ผมชื่อเวลา

ตลอดหลายวันที่ผ่านมานลินแทบไม่ได้ก้าวขาออกจากห้อง ปิดกั้นตัวเอง ไม่รับสายใคร ไม่ตอบแชทใคร ปิดตัวเองไว้กับความรู้สึกแย่ๆ ที่เธอไม่สามารถจัดการมันได้

เวลาเองก็ไม่ได้หายไปเลย เขายังคงพยายามแวะเวียนมาดูเธอ แม้จะไม่กล้าเข้ามาแต่การมายืนอยู่หน้าห้องก็ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจได้บ้าง ว่าคนข้างในยังปลอดภัยดี

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เนิ่นนานกว่าที่เขาจะรวบรวมความกล้าเพื่อเคาะประตูห้องของเธอ

ใบหน้าสวยที่นอนอยู่บนโซฟาผงกหัวขึ้นมาดูเล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็ทิ้งตัวลงนอนเช่นเดิม ตอนนี้หัวใจของเธออ่อนแอเกินกว่าจะเจอหน้าเขา เธอไม่ต้องการพูดหรือเจอเขาอีก ไม่ใช่ว่ากลัวเขา เพียงแต่เธอกลัวใจตัวเองจะตัดใจปล่อยเขาไปไม่ได้

นิ้วใหญ่กำลังจะกดรหัสเข้าห้อง ทว่าเขาก็กลัวเกินกว่าจะเปิดประตูเข้าไป ปลายนิ้วยังคงลอยค้างอยู่กับบานประตู แม้จะเป็นรหัสที่เคยกดทุกครั้ง แต่ครั้งนี้เขากลับไม่กล้าจะกดลงแม้แต่เลขเดียว

สุดท้ายเขาก็ทำได้เพียงถอนหายใจแล้วก็เดินจากไป

หวังว่านลินคนนี้จะเข้มแข็ง รอเขาจัดการเรื่องทั้งหมดได้เมื่อไหร่ แล้วเขาจะกลับมาหาเธออย่างแน่นอน

วันแถลงข่าว

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนในที่สุดก็ถึงวันที่นลินต้องแถลงข่าว นลินหอบร่างที่อ่อนล้าเพื่อมางานแถลงข่าว ร่องรอยจากการไม่ได้พักผ่อนปรากฏขึ้นชัดในใบหน้า ความอิดโรยทำให้เธอเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

งานแถลงข่าวเริ่มต้นขึ้นทันทีที่นลินขึ้นมายืนบนแท่นแถลงข่าว ในตอนแรกเธอคิดว่าเธอจะไม่เป็นไร ทว่าพอเจอนักข่าวบวกกับแสงแฟลชที่สาดส่องเข้ามาในม่านตาก็ทำให้เธอแสบตาจนแทนจะสู้แสงนั้นไม่ได้

มือเล็กยกมือขึ้นมาอังใบหน้าเพื่อเลี่ยงจากแสงแฟลชทั้งหลาย

“น้องนลินค่ะ เรื่องทั้งหมดมันเป็นยังไงหรอคะ สรุปที่คบกันนี้คือจัดฉากใช่ไหมคะ”

“น้องนลินค่ะ ความสัมพันธ์กับนาทียังเป็นเรื่องจริงอยู่ไหมคะ”

“แล้วเรื่องจริงไหมคะ ที่เข้าฉากวันนั้นน้องนลินเป็นคนอ่อยเรย์อีกแล้ว”

หลากหลายคำถามพุ้งเข้ามาจนเธอแทบไม่ทันตั้งตัว ร่างกายที่ไม่ได้รับการพักผ่อนเริ่มโอนเอนจนเธอต้องยันมือไว้กับแท่นแถลงข่าวเพื่อพยุงไม่ให้ตัวเองล้มลง

ทว่าร่างกายที่อ่อนแอขอเธอก็ทนต่อไปไม่ไหว เสียงดังที่อยู่รอบตัวเริ่มหายไปเรื่อยๆ พร้อมกับสติที่เลือนหาย เธอรู้เพียงแค่ว่าตอนนี้เธอไม่สามารถทรงตัวได้อีกต่อไป ดวงตากลมค่อยๆ หรี่ตาลงเรื่อยๆ ร่างบางล่วงลงตามแรงโน้มถ่วงของโลก

หญิงสาวรับรู้ได้ทันทีว่าอีกไม่กี่นาทีร่างกายของเธอคงจะกระแทกกับพื้น แต่ถ้าถึงตอนนั้นเธอคงไม่รู้สึกเจ็บอะไรแล้ว

ทว่า...

หมับ~

ยังไม่ทันที่ร่างบางจะได้ตกกระทบพื้น มือใหญ่ของใครบางคนก็คว้าตัวเธอไว้เสียก่อน ร่างเล็กถูกดึงเข้ามาในอ้อมกอด สติที่เหลือเพียงน้อยนิดทำให้เธอต้องเงยหน้ามองเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ใบหน้าหล่อที่แสนคุ้นเคย เขากำลังกอดเธอไว้อยู่ แม้จะอยากจะประคองสติไว้เพื่อให้มองเห็นเขานานกว่านี้ หากแต่ร่างกายที่อ่อนล้ากลับเริ่มปิดสวิตช์ทุกระบบในร่างกาย สิ่งสุดท้ายที่เธอสัมผัสได้มีเพียงกลิ่นหอมที่แสนคุ้นเคย แล้วก็เสียงในใจที่กำลังตะโกนว่า

‘ถ้าครั้งนี้กลับมา ครั้งหน้าไม่ปล่อยให้จากไปแล้วนะ’

นลินหลับไปได้ราวๆ สามชั่วมองในที่สุดเธอก็ตื่นขึ้น ดวงตากลมมองสำรวจสถานที่ที่เธออยู่ก็พบว่ามันคือห้องของเธอเอง

‘นาที’

ชื่อหนึ่งแว๊บเข้ามาในหัวก่อนที่เธอจะยันตัวเองขึ้นแล้วหันซ้ายหันขวามองหาคนที่เข้ามาช่วยเธอ ไม่นานเขาคนนั้นก็เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับโจ๊กถ้วยหนึ่ง

“ตื่นแล้วหรอ...กินสิ”

เวลาพูดพร้อมกับทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ เธอ นลินที่มีความขุ่นเคืองอยู่ก่อนแล้วทำท่าไม่พอใจแล้วหันหน้าไปทางอื่น

“ฉันบอกแกแล้ว ว่าอย่ากลับมา”

“ผมเคลียร์ทุกสิ่งแล้วน่ะ เลยกลับมา”

คำว่าเคลียร์ทุกสิ่งของเขาทำให้นลินยอมหันกลับมามอง ดวงตาที่เคยเศร้าหมองแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกดีใจ หากแต่ความดีใจก็อยู่กับเธอได้ไม่นาน เพราะคนตรงหน้ายื่นบางสิ่งให้เธอ บางสิ่งที่คล้ายนามบัตร

หญิงสาวรับของจากมือเขามาก่อนจะเริ่มอ่าน

“ใบอนุญาตว่าความเลขที่...”

ดวงตาคู่สวยค่อยๆ เลื่อนอ่านข้อมูลในนามบัตรจนมาถึงชื่อและรูปของคนในนามบัตร

“นายเวฬาวัตน์”

ความตกใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ นลินมองดูชื่อสลับกับรูปด้วยความสงสัย

ไม่ถูกนิ นาทีชื่อจริงของเขาคือนายนาที นาทีเฉยๆ แต่ผู้ชายคนนี้กลับชื่อเวฬาวัตน์ จะเป็นไปได้ยังไงเมื่อคนในรูปคือนาที หรือว่า

“ผมชื่อเวลา เป็นพี่ชายฝาแฝดของนาที”

ความสงสัยของเธอถูกคนตรงหน้าเฉลยออกมา ความตกใจทำให้เธอเผลอทำนามบัตรของเขาล้วงลงพื้น แววตาที่เธอมองเขาเต็มไปด้วยความงุนงงสับสน จนลามไปถึงความกลัวบางอย่าง

ครั้งแรกที่เธอมอบให้ คนที่รับคือเวลาไม่ใช่นาที

ชายหนุ่มที่เห็นท่าทางของเธอได้แต่เค้นหัวเราะกับตัวเอง

แววตาและท่าทางของเธอต่างจากเมื่อกี้ลิบลับ ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าเขาเป็นนาที ในแววตาของเธอมีความดีใจที่เห็นเขา ต่างจากตอนนี้แม้แต่นามบัตรของเขาเธอก็ทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี

สุดท้ายแล้ว คนที่เธอรักจริงๆ ก็คือนาที ที่เธอชอบเขา เปิดใจให้เขาก็เพราะคิดว่าเขาคือนาที แต่พอเธอรู้ว่าเขาไม่ใช่นาที ความรู้สึกที่เธอเคยมีให้เขามันก็พลันหายไป

เสียงหวานของเธอที่เคยบอกว่าชอบนาทีคนนี้มากกว่านาทีคนก่อน มันก็เป็นเรื่องโกหกทั้งเพ

ในดวงตาที่แข็งแกร่งตอนนี้กับไหวหวั่นอย่างคนขี้แพ้คนหนึ่ง บางทีนี้อาจจะเป็นการจากลาที่ดีที่สุดก็ได้

ร่างสูงยันตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะยิ้มบางๆ ให้เธอ

“ผมขอโทษนะนลิน...ขอโทษจริงๆ”

ทุกครั้งเขาขอโทษเธอเพราะไม่สามารถบอกความจริงเธอได้ ไม่สามารถรักเธอได้ แต่ครั้งนี้เขากลับขอโทษที่ไม่ใช่คนนั้นของเธอ

พูดจบชายหนุ่มก็เดินไปหยิบเสื้อคลุมแล้วเดินออกจากห้องไป หากแต่ก่อนปิดประตูเขาก็ไม่ลืมพูดคำหนึ่งกับเธอ หนึ่งคำที่ทำให้หัวใจของเธอตกวูบ

“ผมพร้อมจะรับผิดชอบทุกอย่าง..หากว่าคุณต้องการ”