บทที่ 152

ตอนที่ต้องเผชิญกับความเข้าใจผิดมากมาย นางเคยเจ็บปวดใจ แต่ก็ปลอบใจตนเองว่ามันเป็นสิ่งจำเป็น ที่จะทำให้นางไม่ต้องแต่งให้ผู้ใด นางจึงปิดปากเงียบ อดทนรับคำครหาอยู่เช่นนั้นเรื่อยมา

แต่หากถามว่าเสียใจหรือไม่...นางเสียใจ

แล้วหากนางไม่ยอมแต่งกับหลี่จือหลินจริงๆ ลูกของนาง ไม่ว่าหญิงหรือชาย...ก็จะต้องแบกรับความเสียใจนี้ไปด้วยตั้งแต่วันที่ลืมตาดูโลกเช่นกัน

เซียงหรงเม้มปากแน่น ดวงตาไหวระริก

จวิ้นหวังเฟยพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้น “หากคิดอีกด้าน เจ้าคือบุตรีของจวนกั๋วกง มีศักดิ์ศรีสูงส่ง หากเจ้าตบแต่งเข้าตำหนักจวิ้นหวัง เป็นภรรยาเอกของจวิ้นหวังจ๋างจื่อ อีกหน่อยก็จะได้เป็นจวิ้นหวังเฟย ลูกในท้องของเจ้าก็จะถือกำเนิดมาอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม มีชีวิตที่สุขสบายและมีเกียรติ มีอนาคตที่เพียบพร้อมสมบูรณ์...” จวิ้นหวังเฟยเอื้อมมือไปจับมือของหลานสาวเบาๆ “หรงเอ๋อร์...ป้าสะใภ้ไม่ได้บังคับเจ้า ป้าสะใภ้เพียงอยากชี้ให้เจ้าเห็นถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตเท่านั้น แน่นอน...หลี่จือหลินเป็นบุตรชายป้าสะใภ้ ป้าสะใภ้เองก็ย่อมอยากให้เขามีความสุขเช่นกัน แต่หรงเอ๋อร์ก็เป็นหลานสาวคนสำคัญที่เป็นเหมือนผ้านวม...เหมือนบุตรสาวแท้ๆ ที่ช่วยให้ป้าสะใภ้อุ่นใจและยิ้มได้มาหลายปี ป้าสะใภ้ย่อมต้องอยากให้หรงเอ๋อร์มีความสุขเช่นเดียวกัน”

นางนิ่งฟัง ก่อนจะก้มหน้าลง น้ำตาคลอเบ้า “ท่านป้าสะใภ้...ข้าต้องยอมจริงๆ หรือเจ้าคะ?”

จวิ้นหวังเฟยพยักหน้าอย่างอ่อนโยน “หรงเอ๋อร์คนดี...คิดถึงลูกเถอะ เด็กคนนี้ไม่สมควรต้องมารับเคราะห์จากความบาดหมางระหว่างบิดามารดาไม่ใช่หรือ”

เพราะความหวาดกลัวต่ออนาคตและทิฐิของนาง...เด็กคนนี้อาจถูกคนดูหมิ่นรังแก...

หลังจากเงียบไปนาน เซียงหรงก็พยักหน้าเบาๆ “ก็ได้เจ้าค่ะ เพื่อลูกในท้องที่ไร้ความผิด ข้าจะยอมแต่ง...” แม้คำตอบจะออกมาจากปากของนางเอง แต่นางก็ยังรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดในใจ ที่ท้ายที่สุดก็ไม่อาจปฏิเสธเรื่องนี้ได้

จวิ้นหวังเฟยยิ้มบางๆ พลางลูบหัวนางแผ่วเบา ก่อนเอ่ยปลอบเสียงนุ่ม “เจ้าเลือกได้ถูกต้องแล้ว...หรงเอ๋อร์...”

หลังจากนั้นก็เป็นเหมือนความฝันตื่นหนึ่ง ที่เมื่อนางตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยรวดเร็วดั่งเนรมิต ขั้นตอนสามหนังสือที่ควรจะยุ่งยาก แต่เมื่อเป็นงานแต่งงานระหว่างจวนกั๋วกงและตำหนักจวิ้นหวัง ทั้งสองฝ่ายต่างมีเงินและอำนาจ สิ่งที่พวกเขาต้องการย่อมหามาได้อย่างง่ายดาย ดังนั้นขั้นตอนต่างๆ ในการแต่งงานจึงลุล่วงไปได้อย่างรวดเร็วจนเซียงหรงนึกฉงนไม่วาย

นางกำลังสงสัยว่าตำหนักจวิ้นหวังช่างตระเตรียมสิ่งต่างๆ ได้อย่างรวดเร็วเหลือเกิน ยามที่นางเห็นเทียบรายการสิ่งของเงินทองหนึ่งร้อยหกสิบแปดหาบที่หลี่จือหลินให้คนนำมามอบสมทบเป็นสินเดิม ม้วนกระดาษบันทึกรายการสิ่งของเหล่านั้นยาวลากพื้นไปไกลเมื่อถูกคลี่ออก เมื่อนำข้าวของเหล่านั้นมารวมกับสินเดิมของนางที่แปดส่วนล้วนเป็นสินเดิมตกทอดจากมารดาและสินเดิมของท่านย่าที่ล่วงลับ ก็ถึงกับต้องเปลี่ยนคนขานรายการสินเดิมไปถึงแปดคน ข้าวของหลายอย่างต้องใช้เวลาตระเตรียม ดังเช่นเครื่องเรือนฝังมุกฉลุลายต่างๆ และหีบบรรจุข้าวของ รวมถึงคานหาบ ตลอดจนเกี้ยวเจ้าสาว ซึ่งล้วนสลักลวดลายแบบเดียวกันเอาไว้ ที่จำต้องมีการสั่งทำไว้ก่อนหน้านี้อย่างน้อยก็ครึ่งปี หลี่จือหลินก็ยังหามาได้อย่างน่าพิศวง

เช่นนี้แล้ว ขบวนแห่เจ้าสาวของนางย่อมไม่เพียงแต่งดงามเป็นระเบียบเท่านั้น เดาว่ากระทั่งหัวขบวนถึงตำหนักจวิ้นหวังท้ายขบวนคงยังไม่ได้ออกจากจวนกั๋วกงเลยด้วยซ้ำ นับว่าเป็นการแต่งงานที่ยิ่งใหญ่อลังการจนผู้คนอาจเล่าขานไปอีกหลายสิบปีดังที่หลี่จือหลินเคยกล่าวไว้ไม่มีผิด

ไม่ใช่ว่าหลี่จือหลินผู้นั้น มุ่งมั่นจะแต่งงานเสียจนแอบไปจัดเตรียมของเหล่านี้ไว้นานแล้วหรอกนะ!

ไม่ต้องพูดถึงขั้นตอนหกพิธีที่เหลืออยู่ ยามนี้มีเพียงอย่างเดียวที่ยังไม่ได้ทำ ก็คือพิธีรับเจ้าสาว สิ่งที่เซียงหรงต้องทำมีอยู่อย่างเดียว คือการกินและนอนให้เพียงพอเพื่อบำรุงเด็กน้อยในครรภ์ นอกจากนั้นทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็นการจัดเตรียมของตำหนักจวิ้นหวังทั้งสิ้น แม้กระทั่งชุดเจ้าสาว มงกุฎหงส์ หรือกระทั่งผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวที่เจ้าสาวควรเป็นผู้ตระเตรียมด้วยตนเอง ก็เป็นตำหนักจวิ้นหวังที่มอบให้ทั้งหมด

นั่นย่อมเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว

เซียงหรงไหนเลยจะมีเวลาตระเตรียมสิ่งของเพื่อใช้ในงานแต่งงานที่ถูกจัดขึ้นอย่างกระชั้นชิดเช่นนี้ หากให้นางตระเตรียมสิ่งของ ให้หนีงานแต่งไปเสียเลย ยังจะเป็นไปได้มากกว่า

ทว่าอย่างไรก็ตาม แม้ว่านางจะไม่ได้ต้องการงานแต่งงานนี้มากเท่ากับที่หลี่จือหลินต้องการ แต่เมื่อนางตกลงปลงใจที่จะแต่งแล้วเช่นนั้น ก็ย่อมไม่ก่อเรื่องให้เกิดความวุ่นวายอันใดอีก

งานแต่งงานระหว่างหลี่จือหลินและเซียงหรงยิ่งใหญ่สมเกียรติ ทั้งเมืองหลวงต่างกล่าวถึงพิธีที่ยิ่งใหญ่อลังการไม่ขาดปาก เพียงแค่ขบวนสินสอดยังไม่นับขบวนสินเดิมของเจ้าสาวก็ยาวหลายลี้แล้ว ตำหนักจวิ้นหวังและจวนกั๋วกงจัดการอย่างเต็มกำลังเพื่อไม่ให้มีข้อบกพร่องแม้แต่น้อย ดังนั้นในวันแต่งงานเช่นนี้ ทั้งสองฝ่ายจึงกวนขันบ่าวไพร่ของตนเองอย่างเข้มงวดเพื่อไม่ให้เกิดเหตุน่าอับอายใดๆ ได้เด็ดขาด