บทที่ 12

เสี่ยวเซียงหรงเห็นพี่ชายใหญ่ดูฮึกเหิมจริงจังก็อดขำไม่ได้

ดูเหมือนพี่ใหญ่ของนางจะถูกเกมทายปริศนาทำให้เพลิดเพลินจนไม่อาจถอนตัวโดยง่ายแล้ว

เมื่อเห็นว่ามีการท้าทายกันเกิดขึ้น คนทั้งหลายในบริเวณนั้นต่างก็พากันแห่เข้ามาร่วมฟังคำถามจากเถ้าแก่ และรอลุ้นว่าคุณชายที่ยังเยาว์ผู้นี้จะตอบคำถามไปได้สักกี่ข้อ ชั่วอึดใจเดียวหน้าร้านทายปริศนาก็มีผู้คนมามุงแน่นขนัด

เซียงหรงเองก็เพลิดเพลินไปกับการละเล่นทายปริศนาครั้งนี้ นางยืนฟังคำถามอย่างสงบ ขณะฟังไปก็คิดตามไปด้วย เถ้าแก่ถามมาสองข้อ นางก็ตอบในใจถูกทั้งสองข้อ ขณะกำลังตั้งใจฟังคำถามข้อที่สาม คาดไม่ถึงว่าจู่ๆ จะมีมือคู่หนึ่งมาปิดปาก พอหันไปมองก็เห็นว่าเป็นพี่หญิงรอง เฉินเหม่ยลี่ และน้องสี่ เฉินเหม่ยเซียง

กำลังจะเอ่ยทัก พี่หญิงรองกลับดึงนางออกไปจากกลุ่มคนทั้งอย่างนั้น

เซียงหรงเห็นว่าพี่ใหญ่และน้องเล็ก รวมถึงบ่าวชายสาวใช้ที่ติดตามมาล้วนกำลังเพลิดเพลินกับการทายปริศนา ซ้ำพี่หญิงรองและน้องหญิงสี่ยังมีสาวใช้ตามมาด้วยคนละสองคน รวมเป็นสี่คน นางจึงไม่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่รบกวนความสนุกของผู้คน ยอมเดินตามพี่หญิงน้องหญิงของตนออกไปอย่างเงียบๆ

เดินห่างออกมามากหน่อย พี่หญิงรอง เฉินเหม่ยลี่ ก็เปิดปากพูดธุระของตนทันที “น้องสาม...น้องสี่ของข้าแย่งชิงเอาถุงเงินที่ท่านย่ามอบให้มาจากเจ้าใช่หรือไม่” เฉินเหมยลี่ถามด้วยสีหน้าจริงจัง น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความละอาย

พี่หญิงรอง เฉินเหม่ยลี่ อายุห่างจากพี่หญิงใหญ่ เฉินชิวเยว่ ไม่ถึงเดือน จึงมักวางตัวเป็นผู้ใหญ่ดั่งพี่หญิงใหญ่อยู่เสมอ ช่างน่าชื่นชมจริงๆ

เซียงหรงยิ้มให้พี่หญิงรองของตน กล่าวด้วยน้ำเสียงไพเราะน่าฟัง

“อันที่จริงข้าเป็นคนมอบถุงเงินนั่นให้น้องสี่ด้วยตนเอง น้องสี่หาได้แย่งชิงสิ่งใดจากข้าไม่”

เฉินเหม่ยลี่กลับส่งถุงเงินเจ้าปัญหาคืนมาให้ กล่าวเสียงเศร้าปนน้อยใจ “เจ้ารับคืนไปเถอะ หากท่านย่ารู้เข้าจะดุพวกเราพี่น้องเอาได้”

เฉินเหม่ยเซียงรีบพยักหน้าเออออ “ถูกแล้ว พี่หญิงสามรับคืนไปเถอะ...ข้า...เป็นข้าที่คิดน้อยจนเกินไป ครั้งนี้ถึงกับแย่งชิงเอาถุงเงินของท่านมา...หากท่านย่ารู้เข้า ข้า...ข้าไม่อยากถูกท่านย่าดุว่าและทำโทษแล้ว!” เฉินเหม่ยลี่เพิ่งจะฟันหลุดออกไปสองซี่จึงพูดไม่ชัดเล็กน้อย ทั้งอย่างนั้นใบหน้าเล็กๆ กับแววตาซื่อใสของนางก็น่ารักน่าเอ็นดูยิ่ง

“ท่านย่าที่ไหนเลยจะดุว่าและทำโทษพี่หญิงรองกับน้องสี่ เรื่องครั้งนี้ หากท่านย่าถาม ข้าจะอธิบายให้ท่านย่าฟังด้วยตนเอง พี่หญิงรองและน้องสี่ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น”

เห็นเซียงหรงตอบด้วยแววตาซื่อใส ใบหน้าอาบรอยยิ้ม เฉินเหม่ยลี่ก็ถึงกับขมวดคิ้วแน่น “จะได้อย่างไร...”

“เช่นนั้นเอาอย่างนี้...ท่านไม่พูด ข้าไม่พูด พวกเราไม่พูด เท่านี้ท่านย่ารวมถึงคนอื่นๆ ก็ไม่รู้เรื่องนี้แล้ว” เซียงหรงพยายามหาทางออกให้

นางไม่อยากให้พี่หญิงรองและน้องสี่ต้องคิดมากหรือรู้สึกผิดใดใด จริงอยู่ว่านางเองก็เสียดายถุงเงินที่ท่านย่ามอบให้เล็กน้อย ทว่าเงินทองล้วนเป็นของนอกกาย หากทำให้พี่หญิงน้องหญิงของตนสุขใจ เช่นนั้นก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว

กลับเป็นเฉินเหม่ยลี่ที่ไม่ยอมปล่อยผ่าน

“จะได้อย่างไร...” นางกัดริมฝีปากขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็แย้มรอยยิ้มงดงามราวกับดอกเหมยแย้มกลีบ กล่าวเสียงใส “เช่นนี้ดีหรือไม่ ให้พวกเราพี่น้องใช้เงินนี่ซื้อขนมที่เจ้าอยากกินให้เจ้าให้มากๆ หน่อย...เริ่มจากถังหูลู่เป็นอย่างไร เจ้าชอบมากไม่ใช่หรือ แต่ท่านพ่อกลับไม่ยอมให้เจ้ากินมากจนเกินไป ข้าจำได้!”

นึกถึงถังหูลู่และขนมเลิศรสแล้ว เซียงหรงก็นัยน์ตาเป็นประกาย

ทว่าของที่ท่านพ่อไม่อนุญาตให้กิน จะให้ไปลอบกินเช่นนั้น นางก็รู้สึกไม่ดีนัก

“พี่หญิงรองกับน้องสี่นำเงินนั่นไปซื้อของที่อยากได้เถอะ ข้าไม่อยากได้อะไรจริงๆ”

“เจ้าโกหก” เฉินเหม่ยลี่รู้ทัน “เมื่อครู่นัยน์ตาเจ้าส่องประกายถึงเพียงนั้นจะไม่อยากกินได้อย่างไร...รับไว้เถอะ หากเจ้าไม่ยอมรับกระทั่งถังหูลู่เพียงไม้เดียว พี่รองอย่างข้าและน้องสี่คงไม่อาจปล่อยวางเรื่องนี้แล้ว!”

เสี่ยวเซียงหรงชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง

“ครั้งนั้นท่านพ่อกล่าวว่าไม่สมควรกินของเช่นนี้มากนัก ทว่าไม่ได้กล่าวว่ากินไม่ได้...เอาตามนี้ก็ได้ ข้าจะรับถังหูลู่จากพี่หญิงและน้องสี่ไม้หนึ่ง เช่นนี้พวกท่านคงสบายใจขึ้นแล้วกระมัง?”

“ประเสิรฐ!” เฉินเหม่ยลี่ยิ้มกว้าง จูงมือน้องหญิงสามน้องหญิงสี่ให้เดินตาม เบื้องหลังมีสาวใช้ทั้งสี่ตามติด บดบังร่างคุณหนูทั้งสามของจวนเฉินกั๋วกงเอาไว้อย่างมิดชิด