บทที่ 1

ผมชื่อจางเหว่ย เป็นหมอสูตินรีเวชของโรงพยาบาลระดับต้นๆ วันนี้ผมกำลังนั่งตรวจคนไข้อยู่ในห้องตรวจตามปกติ

จู่ๆ น้าหลี่ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของแม่ก็มาหาผมที่ห้องตรวจ เธอสงสัยว่าตัวเองกำลังเข้าสู่ช่วงวัยทองก่อนกำหนด เลยอยากจะมาให้ผมช่วยจ่ายยาให้ไปทานหน่อย

วัยทองก่อนกำหนด? น้าหลี่เนี่ยนะ?

ผมเหลือบสายตามองไปที่หน้าอกหน้าใจอันอวบอิ่มเต่งตึงราวกับลูกพีชผลโตของน้าหลี่ ขนาดไซส์น่าจะไม่ต่ำกว่า 38F แน่ๆ

ผู้หญิงอายุเกือบจะสี่สิบแล้ว แต่หน้าอกหน้าใจยังคงโตและเต่งตึงได้ขนาดนี้ ดูท่าคงจะได้รับการปรนเปรอจากผู้ชายมาไม่น้อย

ดูจากท่าทางอันเซ็กซี่เย้ายวนใจของเธอแล้ว จะเป็นวัยทองก่อนกำหนดไปได้ยังไง

ผมเอื้อมมือไปดันแว่นตรงสันจมูกเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากถามถึงอาการผิดปกติทางร่างกายของเธอ

น้าหลี่อึกอักพูดจาอ้อมคอม บอกว่าเธอไปเสิร์ชหาข้อมูลในกูเกิลมา แล้วในนั้นบอกว่าอาการแบบนี้คือวัยทองก่อนกำหนด เลยบอกให้ผมไม่ต้องถามอะไรมาก ความต้องการของเธอคือให้ผมจ่ายยาให้ก็พอ

หลังจากได้ฟังคำพูดของน้าหลี่ ในหัวของผมก็ผุดคำว่า "สวยแต่โง่" ขึ้นมาทันที

ผมเริ่มจะสงสัยแล้วว่า สมองของเธอโยกไปเจริญเติบโตอยู่ตรงหน้าอกหมดแล้วหรือเปล่า? ถึงได้ไปหลงเชื่อข้อมูลมั่วซั่วสารพัดในอินเทอร์เน็ตขนาดนั้น

ผมอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะอธิบายให้ฟังว่าในฐานะหมอ หากยังไม่ทราบอาการและรายละเอียดที่แน่ชัดของคนไข้ ก็ไม่สามารถจ่ายยาให้ซี้ซั้วได้

"น้าหลี่ครับ น้าลองเล่าอาการให้ผมฟังหน่อยสิครับว่าร่างกายมีสิ่งผิดปกติอะไรบ้าง ผมจะได้ช่วยวิเคราะห์ให้ดูว่าใช่อาการวัยทองก่อนกำหนดจริงหรือเปล่า"

ผมลดสายตาลงมองน้าหลี่ ทันทีที่สายตาของเราประสานกัน แววตาของเธอก็สั่นไหวด้วยความลนลาน พวงแก้มเนียนเริ่มขึ้นสีระเรื่อ

"...เสี่ยวเหว่ย คือว่าน้า... น้า..."

เมื่อเห็นเธออ้ำๆ อึ้งๆ ไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ ในใจของผมก็ยิ่งเกิดความอยากรู้อยากเห็น เลยส่งสายตาเป็นเชิงให้กำลังใจเพื่อให้เธอเล่าต่อ

ใบหน้าของน้าหลี่แดงก่ำยิ่งกว่าเดิม เธอไม่กล้าสบตาผม ได้แต่ก้มหน้าลงต่ำด้วยความลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบาออกมา

"....คือว่า ตรงนั้นมันแห้งมากเลยจ้ะ เวลาที่มีอะไรกันมันจะแห้งฝืดแล้วก็เจ็บมาก ทำตั้งนานก็ไม่มีน้ำหล่อลื่นออกมาเลย..."

ผมถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ในสมองยังไม่ทันประมวลผลคำพูด เลยหลุดปากถามน้าหลี่ออกไปว่า ตรงนั้นน่ะมันคือตรงไหน?

น้าหลี่สะดุ้งโหยงเงยหน้าขึ้นมองผมทันที เมื่อเห็นว่าผมดูเหมือนจะไม่เข้าใจความหมายจริงๆ เธอจึงเริ่มร้อนรนขึ้นมา

ใบหน้าของเธอแดงแจ๋พลางอุทาน "โธ่เอ๋ย!" ออกมาคำหนึ่ง พร้อมกับกระทืบเท้าเบาๆ ด้วยความขัดใจ ก่อนจะบอกว่าก็ตรงจุดซ่อนเร้นนั่นแหละ

ผ่านไปพักใหญ่ ผมถึงเพิ่งจะบางอ้อแล้วพูด "อ๋อ..." ออกมา

ที่ผมหัวช้าตอบสนองช้าไปครึ่งค่อนวันแบบนี้ ก็เป็นเพราะความสนใจทั้งหมดของผมมันโดนลูกพีชอวบอิ่มเต่งตึงตรงหน้าของเธอดึงดูดไปหมดแล้วน่ะสิ

จังหวะที่เธอกระทืบเท้าด้วยความขัดใจเมื่อครู่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแรงขยับมันมากเกินไป หรือเพราะคอเสื้อของเธอคว้านลึกเกินไปกันแน่

พีชคู่โตที่โผล่พ้นร่มผ้าออกมาเกือบครึ่งเต้าแทบจะกระดอนหลุดออกมา และตอนที่ผมเหลือบไปเห็นเนื้อนวลเนียนสีชมพูระเรื่อแวบๆ วินาทีนั้นผมตื่นเต้นจนแทบจะลืมหายใจ...

โชคดีที่ตอนนี้เนื้อตัวของผมมีเสื้อกาวน์ตัวใหญ่คลุมทับไว้ครึ่งหนึ่ง ไม่อย่างนั้นถ้าน้าหลี่เหลือบมาเห็นเป้ากางเกงที่ตั้งโด่เด่ของผมเข้า คงได้อับอายขายขี้หน้าแย่

ผมเลียริมฝีปากที่แห้งผาก พลางส่งสายตาเข้มลึกจับจ้องไปที่น้าหลี่ แล้วเอ่ยยิ้มๆ

"น้าหลี่ครับ ที่น้าพูดมามันค่อนข้างคลุมเครือ หมอเองก็ยังไม่สามารถตัดสินได้ในทันทีหรอกครับว่าเป็นอาการวัยทองก่อนกำหนดจริงไหม..."

"เอาอย่างนี้ดีกว่าครับ น้าเดินเข้าไปหลังม่านเถอะ เดี๋ยวหมอจะใช้เครื่องมือตรวจเช็กให้ละเอียดเองครับว่าตกลงแล้วมันเกิดจากสาเหตุอะไรกันแน่"

".....อ้อ อย่าลืมถอดกางเกงออกให้หมดด้วยนะครับ"

พอได้ยินว่าต้องถอดกางเกงออกทั้งหมด น้าหลี่ก็หน้าแดงซ่าน เอ่ยถามด้วยความกระอักกระอ่วนใจ "...เสี่ยวเหว่ย ตะ... ต้องถอดกางเกงออกหมดจริงๆ เหรอจ๊ะ?"

ผมปรับเปลี่ยนสีหน้าให้ดูจริงจังและเป็นงานเป็นการทันที "น้าหลี่ครับ น้าไม่ต้องอายครับ"

"ผมเป็นหมอ ในสายตาของหมอแล้ว คนไข้ทุกคนไม่มีการแบ่งแยกเรื่องเพศ หรือความสวยความงามหรอกครับ"

เมื่อเห็นน้าหลี่ยังคงมีท่าทีลังเลใจ ผมก็กลัวว่าถ้าหากกดดันเธอมากเกินไปจะทำให้เธอตื่นตระหนกจนเตลิดหนีไปเสียก่อน จึงแสร้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"เอาละครับ ถ้าน้าหลี่ยังไม่พร้อมสำหรับเรื่องนั้น งั้นเดี๋ยวหมอขอตรวจเช็กอัตราการเต้นของหัวใจกับชีพจรให้น้าก่อนก็แล้วกันนะครับ"

พอน้าหลี่ได้ยินว่ายังไม่ต้องถอดกางเกงในตอนนี้ เธอก็ลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกทันที

ผมหยิบหูฟังแพทย์ขึ้นมาแล้วก้าวเข้าไปหยุดอยู่ข้างกายเธอ น้าหลี่จึงเอ่ยถามผมว่าเธอจำเป็นต้องลงไปนอนบนเตียงคนไข้ไหม

"...อืม นอนลงไปเลยก็ดีครับ"

ผมละสายตาออกมาจากคอเสื้อที่คว้านลึกของเธออย่างยากลำบาก รอจนกระทั่งเธอล้มตัวลงนอนเรียบร้อยแล้ว จึงแสร้งทำเป็นเนียนยื่นหูฟังแพทย์เข้าไปทาบลงบนหน้าอกหน้าใจอันอวบอิ่มของเธอทันที