บทที่ 151

จวิ้นหวังเฟยพยายามระงับรอยยิ้มของตนเอง พลางเอ่ย “เรื่องที่หรงเอ๋อร์ถูกลูกชายน่าโมโหของป้าสะใภ้รังแก ป้าสะใภ้รู้หมดแล้ว”

เซียงหรงชะงัก ใบหน้าที่พยายามรักษาความสงบเริ่มแดงเรื่อด้วยความอับอาย

นางคิดไม่ถึงว่าท่านป้าสะใภ้ที่แต่ไหนแต่ไรสุภาพสำรวม อ่อนโยนใจดี จะพูดจาตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้!

หลี่จือหลิน!

เป็นท่าน!

ท่านไปเป่าหูอะไรท่านป้าสะใภ้เอาไว้กันแน่!

“อันที่จริง...” เซียงหรงคิดว่าสมควรปฏิเสธเรื่องนี้ แต่เมื่อนึกได้ว่าในท้องนางมีลูกน้อยเป็นหลักฐานชั้นดี จึงได้แต่ปิดปากหลุบตาลงทั้งอย่างนั้น

จวิ้นหวังเฟยเอื้อมมือมากุมมือนาง กล่าวอย่างอ่อนโยนทว่าจริงใจ

“หรงเอ๋อร์...หลี่จือหลินอาจจะทำตัวบ้าบิ่นและเอาแต่ใจ แต่เขาก็เป็นลูกชายของป้าสะใภ้ เป็นคู่หมั้นคู่หมายของเจ้า” น้ำเสียงของพระชายานุ่มนวลทว่ามั่นคงเป็นอย่างยิ่ง “และตอนนี้เจ้าเองก็กำลังมีลูกของเขาในท้อง...เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ตบแต่งเสียให้เรียบร้อยไม่ดีกว่าหรือ”

เซียงหรงเม้มริมฝีปากแน่น ส่ายหน้าไปมา “ข้าไม่อยากแต่งเจ้าค่ะ ข้าไม่เป็นไรหรอก ข้าไม่ได้ต้องการให้ผู้ใดมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น” ตอนอยู่ที่หมู่บ้านเล็กๆ นั่น ยอมรับว่ามีหลายครั้งที่นางเผลอคล้อยตามคนผู้นั้น ทว่ายามนี้เมื่อรู้ว่าตนเองกำลังจะมีลูกและต้องแต่งให้เขาขึ้นมาจริงๆ นางก็กลัวเหลือเกิน กลัวจนสุดขั้วหัวใจ

การแต่งงานคือการผูกมัดตนเองไว้กับชายเพียงผู้เดียว ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย ทุกข์หรือสุข ชีวิตของนางจะมิใช่ชีวิตของนางที่มีอิสระเสรีอย่างในตอนนี้อีกต่อไป

เหนือสิ่งอื่นใด...

ในขณะที่คนหลายคนโชคดี ได้พบกับบุรุษที่ดี คนหลายคนกลับได้พบบุรุษที่ดีในตอนแรกแต่กลับแปรเปลี่ยนในตอนหลัง

หากวันหนึ่งเขาปล่อยปละละเลย ไม่ดีต่อนางกับลูก หรือถึงขั้นหลงอนุ หลงภรรยารองจนถึงขั้นทำร้ายนางกับลูกของนางเล่า ตำแหน่งทายาทสืบทอดตำหนักจวิ้นหวังที่ยิ่งใหญ่ครอบครองได้แค่คนเดียวไม่ใช่หรือ?

ไม่ต้องพูดถึงผู้ใด เฉินกั๋วกงบิดานางนับเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุด

ท่านพ่อรักท่านแม่มากเพียงใดนางประจักษ์แจ้ง ไม่สงสัย ทั้งรู้ดีว่ากระทั่งยามนี้ท่านพ่อก็ยังคงรักท่านแม่ของนางที่จากไปนานแล้วอยู่ไม่เสื่อมคลาย ทำให้นางและพี่น้องบุตรของท่านแม่เป็นที่โปรดปรานของท่านพ่อเป็นอย่างมาก แต่ท่านพ่อก็ยังมีอนุหาน อนุซู และอนุจาง แล้วนางจะเชื่อได้อย่างไรว่าหากแต่งให้หลี่จือหลิน เข้าตำหนักจวิ้นหวังไปจริงๆ แล้ววันหนึ่งหลี่ จือหลินจะไม่เปลี่ยน หากเป็นเช่นนั้น สู้นางไม่พาลูกของนางไปเสี่ยงตั้งแต่แรกไม่ดีกว่าหรือ

จวิ้นหวังเฟยถอนหายใจเบาๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “ป้าสะใภ้เข้าใจเจ้าดี ทว่าหรงเอ๋อร์ ลองคิดดูเถิด...” นางจ้องลึกลงในตาหลานสาว กล่าวอย่างจริงจังเป็นอย่างยิ่ง “หากเจ้าไม่แต่งกับจือหลิน ลูกในท้องของเจ้าจะกลายเป็นลูกนอกสมรส ผู้คนทั้งเมืองหลวง...เผลอๆ จะเป็นทั่วทั้งเทียนจินจะนินทา ไม่ใช่แค่ตัวเจ้า แต่ยังรวมถึงจวนกั๋วกงและเด็กคนนี้ด้วย เจ้ายอมหรือ”

ดวงตาเซียงหรงเบิกกว้างทันที

“หรงเอ๋อร์...นึกถึงตอนที่เจ้าต้องเผชิญกับคำว่าร้ายของคนอื่นที่มีต่อตัวเจ้าเองเอาเถิด เจ้าอยากให้ลูกของเจ้าต้องแบกรับเรื่องราวเหล่านี้ทั้งที่ไร้ซึ่งความผิดจริงๆ หรือ”

เซียงหรงสะท้านคราหนึ่ง