บทที่ 105

“เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนแบบไหนกันแน่ เฉินเซียงหรง” เสียงของเขาสั่นเล็กน้อยด้วยความโกรธ “เจ้าจะพลีกายให้คนที่ไม่รู้จัก ไม่สนว่าจะเป็นใคร เพียงเพราะต้องการหนีการแต่งงานงั้นหรือ?!”

เซียงหรงกัดริมฝีปาก นางหลบสายตาเขา รู้ดีว่าคำพูดของตนเองอาจจะดูไร้ยางอาย แต่ในสถานการณ์นี้ นางมองไม่เห็นทางเลือกอื่นใด

อย่างน้อยคนผู้นี้ก็ไม่ใช่คนเลวร้าย เดินทางร่วมกันมานานหลายวัน เขาไม่เคยฉวยโอกาส ไม่ใช้กำลังบังคับข่มเหง ย่อมจะต้องเป็นผู้มีคุณธรรมและมีเกียรติมีศักดิ์ศรีผู้หนึ่ง ซ้ำยังเป็นสหายกับผู้มีพระคุณที่ช่วยเหลือพี่ซู่ซิน ของนางเอาไว้ ในตอนที่นางจากไป นางย่อมสามารถฝากฝังพี่ซู่ซินของนางให้พวกเขาดูแล อีกทั้ง…

“ชีวิตนี้ของข้าเป็นท่านช่วยไว้ถึงสองครั้ง” หากนับเรื่องที่เขายังเป็นคนช่วยพานางที่เหนื่อยจนหมดสติไปพักและรักษาให้ในกระท่อมร้าง ก็ไม่ใช่เพียงสองครั้ง แต่เป็นสาม...

ตอนนั้น หากไม่ได้เขามาช่วยไว้ นางอาจกลายเป็นซากร่างเย็นชืดไร้ลมหายใจที่ฝูงสัตว์รุมกัดแทะไปนานแล้วก็เป็นได้

ไม่แน่ว่ายามนี้อาจไม่เหลือแม้กระทั่งเศษกระดูกแล้วด้วยซ้ำ

เสียงของนางแผ่วเบาแต่หนักแน่น “ข้าเพียงต้องการชดใช้ให้ท่าน แล้วแยกจากกันในเวลาที่เหมาะสม โดยไม่มีสิ่งใดติดค้าง”

ตงหยางหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความดูแคลน “ชดใช้?” เขากระชากสายรัดเอวที่ใช้รัดแขนตัวเองออก ก้าวเข้ามาใกล้นาง ดวงตาที่มองลงมายิ่งทำให้นางรู้สึกหวั่นไหว “เจ้าช่างใจกล้าจริงๆ เฉินเซียงหรง ข้าควรภูมิใจไหม ที่ได้ยินข้อเสนอเช่นนี้จากปากเจ้า ด้วยตัวของเจ้าเอง!”

นางเม้มปากแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเผชิญหน้าเขาอีกครั้ง แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความกลัว “ข้าหวังว่าท่านจะเมตตา และทำตามสัญญา”

คำพูดนั้นเหมือนน้ำมันราดลงบนเปลวไฟ บุรุษผู้นั้นโน้มตัวลงมาก่อนดึงนางขึ้นจากพื้นจนร่างของนางแทบจะลอยติดตัวเขา

“เมตตาหรือ” เขากระซิบด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ถ้าเจ้าอยากมอบพรหมจรรย์ให้ข้า เช่นนั้นเราควรจะทำให้ถูกต้อง”

“อะไรคือทำให้ถูก—อ๊ะ!”

ไม่รอให้นางได้ถามจบ เขายกมือขึ้นถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

เฉินเซียงหรงเบิกตากว้าง

เป็นเขา!

“หลี่จือหลิน! ท่าน!…” เพราะแบบนี้เอง...เป็นเพราะแบบนี้ นางจึงทั้งรู้สึกคุ้นเคยและไว้วางใจเขานัก!

เขาไม่ให้โอกาสนางพูดจบ ดึงนางเข้ามาแนบชิด ดันร่างน้อยจนแผ่นหลังนางชนผนังถ้ำ “หากเจ้าคิดจะมอบตัวให้ข้าจริงๆ ทำไมไม่ยอมแต่งงานกับข้าให้จบเรื่องจบราว?”

นางดิ้นรนพยายามผลักเขาออก แต่แรงของเขากลับเหนือกว่านางมาก “ไม่!” นางยืนกราน “ข้าจะไม่แต่งงาน! ข้าบอกแล้วว่าจะไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้น!”

หลี่จือหลินยิ้มเย็น ดวงตาของเขาแฝงไว้ด้วยความขมขื่น “ข้าจะบอกให้ เจ้าหนีไม่พ้นข้าแน่ เฉินเซียงหรง”

นางใช้แรงทั้งหมดผลักไปที่อก อาศัยจังหวะที่เขาเจ็บปวดจนหน้านิ่วพยายามจะวิ่งหนี แต่เขารวบร่างนางไว้ทัน ครั้งนี้เขากดร่างของนางลงกับพื้น หยุดนางไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหนได้

ดวงตาของเขามองนางอย่างแน่วแน่ “ยอมรับปากแต่งงานกับข้าซะ เจ้าไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว”

นางยังคงส่ายหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้น “ข้าจะไม่แต่ง!”

ความดื้อดึงของนางทำให้เขายิ่งโกรธ เขาโน้มตัวลงจนใบหน้าอยู่ห่างจากนางเพียงคืบ “เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปหรือ”

นางกัดฟัน น้ำตาคลอเบ้า บอกเสียงสั่น “ข้ายังยืนยันคำเดิม หากท่านต้องการจริงๆ ข้ายอมมีสัมพันธ์กับท่านครั้งหนึ่ง แต่หลังจากนั้น พวกเราไม่เกี่ยวข้องกันอีก!”