บทส่งท้าย

เพราะเสียงของหัวใจกับความคิดมักทะเลาะกันเรื่องของเธอกับเขา นลินเลยเลือกที่จะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปแล้วกลับมาใช้ชีวิตเหมือนแต่ก่อน

เธอเปลี่ยนผู้จัดการใหม่และกลับมาเป็นดาราดังเช่นเดิม เพราะวันนั้นที่เวลาช่วยออกหน้ารับแทนทำให้เรื่องที่ว่าเธอคบกับเขาจริงๆ ยังอยู่ ทุกวันในกองจะชอบมีทีมงานแซวเรื่องเขาอยู่บ่อยๆ สิ่งที่นลินทำได้มีเพียงแค่ยิ้มรับ แม้ว่าความจริงแล้วเธอกับเขาแทบจะไม่ได้เจอกัน

ทว่าในความเดียวดายนั้นเธอกลับไม่ได้รู้สึกว่าเหมือนเธออยู่คนเดียว ทุกคืนเธอยังรู้สึกว่าตัวเองสัมผัสถึงเขาได้อยู่ บางครั้งเหมือนว่าเขาเองยังอยู่ใกล้ๆ เธอ

ร่างบางหอบร่างที่เหนื่อยจากการทำงานอยากหนักลงบนโซฟาตรงกลางห้อง

กระป๋องเบียร์ถูกหยิบออกมาจากตู้เย็นก่อนจะกระดกรวดเดียวจนหมด ความขมและความซ่าของเบียร์แผ่กระจายเข้าไปในร่างกาย เธอหวังว่าความซ่าและความขมจะช่วยทำให้ร่างกายของเธอด้านชาไปบ้าง ทว่ามันกลับตรงกันข้าม เธอยังคงเหงาและคิดถึงเขาตลอดเวลา

ความรู้สึกคิดถึงที่เธอเองไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคิดถึงนาทีหรือแฝดของเขาอย่างเวลา

เบียร์หลายกระป๋องถูกกรอกเข้าปากอย่างไม่ต้องการรับรู้รสชาติจนสมองของเธอมันเบลอจนแทบไม่ได้สติ

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าเดินตรงเข้ามาหา ดวงตาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาค่อยๆ ลืมตาผ่านม่านน้ำตามองคนที่กำลังเดินเข้ามา

ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ กลิ่นที่คุ้นเคยทำให้น้ำตาของเธอไหลออกมา

“มาแล้วสิน่ะ คนในฝัน”

ทุกครั้งที่เธอเมา เธอมักจะเห็นผู้ชายคนนี้เดินเข้ามาหาเธอเสมอ ไม่ว่าเขาจะมาจริงๆ หรือเป็นภาพหลอน เธอก็พร้อมจะเมา ขอแค่ได้เห็นเขา

“เมาอีกแล้วสิน่ะ”

น้ำเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยทักขึ้นมา มือใหญ่ลูบไล้ใบหน้าก่อนจะปัดไรผมที่รกหน้าให้พ้นออกจากใบหน้านั้น

หญิงสาวยิ้มหวานด้วยสายตาที่แทบไม่เหลือสติอยู่แล้ว

“คิดถึงจัง...”

เสียงเล็กเปล่งออกมาอย่างแผ่วเบา หากแต่ทันทีที่เธอพูดจบริมฝีปากของคนตรงหน้าก็ประกบจูบลงมาโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว แม้จะไร้สติทว่าร่างกายที่คุ้นชินกับสัมผัสนั้นก็จูบตอบเขาไปทันที แขนเล็กที่แทบจะไม่มีแรงโอบกอดคนตรงหน้าไว้ราวกับว่ากลัวว่าเขาจะหนีเธอไปอีก

ลิ้นเล็กพยายามสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากของคนตรงหน้า และก็แน่นอนว่าเขาเองก็ตอบรับสัมผัสของเธอในทันที ร่างหนาค่อยๆ กดร่างบางให้นอนราบลงกับโซฟา ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวลงบนร่างเล็กของเธออย่างไม่คิดจะปิดบังความรู้สึก

สองร่างนอนเบียดชิดกันจนแทนไม่มีช่องให้อากาศผ่าน ลิ้นที่ซาจากการดื่มเบียร์หลายกระป๋องกลับรับรสสัมผัสจูบของเขาได้ดี

น้ำตาแห่งความคิดถึงไหลอาบแก้ม มันทั้งเจ็บปวดและรู้สึกดีอย่างที่เขาเคยมอบให้จริงๆ

ทว่าเมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเกิดจากความเมา เมื่อหลับใหลไม่ได้สติ สิ่งนั้นก็หายไปแทบจะทันที แม้จะอยากกอดไว้เพียงใด สุดท้ายก็ต้องปล่อย...

9.00 น.

แสงแดดในยามเช้าปลุกคนที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้นมา ดวงตาคู่สวยค่อยๆ ลืมตาขึ้นสู้แสง อาการปวดหัวจากการดื่มหนักทำให้เธอต้องยกมือขึ้นมากุมขมับไว้

สายตาที่ปรับโฟกัสได้เริ่มหันไปมองรอบๆ ห้อง

“หึ...ฝันอีกแล้วหรอ”

ภายในห้องไม่เหลือร่องรอยของสิ่งมีชีวิต มีเพียงแค่ตัวเธอและกระป๋องเบียร์ที่วางเรียงรายอยู่ เมื่อสติเริ่มกลับมานลินจึงพาร่างที่บอบซ้ำไปอาบน้ำ วันนี้เธอมีนัดถ่ายละครอย่างเช่นเคย ปกติผู้จัดการส่วนตัวของเธอจะมารับแต่วันนี้เธอรู้สึกไม่ค่อยดีเลยตัดสินใจจะนั่งรถประจำทางไปเอง เพื่อหวังว่าจะได้เดินสูดอากาศด้วย

เรียวขาเล็กในชุดคลุมแขนปิดปาก ค่อยๆ เดินเรียบชมวิวไปเรื่อยๆ ภายในใจนึกหัวเราะตัวเอง

“สูดอากาศแบบไหนถึงใส่ผ้าปิดจมูกมา”

มือเล็กที่ถูกซ้อนไว้อย่างมิดชิดในกระเป๋าเสื้อแขนยาวถูกดึงออกมาพร้อมกับหูฟังตัวโปรด ทว่าหูฟังที่คิดว่าจับไว้แน่นกลับหลุดออกจากกระเป๋าแล้วร่วงลงพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่อเห็นเช่นนั้นนลินก็ไม่รอช้าก้มตัวลงไปเก็บ

หมับ~

บนหลังมือเธอกลับมีมือใหญ่ของใครสัมผัสอยู่ ดวงตากลมมองมือตรงหน้าก่อนจะเลื่อนสายตามาดูเจ้าของมือ และทันทีที่เธอได้เห็นว่าเขาคือใคร โลกทั้งโลกกลับหยุดนิ่งราวกับว่ามันกำลังหยุดหมุน หัวใจของเธอเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอคือผู้ชายอีกคนที่หน้าเหมือนนาที

เวลา...

เสียงภายในใจของเธอเรียกชื่อเขาเบาๆ

จู่ๆ ภาพที่อยู่ตรงหน้ากลับเหมือนเดจาวูอีกครั้ง เหมือนว่าเธอกำลังย้อนเวลากลับไปในวันแรกที่เธอไปเจอกับนาที วันนั้นเขาก็เข้ามาช่วยเธอหยิบของแบบนี้ สีหน้าและแววตาของเขาในตอนนี้ไม่ต่างจากนาทีคนที่เขาเคยตกหลุมรัก

หรือว่า...คนที่ผิดพลาดจะเป็นเธอ

ภายในหัวคิดหวนถึงนาทีคนที่เธอเจอในห้องเรียน ทั้งเย่อหยิ่งและเย็นชา ต่างจากผู้ชายคนนี้ที่มองเธอด้วยรอยยิ้ม และเมื่อเธอเข้าไปถามนาทีว่าจำเธอได้ไหมเขากลับตอบว่าจำไม่ได้

แต่ว่า...เขาจะจำเธอไม่ได้ ได้อย่างไรในเมื่อเขาคือคนที่ช่วยเธอเก็บของ มิหนำซ้ำก่อนไปเขายังไม่ลืมที่จะยิ้มหวานให้เธอ รอยยิ้มของเขาตอนนั้นทั้งแสนดีและอบอุ่น

เหมือนกับ...

“หรือว่านาย”

ดวงตากลมเบิกโตเมื่อเริ่มปะติดปะต่ออะไรได้

ใช่...เขาจริงๆ คนนั้นที่เธอตกหลุมรักก็คือคนที่มีรอยยิ้มที่แสนสดใสอย่างเวลาไม่ใช่คนที่เย็นชาอย่างนาที

หมับ~

ความโหยหาของเธอทำให้เธอถล่าเข้าไปกอดเขาแทบจะทันที ใบหน้าสวยซบลงกับแผงอกที่แสนอบอุ่นอย่างโหยหา

คนที่แค่จะเข้ามาช่วยถึงกับชะงักกับการกระทำของเธอ หากแต่ก็เป็นเพียงแค่แปบเดียวเขานั้น เขาก็กอดตอบเธออย่างอบอุ่น

ครั้งนี้เขาพนันกับตัวเองว่าถ้าเขาลองโผล่หน้าออกมาให้เธอเห็นจังๆ หากว่ายังไม่ให้อภัยเขา เขาก็จะยอมปล่อยเธอไปจริงๆ แต่เหมือนว่าเขายังมีโชคในเรื่องนี้อยู่

“เป็นนาย เป็นนายจริงๆ ด้วย”

น้ำตาของนลินเริ่มเอ่อล้นขึ้นมา หากแต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความเสียใจ แต่เป็นเพราะเธอดีใจ เธอคิดเสมอว่ารักแรกของเธอคือนาที เธอเลยเลือกที่จะปิดกั้นตัวเองจากเวลา แต่วันนี้ที่เธอได้รู้ว่าคนที่เป็นรักแรกของเธอก็คือเวลา ภูเขาที่ทับอยู่ในอกก็ถูกยกออกไป ความรู้สึกผิดที่มีต่อรักแรกกลับเลือนหายไป

“นายจำฉันได้ไหม”

ร่างบางปล่อยอ้อมแขนออกก่อนจะเงยหน้าถามเขาด้วยแววตามีหวัง

“จำได้สิ ก็คุณไง นลิน”

“ไม่ใช่! ไม่ใช่ฉันในวันนี้แต่เป็นฉันเมื่อหกปีที่แล้ว”

“หกปีที่แล้ว”

เวลาทวนคำถามก่อนจะย้อนคิด

“ไม่ใช่ว่าผมพึ่งเคยเจอคุณหรอ”

“ไม่ นายเรียนที่ที่เดียวกับนาทีไหม ตอนมหาลัย”

“อื้ม เรียนที่เดียวกันสิ”

“กรี๊ดดด ใช่นายจริงๆ ด้วย”

นลินยิ้มกว้างออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง เธอเชื่อว่าครั้งนี้เธอจำได้ไม่ผิดตัวแน่นอน

“วันนั้น วันที่เปิดเรียน นายจำได้ไหมว่านายเคยเข้าไปช่วยผู้หญิงคนหนึ่งเก็บของ”

คิ้วโค้งโก้งเลิกขึ้นมาอย่างคนที่พึ่งนึกอะไรออก

“อย่าบอกน่ะ”

“ใช่! ฉันเอง ฉันคิดมาตลอดว่านาทีคือรักแรกของฉันเพราะหลังจากที่ฉันเจอนาย ฉันก็ไปเจอนาทีในชั้นเรียน ตอนนั้นฉันฝังใจคิดว่านาทีคือผู้ชายคนนั้น แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าผู้ชายคนนั้นคือนายเวลา”

“หือ แน่ใจน่ะว่าไม่ได้จำผิดอีก”

เขายิ้มออกมาทั้งน้ำตา ปลายนิ้วใหญ่ลูบแก้มเธอเบาๆ

“จำไม่ผิดแน่นอน คนที่อ่อนโยนและอบอุ่นคนนั้นคือนาย กรี๊ดดดด! ฉันอยากจะกรี๊ดด”

นลินยิ้มร่าก่อนจะโผเข้ากอดเข้าอีกครั้ง

เธอจำไม่ผิดแน่นอน ครั้งนั้นเขาทำให้เธอตกหลุมรักได้อย่างง่ายดาย ไม่แปลกใจเลยที่เจอกันอีกครั้งเธอก็เลือกที่จะตกหลุมรักเขาอีกรอบ