Short
ลูกเรือหญิงผู้จมดิ่งสู่ด้านมืด

ลูกเรือหญิงผู้จมดิ่งสู่ด้านมืด

By:  วาจาสามดอกไม้Completed
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
8Chapters
2.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ฉันทนความเปลี่ยวเหงาตอนอยู่บ้านคนเดียวไม่ไหว ก็เลยตามสามีออกทะเลไปด้วย วันที่สองของการอยู่บนเรือ กลับเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ฉันถูกบีบให้เข้าไปหลบในห้องหลบภัย มือของกะลาสีคนหนึ่งสอดเข้ามาในเสื้อผ้าของฉันจากทางด้านหลัง มือนั้นค่อยๆ ลูบไล้จากช่วงเอวเลื่อนลงไปข้างล่าง ฉันหลับตาปี๋ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สองขาสั่นระริกไม่ยอมหยุด หวังว่ามือข้างนั้นจะ.....ต่อไปเรื่อยๆ

View More

Chapter 1

บทที่ 1

引っ越しの日、母が家族のグループチャットに間取り図を送ってきた。

新居の間取りは3LDK。ご丁寧にも、それぞれの寝室には名前まで書き込まれていた。

主寝室は両親、隣は兄の部屋。そして、一番日当たりのいい南向きの部屋は【怜子の部屋】と書いてあった。

石川怜子(いしかわ れいこ)の父は、川に落ちた私の兄、江藤幸樹(えとう こうき)を助け、代わりに命を落とした恩人だ。身寄りをなくした怜子を、我が家では実の娘同然に10年間育ててきた。

スマホの画面を拡大したり縮小したりして、何度も見直す。けれど、どこにも私の名前はなかった。

母に尋ねると、一瞬言葉に詰まったあと、ようやく思い出したような顔をした。

「あんた、いつか地方の大学院に行きたいって言ってたじゃない。受かったらどうせ家を出ていくんだから、部屋を空けておくの、もったいないでしょ。

でも怜子は違うのよ。あの子のお父さんは、うちのために命を落としたんだから。もう帰る場所なんてどこにもないの。この広い部屋は、あの子のために取っておいてあげなきゃ」

兄はすでに、怜子のために彼女の好みに合わせたピンクの小花柄のカーテンを選んでいた。

私と3年付き合っている恋人の内海綾人(うつみ あやと)も、組み立てたばかりの本棚を怜子の部屋へ運び込みながら、「フィギュアを飾る棚、もう一段増やそうか」と優しい声で彼女に相談していた。

私はリビングに積まれた段ボール箱に腰をかけ、みんなが忙しそうに動き回る様子をぼんやりと眺めていた。

――忘れられていたわけじゃない。

みんな、心のどこかで当然のように思っているだけだ。あの恩を返すためなら、私が自分のものをすべて差し出すのは当たり前だと。

恋人でさえも、彼女への「償い」の一部として、当たり前のようにあちら側へ組み込まれてしまっているのだ。

この間取り図に私の居場所がないというのなら、いっそ全部くれてやればいい。

私はスマホに表示された書類を確認し、電子署名の欄をタップした。

赴任先は、遠く離れた研究施設。機密保持のため、5年間の任期を終えるまで、原則として帰省も認められない。

今度こそ、本当に出て行ってやる。もう二度と、この家には戻らない。

契約書に署名した瞬間も、私、江藤寧々(えとう ねね)の指先はまだ微かに震えていた。

けれど、リビングにいる誰ひとりとして、そんな私に気づく者はいなかった。

怜子の部屋から出てきた綾人は、額にうっすらと汗を浮かべながら、ローテーブルに置かれたミネラルウォーターを無造作に手に取って一気に飲み干した。

「綾人、午後ずっと動きっぱなしだったでしょ。少し休んだら?」

声をかけると、彼は手の甲で口元を拭いながら、早くも視線を怜子の部屋へと向けていた。

「あとでいいよ。あのカーテンレール、ちょっと傾いてる気がするから直してくる」

ペットボトルをテーブルに置くやいなや、彼はまた部屋の中へと戻っていく。すれ違う私に、一瞥すらくれなかった。

この3年間、綾人がこれほど必死になって、私のために動いてくれたことなんて、一度だってなかった。

私が大学の寮に入った日、段ボール箱5箱を、ひとりで6階まで何往復もして運び上げたのだ。彼は急用で来られないと言っていた。けれど後になって、怜子のSNSで真実を知った。あの日彼は、彼女を遊園地へと連れて行っていたのだ。

母がキッチンから顔をのぞかせた。エプロンをつける暇すらなかったらしい。

「寧々、あんたぼーっと座ってるだけ?怜子のシーツ替え、手伝ってきなさい。新しい寝具、玄関の袋に入ってるから」

廊下の角に積まれた、自分の荷物に目をやる。斜めに傾いて崩れかけ、通路の半分近くを塞いでいた。運ぶのを手伝ってくれる人もいなければ、どこへ置けばいいのかと聞いてくれる人もいない。

「じゃあ、私の荷物、どの部屋に置けばいい?」

私が尋ねると、母はベランダ脇の狭い扉を顎で示した。

「物置よ。ちょっと片づければ寝られるでしょ。小さい頃も、少しの間あそこで寝てたじゃない」

あの「少しの間」というのは、怜子がうちに来たばかりの時のことだ。

あの年、兄は河原で遊んでいて足を滑らせ、川に落ちた。ちょうど通りかかった怜子のお父さんが飛び込んで兄を岸まで押し上げ、自分は冷たい流れに呑まれていったのだ。

そもそも、怜子のお父さんを河原へ呼び出したのは母だった。子どもの様子を見てほしいと電話をかけたのは、他ならぬ母自身だった。

その負い目は、母の中でずっと消えないまま残っていた。

だから怜子が家に引き取られてきた日、母は彼女を抱きしめて一日中泣いていた。「これからはここがあなたの家よ。絶対に辛い思いなんてさせないから」と。

そして、私にはこう言ったのだ。怜子はお父さんを亡くしたばかりなんだから、部屋を譲ってあげて。少しの間だけだから、と。

その「少しの間」は、まるまる一年にまで延びた。

そして今、また同じことが繰り返されようとしていた。

私は枕と薄い掛け布団を抱えて、物置へと入った。

二畳にも満たない空間には、モップのバケツや雑多な荷物が詰め込まれ、湿ったカビのにおいが鼻をつく。

窓はなく、むき出しの白熱電球が、ジジッと音を立てているだけだった。

コンクリートの床に直に敷いたヨガマットが、そのまま私のベッド代わりになった。

夜、母は引っ越し祝いだと言って、ごちそうをテーブルいっぱいに取り寄せた。

焼き魚、フライドチキン、マンゴープリン――ローテーブルを埋め尽くす料理は、すべて怜子の好物だった。

兄が怜子の茶碗に手羽先を取り分け、綾人は焼き魚の骨を丁寧に取り除いてやっていた。

私は自分の茶碗に盛られた白いご飯だけを、静かに食べ終えた。

おかずに一度も箸をつけなかったことに、誰ひとりとして気づかなかった。

食べ終えると席を立ち、キッチンへ向かう。棚でインスタントの袋麺を見つけ、小鍋に湯を沸かした。

母の声が背中を追いかけてくる。「何やってるの?みんな食べてるのに、わざわざキッチンに来て」

「麺を茹でるだけだから」

「あんなに料理があるのに食べないで、わざわざ自分だけ別のものを作るの?怜子がどう思うか考えたことある?自分のせいだって思っちゃうでしょ!」

私は黙って火を止め、麺をゴミ箱に捨てた。

リビングから、怜子が不安げに顔をのぞかせる。

「お姉ちゃん、もしかしてこういうの、苦手だった?今度おばさんに、お姉ちゃんの好きなもの頼んでもらうように言うね……」

兄が面倒くさそうに手を振った。「飯のことでいちいち揉めるなよ、放っとけって」

綾人は何も言わなかった。ただ小さく笑って、怜子の取り皿に料理をよそった。

その笑みに、悪意なんてなかった。けれど、どんな叱責よりも私の胸を強く締めつけた。

彼はわざと私を無視しているわけじゃない。

本気で、これは自分には関係のないことだと思っているのだ。

私は物置に戻り、ドアを閉めた。

お腹が空いていた。けれど、もう食べるものは何もない。

ヨガマットに横になる。スマホの画面には、まだあの署名済みの機密保持契約書が表示されたままだった。

白地に黒い文字。5年間の勤務期間、無断離職禁止。

この契約は、指導教官が直々に薦めてくれたものだ。私の論文とデータ処理能力なら、研究室では私が一番の適任だと言ってくれた。

でも、家族の誰にも話していない。

話したところで、意味なんてないのだ。この家では、私の専門も、私の成績も、積み重ねてきた努力も、一度だって目を向けてもらえなかったのだから。

赴任日は、8月15日。

あと23日。

23日後、私はこの家から完全に姿を消す。

そして彼らは、きっとずっと後になって、ようやく気づくのだろう――この物置が、空っぽになっていることに。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
8 Chapters
บทที่ 1
ฉันชื่อไป๋ลู่ สามีของฉัน จางเจ๋อ เป็นกะลาสีที่ทำงานบนเรือประมง เพิ่งแต่งงานได้ไม่นานเขาก็ต้องออกทะเลแล้วหนึ่งคืนก่อนที่เขาจะเดินทางออกทะเล ฉันเรียกร้องกับเขาไม่ยอมหยุดหย่อนฉันอยากจะสูบเขาให้เหือดแห้งในคราวเดียว อยากจะเหนี่ยวรั้งเขาเอาไว้ทั้งคืนฉันอยากจะปลดปล่อยให้เสร็จสิ้นในครั้งเดียว หลังจากนี้จะได้ไม่คิดเรื่องพรรค์นี้อีกเขาออกทะเลครั้งหนึ่งก็ตั้งครึ่งปี ไม่ได้เจอเขาตั้งครึ่งปีฉันกลัวว่าตัวเองจะทนความเปล่าเปลี่ยวไม่ไหวฉันเป็นผู้หญิงที่มีความต้องการสูงมาก มีร่างกายที่ไวต่ออารมณ์วาบหวามความต้องการเรื่องเพศสูงผิดปกติกว่าคนทั่วไป ฉันเองก็ปวดหัวกับเรื่องนี้มากเหมือนกันสามีเพิ่งออกไปทำงานได้ไม่ถึงสองวัน ฉันก็รู้สึกถึงเพลิงปรารถนาขุมหนึ่งที่อัดอั้นอยู่ในกายไร้หนทางระบายออกถึงขั้นที่ว่าตอนเดินอยู่บนถนน ถ้าเห็นผู้ชายรูปร่างแข็งแรงบึกบึนสักคน ฉันก็จะรู้สึกซาบซ่านไปทั้งใจแล้วแทบอยากจะลากตัวผู้ชายคนนั้นเขาไปในตรอกเล็กๆ เพื่อระบายความอัดอั้นของตัวเองของเล่นผู้ใหญ่หลากหลายประเภทที่ซื้อจากอินเตอร์เน็ตแทบจะกินพื้นที่ครึ่งห้อง ล้วนถูกฉันทดลองใช้มาอย่างละเอียดแล้วแต่ถึงจะเป็นอย่าง
Read more
บทที่2
เมื่อได้ยินคำพูดลามกของพวกเขา ใบหน้าของฉันแดงก่ำด้วยความอายลูกเรือสองคนที่กำลังคุยกันนั้น เมื่อวานฉันเคยเห็นพวกเขาตอนที่มองฉัน พวกเขาก็กลืนน้ำลายไม่หยุด ฉันอยากด่าพวกเขามาตั้งนานแล้วครั้งนี้ฉันทนไม่ไหวจริงๆ จึงเดินออกไป เห็นท่าทางหยาบคายของพวกเขาแล้วก็ด่าออกไปทันที"ดูสารรูปของตัวเองบ้างเถอะ ฉันให้หมายังดีกว่าให้พวกแกเลย"พูดจบฉันก็เดินจากไปด้วยความโกรธ ตอนที่สามีกลับมาถึงฉันก็เล่าเรื่องนี้ให้เขาฟัง ฟ้องว่าคนบนเรือมีแต่พวกชั่วช้าสารเลวไม่คิดว่าเขาจะหัวเราะออกมา ซ้ำยังดูไม่ใส่ใจกับเรื่องนี้เลยสักนิด"ไป๋ลู่ครับ บนเรือก็เป็นแบบนี้แหละ เธอทำตัวให้ชินก็พอแล้ว”"อีกอย่าง บนเรือก็ไม่มีกิจกรรมอะไรให้ทำ ปกติก็น่าเบื่อมาก""พวกผู้ชายก็มีเรื่องให้สนใจแค่นี้แหละ เธอหลบพวกเขาสักหน่อยก็พอแล้ว""ฉันเป็นเมียคุณนะ พวกเขาปฏิบัติกับฉันแบบนั้น คุณยังนิ่งเฉยได้อีกเหรอ?""ฉันเห็นเรื่องพวกนี้จนเคยชินแล้ว ปล่อยมันไปเถอะไป๋ลู่ อีกอย่างพวกเขาก็แค่พูดถึงคุณนิดหน่อยเอง""เอาล่ะๆ ผมรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากนี้ไม่ต้องพูดถึงมันแล้ว"พูดจบประโยคนั้น เขาก็ล้มตัวลงนอนฉันยังคิดว่าหลังจากระบายค
Read more
บทที่ 3
"ขอร้องล่ะ ฉันมีสามีแล้วนะ เรื่องเมื่อวานฉันขอโทษ"ร่างกายฉันไวต่อสัมผัสจะตายไป ฉันกลัวว่าจะหักห้ามใจตัวเองไม่ไหวเขายิ้มแล้วพูดว่า “เสแสร้งอยู่ได้ เขารู้กันหมดแล้วว่าผู้หญิงที่อยู่บนเรือมันเป็นยังไง”มือทั้งสองข้างที่สัมผัสร่างกายปลุกความต้องการในใจให้ลุกโชน ร่างกายแข็งเกร็งไม่ยอมจำนนต่อความปรารถนาเมื่อวานสามีไม่ยอมหลับนอนกับฉัน จึงต้องทนเก็บเพลิงราคะเอาไว้ไม่ให้มันระเบิดออกมา"อีร่าน เสียงครางของเธอมันร่านถึงใจที่สุดแล้วในเรือลำนี้”"ตอนนี้มาทำเป็นรักนวลสงวนตัว?"ฉันพยายามกัดฟันอดทน แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว"อ๊ะ..." ฉันหลุดครางเบาๆ เสียงสั่นเครือเล็กน้อย"ไม่ ไม่ได้... อย่านะ"ฉันพยายามจะหักห้ามใจ แต่ร่างกายกลับไม่ยอมเชื่อฟังฉันเอาขาทั้งสองข้างหนีบมือของเขาไว้ ไม่ยอมให้เขาขยับอีกแต่มันกลับยิ่งกระตุ้นความต้องการของเขามากกว่าเดิม"ปากบอกไม่เอา แต่ร่างกายเธอเหมือนจะไม่ยอมปล่อยฉันไปนะ"ตอนนี้ฉันตัวอ่อนปวกเปียกหมดเรี่ยวแรง โดนเขากดร่างลงกับพื้นเขาลูบคลำเรือนร่างของฉันอย่างหื่นกระหาย ฉันเกือบจะกลั้นไม่ไหวและหลุดครางไปหลายครั้ง แต่ก็พยายามอดกลั้นเอาไว้แม้ว่าฉันจะมีความต้องก
Read more
บทที่ 4
ฉันกอดเกี่ยวสามีไม่ยอมปล่อยอยู่หลายครั้ง แล้วจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องหลบภัยให้เขาฟังจางเจ๋อฟังแล้วพูดด้วยความโกรธว่า "ผมจะไปเคลียร์กับเขาเดี๋ยวนี้"เขากำลังจะเดินออกไป แต่ฉันดึงเขาไว้"ดึกขนาดนี้แล้ว คุณยังจะออกไปอีกเหรอ?""ผมทนไม่ไหวหรอกนะ ผมจะไปรายงานกัปตันเรือ ให้ไล่พวกเขาออกจะดีที่สุด"ครึ่งชั่วโมงต่อมาสามีกลับมา ฉันถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง"กัปตันบอกว่า พอขึ้นฝั่งจะไล่พวกเขาออก ถือว่าแก้แค้นให้คุณแล้ว"กลางดึก ฉันตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำ แต่กลับพบว่าจางเจ๋อหายไปดึกดื่นขนาดนี้เขาจะไปที่ไหนได้?ฉันแต่งตัวเงียบๆ แล้วเดินออกจากห้อง กำลังจะปีนขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือพลันได้ยินเสียงคุยกันบนดาดฟ้า ลองฟังดูดีๆ ก็พบว่าเป็นเสียงของจางเจ๋อ"ตอนกลางวันมีโอกาสดีๆ แบบนั้น พวกแกสองคนก็ยังทำไม่สำเร็จ ไม่ได้เรื่องเลย""พี่ครับ ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่ได้เรื่อง แต่ผู้หญิงคนนั้นดื้อรั้นเกินไป""ถ้างั้นก็ทำได้แค่รอดูโอกาสหลังจากนี้แล้วล่ะ"น้ำเสียงของจางเจ๋อฟังดูผิดหวัง"พวกเราสองพี่น้องไม่อยากเสียเปรียบนะ เมียของพวกเราทั้งสองคนก็โดนพี่เล่นมาแล้ว""พวกเราสองพี่น้องทำทุกอย่างเพื่อพี่นะ ถ้าพี่ทำ
Read more
บทที่ 5
"จริงเหรอ? นายพูดแบบนี้ทำให้ฉันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาเลย""ได้ยินมาว่าวันที่มีการซ้อมหนีภัย เธอเกือบโดนลูกเรือสองคนจัดการในห้องหลบภัย"คำพูดลามกหยาบคายจากด้านล่างทำให้ฉันรู้สึกอับอายมาก แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคนมากมายขนาดนี้ ฉันก็ได้แต่อดทนหลังลงจากเวที ฉันก็รีบไปหาจางเจ๋อทันที"ที่รัก ฟังสิว่าพวกเขาพูดอะไรบ้าง พวกเขาใส่ร้ายฉันขนาดไหน""ไม่ต้องกังวลนะที่รัก ฉันได้ยินทั้งหมดแล้ว ฉันจะไม่ปล่อยพวกเขาไปแน่""มานี่ ฉันจะรินเหล้าให้ดื่มคลายเครียด"หลังจากดื่มเหล้าในแก้วหมดแล้ว ฉันเห็นจางเจ๋อเดินปทางห้องน้ำตอนที่เขาเดินกลับมา หน้าผากก็มีเหงื่อท่วมเต็มไปหมด"คุณเป็นอะไรไปคะ ทำไมเหงื่อออกเยอะแบบนี้ล่ะ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?""ไม่มีอะไร มาดื่มกันเถอะ"ฉันเพิ่งดื่มไปหนึ่งอึก ก็ได้ยินเสียงคนตะโกน "แย่แล้ว มีคนตาย"ฉันช็อกจนทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่จากนั้นก็เห็นใครคนหนึ่งถูกลากออกมาจากห้องน้ำ ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดดูแล้วน่าขนลุก เมื่อฉันมองไปที่สามี สีหน้าของเขาดูซับซ้อนมากฉันสังหรณ์ใจว่าเรื่องนี้เขาเป็นคนทำหรือว่าเป็นเพราะคนคนนั้นพูดดูถูกฉันตอนที่อยู่บนเวที?"ร
Read more
บทที่ 6
พอกัปตันพาคนกลับไปแล้ว จางเจ๋อก็หันมามองฉันพร้อมยิ้มและพูดว่า "ที่รัก คนสองคนนั้นพูดอะไรกับเธอบ้าง?""พวกเขาบอกว่าฉันเป็นคนส่งเธอให้พวกเขาใช่ไหม?"เมื่อเห็นแววตาเย็นชาในดวงตาของจางเจ๋อ ร่างกายของฉันสั่นสะท้าน"ที่รัก พวกเขาไม่ได้พูดอะไรเลย""จริงเหรอ? ไป๋ลู่ เลิกแกล้งทำเป็นไม่รู้ได้แล้ว ฉันอยู่แถวนั้น ได้ยินทุกอย่างที่พวกเขาพูด"เห็นจางเจ๋อค่อยๆ เดินเข้ามาหาฉัน ฉันตกใจจนไม่รู้จะทำอย่างไร "จางเจ๋อ คุณจะทำอะไร?""ไม่ทำอะไรหรอก ฉันแค่อยากมัดเธอไว้ เธอจะได้ไม่ทำลายแผนการของฉันไง""ฉันไม่รู้ว่าเธอรู้ความลับของฉันหรือเปล่า""แต่เพื่อความปลอดภัย คงต้องลำบากเธอสักหน่อยแล้วล่ะ""ที่รัก ฉันเป็นภรรยาของคุณนะ พวกเขาไม่ได้พูดอะไรกับฉันจริงๆ ฉันไม่รู้อะไรเลย""ไป๋ลู่เลิกเสแสร้งได้แล้ว ฉันรู้ดีว่าใจเธอคิดอะไรอยู่""แต่ไม่เป็นไร พอภารกิจบนเรือลำนี้เสร็จสิ้นแล้ว ฉันก็จะได้อิสรภาพทางการเงิน ได้ใช้ชีวิตอย่างพวกไฮโซชั้นสูง""ไม่ต้องออกทะเลใช้ชีวิตเร่ร่อนแบบนี้อีกต่อไป""ไป๋ลู่ เธอรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงพาเธอขึ้นเรือมาด้วย?""ถ้าเธอคิดว่าฉันแต่งงานกับเธอเพราะอยากให้เธอเป็นภรรยา เธอช่างไร้เดียงสาจ
Read more
บทที่ 7
เหมือนฉันจะได้ยินเสียงเขาเอ่ยเรียกทุกๆ วัน แต่ฉันไม่เชื่อใจเขาหรอกฉันจำได้แค่คำพูดที่กัปตันบอกฉันเท่านั้นผ่านไปหลายวัน จู่ๆ ฉันก็ได้ยินเสียงวุ่นวายจากข้างนอก"มีใครอยู่บนเรือไหม? เรือของเราเทียบท่าแล้ว"แต่ฉันคำนวณดู แค่ไม่กี่วันก็จะเทียบท่าแล้วเหรอ?"หัวหน้า พวกเราตามหาไปหลายวันแล้ว แต่ไม่เจอไป๋ลู่เลย""ถึงจะซ่อนตัวอยู่ ป่านนี้ก็คงอดตายแล้วล่ะ""ทางบริษัทโอนค่าไถ่ตัวประกันมาแล้ว ถ้าไม่กลับไปตอนนี้อาจจะมีคนสงสัยได้"นั่นเป็นเสียงของลูกเรือสองคนนั้น พอได้ยินแบบนั้นฉันก็หัวเราะเยาะในใจพวกแกกับจางเจ๋อจะต้องได้รับกรรมแน่ ไม่รู้ว่ากัปตันกับลูกเรือคนอื่นเป็นยังไงบ้างผ่านไปอีกกี่วันก็ไม่รู้ พวกเขาดูเหมือนจะลืมฉันไปแล้วไม่มีใครเรียกชื่อฉันทุกวันอีกแล้ว เหมือนฉันหายไปจากโลกใบนี้ในที่สุดฉันก็ทนไม่ไหว ตอนกลางคืนฉันแอบออกมาจากข้างในไม่รู้ว่าเรือเดินสมุทรลำนี้กลับมาถึงฝั่งจริงๆ แล้วหรือยัง นี่มัน...เมื่อฉันเห็นท่าเรือที่ออกเดินทาง ฉันก็ดีใจจนแทบเป็นบ้า ในที่สุดก็กลับมาถึงฝั่งแล้วตอนที่แอบลงจากเรือเงียบๆ ก็มองเห็นพวกเขาลูกเรือสองคนที่เคยพยายามจะข่มขืนฉันในห้องหลบภัยพอเห็น
Read more
บทที่ 8
จริงๆ แล้วเมื่อคืนนี้ฉันได้ไปที่กองบังคับการตำรวจน้ำ และเล่าทุกอย่างที่ฉันรู้ให้พวกเขาฟังฉันมอบสิ่งที่คล้ายแฟลชไดรฟ์ซึ่งได้รับมาจากกัปตันเรือ ให้แก่ตำรวจน้ำเมื่อเปิดดูสิ่งนั้น ฉันถึงได้รู้มันคือหลักฐานที่ลูกเรือซึ่งถูกจางเจ๋อทำร้ายร่างกายในตอนนั้น เสี่ยงชีวิตบันทึกเอาไว้เขามอบมันให้กัปตันก่อนตาย กัปตันตั้งใจจะแจ้งตำรวจทันทีแต่น่าเสียดาย จางเจ๋อควบคุมคนขับและตัดการสื่อสารทั้งหมดกัปตันจำเป็นต้องหาฉันและมอบมันให้ฉัน หวังว่าฉันจะนำออกไปได้หวังว่าฉันจะสามารถมอบหลักฐานให้ตำรวจ เพื่อเปิดโปงการกระทำทั้งหมดของจางเจ๋อเพื่อไม่ให้เกิดความตื่นตระหนก ตำรวจจึงจับกุมลูกเรือสองคนนั้นก่อนพอถึงสถานีตำรวจ ลูกเรือทั้งสองก็สารภาพทุกอย่าง บอกว่าพวกเขาเป็นแค่ลูกน้องของจางเจ๋อพวกเขายังให้หลักฐานมากมายเกี่ยวกับการสมรู้ร่วมคิดระหว่างจางเจ๋อกับโจรสลัด ทั้งพยานบุคคลและวัตถุพยานจางเจ๋อถูกจับขณะรับรางวัล แต่กัปตันและลูกเรือเหล่านั้นไม่มีวันได้กลับมาอีกแล้ว"ไป่ลู่ เธอคิดว่าเรื่องทุกอย่างมันเป็นอย่างที่เธอเข้าใจจริงๆ เหรอ?""เธอไม่มีวันเข้าใจความจริงเรื่องนี้หรอก" จางเจ๋อหัวเราะเบาๆอาชีพลูกเ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status