บทที่ 14

เซียงหรงพยายามกวาดตามองหาพี่หญิงรอง น้องสี่ ท่านพ่อ และพี่ชายใหญ่ ทว่ากลับมองไม่เห็นใครสักคนแม้เงา

“เป็นอะไรไป” เจ้าของร้านพลันรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

หรือเด็กสาวคนนี้จะพลัดหลงกับสาวใช้?

ประเดี๋ยวนะ...เด็กสาวผู้นี้มีเงินติดตัวมาหรือไม่ ได้ยินมาว่าพวกคุณหนูตัวน้อยเช่นนี้มักไม่ค่อยพกถุงเงิน เป็นหญิงรับใช้ต่างหากที่คอยดูแลชำระค่าสินค้าต่างๆ ให้พวกนาง...หากนางพลัดหลงกับสาวใช้และครอบครัวจริง เช่นนั้นความหวังที่จะได้เงินห้าตำลึงของตนคงหมดลงแล้ว! ไม่ถูก อย่าว่าแต่ห้าตำลึงเลย กับแค่เงินห้าอีแปะนางจะมีจ่ายให้หรือไม่ก็ยังไม่รู้!

เจ้าของร้านพลันหงุดหงิดขึ้นมา วันนี้ค้าขายไม่ดียังไม่พอ ยังถูกคุณหนูตัวน้อยไม่รู้ความจากเรือนใดก็ไม่รู้มาก่อกวนเช่นนี้อีก!

เขารีบเอ่ยเสียงแข็ง “คุณหนู จะไม่เอาถังหูลู่ทั้งหมดนี้แล้วก็ไม่เป็นไร ทว่าถังหูลู่ที่ท่านทำตกพื้นไม้นั้นเป็นของซื้อของขาย ท่านจะเก็บขึ้นมากินหรือไม่ล้วนไม่สำคัญ ทว่าท่านสมควรจ่ายค่าถังหูลู่ไม้นั้นมา” เจ้าของร้านแบมือ กระดิกนิ้ว เอ่ยเสียงขรึม “ข้าคิดค่าเสียหายกับค่าเสียเวลารวมทั้งหมดห้าอีแปะก็แล้วกัน! กับแค่เงินห้าอีแปะ อย่าบอกเชียวนะว่าคุณหนูเช่นเจ้าก็ยังไม่มี!”

เห็นเซียงหรงน้ำตาคลอเต็มนัยน์ตา เจ้าของร้านก็แน่ใจแล้วว่าตนเองคิดถูก

เจ้าของร้านสบถบ่นเสียงดัง “มารดามันเถอะ! หากไม่มีเงินติดตัวก็ไม่สมควรมาก่อกวนที่หน้าร้านของผู้อื่น หลอกล่อเอาถังหูลู่ที่เป็นของซื้อของขายจากคนยากจนหาเช้ากินค่ำเช่นข้า!”

ถูกเจ้าของร้านตวาดเสียงดัง เซียงหรงก็เสียขวัญ หลั่งน้ำตาออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

เหนือกว่าความกลัว นาง...นางรู้สึกว่าตนเองก่อเรื่องเข้าแล้ว นาง...นางอาจทำให้จวนเฉินกั๋วกงต้องเสียชื่อ ทำให้ท่านพ่อของตนเองต้องอับอายขายหน้า!

จู่ๆ เจ้าของร้านขายถังหูลู่ทำเด็กสาวตัวน้อยร้องไห้ ใบหน้างดงามจิ้มลิ้มของนางมีน้ำตาสีใสหลั่งเป็นสาย ทั้งดูน่าสงสารเห็นใจและงดงามราวกับภาพวาด

ธรรมดาแล้ว คนเรามักชมชอบสิ่งงดงาม และมีจิตใจเอนเอียงเข้าข้างฝ่ายที่ดูอ่อนแอน่าสงสาร ยามนี้ต้องมาเห็นคุณหนูตัวน้อยที่งดงามถูกเจ้าของร้านร่างยักษ์ ใจจืดใจดำ ดุด่าว่ากล่าว พวกเขาต่างสงสารเห็นใจคุณหนูตัวน้อยเป็นอย่างยิ่ง

ตอนนั้นเอง จอมยุทธ์ที่ยังหนุ่มแน่นในชุดสีขาวพิสุทธ์ก็ร่อนลงมาจากระเบียงชั้นสองของหออี้หลวน ร้านอาหารชื่อดังของเมืองหลวง

จอมยุทธ์ท่านนั้นเดินเข้ามาบังร่างเซียงหรงไว้ ส่งผ้าเช็ดหน้าให้นางเช็ดน้ำตา ยื่นเงินห้าอีแปะให้เถ้าแก่

“นี่เงินห้าอีแปะของเจ้า” เขายังหยิบถังหูลู่ไม้ใหญ่ที่ดูสะอาดสะอี่ขึ้นมาอีกหนึ่งไม้ กล่าวเสียงดัง “ถังหูลู่ร้านเจ้าไม้เดียวก็ราคาห้าอีแปะแล้ว? นี่ไม่นับว่าขูดรีดกันเกินไปงั้นรึ? ข้าจะเอาถังหูลู่ไม้นี้ไปด้วย หากห้าอีแปะนั้นไม่พอจ่าย เจ้าก็ตามไปเก็บเงินข้า หลี่จือหลิน ที่ตำหนักจวิ้นหวังก็แล้วกัน!”

ที่นี่มีแสงโคมเพียงสลัวๆ แต่แรกผู้คนจึงไม่ใคร่จะแน่ใจนัก ทว่าเพียงได้ยินคำว่าตำหนักจวิ้นหวัง และนาม ‘หลี่จือหลิน’ แต่ละคนรวมถึงเจ้าของร้านก็ล้วนคาดเดาได้ทันที

เป็นผู้แซ่หลี่ ในชื่อมีสองคำว่าจือหลิน ทั่วทั้งร่างสวมชุดขาวพิสุทธิ์เช่นนี้...เป็นวรยุทธเช่นนี้...ทั้งยังกล้าอ้างถึงตำหนักจวิ้นหวังอย่างเต็มปากเต็มคำเช่นนี้...

ไม่ผิดแล้ว...นี่ก็คือจวิ้นหวังจ๋างจื่อ!

โอ้ยหยา!

เจ้าของร้านที่เมื่อครู่ยังวางก้ามใหญ่โตพลันไหล่ตกมือไม้สั่น

เขาฝืนยิ้ม กล่าวออกมาเสียงเบา “เงินตั้งห้าอีแปะที่ไหนจะไม่พอ...อย่าว่าแต่ถังหูลู่สองไม้เลย หากจ๋างจื่อต้องการ ข้ายินดีมอบถังหูลู่เหล่านี้ให้ท่านทั้งหมดก็ยังได้!”

ร้านค้าทั้งหมดในแถบนี้ ล้วนเป็นของตระกูลจวิ้นหวังจ๋างจื่อผู้นี้ทั้งสิ้น กระทั่งที่ทางที่พ่อค้าอย่างตนตั้งแผงอยู่ในตอนนี้ ก็ยังได้มาด้วยการขอแบ่งเช่าที่ทางหน้าร้านของผู้เช่าอาคารร้านค้าจากตระกูลจวิ้นหวังรายหนึ่ง หากวันนี้มีเรื่องกับจวิ้นหวังจ๋างจื่อ ต่อไปภายภาคหน้า คงไม่มีเจ้าของอาคารร้านรวงใด ให้คนหาเช้ากินค่ำอย่างตนเช่าที่ทางมายืนค้าขายเช่นนี้แล้ว!

หลี่จือหลินแย้มรอยยิ้มที่ไม่พาดผ่านไปถึงดวงตา กล่าวเสียงขรึม

“ข้าที่ไหนจะต้องการถังหูลู่มากมายถึงเพียงนั้น ล้วนเป็นของซื้อของขาย เถ้าแก่ก็อย่าได้เกรงอกเกรงใจผู้อ่อนอาวุโสเช่นข้าเกินไปนัก”

จวิ้นหวังจ๋างจื่อกล่าวว่าตนเองอ่อนอาวุโส เรียกตัวเขาว่าเถ้าแก่ คนหาเช้ากินค่ำเช่นเขาที่ไหนเลยจะกล้ารับ!

เจ้าของร้านขายถังหูลู่รีบค้อมกายคำนับ “จ๋างจื่อเกรงใจเกินไปแล้ว จ๋างจื่อเกรงใจเกินไปแล้ว...” ซ้ำไปซ้ำมา ราวกับกลัวว่าถ้าพูดน้อยเกินไป จะดูไม่จริงใจมากพอ

จัดการปัญหาตรงหน้าแล้ว ผู้ที่ถูกทุกคนรู้แล้วว่าเป็นจวิ้นหวังจ๋างจื่อ นาม หลี่จือหลิน ก็จูงมือเซียงหรงที่พยายามกลั้นน้ำตาสุดกำลัง เดินแหวกฝูงชนจากไปทันที

เซียงหรงแม้รู้ดีว่าไม่ควรเดินตามคนแปลกหน้าไปง่ายๆ ทว่า ฟังจากที่คนเหล่านี้เรียกขาน ไม่แน่ว่าพี่ชายท่านนี้จะเป็นบุตรชายของท่านลุงของนางที่เป็นจวิ้นหวังเถี่ยเม่าจื่อ ในเมื่อเป็นบุตรชายของท่านลุงของนางก็เท่ากับว่าคนผู้นี้เป็นพี่ชายของนางคนหนึ่ง เช่นนั้นแล้ว...ตามเขาไปคงไม่ถึงกับเกิดเรื่องไม่ดีใด...

ที่จริงแล้วนางก็ไม่ค่อยจะเข้าใจนักหรอก ว่าเรื่องไม่ดีที่ว่านั้นคืออะไร ทว่าพี่ซู่ซินเคยสอนนางไว้ว่าไม่ให้เดินตามคนแปลกหน้าไปง่ายๆ มิฉะนั้นอาจเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นได้ นางจึงจดจำไว้ในใจและระมัดระวังมาตลอด ก็นางน่ะ...เป็นเด็กดีนี่นา...

อืม...เดาว่าพี่ชายใจดีท่านนี้คงคิดจะพานางกลับไปส่งให้ครอบครัวกระมัง? เสี่ยวเซียงหรงเดินตามอีกฝ่ายไปเงียบๆ อีกฝ่ายเองก็ไม่ได้กล่าวอะไรสักนิด การเดินผ่านผู้คนที่ล้วนหลีกทางให้อย่างใจดีจึงเป็นไปอย่างเงียบงัน

คาดไม่ถึงว่าเมื่อเดินมาถึงตีนสะพานที่ผู้คนไม่จอแจนัก พี่ชายท่านนี้จะหยุดเดิน ย่อตัวลงสบตานาง เขามองใบหูซ้ายของนางเล็กน้อย ไม่แน่ว่าจะมองแต้มไฝเม็ดเล็กสีชาดของนางที่น้อยคนนักจะสังเกตเห็น จากนั้นก็ไล้ปลายนิ้วสัมผัสกำไลหยกขาวโลหิตที่นางห้อยคอไว้ใต้เสื้อ ก่อนแย้มรอยยิ้มงดงามเจิดจ้า ส่งถังหูลู่มาให้ พร้อมกับกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูยียวนกวนอารมณ์อย่างน่าประหลาด

“ในที่สุดก็ได้พบหน้ากันจนได้...น้องสาวตัวน้อย...”

เซียงหรงงุนงง ได้แต่กะพริบตาปริบๆ

พี่ชายท่านนี้...พี่ชายท่านนี้รู้ได้อย่างไรว่านางห้อยกำไลหยกขาวโลหิตไว้ใต้เสื้อ? หรือผู้เป็นวรยุทธก็ล้วนมีสายตาเฉียบคมเช่นนี้?

อา...คงจะเป็นเช่นนั้นกระมัง...?

ไม่รู้ว่านางคิดไปเองหรือไม่ จู่ๆ นางก็รู้สึกว่ากำไลหยกขาวโลหิตที่ห้อยคอเอาไว้เกิดอุ่นวาบขึ้นมา...

ไม่ถูก ไม่ใช่กำไลหยกขาวโลหิตที่อยู่ใต้เสื้อ ที่อุ่นขึ้นคือหัวใจดวงน้อยในช่องอกนางต่างหาก

เอ...เพราะอะไรกันนะ?

เอ๊ะ เดี๋ยวนะ...

จู่ๆ เซียงหรงก็เกิดนึกเรื่องสำคัญขึ้นได้

ไม่ใช่ว่าท่านลุงจวิ้นหวังของนางคิดหมั้นหมายนางให้บุตรชายเพียงคนเดียว...ซึ่งก็คือพี่ชายจวิ้นหวังจ๋างจื่อท่านนี้หรอกหรือ?

อั๋ยหยา!

“ข้าไม่แต่งให้ท่านนะ!!!” นางรีบร้องบอกทันที

เซียงหรงจะสลัดมือวิ่งหนี กลับถูกจับมือน้อยๆ ไว้แน่น

เห็นรอยยิ้มงดงามเจิดจ้าที่เปลี่ยนเป็นชวนขนลุกในชั่วอึดใจ นางก็เริ่มจะเสียใจแล้วที่ไม่กระทำตามคำสอนของพี่ซู่ซินอย่างเคร่งครัด

เดิน...เดินตามคนแปลกหน้ามาเช่นนี้ จะเกิดเรื่องไม่ดีตามมาจริงๆ ด้วย!