6

นอกจากอาหารอร่อย ดนตรีเพราะ และบรรยากาศดีแล้ว อีกหนึ่งสาเหตุสำคัญที่กลุ่มเพื่อนลงความเห็นกันว่าถ้าจะนัดคุยเรื่องธุรกิจหรือจะมานั่งแฮงก์เอาต์กันทีไรต้องนัดกันมาที่ร้านของธนกรก็คือ ลูกค้าสาวๆ ที่มาเที่ยวที่นี่หน้าตาสวยแจ่มกันทุกคน ทำให้ยศสรันที่เป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทของธนกรกลายเป็นลูกค้าประจำของทางร้านไปโดยปริยาย

“เฮ้ยกร มึงดูน้องคนนั้นสิวะ โคตรแจ่มเลยว่ะ สวยเด็ดเหมือนนางเอกเกาหลี กูมาที่นี่ออกจะบ่อยไม่เคยเห็นน้องเขาเลยว่ะ”

นิทัศน์ เพื่อนสนิทอีกคนของธนกรที่เป็นหนุ่มโสดไม่สนิท เพราะมีตัวเลือกอยู่หลายคนที่ยังเลือกไม่ได้ เอ่ยขึ้นพร้อมหูตาแพรวพราว ร้องเรียกเจ้าของผับแห่งนี้ให้ดูหญิงสาวในชุดเดรสสั้นสายเดี่ยวสีแดงเพลิงตัดกับผิวกายขาวผ่องที่กำลังโยกสะโพกสวยกลมกลึงไปตามจังหวะของเสียงดนตรีกับกลุ่มเพื่อนสาวที่มาด้วยกันอีกสามสี่คน

ธนกรมองตามสายตานิทัศน์ไป“เออว่ะ สวยมาก ขาเรียวยาว ผิวขาวอย่างกับคนเกาหลีไม่ก็ญี่ปุ่น สงสัยไม่ใช่คนไทยว่ะ แต่กูไม่เคยเห็นน้องเขามาก่อน น่าจะเพิ่งเคยมาเที่ยวที่นี่ครั้งแรก”

ธนกรตอบกลับเพื่อนสนิท ขณะที่ดวงตาคมเข้มยังคงจับจ้องเจ้าของเรือนร่างขาวผ่องอย่างไม่ละสายตา ทำเอาคุณพ่อลูกสองอย่างยศสรันต้องหันไปมองตามด้วยความสงสัย ว่าสาวคนไหนที่ทำให้เพื่อนสนิททั้งสองของเขานั้นจ้องมองกันไม่วางตาขนาดนี้ ระดับเพื่อนของเขาคงไม่ได้มองสาวสวยธรรมดาทั้งคู่มีรสนิยมที่ดีในการเลือกผู้หญิง

“ยีนส์!”

เสียงเพลงกระหึ่มดังก้องผับเปมนีย์ไม่ได้สนุกแบบนี้มานานแล้ว เธอชอบเต้นแต่ไม่ชอบดื่ม ส่วนเพื่อนที่มาด้วยเริ่มจะเมาจึงขอตัวกลับไปนั่งที่โต๊ะ โดยไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเป็นเป้าสายตาของผู้ชายหลายคนในผับ

“ยีนส์!” ฉันเคยบอกเธอแล้วนี่ ถ้าได้เจอกันอีกที่ไม่ปล่อยเธอไปแล้วนะยศสรันเผลอเรียกชื่อหญิงสาวชาวไทยแท้ ที่ไม่ใช่สาวญี่ปุ่นหรือเกาหลีอย่างที่เพื่อนสนิทของเขาทั้งสองเข้าใจ หากแต่เป็นลูกสาวของลูกน้องเก่าแก่ในบริษัทที่เขานั้นรู้จักเป็นอย่างดี

สองเพื่อนซี้มองยศรันด้วยแววตาสงสัย“ไอ้ยศ ไอ้ตาถั่ว ไม่ใช่สาวหน้าหมวยที่ใส่กางเกงยีนเสื้อสีดำคนนั้นโว้ย อีกคนนึงเดรสแดงแจ่มกว่าเยอะ” ธนกรแย้ง เขาคิดว่ายศสรันกำลังมองสาวที่สวมกางเกงยีนกับเสื้อครอปโชว์เอวคอดบางที่เต้นอยู่ด้านหลังของสาวสวยสวมเดรสแดง

นิทัศน์ช่วยเสริม “พวกกูหมายถึงน้องคนสวยในชุดเดรสสีแดง ไม่รู้ว่าคนไทยหรือเกาหลี ทั้งขาวทั้งเนียน”

“เออ ใช่ พวกกูหมายถึงสาวสวยใส่ชุดเดรสสั้นสีแดงคนนั้น ที่กำลังหันมามองพวกเราต่างหาก” นิทัศน์กล่าวเสริม พลางหันไปพยักพเยิดกับธนกร ที่เห็นตรงกันว่าเธอคือลูกค้าสาวสวยที่สุดในร้านของค่ำคืนนี้ กระแทกตา กระแทกใจทั้งพวกเขาและผู้ชายทั้งร้านโครมเบ้อเร่อ

“เออ...กูรู้ กูหมายถึงคนนั้นแหละ ขอตัวเดี๋ยว” ยศสรันไม่พูดพร่ำทำเพลงให้ยืดยาว เดินตรงไปหาสาวสวยที่ตกเป็นเป้าสายตาของใครต่อใคร

“อ้าว! ไอ้ยศ นั่นมึงจะไปไหนวะ” ธนกรเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“กูจะไปคุยกับเมียกูหน่อย”

พูดจบยศสรันก็พาร่างสูงใหญ่ไซซ์ลูกครึ่งไทยอเมริกันพรวดพราดลุกออกไปจากโต๊ะ ทั้งธนกรและนิทัศน์ต่างหันมองหน้ากันด้วยความงุนงง

“ไอ้ยศมันแอบไปมีเมียตั้งแต่เมื่อไหร่วะไอ้กร มึงรู้ปะ แล้วเมียของมันคือใคร ยังไง” นิทัศน์หันไปถามธนกร ขณะที่สายตายังฉายความสงสัย มือหนาเกาศีรษะตัวเองแกรกๆ พลางมองเจ้าของผับเหมือนรอคำตอบ

แต่ยังไม่ทันที่จะได้คำตอบ ชายหนุ่มทั้งสองก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย เมื่อเห็นท่าทีเกรี้ยวกราดของยศสรันที่พวกเขาไม่ค่อยเห็นบ่อยนัก ร่างสูงกำลังก้าวฉับๆ ปรี่เข้าไปหาสาวเดรสแดงที่พวกเขาพูดถึง

เปมนีย์อ้าปากค้าง ร้องลั่น ด้วยความตกใจคาดไม่ถึงว่าจะพบเขาที่นี่ “คุณยศ!”

ยศสรันคว้าหมับที่ต้นแขนของหญิงสาว “ยีนส์! เราไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

หัวใจของสาวสวยแทบจะหยุดเต้าม เมื่อคนเอาแต่ใจออกแรงดึงเธอให้ตามไป “ตามฉันมานี่หน่อย มีเรื่องจะคุยด้วย”

เขาจู่โจมเธออย่างรวดเร็วจนเปมนีย์ที่ไม่ได้ตั้งหลักตกใจเผลอกรี๊ด แต่ถูกเขามองดุ “อย่ากรี๊ด ให้ฉันรำคาญ  ไม่เจอกันนานเห็นหน้าสามี ตกใจขนาดนี้เชียวหรือ” สายตาคู่คมเห็นหนุ่มๆ หลายคนในร้านมองมาอย่างสนใจ ขยับเนื้อตัวจะเข้ามา ยศสรันบอกคนที่เขากำลังกึ่งลากกึ่งจูงให้ตามไป “หยุดร้อง และตามไปคุยกับฉันดีๆ ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเธอ”

เปมนีย์รู้ว่ายศสรันเป็นคนพูดจริงทำจริง จำใจยอมถูกเขากึ่งลากกึ่งจูงพาเดินออกไปทางชายหาดหลังร้าน สองหนุ่มเพื่อนของยศสรันเห็นเหตุการณ์ในระยะไกล จึงรีบเดินตามไปด้วยความรู้สึกตกตะลึงเขาไม่เคยเห็นยศสรันออกอาการแบบนี้กับผู้หญิงคนไหน ปกติไอ้หมอนี่กินเงียบๆ ไม่ใช่ทำตัวเป็นพระเอกหลังข่าวฉุดกระชาก ลาก ถู ลากสาว กลับถ้ำไปกินแบบเอิกเริก

เปมนีย์ไม่คิดว่าจะเจอยศสรันที่นี่ พอรู้ตัวอีกทีก็ตามเขามานอกร้านอยู่บริเวณริมหาดทรายแล้ว ดวงตาคู่สวยตื่นตะลึงกับความห่ามของเขา รีบถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจ “คุณยศจะพายีนส์ไปไหนคะ เราไม่มีอะไรคุยกันแล้วนี่คะ”

ส่วนเพื่อนทั้งสองที่ตามมาติดๆ พอถึงตัวยศสรัน ก็รีบปราม เกรงว่าเดี๋ยวจะได้เรื่องใหญ่ หากสาวเจ้ามีเจ้าของ สวยๆ แบบนี้คงไม่มีทางโสด

“เดี๋ยวๆ ไอ้ยศใจเย็นๆ โว้ย นี่มันเรื่องอะไรกันวะ มึงจะพาน้องเขาไปไหน” ธนกรเจ้าของผับเอ่ยถามด้วยท่าทีตกตะลึงและเป็นกังวล เขาเกรงจะมีเรื่องหากเธอมากับแฟน หรือกลุ่มเพื่อนๆ ที่มาด้วยอาจไม่พอใจกับการกระทำของเพื่อนเขา

ยศสรันเบนใบหน้าหล่อมามองหน้าเพื่อน “ไม่มีอะไร  ไม่ต้องตกใจ พวกมึงกลับไปที่โต๊ะนั่งดื่มต่อเถอะ กูแค่มีเรื่องต้องเคลียร์กับเมียกูหน่อย”

“เมีย/เมีย” แทบจะเป็นเสียงเดียวกันตอกย้ำให้รู้ว่าที่ได้ยินในผับไม่ได้ฟังผิด

ยศสรันหันมาตอบเพียงสั้นๆ แค่นั้น แล้วไม่สนใจท่าทางตกใจของเพื่อนอีก เพราะต้องการใช้เวลาเคลียร์ใจกับเมียที่ทิ้งเขาไปอยู่เกาหลีใต้ ปล่อยให้เขาเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวมานานหลายปี ก่อนจะหันกลับมารั้งข้อมือเล็กของเปมนีย์ให้เดินตามเขาออกไปตรงชายหาดที่ติดกับด้านหลังของร้านซึ่งบริเวณนั้นเงียบสงบ เสียงเพลงไม่ดังรบกวน เพื่อคุยเรื่องส่วนตัว ปล่อยให้เพื่อนสนิททั้งสองยืนงงเป็นไก่ตาแตก และหันกลับมามองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ

“ไอ้ยศมีเมียตอนไหนวะไอ้กร ทำไมกูก็เพื่อนสนิทถึงไม่ได้ไปงานแต่งมัน” ก็เขาเป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อนสนิทของยศสรันเพื่อนมีเมียทำไมไม่รู้