บทที่ 109

หลี่จือหลินไม่อยากให้นางตั้งกำแพงในใจอีก ไม่ว่าอย่างไรเขากับนางก็ลงเอยกันไปแล้ว ไม่ว่านางจะยินดีแต่งให้เขาหรือไม่ นางก็หนีไปไหนไม่ได้อีกแล้วอยู่ดี…ทว่าเขาเองก็ยังอยากให้นางแต่งให้เขาด้วยความยินดี ไม่ใช่ด้วยความไม่เต็มใจเช่นนั้น

เขาค่อยๆ ปัดปอยผมที่ล้อมกรอบหน้านางออก บีบนวดเนื้อตัวที่ปวดเมื่อยจากการร่วมรักเมื่อคืนพลางพูดเบาๆ เมื่อรำลึกถึงความทรงจำเมื่อเนิ่นนานมาแล้ว

“เจ้ารู้ไหมว่าทำไมข้าถึงยืนยันที่จะแต่งงานกับเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะอยากหนีข้าไปให้ไกลแค่ไหนก็ตาม” หลี่จือหลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น ดวงตาคู่คมมองลึกเข้าไปในดวงตาของเซียงหรงที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลง

“จะยังมีอะไรได้ นอกจากความดื้อด้านอยากเอาชนะคะคานของท่าน” นางตอบเสียงแข็ง ลุกขึ้นนั่งหันหน้าหนีราวกับไม่อยากรับฟังคำใดจากเขาอีก

แต่หลี่จือหลินไม่ได้โกรธ เขายิ้มบางๆ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งเคียงข้างนาง แววตาอ่อนโยนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่รู้เจ้ายังจำถังหูลู่ในเทศกาลหยวนเซียวได้หรือไม่”

เซียงหรงขมวดคิ้วทันที แน่นอนสิ ถังหูลู่แห่งโชคชะตานั่น!

หากตอนเด็กนางไม่ตะกละ อยากกินสิ่งที่เขาหลอกล่อให้กิน ต่อให้กล่าวว่าเป็นคู่หมาย เขาที่ไหนจะหาข้ออ้างมาตามตอแยยั่วโมโหนางได้ถึงเพียงนี้ ชีวิตนางคงไม่มีทางเดินมาถึงจุดนี้แน่!

หลี่จือหลินกลับพยักหน้าให้นาง แววตาฉายชัดถึงความอ่อนโยน

“ยามนั้นที่เจ้ายืนอยู่กลางถนนในย่านร้านค้า ดวงตาฉายแววหวาด หวั่น เจ้าพยายามมองหาพี่สาวน้องสาวของเจ้าอยู่” เขาพูดเบาๆ “ข้าเห็นเจ้าในตอนนั้น เดิมก็ไม่ได้ใส่ใจอันใด แต่แล้วก็เห็นว่าเจ้ากำลังมองตรงมา ใบหน้าเบะเบ้เหมือนกำลังจะร้องไห้ กระสับกระส่าย มองหาคนรู้จักของตนเองให้วุ่น”

เซียงหรงเบะปาก นึกไม่ออกเลยจริงๆ ว่านางจะทำสีหน้าเช่นนั้นได้อย่างไร

“ก่อนหน้านั้นข้าเคยไปเยี่ยมเจ้าตอนเจ้ายังแบเบาะ ยังนึกอยู่ว่าเด็กน้อยที่ตนเองเคยจูบประทับที่แขน เติบใหญ่มาจะหน้าตาเป็นเช่นไร เจ้าในตอนนั้นหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ข้ายังนึกอยู่เลยว่านี่หรือคือคู่หมายที่จะต้องแต่งงานกับข้าในวันหนึ่ง ช่างขี้แยยิ่งนัก”

ดวงตาฉ่ำน้ำของคนฟังฉายแววหงุดหงิดขึ้นมาทันที “ขี้แยแล้วเป็นอย่างไร ข้าไม่ได้ขอให้ใครมาชอบเสียหน่อย!”

“จะได้อย่างไรเล่า ก็ข้าชอบไปแล้วนี่”

“ห้ามไม่ให้ท่านชอบ!”

“จะได้อย่างไรเล่าหรงเอ๋อร์” หลี่จื้อหลินหัวเราะเสียงเบาพลางลูบหัวนาง “ความชอบความชัง เกิดขึ้นมาเอง มิใช่สิ่งที่ใครจะสามารถบังคับได้ดังใจหรอกนะ ในเมื่อชอบแล้วคงมีแต่จะต้องชอบต่อไปเท่านั้น”

เซียงหรงส่งเสียงฮึดฮัด แม้ในใจจะรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่หวานล้ำในอก

เขาชอบนาง…ไม่ใช่แค่เพราะเป็นคู่หมาย...

ไม่! อย่าหลงกลนะ เฉินเซียงหรง!

ชอบแล้วอย่างไร ท่านพ่อเองก็รักท่านแม่สุดหัวใจไม่ใช่หรือ รักลึกซึ้งเป็นที่เลื่องลือไปทั่วแผ่นดินถึงเพียงนั้น กลับยังรับอนุครั้งเดียวถึงสามคน ชอบหรือรักก็ไม่เกี่ยวกับการมีสตรีนี่นา!

เขายังเล่าต่อไป “ตอนนั้นข้าเองไม่แน่ชัดนักว่าเป็นเจ้า แต่พอข้าเห็นไฝแดงที่หูข้างซ้ายของเจ้า ข้าก็จำได้ทันทีว่าเป็นเด็กน้อยผู้นี้นี่เอง” เขาว่าพลางประทับจูบลงบนไฝแดงเม็ดน้อย ลมหายใจรุ่มร้อนเคล้าคลออยู่ที่ติ่งหูราวกับหยอกเย้าแต่ก็ราวกับไม่ได้ตั้งใจ

หลี่จือหลินหยุดพูดไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาเหมือนจมลึกลงไปในห้วงความทรงจำที่แสนไกล

“และอีกอย่าง...” เขายกกำไลหยกขาวโลหิตเนื้อพิสุทธิ์เกลี้ยงเกลาที่ห้อยคอตนเองอยู่ออกมาจากอกเสื้อ “เจ้ามีของคู่กันกับข้าชิ้นนี้...กำไลหยกขาวโลหิตที่มารดาของเราทำขึ้นจากตราประทับหยกล้ำค่าเก่าแก่โบราณชิ้นหนึ่ง”

เซียงหรงมองกำไลหยกขาวโลหิตในมือเขาอย่างอึ้งงัน หัวใจของนางเต้นแรงอย่างไม่อาจควบคุม

นางเลื่อนมือลงกุมกำไลหยกของตนเองโดยไม่รู้ตัว

ที่คอนางเองก็มีกำไลหยกขาวโลหิตแบบนี้ห้อยอยู่เช่นกัน