บทที่ 11

เด็กสาวที่ไหนๆ ก็ชอบของน่ารักๆ เช่นนี้ทั้งนั้น เขามั่นใจว่าตนเองเดาไม่ผิด

และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

เสี่ยวเซียงหรงพยักหน้าเล็กๆ ดูจิ้มลิ้ม กล่าวเสียงหวาน สำเนียงติดจะอ้อน

“พี่ใหญ่...โคมกระต่ายอันนั้นน่ารักมากจริงๆ”

เห็นนัยน์ตาสุกสกาวของน้องสาวแล้ว เฉินจิ้งอี้ก็ยิ่งฮึกเหิม

ในที่สุดน้องสาวตัวน้อยของเขาก็เลิกเหม่อลอยแล้ว!

“ดี! ในเมื่อเจ้าอยากได้ พี่ใหญ่ก็จะชิงโคมกระต่ายมาให้เจ้า!” เฉินจิ้งอี้จูงมือน้องชายน้องสาวแยกจากคนอื่นๆ มุ่งหน้าไปทายปริศนาชิงโคมไฟทันที

หึ...คนอื่นๆ ก็ล้วนมีคนติดตามกันทั้งนั้น เหมือนๆ กับที่เขาและน้องชายน้องสาวมี เหตุใดเขาจะต้องใส่ใจคนเหล่านั้น?

คนเหล่านั้นยามอยู่ในจวนล้วนเก่งกาจ หาเหตุมากลั่นแกล้งรังแกหรงเอ๋อร์ของเขาได้ทุกวัน ส่วนท่านพ่อแม้จะรักเอ็นดูเขาและน้องชายน้องสาวแล้วอย่างไร? วันทั้งวันท่านพ่อผู้นั้นก็เอาแต่ใส่ใจงานราชการ ไม่สนใจเรื่องในเรือนสักนิด เขาบอกกล่าวสิ่งใดกลับดุว่า กล่าวว่าบุรุษเช่นเขาสมควรใส่ใจศึกษาหาความรู้และความเจริญก้าวหน้า มิใช่คอยกล่าวหาคนในเรือนทั้งๆ ที่ไม่มีมูลเช่นนี้ ยามนี้ออกมานอกจวนก็เชิญเหล่าคนที่เก่งกาจทั้งหลายดูแลตนเองและกันและกันให้ดีก็แล้วกัน ส่วนบิดาที่เอาแต่หมกตัวอยู่กับงานราชการและเอาแต่มองทุกสิ่งทุกอย่างในแง่ดี ไม่เคยคิดจะฟังเขาผู้นั้น ให้เป็นห่วงกังวลเสียบ้างก็ดี! นอกจากน้องสาวและน้องชายของเขาสองคนนี้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกนึกคิดหรือชีวิตและความเป็นอยู่ของผู้อื่นก็คือของผู้อื่น หาใช่ธุระกงการอะไรของเขาเฉินจิ้งอี้ไม่!

คุณชายใหญ่ คุณหนูสาม คุณชายสาม แยกออกไปเช่นนี้ ซู่ซินที่ติดตามมาดูแลร่วมกับชิงเสียพร้อมกับบ่าวรับใช้ของคุณชายใหญ่และคุณชายสาม รีบส่งสายตาพยักหน้าให้ผู้ติดตามคนหนึ่งของคุณชายใหญ่ นึกไม่ถึงว่าผู้ติดตามของคุณชายใหญ่กลับหันไปมองชิงเสีย บุ้ยใบ้ให้ชิงเสียซึ่งเป็นสาวใช้ที่อ่อนอาวุโสที่สุดในกลุ่มเป็นผู้ไปรายงานต่อท่านกั๋วกงที่กำลังต่อบทกวีชิงรางวัล โดยมีอนุภรรยาทั้งสามและบุตรสาวบุตรชายคนอื่นๆ คอยเอาใจช่วยอยู่ข้างๆ

“เป็นดั่งสหายชอบล้อเลียน แม้บางครั้งไม่แสดงตัว กลับไม่เคยห่างหาย ตีไม่ตาย ฟันไม่เข้า...” เฉินจิ้งอี้อ่านปริศนาที่คนอื่นๆ กำลังขบคิดแล้วใคร่ครวญ

ชอบล้อเลียน...บางครั้งไม่แสดงตัวแต่ไม่เคยห่างหาย ซ้ำยังตีไม่ตาย ฟันไม่เข้า...

เบื้องหน้ามีแสงสว่างจากโคมไฟ เบื้องหลังพวกเขาจึงมีสหายตามติด เฉินจิ้งอี้พลันยกมุมปากยิ้ม กล่าวอย่างมั่นใจ

“เถ้าแก่ คำตอบของปริศนาข้อนี้ก็คือ ‘เงา’ ”

“ถูกต้อง!” เจ้าของร้านเฉลยพลางยกโคมในมือขึ้นโบกซ้ายขวาอย่างช้าๆ “สิ่งที่ตามติดไม่ห่าง คอยล้อเลียนผู้คนอย่างน่าโมโห ทว่าทั้งข้าและพวกท่านต่างไม่อาจทำสิ่งใดได้ก็คือเงา!”

ผู้คนโดยรอบพลันโห่ร้องสรรเสริญทันที

“ที่แท้คำตอบกลับอยู่ใกล้ตัวถึงเพียงนี้! คุณชายท่านนี้อายุยังน้อยแต่ปราดเปรื่องยิ่งนัก พวกเราเหล่าผู้ใหญ่ต้องขายหน้าแล้ว!”

เฉินจิ้งอี้ประสานมือคำนับรับคำสรรเสริญ กล่าวใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“มิกล้า มิกล้า เพียงแต่โชคดีตอบถูกเท่านั้น”

เซียงหรงแย้มยิ้มดีใจ ภาคภูมิใจในตัวพี่ชายใหญ่ยิ่งนัก

“เฒ่าแก่ ข้าอยากไขปริศนาชิงโคมกระต่ายอันนั้น” เฉินจิ้งอี้ชี้ไปยังโคมกระต่ายที่น้องเล็กของตนเคยจ้องมอง

จู่ๆ ก็เกิดมีคุณชายที่ยังเยาว์ผู้หนึ่ง ก้าวขาออกมาทายปริศนาที่ไม่มีผู้ใดตอบได้ ซ้ำยังตอบถูกในครั้งเดียวจนได้โคมดอกบัวที่งดงามคู่หนึ่งไปครอง ได้แล้วก็ยังอยากได้เพิ่ม ร้องขอทายปริศนาชิงโคมกระต่ายที่แขวนอยู่ด้านบน เถ้าแก่นึกเอ็นดูคุณชายทั้งสองและคุณหนูรูปโฉมงดงามกลุ่มนี้ ทว่ากฎที่ตั้งไว้ก็มีอยู่ หากให้คุณชายน้อยที่เฉลียวฉลาดผู้นี้ได้สมใจโดยง่ายก็จะดูลำเอียงเกินไปหน่อย ซ้ำผู้ออกร้านเช่นเขา ยามนี้ร้านของตนกำลังได้รับความสนใจ ที่ไหนเลยจะไม่อยากสร้างความบันเทิงให้ตนเองและผู้คน หลังขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ลูบเคราแพะของตน กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

“ที่จริงแล้ว ร้านของข้ามีกฎอยู่ว่า ผู้ใดทายถูกแล้ว จะไม่ให้ทายอีก ทว่าเห็นแก่คุณชายที่อายุยังน้อย ซ้ำยังรูปงามเกินวัย ข้าจะอนุโลมให้ท่านเป็นกรณีพิเศษ หากคุณชายทายปริศนาของข้าได้ถูกต้องถึงห้าข้อติดต่อกัน และทายปริศนาบนโคมกระต่ายที่ท่านต้องการได้ถูกต้อง ข้าจะมอบโคมกระต่ายนี้ให้ท่านก็แล้วกัน!”

เซียงหรงไม่อยากให้พี่ชายใหญ่ต้องเผชิญเรื่องยุ่งยากวุ่นวาย นางรีบบอกเสียงใส “พี่จิ้งอี้ โคมดอกบัวนี้ก็งดงามไม่น้อย ไม่สู้พวกเรา...”

“เจ้าอย่าห้ามข้า วันนี้พี่ใหญ่จะต้องชิงโคมกระต่ายมาให้เจ้าให้จงได้!”