ลูกเรือหญิงผู้จมดิ่งสู่ด้านมืด

เขาเดินไม่กี่ก้าวก็มาถึงตรงหน้าเธอ ขมวดคิ้วเล็กน้อย "เซี่ยงเฉียว ถูกรังแกขนาดนี้ทำไมไม่โทรหาผม?"

เซี่ยงเฉียวหัวเราะเบาๆ "โทรหาคุณ แล้วคุณเปิดเครื่องหรือเปล่าล่ะ?"

เมื่อวานระหว่างทางกลับบ้าน มีคนแก่ล้มลงตรงหน้ารถของเธอกะทันหัน เธอจึงลงไปช่วยพยุง แต่คนแก่คนนั้นกลับคว้าแขนของเธอไว้แล้วตะโกนลั่น "ชนคนแล้ว! ยัยหนูนี่ชนคนแล้วจะหนี!"

กล้องวงจรปิดพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธอได้ แต่ตามขั้นตอน จำเป็นต้องมีญาติมาเซ็นประกันตัวถึงจะออกไปได้

เธอบอกว่าไม่มีญาติ แต่ตำรวจไม่เชื่อ จึงได้ตรวจสอบข้อมูลการจดทะเบียนสมรสและเบอร์โทรศัพท์ของลู่สือหลาน

พอโทรไป เครื่องก็ปิดอยู่

โทรไปหลายสิบสาย ก็ยังปิดเครื่องอยู่เหมือนเดิม

สีหน้าของลู่สือหลานเปลี่ยนไปเล็กน้อย "เมื่อคืนฉินเหยาปวดท้อง ผมเลยพาเธอไปโรงพยาบาล เธอไม่ชอบเสียงรบกวน ผมก็เลยปิดเครื่อง"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วลดเสียงต่ำลง "ขอโทษด้วย"

"ไม่เป็นไรค่ะ" เซี่ยงเฉียวพูด "ฉันไม่ได้คิดจะให้คุณมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว คุณยุ่งธุระของคุณไปเถอะ"

ตอนที่เธอพูดประโยคนี้ น้ำเสียงมันเรียบเฉย แววตาก็สงบนิ่งราวกับผืนน้ำที่นิ่งสนิท ไร้ซึ่งแรงระเพื่อมใดๆ

ลู่สือหลานมองเธอ แล้วจู่ๆ ก็คว้าข้อมือของเธอไว้

มือของเขาร้อนมากและแรงเยอะจนเซี่ยงเฉียวต้องขมวดคิ้ว

"ทำไมคุณไม่โกรธ?" ลู่สือหลานจ้องเธอ แววตาของเขามีความสับสน และความกระวนกระวายที่เขาไม่อยากยอมรับ

เซี่ยงเฉียวรู้สึกตลก "ทำไมฉันต้องโกรธด้วยล่ะ? คุณให้เหตุผลมาแล้ว และฉันก็แสดงความเข้าใจแล้ว ไม่มีอะไรน่าโกรธนี่คะ"

"เซี่ยงเฉียว..."

"ฉันเหนื่อยแล้ว อยากกลับบ้าน" เธอดึงมือกลับ และเดินเลี่ยงเขาไปที่ประตูรถ

ลู่สือหลานยังยืนอยู่ที่เดิม และมองแผ่นหลังของเธอ

ไม่ได้เจอกันเจ็ดวัน เธอซูบผอมลงไปมาก เสื้อเชิ้ตที่สวมอยู่ยังดูโคร่ง

เมื่อก่อนถ้าเธอถูกเขาละเลย แม้เพียงแค่นิดเดียว เธอจะตาน้ำตาคลอและอาละวาดใส่เขา และจะถามเขาด้วยความน้อยใจว่า "ลู่สือหลาน คุณไม่เคยเห็นหัวฉันเลยใช่ไหม?"

ตอนนั้นเขารู้สึกว่าเธอทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ และเอาแต่ใจ

แต่ตอนนี้เธอไม่หาเรื่อง ไม่ร้องไห้ ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรเธอก็พยักหน้าตอบว่า "โอเค" แต่เขากลับรู้สึก... ใจคอไม่ดี

ภายในรถเงียบสนิท

คนขับรถขับไปข้างหน้า ส่วนเซี่ยงเฉียวนั่งด้านหลังริมหน้าต่าง มองทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่ถอยผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เธอไม่ทำตัวเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ที่พอขึ้นรถก็อดไม่ได้ที่จะมองเขา ในสายตามีแต่เขา เวลาอยู่ด้วยกันสองคนก็มักจะหาเรื่องคุยสารพัด แม้ว่าเขาจะตอบอย่างเย็นชา แต่เธอก็ยังพูดคนเดียวได้เป็นนานสองนาน

ตอนนี้คือเธอเพียงแค่นั่งนิ่งๆ ราวกับว่าข้างกายไม่มีเขาอยู่เลย

ในที่สุดลู่สือหลานก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา "คุณยังโกรธเรื่องตอนนั้นอยู่อีกเหรอ?"

เซี่ยงเฉียวหันไปมองเขา ด้วยแววตาเรียบเฉย "เปล่าค่ะ มันผ่านไปแล้ว"

"แล้วทำไมคุณถึง..."

"ลู่สือหลาน" เซี่ยงเฉียวพูดแทรก "คุณอยากให้ฉันเป็นยังไงล่ะ? อยากให้เหมือนเมื่อก่อนที่ตามตอแยคุณทุกวัน? หรืออยากให้เป็นแบบตอนนี้ ที่ไม่ทะเลาะไม่โวยวาย คืนอิสระให้คุณอย่างเต็มที่?"

ลู่สือหลานถึงกับอึ้งไป

แน่นอนว่าเขาอยากให้เธอไม่โวยวาย ไม่อยากให้เธอคอยหาเรื่องเขาเรื่องฉินเหยา แต่พอตัวเธอกลายเป็นแบบนี้จริงๆ เขากลับรู้สึกว่า... มันไม่ถูก

ไม่ถูกไปทุกอย่าง

"ผมแค่รู้สึกว่าคุณเปลี่ยนไป" เขาพูดเสียงเบา

เซี่ยงเฉียวกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง

เปลี่ยนไปงั้นเหรอ?

อาจจะใช่

เวลาที่รักใครกับเวลาที่ไม่รักแล้ว มันก็เป็นคนละแบบกันอยู่แล้ว

ในรถกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง ลู่สือหลานอยากจะพูดอะไรบางอย่างต่อ แต่โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เป็นฉินเหยา

เขากดรับสาย ทางนั้นส่งเสียงออดอ้อนของฉินเหยามาทันที "พี่สือหลานคะ พี่อยู่ที่ไหนเอ่ย? ฉันอยู่ที่ห้าง ซื้อของมาเยอะแยะจนถือไม่ไหวแล้ว พี่มารับฉันหน่อยได้ไหมคะ?"

ลู่สือหลานเหลือบมองเซี่ยงเฉียว

เซี่ยงเฉียวยังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับไม่ได้ยิน

จู่ๆ เขาก็รู้สึกหงุดหงิด "ฉินเหยา เธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว อย่าคอยแต่จะพึ่งพาพี่เลย และเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันด้วย"

"แต่พี่ตามใจฉันมาตั้งหลายปี ฉันชินไปแล้วนี่นา" ฉินเหยาพูดอย่างเป็นธรรมดา "เมื่อก่อนเวลาฉันให้มารับ พี่ไม่เคยปฏิเสธเลยสักครั้ง"

"เมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อน" เสียงของลู่สือหลานเย็นชาลง "ตอนนั้นเธอเป็นแฟนพี่ แต่ตอนนี้พี่แต่งงานแล้ว"

"แต่งงานเหรอ?" ฉินเหยาหัวเราะเยาะ "ในใจพี่มีเซี่ยงเฉียวจริงๆ เหรอ? พี่สือหลาน อย่าหลอกตัวเองเลย ถ้าพี่ไม่มา ฉันจะไปหาผู้ชายคนอื่นมาช่วยถือให้แทน ในเมื่อมีผู้ชายตั้งเยอะแยะที่อยากจะช่วยฉันถือของ"

ลู่สือหลานกำโทรศัพท์แน่น

ฉินเหยารู้จักเขาดี เธอรู้ว่าเขาอดทนไม่ได้ถ้าเธอจะไปหาผู้ชายคนอื่น

"รออยู่นั่นแหละ" เขาแทบจะกัดฟันพูดคำนี้ออกมา แล้วก็วางสายไป

เขาหายใจเข้าลึกๆ ก่อนหันไปหาเซี่ยงเฉียว "เซี่ยงเฉียว ผม..."

"ฉันนั่งแท็กซี่กลับเองค่ะ" เซี่ยงเฉียวเปิดประตูรถไว้รอแล้ว "คุณไปรับเธอเถอะ"

เธอทำอะไรรวดเร็วมาก จนลู่สือหลานตอบโต้ไม่ทัน

"เซี่ยงเฉียว!" เขาลงจากรถวิ่งตามไป คว้าแขนของเธอไว้ "ผมกับฉินเหยาไม่มีอะไรกันแล้วจริงๆ แต่เราโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายก็รู้จักกัน มันตัดความสัมพันธ์กันไม่ขาดหรอก"

"ทราบค่ะ" เซี่ยงเฉียวพยักหน้า "ฉันเข้าใจ"

เธอเอาแต่พูดว่า "ทราบค่ะ" "เข้าใจค่ะ" ราวกับเอไอที่ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกเลยสักนิด

ลู่สือหลานเห็นท่าทางไร้ชีวิตชีวาแบบนี้ของเธอ ความหงุดหงิดในใจยิ่งลุกโชน แต่สายโทรศัพท์ฉินเหยาก็ดังขึ้นมาอีกเรื่อยๆ ไม่หยุดหย่อน

"คุณกลับไปก่อน เดี๋ยวผม..." เขาอยากจะบอกว่าเดี๋ยวจะตามกลับไป แต่เซี่ยงเฉียวก็เรียกแท็กซี่ได้แล้ว

เธอขึ้นรถ ปิดประตู และไม่ได้ปรายตามองเขาอีกเลย

แท็กซี่ขับออกไปแล้ว

ลู่สือหลานยืนอยู่ที่เดิม มองดูไฟท้ายรถที่หายไปในถนน เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า... มีบางอย่างดูเหมือนจะเปลี่ยนไปจริงๆ

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ภายในรถแท็กซี่ โทรศัพท์ของเซี่ยงเฉียวก็ดังขึ้น

เป็นเจ้าหน้าที่จากแผนกบุคคลของบริษัทโทรมา

"ล่ามเซี่ยงเฉียว การอนุมัติไปประจำต่างประเทศของคุณผ่านแล้วนะคะ" เสียงจากปลายสายเต็มไปด้วยความยินดี "ยินดีด้วยนะคะ ครั้งนี้ได้ไปที่สำนักงานใหญ่ในยุโรป โอกาสทองเลยล่ะ แต่ว่า... ทางสามีคุณเขาจะไม่ว่าอะไรเหรอคะ? เพราะไปครั้งนี้ยังไม่รู้กำหนดกลับชัดเจนเลย คุณสองคนต้องอยู่ไกลกันนะคะ"

เซี่ยงเฉียวมองแสงนีออนที่วูบผ่านหน้าต่างไป เสียงของเธอเบา "ฉันไม่มีสามีแล้วค่ะ วันที่ฉันยื่นขอไปประจำต่างประเทศ ฉันก็ได้ยื่นเรื่องหย่าไปแล้วด้วย พอได้ใบหย่าเมื่อไหร่ ฉันก็ไปได้ทันทีค่ะ"