บทที่ 108

“หรงเอ๋อร์…ชายหญิงร่วมเตียง จะเป็นอันใดกันได้ นอกจากสามีภรรยา” เขาพูดเสียงนุ่ม “อีกอย่าง เจ้าคิดว่าหากเฉินกั๋วกงได้ทราบ เขาจะไม่บังคับให้เจ้าแต่งงานจริงหรือ ต่อให้เป็นคุณชายใหญ่จวนเจ้าที่เจ้าคิดว่าจะเข้าข้างเจ้าแน่ๆ หากเป็นเรื่องนี้...เชื่อเถิดว่าเขาเองก็จะต้องเกลี้ยกล่อมให้เจ้ายอมแต่งให้ข้าเช่นกัน”

คนฟังหน้าซีดเผือดลงทุกขณะ ยิ่งเมื่อเอ่ยถึงว่าเขาจะบอกบิดาและพี่ชายนางเกี่ยวกับเรื่องนี้ เซียงหรงก็ยิ่งรู้สึกราวกับถูกหลอกขึ้นมาทันที

ไม่หรอก...ไม่ได้รู้สึก...นางถูกหลอกจริงๆ นั่นล่ะ!

ใบหน้าหวานล้ำเผือดซีด ความเจ็บปวดตรงกึ่งกลางกายราวกับจะส่งเสียงหัวเราะเย้ยหยันความโง่เขลาของนาง

นางวิ่งวนอ้อมไปทั่ว แต่สุดท้ายแล้วก็กลับตกอยู่ในเงื้อมมือของเขาเช่นเดิม

ราวกับตัวตลก ราวกับสัตว์ที่ติดในกรง ต่อให้นางจะวิ่งไปข้างหน้าเช่นไร ก็มีเพียงกับดักที่รออยู่เท่านั้น

“หากเจอท่านกั๋วกงแล้ว ข้าจะรีบปรึกษาว่าเราจะเร่งแต่งงานกันให้เร็วที่สุด ยังต้องหาฤกษ์ยาม ต้องดูก่อนว่าท่านพ่อตาต้องการสิ่งใดเป็นพิเศษ อ้อ ไหนจะมีเรื่องสมทบสินเดิมให้เจ้าอีกเล่า ข้าเคยคิดไว้ว่าจะเพิ่มเติมเงินทองของมีค่าให้อีกสักหนึ่งร้อยหกสิบแปดหาบ ขบวนแห่เจ้าสาวจะต้องยิ่งใหญ่ตระการตากระทั่งผ่านไปสามสิบปีผู้คนก็ยังไม่อาจลืมลง แม้จะกระชั้นชิดยิ่งนัก เพราะเรื่องเช่นนี้ไม่อาจรอช้า แต่ที่ตำหนักจวิ้นหวังทิศบูรพาของพวกเรามีพ่อบ้านที่มีความสามารถ เรื่องเพียงเท่านี้เขาสามารถจัดการได้อย่างรวดเร็วแน่นอน หาไม่เช่นนั้น...”

“หยุดที!” นางทนไม่ไหวอีกแล้ว

เซียงหรงหลับตาแน่น ก่อนรวบสาบเสื้อเข้าด้วยกันแล้วกัดฟันลุก

ความเจ็บแล่นพล่านไปทั้งตัวจนนางไม่อาจขยับไหว แต่นางก็ยังคงพยายามดิ้นรนจนหลี่จือหลินต้องกอดเอาไว้แนบตัว

“เจ้าจะไปไหน หรงเอ๋อร์—“

“อย่ามาเรียกข้าว่าหรงเอ๋อร์!”

“ภรรยา—”

“ข้าไม่เป็นภรรยาท่าน ปล่อย ปล่อยข้า!”

“ข้าจะปล่อยเจ้าได้อย่างไร เจ้ายังเจ็บอยู่ถึงเพียงนี้”

“แล้วมันเป็นเพราะใครกันล่ะ!” นางหันมามองใบหน้าหล่อเหลานั้นด้วยแววตาเจ็บช้ำ “ใครกันที่ทำให้ข้าต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้!”

“เซียงหรง...”

“ถูกแล้ว...เป็นข้าเอง...” เฉินเซียงหรงหัวเราะในลำคอทั้งที่น้ำตาไหล

นางเริ่มทุบตีเขาไม่หยุด "ข้าไม่ยอมรับสิ่งนี้! ท่านมันเจ้าเล่ห์! คอยดูให้ดีเถอะ ข้าจะหนีท่านให้ได้ หลี่จือหลิน! ข้าจะไม่มีวันยอมอยู่ข้างกายคนเจ้าเล่ห์นิสัยไม่ดีอย่างท่าน!"

เขาไม่ตอบอะไรในทันที เพียงกอดร่างของนางไว้แน่น ราวกับกลัวว่านางจะหายไปจากเขาอีกครั้ง มือใหญ่ลูบแผ่นหลังของนางเบาๆ พยายามปลอบโยน แม้นางจะทั้งผลัก ทั้งทุบเขา ทั้งยังร่ำไห้จนหมดแรงก็ตาม

เมื่อเสียงสะอื้นของนางเริ่มแผ่วลง เขาจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงของเขานุ่มนวลทว่าหนักแน่น "ไม่ว่าตอนนี้เจ้าจะเกลียดข้ามากแค่ไหน ข้าก็จะไม่ปล่อยมือเจ้าอีก เซียงหรง..."

คำพูดนั้นเหมือนจะปลอบโยน แต่สำหรับเซียงหรง มันกลับเป็นโซ่ล่ามที่ยิ่งตอกย้ำว่านางไม่อาจหลุดพ้นจากเขาได้

น้ำตาของนางไหลรินอีกครั้ง นางซบหน้าลงกับอกของเขา ไม่ใช่เพราะต้องการการปลอบโยน แต่เป็นเพราะหมดแรงจะต่อต้านแล้วจริงๆ

หลี่จือหลินกระชับอ้อมแขนของเขาแน่นขึ้น ลูบเส้นผมของนางด้วยความอ่อนโยน แม้ภายในใจของเขาเองจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทว่าเขาไม่อาจปล่อยมือจากนางได้จริงๆ

ไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใด เขาจะทำให้นางยอมรับตัวเขาในสักวัน

นางเป็นคนของเขาแล้ว

เป็นสตรีของเขา

เป็นภรรยาของเขา

เป็นว่าที่มารดาของลูกๆ ของเขา

ของเขา...

ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยมือจากนางอีกแล้ว

ในเช้าวันใหม่นี้มีเพียงความเงียบงันที่ปกคลุมระหว่างพวกเขา ทั้งสอง

แนบชิดอยู่อย่างนั้นโดยไม่ได้พูดอะไรอีก รอคอยให้แสงแดดแรกของวันช่วยบรรเทาความเจ็บปวดในหัวใจเพียงเท่านั้น