LOGINShare
บทที่ 11 ขโมยขึ้นใจ (03)
publish date:
2026-04-27 11:27:17“ฉันจะย้ายไปนอนห้องข้างๆ” โมกข์อธิบายต่อให้จบ แล้วเดินหายออกไปจากบ้าน
ฝ่ายหญิงสาวก้มหน้าพับเสื้อผ้าให้เสร็จ แล้วพาลูกไปสำรวจบ้านหลังใหม่ มีความตื่นเต้นฉายชัดในแววตา อย่างแรกคงต้องตรงดิ่งไปยังห้องนอน เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าภายในมีเตียงขนาดใหญ่พอให้สามคนแม่ลูกนอนกอดกันได้ พาขวัญไม่จำเป็นต้องลงไปนอนบนพื้นเหมือนก่อนอีกแล้ว
แถมห้องยังกว้างกว่าเดิม พอให้เด็กๆ วิ่งเล่นได้เต็มที่ พร้อมทั้งมีข้าวของเครื่องใช้อำนวยความสะดวกมากกว่าเก่า พาขวัญมองดูลูกสาวทั้งสองที่สนุกสนานกับการกระโดดขึ้นลงบนฟูกนุ่มๆ
ชายหนุ่มคงไม่รู้ว่านี่คือการเริ่มต้นที่ดี เป็นคลื่นความสุขเล็กๆ ที่ไม่ได้หามาง่ายๆ และเชื่อสิว่าอีกไม่นานโมกข์จะต้องถูกเด็กๆ ร่ายมนตร์ใส่ จนต้องกลายไปเป็นคุณพ่อจอมหวงแน่นอน บางทีอาจจะกลายไปเป็นคนติดลูกเลยก็ได้ ความใสซื่อและความน่ารักจะเข้ามามีอิทธิพลต่อร่างกำยำ
ใช่ว่าจะปล่อยใจให้คาดหวังเต็มที่ เธอยังต้องแบ่งพื้นที่เอาไว้เผื่อเจ็บด้วย หลังภาพของใครบางคนยังย้ำเตือนอยู่ในความทรงจำ
ก่อนหน้านี้ระหว่างพาเด็กๆ ขึ้นบันไดมาสายตาของพาขวัญได้ไปปะทะกับรูปขนาดใหญ่ที่แขวนติดผนัง สีหน้าเลยจืดเจื่อนไปชั่วขณะหนึ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอและธัญญาเรศ ผู้หญิงใบหน้าสวยคนนั้นอาจจะยังมีชีวิตและได้อยู่เคียงข้างโมกข์
พอพระจันทร์ลอยขึ้นมาทำหน้าที่ เจ้าของดวงตากลมโตก็ก้มหน้าลงมองลูกสาวที่หลับอยู่ในอก ด้านซ้ายเป็นพาณิภัค ด้านขวาสำหรับพาณิธิดา แล้วระบายยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้กลับมาหาพวกแกทั้งสอง
ด้านคนเสียสละห้องกว้างให้ภรรยาและลูกๆ กำลังนอนเอามือก่ายหน้าผาก มีหลายเรื่องให้ต้องขบคิดและทบทวน หนึ่งในนั้นไม่พ้นเรื่องของพาขวัญ ยอมรับว่าเขายังวางทิฐิไม่ได้ แต่ก็ไม่อยากใจไม้ไส้ระกำเกินไป ยังมีเมตตาให้ในฐานะเพื่อนมนุษย์ คิดว่าการพาสามคนแม่ลูกเข้ามาอยู่ด้วยกันเช่นนี้เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว
“คุณคงเข้าใจผมนะนุริน”
ความรักที่เขามีให้นุรินยังไม่จืดจาง และการที่เขารักมาก คิดถึงมาก ย่อมต้องเจ็บและทุกข์มากเป็นธรรมดา
“ลูก”
พาขวัญมีอากัปกิริยาตกใจทันทีที่เปิดเปลือกตาขึ้น หลังไม่พบร่างของลูกสาวทั้งสองบนเตียง หญิงสาวใจหายวาบ กลัวพวกแกจะเดินออกไปซนด้านนอกแล้วเกิดพลัดตกบันไดเข้า
หญิงสาวรีบส่งเสียงเรียกทันใด ทว่าไม่มีเสียงตอบกลับมาสักนิด เธอจึงขยับลงจากเตียงมุ่งหน้าออกจากห้อง สายตากวาดมองหาอย่างหวั่นใจ กลัวเด็กๆ จะไปสร้างความรำคาญให้แก่เจ้าของบ้าน จนกระทั่งมายืนอยู่หน้าห้องนอนของโมกข์ แล้วออกแรงเคาะประตูเบาๆ เผื่อลูกจะอยู่กับชายหนุ่ม
ไม่นานเสียงใสๆ ก็แว่วออกมา
“ป๊ะป๋า ฮิๆ...หนาวๆ” เป็นเสียงสั่นๆ ของพาณิภัค ดังออกมาจากห้องน้ำ
หัวคิ้วคนเป็นมารดาเกิดความสงสัยทันที จึงต้องเดินไปไขความกระจ่าง
“แม่ขัน แม่ขัน”
เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไป ลูกทั้งสองก็ส่งเสียงเรียก แล้วพากันวิ่งเข้ามากอดขาด้วยท่าทางสั่นๆ คงเป็นเพราะหยดน้ำจากฝักบัวเป็นแน่ สีหน้าของคนเป็นแม่ปรากฏรอยยิ้ม ชั่วอึดใจก็หลุดเสียงหัวเราะยามเห็นสภาพของใครอีกคน
ชายหนุ่มเปียกโชกราวกับไปตกน้ำที่ไหนมา...แต่แล้วคนขำก็ต้องหลบสายตาคมลึกที่มองมาอย่างไม่พอใจ
“เดี๋ยวขวัญแต่งตัวให้ลูกเองค่ะ” ชายหนุ่มทำเพียงพยักหน้ารับ แล้วเดินเลี่ยงไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า พร้อมต้องกลบเกลื่อนรอยยิ้ม
ใช่ว่าเขารับมือลูกสาวทั้งสองไม่ไหว แต่เห็นพวกแกมีความสุขเลยปล่อยให้เล่นต่างหาก เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เดินลงมายังห้องครัวด้านล่างเพื่อลงมือทำบางสิ่ง
สักสิบห้านาทีต่อมา กลิ่นหอมฉุยก็ได้ลอยมาเตะปลายจมูกของสามคนแม่ลูก พาขวัญพาเด็กๆ ตามกลิ่นนั้นมา แล้วพบคนตัวโตนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร มีชามข้าวต้มวางเรียงอยู่สามใบ แน่นอนว่าสองในสามต้องเป็นของเจ้าฝาแฝด ส่วนที่เหลืออีกหนึ่งทำให้หญิงสาวอดคิดเข้าข้างตนเองไม่ได้
“นั่งลงสิ” เสียงทุ้มเข้มออกคำสั่ง
Latest chapter
ภรรยาสำรอง บทที่ 34 ความคิดถึงและรัก (04)
“ฉันเก็บไว้เป็นความทรงจำที่ดีไง พอแล้วละกับการอยู่กับอดีต ทุกวันนี้ฉันมีแค่เธอกับลูกเท่านั้น” เรื่องทั้งหมดจบลงแล้วตั้งแต่พาขวัญเป็นอิสระ ความใกล้ชิดที่ผ่านมาทำให้เขาเรียนรู้หัวใจได้มากขึ้น จึงเลือกที่จะอยู่กับปัจจุบัน กว่าจะคิดได้ก็เกือบที่จะสายไปเสียแล้ว อึดใจต่อมาก็ได้หันไปดึงมือนุ่มมากุมไว้ “แล้วฉันก็อยากจะขอโทษด้วยนะที่ฉันไม่เคยเชื่อเธอเลย ตอนนี้คนของคุณย่าสารภาพแล้วว่า เธอไม่ได้เต็มใจ เธอเปลี่ยนใจไม่ยอมทำตามแผนแล้ว แต่โดนคุณย่าซ้อนแผน” เมื่อคนเป็นย่าถูกจับ คนสนิทของเจ้าตัวก็มาสารภาพกับเขา เพราะกลัวจะถูกลูกหลงไปด้วยและอยากจะให้ยื่นมือเข้าไปช่วย แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้พ้นกฎหมาย เพราะช่วยธัญญาเรศทำผิดไว้หลายอย่าง พาขวัญรู้สึกคล้ายได้ปลดล็อกสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจและไม่ได้รู้สึกโกรธอะไร รวมถึงไม่อยากคิดถึงอดีตอีกแล้ว แล้วมองคนที่ยื่นมือมาลูบหน้าท้อง “พรุ่งนี้ฉันต้องกลับแล้วนะ” เขาอยากจะอยู่กับพาขวัญต่อ แต่ก็ไม่สามารถทิ้งที่ไร่ได้นาน แต่สัญญาว่าจะมาหาอีกแน่ จะมาจนกว่าพาขวัญจะใจอ่อน พาขวัญขบเม้มปากแน่น เพราะหัวใจบอกชัดว่า ไม่อยาก
ภรรยาสำรอง บทที่ 34 ความคิดถึงและรัก (03)
“คุณโมกข์ทำหรือคะ” หญิงสาวร้องถาม บุญตาพยักหน้ารับ มือเล็กหยิบช้อนขึ้นมาตักกับข้าวหลายอย่างใส่ปาก บอกไม่ถูกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร ดีใจผสมกับความไม่คาดหมาย ส่วนชายหนุ่มก็ทำหน้าที่พ่อโดยการพาลูกไปเดินเลือกซื้อของในตัวจังหวัด แล้วต่อด้วยการไปห้างสรรพสินค้า แต่แล้วก็มีหนึ่งสิ่งที่เรียกความสนใจแก่เด็กๆ ได้ดี ไม่พ้นมุมของเล่น โมกข์จึงพาลูกไปเดินดู ไม่ได้สนใจกับเด็กผู้ชายวัยซนด้านหลัง ทว่าไม่นานสายตาคมกริบก็ต้องหันมองหลังจากพาณิธิดานั้นล้มลงหน้าคะมำ “แง...ป๊ะป๋า” เด็กหญิงร้องไห้ด้วยความเจ็บและตกใจที่จู่ๆ ก็โดนผลักเข้าเต็มแรง ทำให้โมกข์หันไปมองตัวต้นเหตุแล้วต้องส่ายศีรษะเมื่อพบว่าเป็นเด็กด้วยกันนี่เอง จึงต้องมองหาผู้ปกครองของเด็กคนดังกล่าวแล้วพาไปหาเพื่อตักเตือน ทว่าเรื่องนี้กลับลุกลามกว่าที่ควรจะเป็น ในด้านเจ้าของร่างระหงจู่ๆ ก็มีอาการใจหวิวๆ ขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ขณะกำลังนั่งรอสามคนพ่อลูกอยู่บนแคร่ไม้หน้าบ้าน คงจะไม่มีอะไรหรอก อาจจะคิดมากไปเอง โมกข์กับลูกแค่ออกไปซื้อของกัน จะมีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่ไม่นานเท้าก็ต้องก้าวขยับยามได้
ภรรยาสำรอง บทที่ 34 ความคิดถึงและรัก (02)
ตกดึกพาณิภัคและพาณิธิดายังไม่ยอมห่างจากบิดา ทำให้พาขวัญต้องนำผ้าห่มมาปูให้พวกแกได้นอนด้วยกันสมใจที่ด้านหน้า มีเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังขึ้นอยู่ตลอด ดูมีความสุขอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ บ้านไม่จำเป็นต้องหลังใหญ่ เงินทองไม่ต้องมีเป็นถุงเป็นถัง แค่มีความสุขกองโตเท่านี้ก็สร้างรอยยิ้มให้ได้มากมาย และคงหาจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว “ที่ไร่เป็นยังไงบ้างคะ” หญิงสาวยังคิดถึงทุกคนเสมอ “ก็เหมือนเดิม ลุงไม้กับป้าพิมพ์บ่นว่าคิดถึง ครั้งหน้าว่าจะพามาหาด้วย” โดยเฉพาะคนเก่าคนแก่ของไร่บ่นให้ฟังทุกวันว่าอยากจะอุ้มเด็กๆ เหมือนก่อน “ขวัญเองก็คิดถึงลุงไม้กับป้าพิมพ์เหมือนกันค่ะ” หญิงสาวยังพึงระลึกอยู่เสมอถึงความเมตตาของผู้ใหญ่ทั้งสอง คราแรกที่เธอเข้าไปอยู่ในไร่จอมใจนั้นแสนจะอ้างว้าง แต่พอทั้งสองเข้ามาพูดคุยด้วยก็ทำให้เธอคลายจากความกลัวไปได้เยอะ จนค่อยๆ สนิทมากขึ้น ไม่นานก็มีหนึ่งคำถามดังขึ้น “แล้วไม่คิดถึงฉันบ้างเหรอ” คนฟังไม่ตอบ เบือนหน้าหนีไปอีกทาง ขณะที่โมกข์ระบายยิ้มอมเศร้า “ช่างเถอะ” หลังจากนั้นพาขวัญและโมกข์ก็ไม่มีการสนทนา
ภรรยาสำรอง บทที่ 34 ความคิดถึงและรัก
“พี่นี่มัน...” “แล้วนี่รู้หรือยังว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย” โมกข์ไม่ตอบแถมยังเปลี่ยนเรื่อง ทำให้หมอกต้องส่ายศีรษะ “ผู้ชายค่ะพี่โมกข์” นุดีตอบแล้วหันไปมองหน้าสามี เพราะถูกใจหมอกเป็นที่สุด ชายหนุ่มอยากจะมีลูกผู้ชายเป็นคนแรก แต่ถ้าเป็นลูกสาวก็ไม่ว่ากัน “เสียดายนะครับ ไม่ได้แบบยัยหนูภัค หนูดา” หมอกยังอดเสียดายไม่หาย อยากจะได้ควบสองแบบพี่ชายบ้าง แต่อย่างไรก็ยังรักลูกไม่เปลี่ยนแปลง “งั้นท้องหน้าก็มีแบบฉันให้ได้สิ” คนเป็นพี่คล้ายท้าน้อง ทำให้หมอกยักคิ้ว คอยดูสิ เขาจะต้องมีลูกฝาแฝดแบบพี่ชายให้ได้ คราวนี้ละคงสนุกน่าดู น่าจะทั้งแสบและซนไม่ต่างจากพาณิภัคและพาณิธิดา “แล้วนี่คิดจะทำอะไรครับ” อดถามไม่ได้กับอาการนิ่งๆ “เรียนรู้หัวใจของตัวเอง” โมกข์ตอบ “ระวังเถอะครับ สุนัขจะคาบไปรับประทาน” ถึงกับเตือนด้วยความหวังดี ชักช้าไปจะไม่ทันการณ์ พาขวัญเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงขี้ริ้วขี้เหร่ เธอมีเสน่ห์ แถมยังเป็นคนดี หนุ่มๆ คงอยากได้มาเป็นแม่ของลูก “ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันส่งเจ้าเปี๊ยกไปเป็นทัพหน้าแล้ว” คนฟังทั้งสองทำหน้าไม่เข้าใจ โมกข
ภรรยาสำรอง บทที่ 33 บทเรียนหัวใจ (02)
ลุงไม้และภรรยาถึงกับออกอาการดีใจกับข่าวที่เจ้านายนำมาบอก สายตานั้นขยายกว้างขึ้น แต่ก็ต้องเศร้าในประโยคถัดมาอยู่ดี “ทำไมถึงไม่พาหนูขวัญกับเด็กๆ กลับมาล่ะคะ” พิมพ์ผกาทำสีหน้าเศร้า คิดถึงพาขวัญและฝาแฝด เธอช่วยเลี้ยงดูมาตั้งแต่ยังแบเบาะ จากไปเช่นนี้ย่อมทำให้เกิดความโหยหาเป็นธรรมดา อีกอย่างอยากให้คนเป็นนายได้มีความสุข เชื่อว่าสายตาของตนไม่ผิดเพี้ยน คนหน้านิ่งกำลังมีความรักบรรจุอยู่ภายใน “ผมไม่อยากบังคับครับ พาขวัญเองก็ตกอยู่ภายใต้กรงขังมานาน เธอสมควรใช้ชีวิตตามต้องการ อีกอย่างเธอคงอยากจะอยู่กับแม่ของเธอด้วยครับ” เป็นเหตุผลง่ายๆ ซึ่งโมกข์ไม่เคยอธิบายให้เจ้าตัวรับรู้ เอาแต่ทำตัวทื่อๆ “แล้วทำไมไม่ลองพาคุณแม่ของหนูขวัญมาอยู่ที่นี่ด้วยกันล่ะครับ” ลุงไม้เสนออีกหนึ่งหนทาง “เรื่องนั้นผมทำแน่ครับ แต่อยู่ที่ว่าบทเรียนหัวใจของผมกับพาขวัญครั้งนี้จะต้องใช้ระยะเวลาอีกยาวนานไหม ผมไม่อยากไปเร่งอะไร ค่อยเป็นค่อยไปจะดีกว่าครับ” บทเรียนชีวิตของตนและภรรยาผ่านอะไรมามาก ทุกข์มากกว่าสุข กว่าจะปลดปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ จึงอยากให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์
ภรรยาสำรอง บทที่ 33 บทเรียนหัวใจ
“หึ กล้าพูดนะพาขวัญ แล้วทีเธอล่ะยังจะไม่บอกฉันเรื่องลูกเลย” ประโยคที่สวนกลับมาทำให้เธอสะอึกแล้วนิ่งไป “แม่ว่าใจเย็นกันดีกว่านะ แล้วเราเข้าไปคุยกันในบ้าน ขวัญเองเรากำลังท้องกำลังไส้จะมาโมโหแบบนี้ได้ยังไง ไม่คิดถึงลูกหรือไง ส่วนคุณโมกข์ใจเย็นหน่อยนะคะ อย่าทำให้หลานๆ ต้องตกใจเลย” คนอาบน้ำร้อนมาก่อนพอจะดูออก แท้จริงแล้วคนทั้งคู่ไม่ได้ถึงขั้นจะเกลียดกัน แต่ต้องปรับความเข้าใจกัน หนนี้คนที่ถอนหายใจระบายความเครียดเป็นชายหนุ่มเอง เขาพยักหน้าแล้วปล่อยลูกลง ก่อนจะหันมองแม่ของลูก แล้วยิ้ม เผลอแป๊บเดียวเขากำลังจะกลายไปเป็นคุณพ่อลูกสามแล้ว “เราเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่านะคะคุณโมกข์” ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปด้านใน เด็กๆ ก็วิ่งตามคอยเกาะแข้งเกาะขาด้วยความคิดถึง เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นซักถามบิดาถึงหลายวันที่ผ่านมา ภาพเหล่านั้นสะเทือนหัวใจคนยืนมองทั้งสองคน โดยเฉพาะคนที่หอบเด็กๆ หนีมา “เห็นความสุขของลูกไหมขวัญ” บุญตาตั้งคำถาม “แต่แม่ไม่ได้ยัดเยียดให้ขวัญต้องเลือกในสิ่งที่ฝืนใจนะลูก แม่แค่อยากให้คุยกัน และไม่ปิดบัง คุณโมกข์เองก็มีสิ
ภรรยาสำรอง บทที่ 13 เริ่มต้นใหม่ (04)
“ทำไมถึงให้หมอนั่นเข้ามาในห้อง” เขาถามอีกคำถามและต้องการคำตอบพอๆ กับคำถามแรก นุดียังไม่ยอมเปิดปากเอ่ยบอก และสงสัยว่าทำไมคนตัวโตถึงรู้ แต่ไม่อยากถามอะไรให้มากความ เลือกจะออกปากไล่ชายหนุ่มโดยไม่สนใจว่าเขาจะรู้สึกเช่นไร เธออยากให้เขาเจ็บบ้าง จะได้รู้ว่ามันเป็นอย่างไร หมอกไม่ได้สนถ้
ภรรยาสำรอง บทที่ 13 เริ่มต้นใหม่ (03)
“เราไปมีเรื่องอะไรกับคุณธัญญาเรศหรือเปล่า” อดสงสัยไม่ได้ เพราะแววตาของนุดีมันฟ้องว่ามีความบาดหมางบรรจุอยู่ คนโดนถามชะงัก พริบตาต่อมาก็ส่ายหน้า จะให้บอกอย่างนั้นหรือ เธอทำไม่ได้หรอก เพราะรู้ว่าวาคิมจะไม่นิ่งดูดาย เขาต้องยื่นมือเข้ามาช่วยแน่นอน ถึงแม้จะค่อนข้างมั่นใจว่ากำลังพลของคนตรงหน้ามี
ภรรยาสำรอง บทที่ 13 เริ่มต้นใหม่ (02)
“หน็อย ทำมาเป็นอวดเก่ง” ธัญญาเรศแทบดิ้นเร่าในท่าทางถือดีนั้น นึกตำหนิอีกฝ่ายที่ไม่รู้จักเจียมตัวเสียเลยว่าอาศัยอยู่ใต้ฝ่าเท้าของตน แค่ลงน้ำหนักหนึ่งครั้งก็จมธรณี ใบหน้าของชายที่ขึ้นชื่อว่าเคยเป็นเจ้าของฝ่ามือนุ่มนิ่มนั้นไม่แม้แต่จะแสดงอาการหึงหวงใด แค่หันหน้าไปมองเท่านั้น ก่อนจะกลับมาสนใจ
ภรรยาสำรอง บทที่ 13 เริ่มต้นใหม่
บทที่ 13 เริ่มต้นใหม่ “ป๊ะป๋าขา” เสียงหวานใสในลูกอ้อนของพาณิภัคทำให้คนที่กำลังเดินลงมาจากห้องนอนชะงักเท้าแล้วเลิกคิ้วขึ้นมอง วันนี้น้ำเสียงของลูกสาวคนโตฟังดูพิเศษ จนต้องหันไปมองมารดาของแกที่อยู่ในห้องครัว พาขวัญเสหน้าหลบสายตา ปล่อยให้พาณิภัคทำในสิ่งที่สมควรด้วยตนเอง โม
You May Also Like
ขย้ำรักเลขา NC-20
C548.8K viewsยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก76.0K viewsสัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา373.0K viewsลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข61.5K viewsเฟยหลงเจ้าจะทำเช่นนี้มิได้
กาสะลอง233 viewsคุณหนูสายเผือก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์31 viewsโทษทีสามีคนนี้ฉันไม่ต้องการ
ข้าอยากรวย/กาลามังสีดำ67 viewsผู้ชายร้ายแต่รัก
เค้กมัฟฟิ่นn164 views
