ไอ้กันต์ ไม่เป็นซ้อจีนเทา

ไอ้กันต์ ไม่เป็นซ้อจีนเทา

last update최신 업데이트 : 2026-05-21
작가:  Saturnlonely 52참여
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 평가. 1 리뷰
88챕터
889조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ปุณณกันต์ ชาญวิเศษ ชื่อเล่น กันต์ แต่ไอ้จีนเทาเรียกว่า ปุณ - อายุ 24 ปี - ส่วนสูง 175 ซม. ชายหนุ่มผู้ต้องรับผิดชอบดูแลน้องหลังจากพ่อแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ตั้งแต่ตัวเองอายุ 17 ปี เพื่อไม่ให้เงินประกันที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ถูกใช้ไปจนหมด เขาจึงต้องเรียนไปด้วยและทำงานไปด้วยตั้งแต่อายุยังน้อย ปัจจุบันบันทำงานฟรีแลนซ์ และขายของออนไลน์ นอนดึกตื่นสายคือวิถีชีวิตประจำวัน เหนื่อยจากการหาเงินไม่พอ น้องชายเพียงคนเดียวก็สรรหาปัญหามาให้ไม่เว้นวัน ล่าสุดไปโกงเงินเว็บพนันที่แอบไปทำช่วงปิดเทอมมา ทำให้พี่ชายแสนดีอย่างเขาต้องมาใช้หนี้ให้ ‘บางครั้งก็บนเตียง บางครั้งก็ระเบียง’ “กูก็อยู่ของกูดี ๆ จนกระทั่งไอ้ห่าเจ๊กจีนเทาตัวลายเหมือนไปนอนทับหนังสือพิมพ์เข้ามาในชีวิต! ไอ้สาดดดด!!!!!”

더 보기

1화

Prologue

 I clutched the chain around my neck as I gazed out over my pack. How did we get to this point? I was the luna of this pack. It was my job to protect them, yet all I was able to do was spare their lives. I watched as they lined the pack members up to be counted and labeled. I was the only one in chains, a cruel symbol that they had control over their leader.

“My luna, you did what you had to do,” Bastian whispered next to me. Bastian was my mate’s beta. He had remained loyally by my side, even after my mate abandoned us. My mate Alfred was the leader of the Stone Heart Pack. Everything was great until just a couple of months ago. Up until Ivy showed up. I closed my eyes, not wanting to drift to those unwanted memories.

“I’m not your luna anymore, Bastian. Please, just call me Allissa.” I winced as I felt the silver chain burning at my skin.

I could see Bastian tense up, balling his hands into fists. “I wish I could remove it from you.”

“I agreed to this for a peaceful turnover. None of the pack members would be harmed as long as I complied with their terms. If I hadn’t been poisoned, I wouldn’t be in such a weakened state and could have protected the pack.” I bit back the bitter tears that welled in my eyes. That damn bitch Ivy made sure I was completely incapacitated by the time the Lycan King’s army arrived. I looked down at the ground and cursed for not killing Ivy earlier.

It was two months ago when Alfred brought Ivy to the pack. She was his stepsister and had run out of money. From what I had been told, Ivy was very materialistic, and she was sent away by the previous alpha for draining their accounts. At least that’s what I was told. Who knows what the real reason was now.

Within those two months, Alfred began to act strangely, and I noticed that money was being freely given to Ivy in large sums. Last week, he took her to a lavish party at the Lycan Kingdom, which was where the problem happened. Alfred, who was drunk, attacked an officer who was flirting with Ivy. The Lycan King, Darren Weston, ordered Alfred to turn himself in for punishment.

I found out about it today through a messenger, who said they would come by force and destroy our pack unless Alfred turned himself over. I went running to look for him, well running the best I could with the pain I was having. And my jaw dropped, I found him in bed with Ivy! This whole time he had been hooking up with his stepsister. All the pain I had been feeling wasn’t from the miscarriage I suffered when Ivy first arrived. It had all been caused by his infidelity with Ivy.

I went hysterical. I began yelling at Alfred, and I demanded he take responsibility for his actions. In my anger, I didn’t notice Ivy had moved behind me. I had seen her get up, but I thought she was getting changed. Instead, something sharp and painful landed in my back. Paralyzed, I fell to the ground. I tried to call for someone through my mental link but it was blocked.

“Quickly, Al. Get the cards and money. We have to leave,” Ivy said urgently as Alfred knelt in front of me.

“Ivy, what did you do to her?” There was a small growl in his voice, as if he really cared.

“She’ll be fine. She is paralyzed. This is perfect. She will have to take responsibility for your actions as your luna. We have to leave, or who knows what they will do to you.”

“Lissa, I am so sorry. I didn’t mean for any of this to happen. Please forgive me.”

I could hear his voice tremble, and at first, I thought he wasn’t going to leave. But then Ivy grabbed his arm and he looked up at her. A moment later, he was gone.

It wasn’t until Bastian came in to report the invasion that he found me on the floor. They administered medicine to help reduce the effects, but I was still too weak to fight. We had been betrayed, and now they were going to destroy our pack.

I did what any good leader should do. I sent out a messenger to tell them that I would bear the responsibility and comply with whatever they needed in return so that no harm would come to my pack members. I couldn’t fight and I could barely stand.

With a heavy heart, I prayed that the Lycan King would be open to hearing my explanation, but rumors swirled that he was not a man of reason. The cold, hard weight of the silver chain around my neck served as proof of his cruel nature. Despite my innocence, I became a symbol of subjugation. A silver collar made of cold metal links that burned the skin, adorned with a leash that clearly marked me as submissive to his authority. It is a humiliating position to be in, stripped of any sense of control.

I glanced back out over the pack that was lined up to witness my judgment. I could see their sorrow, and some tear-filled eyes. By now, most of them knew of their Alpha’s betrayal and that I was taking the fall to protect them. I didn’t know what would happen. None of us did. Would he order me to be killed without allowing me to speak? Would I be sentenced to work in the underground mines?

“You! Get in line, away from the prisoner!” a large lycan guard yelled, who was adorned in a gold breastplate, showing he was a royal officer. He was yelling at Bastian, who was staying protectively near my side.

“Go, Bastian. Take care of our pack. With the alpha gone and ... no heir ...” I took in a shaky breath as I thought about the painful loss of my pup. “You will need to lead our pack. Don’t let me down.” I gave him a forced smile that didn’t reach my eyes.

Bastian's eyes were filled with a mix of determination and sadness as he reluctantly moved away from my side, joining the rest of our pack in the line. His loyalty was unwavering, and I knew he would do his best to lead them in my absence.

I stood there, head held high, despite the weight of the silver collar pressing down on me; I braced myself for the arrival of the Lycan King. I felt his presence before I saw him. A commanding aura pressed against my weakened body, but I refused to fall. With every ounce of strength I had left, I kept myself upright and chin up. I had done nothing wrong.

The warm, sweet fragrance of cinnamon wafers wafted through the air, awakening my lycan inside. My senses sparked as I recognized the scent of my mate. My heart raced as I frantically searched among the royal guards, trying to pinpoint the source. The tantalizing aroma grew stronger. It was a scent I had never encountered before, but it felt strangely familiar. Almost like my soul knew it.

Then, my eyes landed on the source, his green eyes locking onto mine as he walked directly toward me. His face was taut, and there was an unforgiving look in his eyes. His lips curled up angrily as my lips parted slightly in shock. Oh no, the Lycan King was my mate, and he did not look happy. 

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

โบตั๋นขาว บัวแก้ว
โบตั๋นขาว บัวแก้ว
สนุกมากเลยเรื่องนี้ชอบที่สุด
2026-06-16 02:00:42
0
0
88 챕터
Prologue
Rrrrrr Rrrrrr Rrrrrr~ “ใครเชี่ย! แม่งโทรมาตอนนี้วะ!!” เสียงแหบพร่าก่นด่าคนที่โทรมารบกวนการพักผ่อนที่ใฝ่ฝัน หลังจากตรากตรำไลฟ์สดขายของ และเคลียร์งานแปลเอกสารให้ลูกค้าขาประจำเสร็จ ปุณณกันต์ลุกขึ้นมากดรับสายอย่างหัวเสีย ก่อนกระแทกเสียงไปยังปลายสายด้วยน้ำเสียงเอาเรื่อง “ฮัลโหล!!” มือหนาพลางขยี้ผมไปมา เพื่อรอฟังว่าไอ้เชี่ยปลายสายมีธุระด่วนอะไรถึงได้โทรมาหาตอนตีสามกัน ไม่รู้เวล่ำเวลาจริง ๆ !! พลั่ก! พลั่ก! พลั่ก ตุ๊บ! “โอ้ย!! พะ…พี่กันต์ ช่วย ผ…ผม ด้วย โอ๊ย! อุก!!” แต่เสียงคร่ำครวญ โหยหวน ที่ส่งมาทำให้อารมณ์ขุ่นมัวก่อนหน้าหายไปเป็นปลิดทิ้ง กันต์คุ้นกับเสียงนี้ตั้งแต่ตัวเองอายุหกขวบ มันคือเสียงของไอ้วีน้องชายตัวแสบของเขานั่นเอง “ไอ้วีมึงเล่นอะไร?!” คิ้วหนาขมวดหากัน ก่อนถามกลับไปอย่างไม่ไว้ใจ เนื่องจากไอ้วีมักงัดสารพัดวิธีมาสูบเงินออกจากกระเป๋าตัวเขาเอง พลั่ก! ผลั๊วะ! “อ๊ากกกก!! พะ…พอแล้ว ผมยอมแล้ว ฮือ” ชายหนุ่มเงี่ยหูฟังเสียงโหยหวนที่ดังมาจากปลายสาย แม้ในหัวจะยังไม่มั่นใจว่านี่คือวิธีหาเงินของไอ้วีหรือเปล่า แต่ความเป็นพี่ชายก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนถามแทรกไป “มึงเป็นอะไร? ใครทำอะไรมึ
더 보기
CHAPTER I (1)
ปัง!! โครม!!ปุณณกันต์สะดุ้งตื่นเด้งตัวขึ้น แต่ภาพตรงหน้ากลับมืดลง อาการงัวเงียหายเป็นปลิดทิ้ง เมื่อรู้สึกเหมือนมีใครเอาอะไรบางอย่างมายัดปาก และร่างเขาก็ถูกคลุมด้วยกระสอบสาก ๆ หลังจากนั้นตัวก็ลอยขึ้น ก่อนจะกระแทกลงบนบ่าแข็ง ๆ ของใครบางคน แม่เจ้าโว้ย! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!“อ่อยนะโอ๊ย!!! อุก!” ชายหนุ่มดิ้นอย่างเอาเป็นเอาตาย ปากที่ถูกอุดไว้พยายามส่งเสียงตะโกน ถึงแม้จะมีแต่เสียงอู้อี้ออกมาก็ตาม เขาพยายามจะเอาผ้าที่ยัดปากตัวเองไว้ออก แต่แล้วก็ต้องหยุดลงเมื่อถูกบางอย่างแข็ง ๆ กระแทกที่ท้องอย่างแรง มันทำให้เขาจุกจนแทบหายใจไม่ออก ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ละความพยายาม ชายหนุ่มขยับตัวดิ้นขลุกขลักอีกครั้ง แม้ว่ามันจะช่างทุลักทุเลเหลือเกินแต่การห้อยต่องแต่งอยู่แบบนี้ทำให้ทำอะไรลำบากฉิบหายแฮก ๆในที่สุดกันต์ก็สามารถดึงผ้าที่อุดปากของตัวเองออกได้สำเร็จ กว่าจะเอาออกได้เล่นเอาเกือบตาย เขาหอบหายใจสักพัก ค่อย ๆ ควบคุมสติ ข่มความตื่นตระหนกไว้ ก่อนเงี่ยหูฟังบทสนทนาไอ้พวกที่บุกมาแบกตัวเองออกจากที่นอนแต่เช้า“แม่ง! ตัวหนักฉิบหาย นายจะเอาไอ้ควายนี่ไปทำไมวะอาฮ่าว?!” เสียงสบถออกมาจากปากคนที่กำลังแบกกระส
더 보기
CHAPTER I(2)
ปุณณกันต์ไม่รู้ว่าตัวเองสลบไปนานแค่ไหน และไม่รู้ว่าตัวเองไปทำอะไรให้ใครโกรธ ถึงขั้นต้องลักพาตัวเขามาอย่างนี้ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่โดนน้ำเย็น ๆ สาดหน้าซ่า!แปะ แปะ….มือหนาตบลงบนแก้มขาวของคนที่ถูกมัดทั้งมือและเท้าติดเก้าอี้เบา ๆ ปากที่ถูกเจาะแล้วใส่ห่วงเหยียดยิ้มคล้ายพอใจกับภาพตรงหน้า คนถูกตบขยับเปลือกตาน้อย ๆ ก่อนค่อย ๆ ปรือดวงตาคู่คมขึ้นช้า ๆ“ไง จำกูได้ไหม?”ปุณณกันต์กะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับตาให้คุ้นชินกับแสงสักพัก ก่อนเพ่งไอ้คนที่โน้มหน้าของตัวเองลงมาใกล้เขาดี ๆ อีกครั้ง“ไอ้เจ๊กเหรอ?” เขาจำได้ดี คนตรงหน้านี้คือไอ้คนหน้าขาว ตัวลาย ที่วิดีโอคอลคุยกับตัวเองเมื่อคืนนี้นั่นเอง!“หึ ๆ ยังปากดีอยู่นะมึง!” เสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดออกจากลำคอ ก่อนริมฝีปากบนใบหน้าจะบิดโค้งขึ้นอย่างน่าขนลุกกันต์ต้องลอบกลืนน้ำลายตัวเองเงียบ ๆ ก่อนจะมองไปรอบ ๆ กว่าจะรู้ว่าตัวเองโดนมัด ก็ตอนที่พยายามจะลุกขึ้น“พวกมึงเล่นอะไรกัน?!” ร่างสูงของปุณณกันต์ซึ่งกำลังพยายามดิ้นให้หลุดพ้นจากพันธนาการตะคอกถาม พร้อมทั้งส่งสายตาเอาเรื่องไปให้อีกฝ่าย นี่มันชักจะมากเกินไปแล้วนะ ไอ้พวกนี้เล่นอะไรไม่รู้จักขอบเขตบ้างเลย! แล้วไอ้วีน
더 보기
CHAPTER I (3)
คนถูกตบเลือดกบปากกัดฟันจนเจ็บกราม ดวงตาคมจ้องเขม็งไปทางคนที่ทำร้ายตัวเองอย่างเอาเรื่อง หรือว่านี่จะไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ แล้ว เพราะถ้าหากเป็นเพียงการแสดง ทำไมถึงต้องทำร้ายกันจนเลือดตกยางออกด้วย ว่าแล้วก็หันไปสำรวจรอบ ๆ ตัวอีกที ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่ได้สำรวจดีนัก เนื่องจากมึนจากการถูกทำให้สลบมาชายหนุ่มพบว่าตอนนี้ตัวเองถูกล้อมรอบไปด้วยชายฉกรรจ์หน้าตาน่ากลัวสี่ห้าคน โดยทุกคนดูจะนอบน้อมให้ไอ้เหี้ยนั่นเป็นพิเศษ‘พวกมันเป็นใครกันแน่?!’ คำถามนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวทันทีเหมือนอีกฝ่ายจะอ่านความคิดได้ คิ้วเข้มที่ถูกบากเป็นรอยเลิกขึ้นเล็กน้อยก่อนเสียงทุ้ม ๆ จะตอบกลับความคิดของปุณณกันต์“ไม่ต้องเสือกสงสัย เตรียมรูของมึงใช้หนี้ก็พอ!”ปุณณกันต์สะดุ้งเฮือกกับประโยคนั้นของอีกฝ่าย“เตรียมรูเหี้ยไรของมึง!!” เขาตวาดกลับทันควัน ทันใดนั้นรูข้างหลังมันขมิบเข้าหากันทันทีโดยสัญชาตญาณ“เดี๋ยวมึงก็รู้” ปุณณกันต์ถูกไอ้หน้าขาวเหยียดยิ้มส่งกลับมาให้อีกครั้ง ชายหนุ่มรู้สึกอยากกระทืบรอยยิ้มกวน ๆ ของไอ้เหี้ยตรง หน้าฉิบหายระหว่างที่กำลังจ้องหน้ากวน ๆ ของอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่องนั้น กลับถูกสิ่งที่ถูกโดนโยนตุ้บมาตรงหน้าอย่างจังข
더 보기
CHAPTER II(1)
ดวงตาคมซึ่งฉาบไปด้วยความหวั่นตระหนก จ้องมองไปยังไอ้ตัวที่นั่งเฝ้าตนเองเงียบ ๆแววตาคมกริบของเจ้าตัวนั้น จับจ้องไปยังร่างซึ่งถูกมัดติดเสาเตียงในห้องมืดอับไม่กะพริบ ร่างใหญ่ของ ‘เคน คอร์โซ่’ นั่งสงบนิ่งตามคำสั่งของผู้เป็นนาย ทุกลมหายใจฟืดฟาดช่างเขย่าให้หัวใจของปุณณกันต์สั่นสะท้าน ลิ้นของเจ้ายักษ์ใหญ่แลบออกมาเลียริมฝีปากหนาเบา ๆ เหมือนนักล่าที่กำลังรอจังหวะงับเหยื่อชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ฝ่ามือหนาซึ่งตอนนี้ถูกมัดติดกับเสาของเตียงกว้างเย็นเฉียบ ก้อนเนื้อในอกเต้นโครมครามไม่หยุด ยิ่งสบตากับมันความหวาดหวั่นก็ยิ่งทวีคูณ ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือความหวาดระแวง ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เจ้ายักษ์ตัวนั้นจะพุ่งเข้ามาขย้ำคอเขาโธ่โว้ย!!!!ปุณณกันต์ได้แต่สบถด่าไอ้พวกทำนาบนหลังคนซ้ำ ๆ เขาเองก็เพิ่งรู้ว่าไอ้งานที่น้องตัวดีขอมาทำนั้นคือ งานผิดกฎหมาย (ของประเทศไทย) อย่างเว็บพนันออนไลน์ ไหนบอกว่าจะไปทำงานคลัง สินค้าวะ ต้มพี่มึงซะเปื่อยเลยนะไอ้น้องตัวดีมาทำเว็บพนันออนไลน์ไม่พอ เสือกโง่ไปโกงเงินเว็บมาอีก ห้าล้าน แล้วพี่มึงจะมีปัญญาหาจากไหนไปคืนไอ้พวกจีนเทาเหี้ยพวกนั้น เงินประกันของพ่อแม่ก็เหลือเพียงแค่ล้า
더 보기
CHAPTER II (2)
คนถูกถามละความสนใจจากเจ้าบารอน สัตว์เลี้ยงตัวโปรด ซึ่งเป็นหมาพันธุ์เคน คอร์โซ่สายเลือดแท้ ที่ตอนนี้เมื่อเห็นเจ้าของก็รีบวิ่งมาคลอเคลีย ทำตัวราวกับหมาน้อยพันธ์ปอมปอม แฮกริดหันมามองทางต้นเสียง ของคนที่ถูกทำเหมือนเป็นส่วนเกิน“อ้อ กูลืมไปเลย” น้ำเสียงกวน ๆ ถูกส่งมาก่อนเจ้าตัวจะกลับ ไปเล่นกับสัตว์เลี้ยงหน้าโหดของตัวเองต่อฮะ! ลืมกู? ทั้งที่กูนั่งหัวโด่อยู่นี่เนี่ยนะ ไอ้สัดเอ๊ย! คนถูกลืมได้แต่กัดฟันข่มอารมณ์ไว้ก่อน จะกวนตีนมันไม่ได้เด็ดขาด ถ้ามันโมโหแล้วฆ่าเขาหมกห้องใต้ดินนี้ขึ้นมาคงได้ไม่คุ้มเสีย“เออ! ถ้าเห็นแล้วก็รีบบอกมา จะให้กูใช้หนี้ยังไง?” ชายหนุ่มถามสิ่งที่ข้องใจอีกครั้ง ก่อนหน้ามันบอกว่าไม่อยากได้เงินแล้วมันต้องการอะไร หรือว่ามันจะต้องเอาอวัยวะเขาไปขายในตลาดมืด! ปุณณกันต์จินตนาการไปต่าง ๆ นานา เพียงลำพังร่างสูงลูบหัวหมายักษ์บารอนเล่นอีกสองสามที ก่อนค่อย ๆ ย่างสามขุมมาทางคนที่ถูกมัด ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจับจ้องทุกย่างก้าวของอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง“มึงคิดว่าในตัวมึงมีอะไรที่เอามาใช้หนี้ได้บ้างฮึ?” ร่างนั้นหยุดตรงหน้าทั้งที่เพียงอีกคืบเดียวก็จะถึงตัวปุณณกันต์ คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อย ใบ
더 보기
CHAPTER II (3)
ปุณณกันต์ที่เริ่มรู้สึกหงุดหงิดจากการจะเอาอะไรก็ไม่บอกของอีกฝ่ายกระแทกเสียงถาม แผลบนปากที่ถูกตบจนแตกก่อนหน้าปริออกทำให้ชายหนุ่มต้องสูดปากด้วยความเจ็บ พอจะขยับตัวดิ้นเชือกที่มัดข้อมือไว้ก็ครูดกับผิวหนังซึ่งถลอกอยู่แล้ว ทำให้เขาสะดุ้งจนต้องพยายามบอกตัวเองว่าให้อยู่นิ่ง ๆ จะดีกว่า“ง่ายมาก” ฝ่ามือของคนตรงหน้าลูบคอเจ้าบารอนที่เดินมานอนแทบเท้าของเจ้านายมัน ก่อนจะพูดต่อเสียงนิ่ง“ขายรูมึงให้กู” เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาช่างราบเรียบเหมือนกำลังขอซื้อปลาสักตัวจากแม่ค้าในตลาด“ไอ้โรคจิต!” ไม่ทันฟังจบประโยคดีนักปุณณกันต์ก็สวนกลับโดยทันที ไอ้ที่เคยสะกดจิตตัวเองว่าอย่าปากดีใส่อีกฝ่ายหายไปจากหัวชั่วคราว ไอ้คนตรงหน้าไม่ได้เหี้ยอย่างเดียว มันยังโรคจิตด้วยอีกต่างหาก ชายหนุ่มกัดฟันแน่น ไอ้วิปริตเอ๊ย!“หึ! มึงจะไม่ยอมก็ได้ กูก็จะเอาน้องมึงไปแยกชิ้นส่วนขายในตลาดมืดแทน” อีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยท่าทีสบาย ๆ พลางไหวไหล่เล็กน้อย“มึงมันสัตว์นรก!” ปุณณกันต์เอ่ยลอดไรฟันอย่างแค้น ๆ ขายรูพ่อมึงสิ!“ทุกคนก็บอกแบบนั้น” ร่างสูงยิ้มจนมุมปากเผยฟันเล็กน้อย ใบหน้าของเขาคล้ายเพลิดเพลินกับความคับแค้นของอีกฝ่าย“มึงก็ลองคิดดู” แฮก
더 보기
CHAPTER III (1)
“นอนกับมึงครั้งละสี่หมื่นห้า ถ้าทำดีมึงต้องทิปให้กู ไม่เอาเซ็กซ์หมู่ ไม่เอาเซ็กซ์วิปริต ถ้าจะสดต้องมีใบรับรองแพทย์….” ปุณณกันต์ร่ายยาวเงื่อนไขในการรับงานครั้งนี้ โดยมีแฮกริดนั่งลูบหัวเจ้าบารอนเล่นฟังอยู่เงียบ ๆ ตาเรียวคมจ้องมองคนที่พูดเหมือนกำลังแร็ปอย่างไม่เว้นช่องหายใจ ดูท่าอีกฝ่ายคงจะเคี่ยวน่าดู ทำให้นึกถึงตัวเองตอนที่ต้องเจรจากับฝูงไฮยีน่าในวงการนี้“มึงคิดว่าตัวเองเป็นดาวบาร์โฮสต์เหรอ? ที่การจะนอนกับมึงแต่ละครั้งต้องมีเงื่อนไขห่าเหวอะไรไม่รู้เยอะไปหมด!” ชายหนุ่มดันบารอนให้ออกห่าง เขาตบก้นมันไม่กี่ที ร่างใหญ่โตของเคน คอร์โซ่ก็วิ่งไปยืนรอหน้าประตู ไม่นานนักประตูก็ถูกเปิดออก พร้อมกับมีลูกน้องคนสนิทจูงปลอกคอลากสัตว์ร่างยักษ์ตัวนั้นออกไปเมื่อเจ้าหมายักษ์เดินออกจากห้องไป แฮกริดก็ยืนขึ้นเต็มความสูง เขาเดินล้วงกระเป๋าไปหยุดตรงหน้าปุณณกันต์ที่ถูกมัดมือทั้งสองข้างยึดห้อยไว้กับเสาเตียง มือหน้ายกขึ้นจับคางอีกฝ่ายเชยขึ้นสบตาตนเอง“เงื่อนไขเดียวที่กูให้ได้คือ ทุกอย่างกูเป็นคนตัดสิน!” เสียงทุ้มเอ่ยช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ ราวต้องการให้ทุกคำพูดของตนเองสลักเข้าไปในหัวทื่อ ๆ ของอีกฝ่ายทุกคำปุณณก
더 보기
CHAPTER III (2)
มือหนากระชากคางอีกฝ่ายที่จงใจหลบให้หันมาสบตา“ไม่มีสิทธิ์สั่งกูเด็ดขาด!”ใบหน้าคมสะบัดออกจากกรงมือแกร่ง หัวใจเต้นเขาแรงจนแทบหลุดจากอก ความกลัวปนความขุ่นเคืองตีตื้นขึ้นมาพร้อมกัน เขารู้ดีว่าไอ้เซินเจิ้นตรงหน้าไม่ใช่พวกที่ยอมอ่อนข้อให้ใครง่าย ๆ แต่เขาก็ไม่อาจจะก้มหัวอย่างไร้ศักดิ์ศรีได้ตลอดเวลา“ถ้ามึงทำอะไรเกินกว่าที่กูรับได้ ตรงไหนที่มันทำร้ายกู กูจะตัดให้ไม่เหลือตอ!” เขาโพล่งออกไป พร้อมทั้งมองไปส่วนกลางลำตัวใต้สะดือของอีกฝ่าย ทั้งที่ในใจหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อยแฮกริดหยุดกึก ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย ก่อนริมฝีปากหนายกยิ้มเย็นเยียบ “งั้นก็มาลองดูกันสักตั้ง ว่ามึงจะใจแข็งกล้าตัดมันหรือเปล่า!”มือแกร่งจิกผมให้ใบหน้าคมเงยขึ้น ก่อนปะทะริมฝีปากของตนเองลงมาจนฟันทั้งสองสบชนกันดังกึก!“อื้อ!!” เสียงประท้วงถูกกลืนหายทันทีที่ริมฝีปากหนาของแฮกริดบดขยี้ลงมาอย่างรุนแรง ปุณณกันต์ดิ้นพล่าน มือทั้งสองซึ่งถูกมัดบิดดิ้นอย่างลืมเจ็บ เขาจึงพยายามเบี่ยงหน้าหนีจากสัมผัสหยาบโลนที่ถูกจู่โจม“อึก!” แต่ฝ่ามือใหญ่กลับจิกกลุ่มผมหนา และตะปบต้นคอ ไว้แน่น กักให้คนปากดีอยู่ในกรงจูบที่แสนอึดอัด รสชาติบุหรี่ผสมกับแอลกอฮ
더 보기
CHAPTER III (3)
ร่างหนาหล่นทรุดลงกับพื้นทันทีที่เชือกเส้นยาวถูกตัดออก แขนแกร่งฉุดร่างบนพื้นโยนไปยังเตียงหนาดัง พลั่ก! ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะกลับมากดทับอย่างร้อนแรงอีกครั้ง เสียงหอบกระชั้นของปุณณกันต์สั่นสะท้าน มือทั้งสองข้างซึ่งยังถูกมัดไว้ด้วยกันทุบอกอีกฝ่ายไม่หยุด แต่แรงทุบกลับอ่อนลงเรื่อย ๆ“อื้อ! เจ็บ!” เสียงครางประท้วงถูกกลืนลงในโพรงปากอัน รุ่มร้อน แฮกริดบดจูบหนักหน่วงกัดริมฝีปากล่างจนช้ำ ก่อนจะฉวยจังหวะนั้นสอดลิ้นเข้าไปเก็บเกี่ยวความหวานอย่างตะกรุมตะกรามแขนแข็งแรงเกี่ยวเอวอีกฝ่ายกระชากเข้าหาตัว ก่อนจะจับข้อมือทั้งสองซึ่งสร้างความรำคาญให้ตัวเองดันขึ้นไปกดไว้เหนือศีรษะ เขาบดความแข็งขืนลงตัวเองถูไถไปมาบนหน้าขาแกร่งของปุณณกันต์ ต้นขาตรงที่โดนก่อกวนแผ่ความร้อนออกมารู้สึกเหมือนราวถูกเหล็กร้อน ๆ นาบอยู่“มึงจะตัดใจตัดมันได้จริงเหรอปุณณกันต์?” แววตาซึ่งคุกรุ่นไปด้วยแรงปรารถนาจ้องมองใบหน้าเห่อร้อนที่แดงเถือกไปจนถึงใบหู“ไอ้โรคจิต!!” คนถูกทำลามกคลายปากที่เม้มไว้แน่น ก่อนจะเสิร์ฟคำด่าให้ไอ้จีนเซินเจิ้นตรงหน้าคงไม่ต้องถามว่าคนถูกด่าจะให้รางวัลอะไรกับคนปากดีแห่งปีอย่างปุณณกันต์ ริมฝีปากหนาทาบลงมาปิดปากที่ค
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status