2.ถ้ำหิมะพันปี

   เรื่อง อสุราจอมราชัน เป็นหนึ่งในหลายๆ เรื่องที่อยู่บนจักรวาลนิยายของเจียงหมิงเจ๋อ โดย เขาจะแบ่งภพในจักรวาลนี้ ออกเป็น 3 ภพ คือภพอสูร ภพมาร และภพผู้ฝึกตนมนุษย์ เรียกว่า จักรวรรดิเทียนเหมิน

   เฉินฮ่าวหลาน พระเอกของเรื่อง เป็นลูกครึ่งของราชาอสูรปีศาจ และมารดาเป็นอัจฉริยะผู้ฝึกตนแห่งโลกบำเพ็ญ ซึ่งเจียงหมิงเจ๋อไม่ได้ใส่รายละเอียดลงไปมากนัก เพียงเขียนว่าก่อนที่บิดามารดาของเฉินฮ่าวหลาน จะเสียชีวิต ทั้งสองได้ใช้พลังทั้งหมดหลอมเป็นผลึกคุมอสูรและเม็ดทองคำผนึกไว้ในตันเถียนของเขา

   ซึ่งทำให้เขามีดัชนีทองคำตั้งแต่เกิด และเมื่อระดับฝึกตนถึงจินตัน จึงได้สร้างเม็ดทองคำของตนเอง ทำให้มีเม็ดทองคำในร่าง 2 เม็ด ความเร็วในการเลื่อนระดับพลังจึงเป็นอัจฉริยะเหนืออัจฉริยะแห่งโลกบำเพ็ญเพียร

   ต่อมาเขาต้องการบีบคั้นตัวเอกของเรื่อง จึงหาเหตุแบบส่งๆ ให้สำนักฝึกตนของท่านตาและศิษย์ทั้งหมดถูกสังหารล้างสำนัก เหลือเพียงเฉินฮ่าวหลานที่หนีออกมาได้อย่างโดดเดียว

   แม้นว่าเขาจะไร้แรงสนับสนุนจากครอบครัว เขายังคงทดสอบเข้าเรียน ที่ยอดเขาเลี่ยงหรงด้วยความหวังจะพลิกฟื้นชีวิต แต่ซือจุนผู้สอนวิชาคุมอสูรของเขา ได้ล่วงรู้ความลับเรื่องเม็ดทองคำและผลึกควบคุมอสูรของเฉินฮ่าวหลาน จึงเกิดความละโมบอยาก และพยายามหาทุกวิถีทางในการแย่งชิงมาเป็นของตน

   จากนั้นเนื้อหาก็เริ่มเข้มข้น มีการต่อสู้ชิงไหวชิงพริบ ทั้งการตามล้างแค้นและแสวงหาโชคชะตา เจียงหมิงเจ๋อใช้ความเจ็บแค้นเกลียดชังเป็นแรงผลักดันในการดำเนินเรื่อง

   พระเอกได้รับโชควาสนามากมาย ทั้งเคล็ดวิชา โอสถ อาวุธ สตรี เพื่อความสนุกสนานสะใจ เขาได้สร้างบทละครที่บิดเบี้ยวอีกเป็นจำนวนมาก เพื่อส่งเฉินฮ่าวหลานขึ้นสู่ตำแหน่งจักรพรรดิมารควบคุม 3 โลกด้วยหัวใจที่มืดบอด เป็นทรราชที่ปกครองแผ่นดินทั้งเบื้องบนเบื้องล่างอย่างโหดร้ายทารุณ

   เจียงหมิงเจ๋อ เข้ามาในเนื้อเรื่องตอนที่เฉินฮ่าวหลาน อายุ 14 และมายังถ้ำน้ำแข็งพันปีระหว่างออกจากสำนักเพื่อไปฝึกประสบการณ์ ในตอนนี้หากเป็นเนื้อเรื่องในต้นฉบับเดิม นอกจากเฉินฮ่าวหลานจะได้ทำสัญญากับอสูรพยัคฆ์หิมะพันปีแล้ว ยังได้รับการกระตุ้นผลึกควบคุมอสูรด้วย ซึ่งเป็นการเพิ่มออร่าให้พระเอกในต้นเรื่อง

   แต่ที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้านี้คือสิ่งใด หนุ่มน้อยเยาว์วัยฉายแววหล่อเหลาไร้ที่ติ แต่ใบหน้ากลับซีดขาวไร้สีเลือด

   มีเพียงคราบเลือดแห้งกรังไหลจากมุมปากที่ขบแน่น ริมฝีปากถูกกัดจนปริแตก ทั้งหมดชี้ให้เห็นว่าเขาเจ็บปวดแสนสาหัสก่อนหมดลมหายใจ คนที่ถูกควักเอาผลึกคุมอสูรออกขณะที่ยังมีชีวิต ต้องเจ็บปวดปานใดกัน

   เจียงหมิงเจ๋อ โกรธจนตัวสั่น น้ำตาเขาไหลมิอาจระงับได้ หากแม้นว่าเขาเข้ามาเร็วกว่านี้ แม้เพียงสักนิด อาจหยุดยั้งมันได้

   แต่น่าเสียดายที่คำว่า หากแม้นว่านั้นมันไม่มีจริง…เดรัจฉานเหล่านั้นเขาจะลากมันออกมาชำระบัญชีนี้

   “ระบบ!! เขาตายแล้วใช่ไหม บอกผมใครเป็นคนทำ ไอ้สารเลวมันอยู่ที่ไหน ผมจะเอาเลือดมันเซ่นไหว้ดวงวิญญาณเขา!!” เจียงหมิงเจ๋อคำรามเสียงสั่น

   [โฮสต์ครับ โปรดระงับโทสะ ตอนนี้พวกเรายังตรวจสอบไม่พบว่าคนทะลุมิติใช้ร่างไหนอยู่

แต่โลกนิยายยังไม่พังทลาย หมายความว่า พระเอกยังไม่ตาย ภารกิจเร่งด่วนคือต้องทำให้ดวงวิญญาณเข้าร่างเขาให้ได้ก่อน]

   “แต่ เขาไม่มีลมหายใจแล้ว” เจียงหมิงเจ๋อเอามืออังจมูกของเด็กหนุ่ม ผิวเขาขาวซีดราวกระดาษทั้งกระด้างและเย็นชืด

   [หากเป็นโฮสต์ต้องหาทางช่วยเขาอย่างได้แน่นอนครับ เพราะนี่เป็นโลกที่คุณสร้างขึ้น ไม่มีใครรู้เรื่องต่างๆ ได้ดีเท่าคุณอีกแล้ว และนี่คือภารกิจของคุณ คือนำร่างพระเอกออกจากถ้ำ และฟื้นคืนชีพให้เขาอย่างเร่งด่วน เรามีเวลาภารกิจเพียง 49 วัน ก่อนวิญญาณที่ล่องลอยอย่างไร้ทิศทางของเขาจะแตกสลายไปจริงๆ]

   ในถ้ำหิมะพันปี รอบกายของเขาเป็นสีขาวโพลน มันยังคงมีประกายระยิบระยับของเกล็ดน้ำแข็ง ช่างงดงามเหลือเกิน

   แต่หนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ เขาใช้เวลากว่าหนึ่งก้านธูป* ในการสงบสติอารมณ์รวบรวมกระบวนการความคิด

   เรื่องอสุราจอมราชัน เป็นนิยายเรื่องแรกที่เขาเขียนขึ้น แต่หลังจากนั้น ก็ได้แต่งมีนิยายในจักรวาลเดียวกัน แต่ตั้งอยู่บนจักรวรรดิอื่นๆ ตามมากอีกหลายเรื่อง ยังมีทั้งเคล็ดลับวิชา หรือสูตรโอสถต่างๆ ที่ยังไม่ได้เกิดในนิยายเรื่องนี้ หรือความลับต่างๆ ที่มีการเปิดเผยในเรื่องอื่นๆ ที่มีแต่เขาเท่านั้นที่สามารถเชื่อมโยงและนำมาใช้ได้

   วิธีการฟื้นคืนชีพก็เช่นกัน เขาเคยเขียนไว้ในนิยายเรื่องอื่นๆ หากนิยายของเขาเชื่อมต่อจักรวาลเดียวกันดังว่า เขาจะสามารถพลิกแพลงเอาเคล็ดวิชา และสูตรตำราต่างๆ มาปรับใช้ได้ในนิยายเรื่องนี้

   เจียงหมิงเจ๋อตกลงใจเดิมพันดูสักครั้งและหากสิ่งที่เขาคิดเป็นจริง โอกาสที่พระเอกของเขาจะคืนชีพก็มีทางแล้ว

   ในที่สุดเจียงหมิงเจ๋อก็เงยหน้าขึ้น และนำร่างเฉินฮ่าวหลาน วางราบลงเพื่อตรวจร่างไร้วิญญาณ เขาเป็นผู้เขียนเรื่องนี้เอง ดังนั้นจึงนับว่าคุ้นชิน และสามารถจดจำขั้นตอนต่างๆ ในการเดินลมปราณได้ แต่ทฤษฎีกับการปฏิบัตินั้น มันย่อมแตกต่าง เขาไม่มั่นใจว่าจะสามารถเดินลมปราณได้จริงตามที่เขียนหรือไม่

   กระแสลมปราณค่อยๆ ถูกส่งออกมาจากปลายนิ้ว หมอกจางโอบล้อมร่างของเฉินฮ่าวหลาน เสื้อสีขาวราวหิมะของเด็กหนุ่ม อาบย้อมด้วยสีแดงฉานของโลหิต บริเวณหน้าท้องฉีกขาดเป็นรูทะลุ เจียงหมิงเจ๋อค่อยๆ ส่งพลังเข้าไปตรวจสอบภาย

   เขาพบว่านอกจากจุดตันเถียนที่ว่างเปล่าแล้ว ยังมีบาดแผลกว้างและลึกไปถึงกระดูกสันหลัง แสดงให้เห็นว่า นอกจากผลึกคุมอสูรแล้ว เม็ดทองคำที่เป็นรากฐานของการฝึกตนยังโดนควักออกไปด้วย กระดูกทั้งร่างล้วนแหลกละเอียด กล้ามเนื้อเสียหายหมดสิ้น

   หากไม่รักษาในจุดนี้ก่อน เมื่อช่วยชีวิตกลับมาได้ ย่อมไม่ต่างอะไรกับคนพิการ ผู้กระทำการนั้นลงมืออำมหิตถึงที่สุด เขาได้จดจำภาพนี้ไว้แล้ว และต้องส่งคืนกลับไปร้อยเท่าพันทวี

   การหาวิธีเรียกดวงวิญญาณเฉินฮ่าวหลานเป็นเรื่องเร่งด่วน แต่การฟื้นฟูร่างกายจึงนับเป็นเรื่องเร่งด่วนที่สุด นอกจากนี้ เขาต้องหาวิธีเก็บรักษาร่างไม่ให้เสียหายด้วย

   เขาทดลองเดินพลังอีกครั้ง สร้างม่านคุ้มกันร่างเฉินฮ่าวหลานไว้ เป็นม่านคุ้มกันที่ถักทอเป็นตาข่ายถี่ยิบ มีความแข็งแกร่งอย่างมาก การสร้างม่านคุ้มกันในลักษณะนี้ ต้องสิ้นเปลืองพลังปราณวิญญาณอย่างยิ่ง คนทั่วไปย่อมไม่สร้างด้วยวิธีเช่นนี้ และไม่สามารถฟื้นพลังได้เร็วดั่งที่เขาเป็น

   ดูเหมือนจะเป็นดังที่ระบบบอกเขาไว้ พลังของเขาสามารถเรียกใช้ได้ไม่จำกัด ทำให้เขาโล่งใจไปได้เปลาะหนึ่ง

   ก่อนจะเดินเข้าไปในถ้ำชั้นใน เขาหันกลับไปตรวจดูม่านคุ้มกันอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ถึงแม้ ม่านคุ้มกันจะแข็งแกร่ง และ น้ำแข็งพันปีในถ้ำจะช่วยรักษาร่างไว้ชั่วคราว แต่เขาก็ยังอดห่วงไม่ได้ ในขณะนั้นมีดวงแสงสีทองเล็กๆ ได้ติดตามเจียงหมิงเจ๋อเข้าไปในถ้ำส่วนในอย่างช้าๆ

   น้ำตาที่ไหลในตอนแรก ตอนนี้เป็นเกล็ดน้ำแข็งเป็นที่เรียบร้อย ตอนนี้เขาเริ่มรำคาญอย่างมาก แต่พอยกมือจะเช็ดออก ก็กระทบโดนของแข็งๆ บนหน้า เขาเพิ่งได้สำรวจมองร่างนี้อย่างจริงจัง

   บนเงาสะท้อนของแผ่นน้ำแข็งภายในถ้ำ ปรากฏภาพชายหนุ่มท่าทางมืดมนคนหนึ่ง ใส่ชุดสีเทาขมุกขมัว ทั้งเก่าและซอมซ่อ มีสัญลักษณ์หยกห้อยลายเมฆ ตรงกลาง สลักตัวอักษรเทียนหนานสีขาว บ่งบอกว่าเป็นศิษย์ระดับล่างของสำนักเทียนหนาน ซึ่งเป็นสำนักฝึกตนของท่านตาพระเอก

   บริเวณใบหน้ามีหน้ากากไม้เก่าคร่ำคร่าปกปิดตั้งแต่หน้าผากจรดปลายคาง ทั่วทั้งร่างดูชำรุดผุพัง ถ้าไม่มีดวงตา คงจะแยกระหว่างเขากับกองขยะเปียกได้ยาก

   “4946 ออกมาเดี๋ยวนี้ เจ้าก้อนนี่มันอะไรกัน จะส่งมาทั้งทีทำไมไม่หาให้มันดีๆ กว่านี้หน่อย ดูหน้ากากบ้าบอนี่”

   [เรื่องนี้คุณจะโทษผมทั้งหมดก็ไม่ได้นะครับ ก็คุณเร่งผมเสียขนาดนั้น ร่างนี้เป็นซากศพที่อยู่ใกล้ที่สุด และสถานะดีที่สุดที่หาได้แล้ว ถึงจะพิกลพิการไปบ้าง แต่ก็ยังไม่เน่าเปื่อยนะครับ] เสียงโมโนโทน ไร้ซึ่งความสำนึกเสียใจตอบกลับ

   “ผมต้องขอบคุณ คุณใช่ไหม ผมไม่อยากเถียงกับระบบที่พึ่งพาไม่ค่อยจะได้อย่างคุณจริงๆ เขาใส่ชุดของสำนักเทียนหนาน แต่เท่าที่ดูจากสภาพของร่างนี้ไม่น่าเป็นศิษย์ของเทียนหนานได้ และผมก็ไม่เคยเขียนถึงคนคนนี้ในนิยายเลย เขาเป็นใครมาจากไหนกัน”

   [โลกนิยาย มันมีวิถีของตัวเองที่จะสร้างองค์ประกอบ อื่นๆ ที่ทำให้โครงเรื่องที่คุณสร้างไว้มันสมบูรณ์

   คุณเองก็คงไม่ได้เขียนรายละเอียดทุกๆ อย่างบนโลกนี้ลงไปใช่ไหมครับ อย่างเช่นร่างนี้ เป็นตัวประกอบที่ตายตั้งแต่ต้นเรื่อง ไม่ได้มีบทบาทสำคัญอะไรในเรื่อง เป็นตัวประกอบรับกระสุน ที่ไว้กล่าวถึงความดุร้ายของอสูรพยัคฆ์หิมะเท่านั้น

   เดิมทีเขาเป็นคนสติไม่สมประกอบอยู่แล้ว แต่ได้ปรมาจารย์โอสถเมตตาสงสาร และชุบเลี้ยงไว้ ให้ช่วยปลูกสมุนไพร รดน้ำ แลกกับอาหารและที่อยู่

   และในระหว่างที่เขาเดินเข้าป่าหาสมุนไพร ก็โดนสัตว์อสูรฆ่าตาย ประวัติขาวสะอาดมากขอรับ ไร้ญาติ ไร้ชื่อ ไร้พลังวัตร ส่วนศิษย์ร่วมสำนักเรียกว่าหมอนี่ว่า ป๋ายชือ (เจ้าโง่) ครับ]

   "แต่คุณก็น่าจะหาร่างที่ดีกว่านี้สักหน่อย ไม่ได้หรือคนผู้นี้ทั้งอัปลักษณ์ และยังเป็นใบ้อีก คุณไม่พอใจที่ผมขอดัชนีทองคำใช่ไหมหืม!" ถ้าบอกว่าไม่ตั้งใจเขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

   [โฮสต์ไม่คิดว่าเขาเหมือนคุณมากหรือครับ]

   “เหมือนตรงไหนกัน เจ้าระบบบ้า!!!”

   เขาจำไม่ได้ว่าจริงๆ ว่าได้สร้างตัวละครแบบเจ้าหนุ่มมืดมนที่เขาใช้ร่างกายผู้นี้ขึ้นมาเมื่อไหร่

   แต่โลกนิยายคงมีวิถีของมันเองอย่างที่ระบบบอก เพราะถึงแม้ว่าพวกเรื่องปลีกย่อยเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่ได้ลงรายละเอียดลึกลงไป แต่ก็จำเป็นจะต้องมีเพื่อเติมเต็มให้เนื้อเรื่องดำเนินต่อไปได้อย่างสมบูรณ์

   จึงเป็นสาเหตุว่า บางเรื่องถึงแม้ว่าเขาเป็นผู้สร้างโลกใบนี้ขึ้น เขาเองก็ไม่กระจ่างแจ้ง แต่ถึงอย่างนั้น ก็จะมีบางเรื่องที่เขารู้ แต่ไม่ได้เขียนข้อมูลเชิงลึกลงไปในนิยาย ซึ่งจะเป็นเรื่องที่เขารู้เพียงผู้เดียว

   ดังเช่นเจ้าอสูรพยัคฆ์หิมะ มันมีความลับซึ่งเขาได้กล่าวไว้ในตอนพิเศษที่เขาเขียนไว้ แต่ยังไม่ได้เปิดให้อ่าน

   ก็คือเหตุที่อสูรพยัคฆ์หิมะตนนี้อยู่ในถ้ำนี้ เพราะมันเฝ้าบงกชคืนวัฏ ซึ่งเป็นกระสายโอสถระดับเซียน ใช้หลอมโอสถทิพย์คืนวิญญาณ แต่กรรมวิธียุ่งยากเป็นอย่างยิ่ง และกว่าที่คัมภีร์หลอมโอสถคืนวิญญาณปรากฏ ก็ภายหลังจากนี้อีกหลายพันปี

   จุดแสงสีทองยังคงติดตามแผ่นหลังอันเหยียดตรง ชายหนุ่มผู้ที่ทั้งร่างไม่อาจมองเห็นความสมบูรณ์ได้เลย แต่สำหรับมัน บุรุษผู้นี้ กลับองอาจสง่างาม น่ามอง ทุกย่างก้าวของเขาล้วนหนักแน่นมั่นคง

   ช่างมีความย้อนแย้งเป็นอย่างยิ่ง แต่มันยังคงบินตามเขาอย่างห่างๆ ท่ามกลางความเย็นเยียบและเงียบสงัดของถ้ำหิมะ

   เจียงหมิงเจ๋อรู้ถึงการคงอยู่ของจุดแสงที่ตามเขามาตลอดนี้แล้ว แต่เขาไม่รู้สึกถึงความเป็นอริจากมัน มันอาจอสูรแมลงที่มีอยู่มากมายในโลกนี้ ซึ่งไม่มีพิษภัยอะไร ชายหนุ่มจึงไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก เพราะมีเรื่องสำคัญยังรอเขาไปสะสางอยู่

-----------------------------------------------------------------

หนึ่งก้านธูป-เท่ากับเวลาประมาณครึ่งชั่วโมง

ระดับการบำเพ็ญเพียร (ไม่ต้องท่องจำก็ได้ค่ะมีไว้เพื่อแยกระดับสูงต่ำของการฝึกตนเท่านั้น)

1. เลี่ยนชี่ คือ ปรับปรุงลมปราณ

2. จู้จี คือ สร้างรากฐานลมปราณ

3. หนิงม่าย คือ ควบรวมชีพจร

4. จินตัน คือ สร้างแกนลมปราณ หรือ สร้างเม็ดพลังทองคำ

5. หยวนอิง คือ ปราณก่อกำเนิด

6. ฝ่านซู คือ คืนสู่ว่างเปล่า

7. ต้าเฉิง คือ สู่มหายาน