7

“อย่าว่าแต่มึง กูยังไม่เคยได้เห็นการ์ดแต่งงานของมันเลย” เจ้าของผับไหวไหล่ แต่รู้ดีว่านิสัยยศสรันไม่เคยพูดเล่น และสาวสวยที่ถูกมันพาออกมาเคลียร์ก็ไม่ได้ปฏิเสธเรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ ธนกรจึงส่งสัญญาณชวนเพื่อนกับไปนั่งที่โต๊ะ ทิ้งให้คนทั้งคู่เคลียร์กันเป็นการส่วนตัว

เปมนีย์ชักสีหน้าตกใจ “คุณยศ ปล่อยนะคะ ตอนนี้ฉันเป็นอิสระจากคุณแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวฉันอีก เพราะเรื่องระหว่างเรามันจบไปตั้งนานแล้ว ทำไมต้องมาฉุดกระชากกันแบบนี้ กรุณาให้เกียรติผู้หญิงด้วยค่ะ” เธอขึงตามองเขา พยายามจะดึงมือออก แต่ยศสรันข้อแข็งมาก

ยศสรันย่นคิ้วพลางจ้องหน้าคนถามตาเขม็ง “จบเหรอ เรื่องเก่าจบแล้ว แต่เรื่องใหม่กำลังจะเริ่ม”

เปมนีย์ไม่เข้าใจเขาเลย เธอร้องโวยวายขณะพยายามแกะมือหนาที่เกาะกุมข้อมือเล็กของเธอเอาไว้แน่นและพาเธอเดินเลียบชายหาดซึ่งห่างออกมาจากผับของธนกรเรื่อยๆ

“เรื่องใหม่หมายความว่ายังไงคะ ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูด ก็สัญญาระหว่างเราคุณเป็นฝ่ายจบมันเอง คุณเองที่ไล่ฉันออกไปให้พ้นจากชีวิตคุณไม่ใช่หรือคะ”

ยศสรันมองไปที่ดวงหน้าสวยของคนพูด สายตาของเขาเวลานี้เหมือนเรดาร์ที่กำลังสำรวจรูปร่างหน้าตาของผู้หญิงตรงหน้าที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นภรรยาถูกต้องตามนิตินัยของเขามาก่อนเพียงแต่เป็นการจดทะเบียนลับๆ ที่เขาไม่ต้องการให้ใครรู้เพื่อแผนการบางอย่างเท่านั้น

เขาย้ำสีหน้าเคร่งเครียด “ตอนนี้มันจบไม่ได้แล้วเธอต้องช่วยฉัน รู้ไหมว่าฉันต้องยุ่งยากใจแค่ไหน ตอนนี้ทั้งยี่หวาและหญ้าหวาน ลูกสาวฝาแฝดของเรา กำลังทั้งดื้อทั้งแสบสุดๆ ถึงฉันจะดูแลเอาใจใส่พวกแกดีมากแค่ไหน เด็กๆ ก็ยังต้องการแม่อยู่ดี”

“ลูกของเรา คุณเมาแล้วใช่ไหมคะคุณยศ ถ้าไม่ไหวฉันไปตามเพื่อนคุณสองคนเมื่อครู่นี้ให้มาพาคุณกลับไปส่งที่บ้านจะดีกว่า” เพื่อนของเขาเมื่อครู่เธอเองก็ไม่รู้จักเพราะสถานะภรรยาตามกฏหมายของเธอในเวลานั้นเป็นความลับ การจดทะเบียนที่ไม่ได้มีพิธีการใดๆ ไม่มีใครรู้ นอกจากเธอ เขา น้องสาวของยศรันกับท่านนายอำเภอที่เป็นสักขีพยาน

เปมนีย์ทั้งสับสนและตกใจ ยี่หวากับหญ้าหวานคือใคร หรือว่าเป็นลูกของเขา

 “ลูกคุณขาดแม่!? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะคะ ฉันไม่ใช่แม่ของลูกๆ คุณสักหน่อย นี่ถ้าคุณเมาฉันขอตัวก่อนนะคะ ออกมานานแล้วกลัวเพื่อนๆ จะเป็นห่วง”

เปมนีย์ก้าวเดินไปข้างหน้าจากนั้นร่างบางผวาลุกขึ้นอย่างอัตโนมัติเมื่อยศรันก้าวพรวดมารั้งแขนเธอไว้ทัน

“จะไปไหน เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบให้ใครเดินหนีแบบนี้ ”

ยศสรันฉุนขาด เสียงเข้มขึ้นอย่างลืมตัว เมื่อเห็นท่าทีเฉยชาอย่างไร้เยื่อใยของเปมนีย์

“ถ้าพวกเด็กๆ ต้องการแม่ คุณก็แค่ไปง้อขอคืนดีกับแม่เด็กสิคะ หรือว่าคุณไปทำอะไรแม่เด็กๆ โกรธ เขาถึงทิ้งลูกให้คุณดูแล” สุดท้ายเธอคิดอย่างเลวร้ายที่สุด “หรือว่าเธอเสียไปแล้วคะ”

อารมณ์คนพูดพุ่งขึ้นเมียคงลบความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องของเขาไปจนหมด มันน่านัก“นี่เธอไม่เข้าใจที่ฉันพูดจริงๆ ใช่ไหม หรือแกล้งยั่วโมโหฉันแน่ แม่ของยี่หวากับหญ้าหวานยังไม่ได้เสียชีวิต”

เขาขึ้นเสียงใส่เธอแบบนี้เปมนีย์เลย“ถ้างั้นคุณก็ไปบอกเธอสิ ไปขอร้องให้เธอกลับมาดูแลลูกๆ เด็กๆ จะได้ไม่ขาดแม่”

กลายเป็นว่ายศสรันจับมือเธอทั้งสองข้างเอาไว้ หรี่ตามองผู้หญิงตรงหน้าที่ตอนนี้สวยสะพรั่งขึ้นไปอีกยิ่งตอนเห็นเธอเต้นอยู่ในผับเขาชัดเจนกับคำว่าอาการหึงหวงจนควันออกหู

“งั้นจะบอกแล้วนะ กลับมาช่วยฉันดูแลลูกๆ หน่อยได้ไหม พวกแกต้องการแม่”

คิ้วเรียวยาวขมวดมุ่นด้วยความงุนงง ใบหน้าสวยฉายแววฉงนไม่คลาย เมื่อสิ่งที่ยศสรันพูดประหนึ่งว่ากำลังบอกเธอ จากนั้นเปมนีย์ก็เชิดหน้าเถียงกลับอย่างเย่อหยิ่ง หลังถูกกล่าวหาทั้งๆ ที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิด

“ฉันหมายถึงให้คุณไปง้อขอคืนดีกับแม่ของลูกคุณ ไม่ใช่มาบอกฉัน เพราะฉันคงช่วยอะไรไม่ได้”

“ลืมเรื่องเก่าของเราไปหมดแล้วเหรอ”

สิ่งที่ยศสรันตอกย้ำทำให้เปมนีย์เม้มริมฝีปากแน่น มองเขาด้วยสายตามีคำถามเมื่อนึกขึ้นได้

“อุ๊ย!...หรือว่า ...อย่าบอกนะว่า” พลันมือบางก็ยกขึ้นมาปิดริมฝีปากสวยได้รูปทันที

ฟากยศสรันเงียบไปเล็กน้อยหลังจากสะกิดเรื่องลับที่เปมนีย์พยายามลืมไปหมดแล้ว และเริ่มต้นชีวิตใหม่ใบหน้าหล่อเข้มปรากฏรอยยิ้มกริ่มขึ้นที่มุมปากหยัก

“ก็เธอนั่นแหละ แม่ของยี่หวากับหญ้าหวาน และตอนนี้พวกแกต้องการให้เธอดูแล” 

            “หรือว่าคุณ...ไม่ได้ยุติ...” เปมนีย์อ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเรื่องที่เธ

เธอไม่เคยตั้งท้อง?

 ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังเป็นสาวเวอร์จิน?

ถ้าเขาบอกว่าเธอคือแม่ของลูกก็คงเป็นเพราะ...

ยศสรันมองเห็นความลังเลสงสัยในแววตาคู่สวย รู้ดีว่าเปมนีย์เป็นคนฉลาดทันคน คงเข้าใจแล้ว แค่ตั้งรับไม่ทันมากกว่าเขารู้สึกชอบท่าทางตื่นๆ ของอดีตเมียที่เคยอุปถัมภ์ตรงหน้า ยิ่งได้เห็นเธออีกครั้งเขาก็รู้ว่าไม่อาจจะปล่อยเธอออกไปจากชีวิตได้อีก

ยศสรันยิ้มเย็น ไม่เพียงแค่พูดเปล่า เขายังพร้อมโชว์หลักฐานที่เธอจะไม่มีทางปฏิเสธได้

“ถ้าเธอไม่เชื่อ ฉันจะเอาหลักฐานให้เธอดู หญ้าหวาน ลูกสาวคนเล็กของเรา หน้าเหมือนเธอราวกับถอดพิมพ์มา ไม่เชื่อเธอดูสิ ว่าแกหน้าตาน่ารักเหมือนแม่ของแกแค่ไหน” ยศสรันรีบล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกางเกงแสลกเนื้อดี แล้วเปิดคลิปวีดีโอลูกสาวฝาแฝดของเขาที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ที่สนามหญ้าด้านหน้าของคฤหาสน์ซึ่งเขาจัดโซนหนึ่งสำหรับเป็นสนามเด็กเล่นของลูกๆ เด็กทั้งสองหน้าตาน่ารักหน้าชัง แต่หน้าตาไม่เหมือนกัน คนหนึ่งน่ารักไปทางลูกครึ่งมองออกทันทีว่าเบ้าหน้าได้รับดีเอ็นเอมาจากเจ้าของมือถือเครื่องนี้  ส่วนเด็กอีกคนที่กล้องกำลังแพนไปกำลังวิ่งปีนป่ายบนเครื่องเล่นเด็กที่เรียกว่า จั๊มเปอร์ สีน้ำเงินเหลือง ลักษณะเป็นชิงช้ากระโดด แม่หนูคนนั้นดูซุกซน ปีนขึ้นไปเล่นกวัดแกว่งอย่างโลดโผน แล้วโบกมือบ๊ายบายให้กล้อง

“คุงพ่อขา มาเล่นกันเถอะ” จากนั้นแจกยิ้มที่ทำให้โลกสีเท่าๆ ของยศสรันสดใสขึ้นมาฉับพลัน

คนที่ถ่ายคลิปนี้คือพ่อของแก และแม่หนูตัวน้อยที่กำลังโบกไม้โบกมืออยู่นั้นช่างมีใบหน้าเหมือนเปมนีย์ราวกับถอดพิมพ์มา