บทที่ 13

เฉินเซียงหรงหันกลับไปมองทางพี่ใหญ่และท่านพ่อที่ยืนอยู่คนละฟากฝั่งเล็กน้อย

เอาเถอะ...แยกจากไปซื้อถังหูลู่ครู่เดียว ทั้งยังมีสาวใช้ตามมาด้วยถึงสี่คน คงไม่เกิดเรื่องไม่ดีใดให้ทุกคนต้องเดือดร้อนวุ่นวายใจกระมัง?

เสี่ยวเซียงหรงหันกลับไปยิ้มให้พี่หญิงรองและน้องสี่ แปลกใจเล็กน้อยที่วันนี้รอยยิ้มของพี่หญิงรองกับน้องสี่ดูแปลกนัก

ล้วนคิดมากไป...ล้วนคิดมากเกินไปทั้งนั้น...

เสี่ยวเซียงหรงสลัดความคิดในแง่ร้ายที่ก่อตัวขึ้นอย่างน่ารังเกียจทิ้งไป ก้าวขาเดินไปพร้อมๆ กับพี่หญิงน้องหญิงด้วยหัวใจที่เป็นสุข

อา...ถังหูลู่...

แค่นึกถึงรสหวานของน้ำตาลที่เคลือบอยู่บนผิงกั่ว[1] นางก็แทบอดใจรอลิ้มชิมรสชาติที่ไม่ได้สัมผัสมานานไม่ไหว

ในจวนของพวกนางไม่เคยทำขนมชนิดนี้เลยสักครั้ง ด้วยท่านพ่อและท่านย่าเกรงว่าจะทำให้ฟันของพวกนางไม่งาม ซ้ำยังปวดฟัน ยามออกมาข้างนอกเช่นนี้ ท่านพ่อก็ยังห้ามปรามไม่ให้นางแตะต้อง กล่าวว่านอกจากจะทำให้ฟันเสียได้แล้ว ยังไม่แน่ว่าจะสะอาด...

กินถังหูลู่ไม้หนึ่งเพื่อให้พี่หญิงรองและน้องสี่สบายใจ คงไม่ถึงกับนับว่าเป็นเด็กไม่ดีกระมัง?

อื้อ! ถูกแล้ว นางทำเพื่อให้พี่หญิงรองและน้องสี่สบายใจอย่างไรล่ะ!

ยิ่งเห็นน้องสี่เอาแต่ยิ้มไม่หุบ เซียงหรงก็ยิ่งสุขใจยิ่งนัก

กล่าวกันว่า หากอยากรู้ว่าบ้านเมืองใดเจริญรุ่งเรืองมั่งคั่งหรือไม่ เหล่าราษฎรอยู่ดีมีสุขหรือไม่ มีอารยธรรมสูงส่งหรือไม่ สามารถสังเกตได้จากบรรยากาศภายในงานเทศกาลต่างๆ นอกวังหลวงของบ้านเมืองนั้น

หากวัดเอาจากคำกล่าวเหล่านี้ของเหล่าปราชญ์ผู้ทรงภูมิ เซียงหรงก็มั่นใจว่าเทียนจินของตน ทั้งเจริญรุ่งเรือง มั่งคั่ง มีอารยธรรมสูงส่ง อีกทั้งเหล่าราษฎร...อย่างน้อยๆ ก็ในเมืองหลวง ล้วนอยู่ดีมีสุข จึงมีเวลาและเงินทองออกมาท่องเที่ยว จับจ่ายใช้สอยในงานเทศกาลอันยิ่งใหญ่ตระการเช่นนี้ จนท้องถนนแน่นขนัดไปด้วยผู้คน

ท่ามกลางคนมากมายเช่นนี้ หากพลัดหลงกันไปแล้ว คงยากจะหาตัวพบโดยง่าย... คิดได้ดังนี้ เสี่ยวเซียงหรงก็ขยับเข้าใกล้น้องสี่อีกเล็กน้อย จับมือนางไว้แน่น กลัวว่าน้องสาวตัวน้อย ที่ในชื่อมีคำว่า ‘เซียง’ เช่นเดียวกับตนเองจะพลัดหลงไปในฝูงชน

ร้านขายถังหูลู่ที่พี่หญิงรองพามา นับว่าอยู่ในมุมอับ ซ้ำยังห่างไกลจากย่านที่แขวนโคมไฟสว่างไสวงดงามที่สุด จึงคล้ายจะค้าขายได้ไม่ดีนัก เซียงหรงเห็นดังนั้นก็สะท้อนใจเป็นอย่างมาก และอดดีใจไม่ได้ที่พี่หญิงรองเลือกพาน้องสาวอย่างตนมาเลือกซื้อถังหูลู่จากร้านนี้

อย่างน้อยๆ คนขายถังหูลู่ร้านนี้ก็จะได้ขายของให้พวกนาง ได้รับเงินทองกลับบ้านไปมากขึ้น

เพื่อช่วยให้เจ้าของร้านได้เงินกลับบ้านมากหน่อย เสี่ยวเซียงหรงหันไปหาพี่หญิงรอง กล่าวเสียงใส “พี่หญิงรอง...ไหนๆ พวกเราก็ดั้นด้นมาไกลถึงนี่แล้ว ไม่สู้ซื้อถังหูลู่สักหลายๆ ไม้กลับไปฝากทุกคนดีหรือไม่?”

อันที่จริงนางก็เกรงใจพี่หญิงรองและน้องสี่อยู่หรอก ทว่าหากนางจำไม่ผิด ถุงเงินที่ท่านย่าให้มามีเงินอัดแน่นเต็มถุง กับแค่ซื้อถังหูลู่พวกนี้มากหน่อย คงไม่ถึงกับทำให้เงินในถุงต้องหมดลงกระมัง

“ได้สิ” พี่หญิงรองยิ้มน้อยๆ กล่าวอย่างเข้าใจ “น้องสามช่างเป็นเด็กดีจริงๆ เจ้าคิดจะซื้อของสิ่งนี้ไปฝากคนอื่นๆ ใช่หรือไม่”

“เจ้าค่ะ” เซียงหรงตอบด้วยรอยยิ้ม

“เช่นนั้นก็เข้าไปเลือกสิ พี่รองจะคอยเจ้าอยู่ตรงนี้ รอจ่ายเงินให้เอง”

ได้ยินที่พี่หญิงรองกล่าวแล้ว เสี่ยวเซียงหรงก็รีบสาวเท้าคู่น้อยเข้าหาร้านขายถังหูลู่ทันที

“ท่านลุงเจ้าของร้านเจ้าขา ข้าต้องการถังหูลู่ไม้นี้ ไม้นี้ ไม้นี้ และไม้นี้” นางชี้มือชี้ไม้ด้วยรอยยิ้ม “ยังมีไม้นี้ ไม้นี้ ไม้นี้ และไม้นี้...”

นางลองนับนิ้วดูก็รู้สึกว่ายังไม่มากพอ จึงเอ่ยถามพาซื่อ “ท่านลุงเจ้าของร้านเจ้าขา หากข้าต้องการถังหูลู่ทั้งหมดนี้ ท่านจะคิดราคาเท่าใด” 

ท่านลุงเจ้าของร้านกวาดตามองเด็กสาวอย่างเซียงหรงรอบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าแม้เด็กสาวตรงหน้าจะแต่งกายเรียบง่าย ทว่าไม่ว่าจะเป็นผมเผ้า ผิวพรรณ เสื้อผ้าที่สวมใส่ ล้วนสะอาดสะอี่ กิริยาอาการก็ล้วนงดงามหมดจด พูดหวานขานเพราะ น้ำเสียงไพเราะรื่นหูราวกับสกุณา รูปโฉมก็ยังงดงามพิลาศล้ำทั้งที่ยังเยาว์ จึงคาดเดาได้ว่าเด็กสาวผู้นี้เป็นบุตรีของผู้มีตระกูล

เจ้าของร้านรีบส่งถังหูลู่ไม้ที่ใหญ่ที่สุดให้นางถือหนึ่งไม้ แล้วบอกราคา

“ทั้งถังหูลู่ในมือคุณหนูและถังหูลู่ที่เหลือทั้งหมดนี่ ข้าคิดราคาเพียงห้าตำลึงเท่านั้น”

เซียงหรงไม่รู้ราคาของ ได้ยินเถ้าแก่กล่าวเช่นนั้นก็คิดว่าอีกฝ่ายใจดี ลดราคาให้ตน จึงหันไปหาพี่หญิงรองที่รอจ่ายเงินอยู่ด้านหลังด้วยความยินดี คาดไม่ถึงว่าพี่หญิงรอง น้องสี่ และสาวใช้ทั้งหมด ล้วนหายไปที่ใดแล้วก็ไม่รู้

“พะ...พี่หญิงรอง...น้องสี่?” เหตุใด...เหตุใด...

เซียงหรงใบหน้าเผือดสี มือไม้อ่อน ตกใจถึงขั้นทำถังหูลู่ในมือหล่นลงพื้น

“อ๊ะ!” เพียงรู้ตัวว่าเพิ่งจะทำอะไรลงไป เสี่ยวเซียงหรงก็ตกใจจนน้ำตาคลอ

นาง...นางไม่มีเงินติดตัวสักนิด แต่แรกยังสามารถคืนถังหูลู่ไม้นี้ แล้วกลับมาที่นี่ในภายหลังพร้อมๆ กับพี่จิ้งอี้และน้องเล็ก หรืออาจจะรวมถึงท่านพ่อของนาง ทว่า...ทว่าในตอนนี้นางทำถังหูลู่ตกพื้น เปรอะเปื้อนไปหมด นาง...นางจะเอาเงินทองจากที่ใดมาชดใช้?

[1] แอปเปิ้ล