หนูภัคขอโพด” พาขวัญยื่นมือไปเช็ดน้ำตาแล้วยกยิ้มกว้าง ไม่อยากให้แกกลัวมากไปกว่านี้ ก่อนจะดึงร่างเล็กเข้ามานั่งบนตักแล้วจูบลงที่ผมนุ่มดุจเส้นไหม “คนที่หนูภัคต้องขอโทษคือป๊ะป๋านะคะ” เธออธิบายพลันปรายตามองสิ่งที่ทำให้โมกข์กระชากรถออกจากบ้านไป เธอจะทำอย่างไรดี จะหาหนทางใดมาสมานรอยแผลระหว่างพ่อลูก แค่นี้ก็ห่างเหินกันจนปลายมือแทบจะเอื้อมไม่ถึงแล้ว อย่าให้มากไปกว่านี้เลย แต่ของ
“คะ...คุณโมกข์” เจ้าของร่างสูงใหญ่ยืนนิ่งพิจารณาสิ่งที่เกิดขึ้น “ขวัญขอโทษค่ะ” เธอรู้ว่าคำขอโทษของเธอมันคงไม่มีความหมายถ้าเทียบกับรูปภาพพวกนี้ เนื้อตัวของกายกำยำแทบสั่นเมื่อพบกับเศษชิ้นส่วนภาพถ่าย ภาพที่เขาใช้กล้องถ่ายคนรักเอาไว้ โมกข์ตวัดสายตามองคู่แม่ลูกด้วยความโกรธ ก่อนจะกำหมัดแน่น พาขวัญเห็นปฏิกิริยานั้นทำให้ผวาตัวกอดลูกสาวแน่นกว่าเดิม นัยน์ตาของโมกข์แดงก่ำด้วยความโกรธจัด ลมหายใจระอุร้อน เขาขบกรามแน่น รู้สึกราวหัวใจแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนภาพถ่าย ขณะที่พาณิภัคยังไม่รู้เรื่องว่าตนทำผิด “ป๊ะป๋า” เด็กหญิงส่งเสียงเรียก แล้วขยับตัวหมายจะลุกขึ้นเดินเข้าไปหา แต่พาขวัญไม่ยอมปล่อย ทำให้แกเริ่มร้องแล้วเบ้ปาก กางมือออกคล้ายอยากให้โมกข์เข้ามาอุ้ม แต่ฝ่ายชายยังนิ่งเฉย หัวใจคนเป็นแม่ร้าววูบ สายตาต่อว่านั้นทำให้กลัวนัก เพราะอาจจะกระทบต่อความรู้สึกคนในอ้อมกอด ไม่รู้จะทำอย่างไรไม่ให้โมกข์ติดใจเอาความ รู้อยู่เต็มอกว่าสายใยรักข้นกว่าสายเลือดเป็นไหนๆ เนื้อตัวของหญิงสาวเย็นเยียบไปหมด แล้วเผลอออกแรงกอดลูกสุดฤทธิ์ จนมีเสียงร้องไห้จ้าอ