8

จนคนที่จ้องคลิปตาเขม็งถลึงตาขึ้นปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ว่าแม่หนูในคลิปหน้าเหมือนเธอมาก“เด็กคนนี้! ทำไมหน้าเหมือนฉันมากขนาดนี้...”

คนพูดต่อให้คือยศสรัน “หญ้าหวานหน้าเหมือนยันส์มากครับ แกเหมือนแม่มากแต่หน้าไม่เหมือนผม จนทำให้แกน้อยอกน้อยใจอยู่บ่อยๆ ที่หน้าไม่เหมือนผมกับยี่หวา เด็กทั้งคู่เป็นแฝดเทียม”

ก่อนเธอจะบินไปเกาหลีใต้เปมนีย์ทะเลาะกับเขา และยศสรันบอกว่าเขาจะยุติทุกเรื่องในสัญญา “ก็ไหนคุณบอกว่าได้ยุติการทำเรื่องนั้น...ไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ”

เขาส่ายหน้าช้าๆ “ฉันใจร้ายไม่พอไง และไม่ใจดำเหมือนเธอ ฉันไม่ได้ยุติไข่ที่ฝากแช่แข็งเอาไว้ พวกเธอได้ไปต่อหลังจากที่เธอเดินทางไปเกาหลีแล้ว” เขายอมจ่ายแสนแพงเพื่อการฝากไข่ด้วยการใช้ไนโตรเจนเหลวที่มีอุณภูมิติดลบถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบห้าองศาเซลเซียส เมือถึงเวลาที่เหมาะสมแพทย์ก็จะนำตัวอ่อนไปฝังในมดลูกของหญิงที่รับอุ้มบุญเพื่อให้เจริญเติบโตต่อไป

ฟังเขาแล้วเปมนีย์อึ้งเป็นไก่ตาแตก ส่วนยศสรันผู้ชายร้ายๆ เจ้าแผนการคนที่เพิ่งรู้ว่าความยุ่งยากของการมีลูกแต่ไม่มีเมียมันเป็นยังไงจุดยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้น “ถึงเธอจะไม่เคยถูกฉันทับให้ท้อง แต่ฉันรับรองว่าเธอเป็นแม่ของลูกฉันแน่ๆ และตอนนี้ลูกของเรากำลังต้องการแม่” ที่ร้ายไปกว่านั้นเปมนีย์ยังไม่รู้ว่าการกลับมาที่เมืองไทยครั้งนี้นอกจากต้องทำธุระและนัดพบเพื่อนสนิทสมัยเรียน มีใครบางคนที่แอบวางแผนลับๆ ทำให้เธอต้องกลับมาเมืองไทยและกลับเข้ามาอยู่ในชีวิตของเขาอีกครั้ง

เปมนีย์กำลังใช้ความคิดอย่างสับสนบอกไม่ถูกว่าดีใจหรือตกใจ หากแต่เสียงโทรศัพท์มือถือของยศสรันกำลังทำลายความเงียบ มันดังขึ้นเพื่อเรียกความสนใจจากคนทั้งคู่ ยศสรันล้วงหยิบมันออกมามองไปยังหน้าจอที่มีแสงวาบขึ้น แล้วประหลาดใจเบอร์ที่โทร.เข้ามาเป็นเบอร์ของพี่เลี้ยงสาวชื่ออร ปลายนิ้วแข็งเลื่อนไปที่หน้าจอทัชสกรีนเพื่อกดรับสายเพราะคิดว่าแม่ลูกสาวตัวแสบคงให้พี่เลี้ยงโทร.มาหาเขา

“มีอะไรหรือครับคุณอร เด็กๆ ยังไม่นอนอีกเหรอ” เพราะเวลานี้เด็กๆ ควรจะหลับไปตั้งนานแล้ว

“เอ่อ คุณยศ คือว่า...คือ...คือคุณหนู” ยศสรันคุ้นเคยกับพี่เลี้ยงของเด็กๆ เป็นอย่างดี ทำให้จับความผิดปกติได้

น้ำเสียงขรึมถามขึ้น หัวอกคนเป็นพ่อเริ่มร้อนใจเกรงจะเกิดเรื่องเกี่ยวกับลูก“ทำไมเสียงสั่นแบบนั้นล่ะครับ เกิดอะไรขึ้นกับด็กๆ หรือเปล่า”

ปลายสายกลั้นใจรีบรายงานออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นตกใจ เกรงจะถูกตำหนิว่าละเลยปล่อยให้คุณหนูจอมซนนั่นแอบหนีลงไปในครัวได้ ไปปีนเคาเตอร์จนลื่นตกลงมาเธอคงเสียใจแย่ถ้าไม่ได้ดูแลยัยคุณหนูจอมแสบ เท่ากับว่าเธอหมดโอกาสใกล้ชิดคุณยศสรันนักธุรกิจหมื่นล้านไปด้วย

 “คือว่า...คุณหนูหญ้าหวานแอบหนีลงไปในครัว ไม่รู้ว่าแกไปปีนเคาเตอร์จะเอาอะไร แต่เกิดพลาดจนเกิดอุบัติเหตุลื่นตกจากเคาน์เตอร์ครัวค่ะ ตอนนี้พวกเราพาคุณหนูมาส่งโรงพยาบาล ถึงมือคุณหมอปลอดภัยแล้วค่ะ เอ็กซเรย์แล้วปลอดภัย แต่คุณหนูแขนหักต้องเข้าเฝือกค่ะ”

ยศสรันไม่ฟังต่อจนจบเสียงเข้มแทรกขึ้นอย่างร้อนรนผิดกับเรื่องอื่นที่เขาจะดูสุขมเยือกเย็น “ตอนนี้หญ้าหวานถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลไหนรีบบอกผมมา?”

 พี่เลี้ยงรีบรายงานว่าทันทีที่เกิดอุบัติเหตุขึ้นเธอก็พาน้องหญ้วหวานไปส่งที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังไม่ไกลจากคฤหาสน์ของเขามากนัก

 “พระเจ้า! หญ้าหวานคนดีของพ่อ” เขาใจร้อนอยากไปเห็นอาการลูกสาวเองกับตาให้เร็วที่สุดถ้าเขาหายตัวได้ตอนนี้คงจะวาปไปอยู่ตรงหน้าแล้วจุมพิตหน้าผากปลอบขวัญลูกแล้ว

เปมนีย์มองดวงหน้าหล่อเข้ม อย่างร้อนใจ “เกิดเรื่องอะไรขึ้นคะ เด็กๆ เป็นอะไรไปคะ” น้ำเสียงใสดูร้อนรนขึ้นผิดกับเมื่อครู่

เขามองหน้าแม่ของลูกที่ฉายแววตาสงสัยแล้วรีบบอกเธอ “หญ้าหวานลูกสาวเรา แอบหนีพี่เลี้ยงไปปีนเคาเตอร์ ในห้องครัว แล้วลื่นตกลงมาตอนนี้พี่เลี้ยงพาส่งโรงพยาบาลแล้ว เรารีบไปดูอาการลูกกันเถอะ”

คนที่ยังไม่หายมึนงงเพราะถูกยัดเยียดให้เป็นแม่ ยกมือข้างหนึ่งขึ้นทาบอกด้วยอารมตกใจ “แย่จริง” มือข้างที่ว่างถูกมือหนาของเขาคว้าหมับที่ข้อมือบางแล้วออกแรงดึงให้เธอเดินตามเขาไป

“ยีนส์  เธอไปโรงพยาบาลกับฉันนะ หญ้าหวานแกอยากเจอแม่มากๆ แกอ้อนวอนผมทุกวัน ให้พาคุณกลับมาเจอแก ถ้าได้เห็นหน้าเธอหญ้าหวานต้องดีใจแน่ๆ”

ถ้าหากเขาทำแบบนี้กับเธอโดยที่ไม่มีเรื่องเด็กๆ มาเกี่ยวข้องเปมนีย์จะสะบัดข้อมือจากเขาซะ และหันไปคว้าทรายบนหาดมาสักกำมือเพื่อปาใส่หน้าเขาแล้วบอกว่า

‘ไปตายซะ’

ก็เขาไม่ใช่เหรอที่ไล่เธอออกไปจากชีวิตอย่างเลือดเย็น ไร้หัวใจ แต่พอรู้ว่าเกิดอุบัติเหตุกับเด็กคู่แฝดเท่านั้น ถึงแม้เธอจะไม่เคยอุ้มท้องพวกแกมาแต่ยังไงก็เชื่อว่าเด็กคู่แฝดเกิดจากการฝากไข่ของเธอจริงๆ ไม่อย่างนั้นแฝดคนน้องคงไม่หน้าเหมือนเธอเป๊ะขนาดนั้น จนแม่พิมพ์อย่างเธอไม่กล้าปฏิเสธว่านั่นไม่ใช่ลูก

สัญชาติญาณบางอย่างก็แล่นปราดเข้าสู่หัวใจดวงน้อย แค่ได้เห็นคลิปวีดีโอที่เขาเพิ่งเปิดให้ดูไปเมื่อครู่เปมนีย์ก็รู้ทันทีว่ายศสรันไม่ได้พูดโกหกเด็กทั้งสองเป็นลูกของเธอจริงๆ

เปมนีย์หยุดเดินแล้วขืนข้อมือออกยศสรันรับรู้ถึงแรงบิดที่ข้อมือ “ปล่อยฉันก่อนค่ะคุณยศ”

“ทำไม หรือว่าเธอจะใจร้ายใจดำกับลูกของตัวเอง ไม่คิดจะไปดูแกสักนิด”