Short
ลูกเรือหญิงผู้จมดิ่งสู่ด้านมืด

ลูกเรือหญิงผู้จมดิ่งสู่ด้านมืด

By:  วาจาสามดอกไม้Completed
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
8Chapters
1.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ฉันทนความเปลี่ยวเหงาตอนอยู่บ้านคนเดียวไม่ไหว ก็เลยตามสามีออกทะเลไปด้วย วันที่สองของการอยู่บนเรือ กลับเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ฉันถูกบีบให้เข้าไปหลบในห้องหลบภัย มือของกะลาสีคนหนึ่งสอดเข้ามาในเสื้อผ้าของฉันจากทางด้านหลัง มือนั้นค่อยๆ ลูบไล้จากช่วงเอวเลื่อนลงไปข้างล่าง ฉันหลับตาปี๋ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สองขาสั่นระริกไม่ยอมหยุด หวังว่ามือข้างนั้นจะ.....ต่อไปเรื่อยๆ

View More

Chapter 1

บทที่ 1

كان صوت الماء المتساقط يتردّد من داخل الحمّام.

كان رائد وهاب يستحمّ.

الساعة الثالثة فجرًا.

لقد عاد للتوّ.

وقفت ليان جابر أمام باب الحمّام، ترغب في التحدّث إليه بشأن أمرٍ ما.

كانت متوتّرة، لا تدري إن كان سيوافق على ما ستخبره به أم لا.

وبينما كانت تفكّر في الطريقة المناسبة لبدء الحديث، سمعت فجأة أصواتًا غريبة من الداخل.

أنصتت جيّدًا، لتفهم أخيرًا أنّه كان يحاول أن يُريح نفسه وحده.

تتابعت أنفاسه المكتومة، كضرباتٍ ثقيلة متلاحقة تهوي على صدرها، فأحسّت بألم ينتشر في كيانها كالموج، يغمرها حتّى كادت تختنق.

كان اليوم ذكرى زواجهما، مرور خمس سنوات على زفافهما، ومع ذلك لم يجمع بينهما شيء كزوجين.

أ فحقًا يفضّل أن يُريح نفسه...على أن يلمسها؟

ومع ازدياد أنفاسه اضطرابًا، دوّى صوته المكبوت فجأة: "رانيا..."

كانت تلك الكلمة آخر ما تبقّى من صبرها، كسرت ما في داخلها من تماسك.

وضعت يدها على فمها كي لا تبكي بصوتٍ مسموع، ثمّ استدارت مسرعة، لكنّها تعثّرت في خطوتها الأولى واصطدمت بحوض الغسيل، فسقطت أرضًا.

"ليان؟" جاء صوته من الداخل، لم يزل لاهثًا، يحاول أن يبدو متماسكًا.

قالت وهي تتلعثم: "كنتُ أريد دخول الحمّام، لم أعلم أنّك تستحمّ..." كانت تكذب كذبة ركيكة، فيما تتشبّث بحافة المغسلة محاولةً الوقوف.

لكنّ الأرض كانت مبلّلة، وكلّما استعجلت ازدادت ارتباكًا. وحين وقفت أخيرًا، خرج رائد من الحمّام مرتديًا روبا أبيض غير مرتّب، لكنّ حزامه كان مشدودًا بإحكام.

"هل سقطتِ؟ دعيني أساعدك." قال وهو يمدّ يده نحوها.

ألمعت الدموع في عينيها، لكنها دفعت يده برفقٍ وحزم: "لا حاجة، أستطيع وحدي."

ثمّ كادت أن تنزلق مرّة أخرى، فعرجت تتعثّر وهي تفرّ هاربة إلى غرفة النوم.

نعم...تهرب، فهذه الكلمة ليست مبالغة أبدًا.

طوال السنوات الخمس التي قضتها زوجة لرائد، كانت دائمًا تهرب.

تهرب من العالم الخارجي، وتهرب من نظرات الناس الغريبة، وتهرب أيضًا من شفقة رائد وتعاطفه—زوجة رائد... عرجاء.

كيف لامرأةٍ عرجاء أن تليق برجل ناجح متألّق مثله؟

لكنّها كانت تملك يومًا ساقين جميلتين...

خرج رائد خلفها بصوتٍ لطيفٍ قلق: "هل تألمتِ؟ دعيني أرى."

"لا، لا بأس." قالت وهي تغطّي نفسها بالبطّانية، تخفي خجلها وارتباكها.

"حقًّا لا بأس؟" سألها بصدقٍ واهتمام.

"نعم." أجابت وهي تدير ظهرها له.

"ألن تذهبي إلى الحمّام؟"

"لم أعد أرغب، دعنا ننام." همست بصوتٍ خافت.

"حسنًا، بالمناسبة، اليوم ذكرى زواجنا. اشتريت لكِ هدية، افتحيها غدًا لترَي إن كانت تعجبك."

"حسنًا." أجابت بهدوء. كانت الهدية موضوعة عند رأس السرير، وقد رأتها بالفعل، لكنّها لم تكن بحاجةٍ إلى فتحها لتعرف ما بداخلها.

كان الصندوق كلَّ عام بالحجم نفسه، وفي داخله الساعة نفسها تمامًا.

وفي درجها، مع هدايا أعياد ميلادها، ترقد تسع ساعات متطابقة، وهذه هي العاشرة.

انتهى الحديث عند هذا الحدّ، أطفأ الضوء واستلقى، فيما امتلأت الغرفة برائحة رطبة من صابون الاستحمام. ومع ذلك، بالكاد شعرت هي بانخفاض الفراش، فسريرهما ذو المترين، تنام هي عند هذا الطرف، ويستلقي هو عند أقصى الطرف الآخر، والمسافة بينهما تتّسع لثلاثة أشخاصٍ آخرين.

لم يتحدّث أيّ منهما عن رانيا، ولا عمّا حدث في الحمّام، كأنّ شيئًا لم يكن.

تمدّدت جامدة، وحرارة الدموع تلسع عينيها.

رانيا...رانيا قاسم، زميلته في الجامعة، حبيبته الأولى، ومعبودته.

حين تخرّجا، سافرت رانيا إلى الخارج، وافترقا. انهار بعدها رائد، وغرق في الشراب.

كانت ليان زميلته منذ المدرسة الإعدادية.

تعترف بأنّها أحبّته منذ ذلك الحين، بصمتٍ وخجل.

في ذلك الوقت، كان هو فتى المدرسة الوسيم، الطالبَ المتفوّق الباردَ الطباع.

أمّا هي، فكانت طالبةَ فنون، جميلة، لكنّ الفتيات الجميلات كثيرات، وفي عالم مدرسيّ تُقاس فيه القيمة بالدرجات وحدها، لم تكن طالبةُ الفنون لافتة إلى ذلك الحدّ، بل إنّ البعض كان يحمل تجاهها شيئا من التحامل.

فبقي حبّها سرًّا لا يُقال، يخصّها وحدها، لم يخطر ببالها يومًا أنّها ستقف أمامه يومًا ما.

إلى أن عادت، بعد تخرّجها من معهد الرقص لقضاء العطلة الصيفية في بيتها، فالتقت به، منهارًا لا يقوى على النهوض.

في تلك الليلة، كان سكرانًا، يمشي مترنّحًا في الشارع، وعندما همَّ بعبور الطريق دون النظر إلى الإشارة، انطلقت سيارة مسرعة. وكانت هي، التي تتبعه بقلق، مَن دفعته بعيدًا، لتصطدم هي بالسيارة بدلاً عنه.

كانت راقصة موهوبة، حصلت على قبول لمتابعة الدراسات العليا.

لكنّ تلك الحادثة تركت ساقها مصابةً بعرج دائم.

ولم تَعد قادرة على الرقص أبدًا.

بعدها أقلع هو عن الشرب، وتزوّجها.

كان يشعر تجاهها بالذنب إلى الأبد، ويظلّ ممتنّا لها إلى الأبد، ويتحدّث معها دائمًا بصوت خافت لطيف، ببرودٍ ثابت. وكان يغمرها بالهدايا والمال.

لكنّه، وحده الشيء الذي لم يمنحه إيّاه: لم يحبّها يومًا.

ظنّت أنّ الزمن سيذيب الجليد بينهما، لكنّها كانت ساذجة.

لكنّها لم تتخيّل قط أنّه، بعد مرور خمس سنوات، ما زال اسم "رانيا" محفورًا في قلبه بهذا العمق، حتّى في لحظاته الخاصّة، لا يزال ينادي بهذا الاسم ذاته.

وفي النهاية...كانت هي الساذجة، كانت هي الطيّبة أكثر ممّا ينبغي.

لم تنم تلك الليلة.

ظلّت تحدّق في بريدها الإلكتروني، في تلك الرسالة التي قرأتها مائة مرّة.

عرض قبولٍ من جامعةٍ في الخارج لدراسة الماجستير. وكانت تنوي أن تسأله الليلة إن كان يوافق على سفرها.

لكن يبدو أنّها لم تعد تحتاج إلى سؤاله.

خمس سنواتٍ من زواج بارد، وليال لا تنتهي من الوحدة، صارت الآن تُعدّ أنفاسها الأخيرة.

حين استيقظ، كانت تتظاهر بالنوم. سمعته في الخارج يقول للخالة سعاد: "لديّ اجتماع الليلة، قولي لسيّدتي ألا تنتظرني، فلتنَم باكرًا."

ثمّ عاد يتفقدها قبل أن يغادر، وهي ما زالت تحت الغطاء، ودموعها قد بلّلت الوسادة.

كان في العادة، حين يذهب إلى الشركة، يجد ثيابه التي اختارتها له مسبقًا موضوعة بجانبه.

لكنّها اليوم لم تفعل ذلك.

فذهب إلى غرفة الملابس، واختار ثيابه بنفسه ثم غادر إلى عمله.

حين خرج، فتحت عينيها، تشعر بثقل في جفنيها.

رنّ منبّه الهاتف، الوقت المخصّص لدراسة اللغة الإنجليزية.

ومنذ زواجها، وبسبب إصابة ساقها، أمضت تسعين في المائة من وقتها حبيسة المنزل. لم تَعُد تخرج، وصارت تقطّع يومها إلى فترات صغيرة، تبحث في كل منها عمّا يشغلها وحدها.

أغلقت المنبّه، وبدأت تتصفّح التطبيقات بلا هدف.

ذهنها مشوّش، لا تركّز في شيء.

إلى أن ظهر أمامها فجأة مقطع فيديو على إنستغرام.

الوجه مألوف للغاية...

نظرت إلى اسم الحساب: رانو سي سي.

هذا زمن الخوارزميات فعلاً...

تاريخ النشر: البارحة.

ضغطت على الفيديو، فتعالت موسيقى صاخبة، وصوت يقول: واحد، اثنان، ثلاثة، مرحبًا بعودة رانيا! نخبكم!

وكان الصوت... صوت رائد.‬

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
8 Chapters
บทที่ 1
ฉันชื่อไป๋ลู่ สามีของฉัน จางเจ๋อ เป็นกะลาสีที่ทำงานบนเรือประมง เพิ่งแต่งงานได้ไม่นานเขาก็ต้องออกทะเลแล้วหนึ่งคืนก่อนที่เขาจะเดินทางออกทะเล ฉันเรียกร้องกับเขาไม่ยอมหยุดหย่อนฉันอยากจะสูบเขาให้เหือดแห้งในคราวเดียว อยากจะเหนี่ยวรั้งเขาเอาไว้ทั้งคืนฉันอยากจะปลดปล่อยให้เสร็จสิ้นในครั้งเดียว หลังจากนี้จะได้ไม่คิดเรื่องพรรค์นี้อีกเขาออกทะเลครั้งหนึ่งก็ตั้งครึ่งปี ไม่ได้เจอเขาตั้งครึ่งปีฉันกลัวว่าตัวเองจะทนความเปล่าเปลี่ยวไม่ไหวฉันเป็นผู้หญิงที่มีความต้องการสูงมาก มีร่างกายที่ไวต่ออารมณ์วาบหวามความต้องการเรื่องเพศสูงผิดปกติกว่าคนทั่วไป ฉันเองก็ปวดหัวกับเรื่องนี้มากเหมือนกันสามีเพิ่งออกไปทำงานได้ไม่ถึงสองวัน ฉันก็รู้สึกถึงเพลิงปรารถนาขุมหนึ่งที่อัดอั้นอยู่ในกายไร้หนทางระบายออกถึงขั้นที่ว่าตอนเดินอยู่บนถนน ถ้าเห็นผู้ชายรูปร่างแข็งแรงบึกบึนสักคน ฉันก็จะรู้สึกซาบซ่านไปทั้งใจแล้วแทบอยากจะลากตัวผู้ชายคนนั้นเขาไปในตรอกเล็กๆ เพื่อระบายความอัดอั้นของตัวเองของเล่นผู้ใหญ่หลากหลายประเภทที่ซื้อจากอินเตอร์เน็ตแทบจะกินพื้นที่ครึ่งห้อง ล้วนถูกฉันทดลองใช้มาอย่างละเอียดแล้วแต่ถึงจะเป็นอย่าง
Read more
บทที่2
เมื่อได้ยินคำพูดลามกของพวกเขา ใบหน้าของฉันแดงก่ำด้วยความอายลูกเรือสองคนที่กำลังคุยกันนั้น เมื่อวานฉันเคยเห็นพวกเขาตอนที่มองฉัน พวกเขาก็กลืนน้ำลายไม่หยุด ฉันอยากด่าพวกเขามาตั้งนานแล้วครั้งนี้ฉันทนไม่ไหวจริงๆ จึงเดินออกไป เห็นท่าทางหยาบคายของพวกเขาแล้วก็ด่าออกไปทันที"ดูสารรูปของตัวเองบ้างเถอะ ฉันให้หมายังดีกว่าให้พวกแกเลย"พูดจบฉันก็เดินจากไปด้วยความโกรธ ตอนที่สามีกลับมาถึงฉันก็เล่าเรื่องนี้ให้เขาฟัง ฟ้องว่าคนบนเรือมีแต่พวกชั่วช้าสารเลวไม่คิดว่าเขาจะหัวเราะออกมา ซ้ำยังดูไม่ใส่ใจกับเรื่องนี้เลยสักนิด"ไป๋ลู่ครับ บนเรือก็เป็นแบบนี้แหละ เธอทำตัวให้ชินก็พอแล้ว”"อีกอย่าง บนเรือก็ไม่มีกิจกรรมอะไรให้ทำ ปกติก็น่าเบื่อมาก""พวกผู้ชายก็มีเรื่องให้สนใจแค่นี้แหละ เธอหลบพวกเขาสักหน่อยก็พอแล้ว""ฉันเป็นเมียคุณนะ พวกเขาปฏิบัติกับฉันแบบนั้น คุณยังนิ่งเฉยได้อีกเหรอ?""ฉันเห็นเรื่องพวกนี้จนเคยชินแล้ว ปล่อยมันไปเถอะไป๋ลู่ อีกอย่างพวกเขาก็แค่พูดถึงคุณนิดหน่อยเอง""เอาล่ะๆ ผมรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากนี้ไม่ต้องพูดถึงมันแล้ว"พูดจบประโยคนั้น เขาก็ล้มตัวลงนอนฉันยังคิดว่าหลังจากระบายค
Read more
บทที่ 3
"ขอร้องล่ะ ฉันมีสามีแล้วนะ เรื่องเมื่อวานฉันขอโทษ"ร่างกายฉันไวต่อสัมผัสจะตายไป ฉันกลัวว่าจะหักห้ามใจตัวเองไม่ไหวเขายิ้มแล้วพูดว่า “เสแสร้งอยู่ได้ เขารู้กันหมดแล้วว่าผู้หญิงที่อยู่บนเรือมันเป็นยังไง”มือทั้งสองข้างที่สัมผัสร่างกายปลุกความต้องการในใจให้ลุกโชน ร่างกายแข็งเกร็งไม่ยอมจำนนต่อความปรารถนาเมื่อวานสามีไม่ยอมหลับนอนกับฉัน จึงต้องทนเก็บเพลิงราคะเอาไว้ไม่ให้มันระเบิดออกมา"อีร่าน เสียงครางของเธอมันร่านถึงใจที่สุดแล้วในเรือลำนี้”"ตอนนี้มาทำเป็นรักนวลสงวนตัว?"ฉันพยายามกัดฟันอดทน แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว"อ๊ะ..." ฉันหลุดครางเบาๆ เสียงสั่นเครือเล็กน้อย"ไม่ ไม่ได้... อย่านะ"ฉันพยายามจะหักห้ามใจ แต่ร่างกายกลับไม่ยอมเชื่อฟังฉันเอาขาทั้งสองข้างหนีบมือของเขาไว้ ไม่ยอมให้เขาขยับอีกแต่มันกลับยิ่งกระตุ้นความต้องการของเขามากกว่าเดิม"ปากบอกไม่เอา แต่ร่างกายเธอเหมือนจะไม่ยอมปล่อยฉันไปนะ"ตอนนี้ฉันตัวอ่อนปวกเปียกหมดเรี่ยวแรง โดนเขากดร่างลงกับพื้นเขาลูบคลำเรือนร่างของฉันอย่างหื่นกระหาย ฉันเกือบจะกลั้นไม่ไหวและหลุดครางไปหลายครั้ง แต่ก็พยายามอดกลั้นเอาไว้แม้ว่าฉันจะมีความต้องก
Read more
บทที่ 4
ฉันกอดเกี่ยวสามีไม่ยอมปล่อยอยู่หลายครั้ง แล้วจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องหลบภัยให้เขาฟังจางเจ๋อฟังแล้วพูดด้วยความโกรธว่า "ผมจะไปเคลียร์กับเขาเดี๋ยวนี้"เขากำลังจะเดินออกไป แต่ฉันดึงเขาไว้"ดึกขนาดนี้แล้ว คุณยังจะออกไปอีกเหรอ?""ผมทนไม่ไหวหรอกนะ ผมจะไปรายงานกัปตันเรือ ให้ไล่พวกเขาออกจะดีที่สุด"ครึ่งชั่วโมงต่อมาสามีกลับมา ฉันถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง"กัปตันบอกว่า พอขึ้นฝั่งจะไล่พวกเขาออก ถือว่าแก้แค้นให้คุณแล้ว"กลางดึก ฉันตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำ แต่กลับพบว่าจางเจ๋อหายไปดึกดื่นขนาดนี้เขาจะไปที่ไหนได้?ฉันแต่งตัวเงียบๆ แล้วเดินออกจากห้อง กำลังจะปีนขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือพลันได้ยินเสียงคุยกันบนดาดฟ้า ลองฟังดูดีๆ ก็พบว่าเป็นเสียงของจางเจ๋อ"ตอนกลางวันมีโอกาสดีๆ แบบนั้น พวกแกสองคนก็ยังทำไม่สำเร็จ ไม่ได้เรื่องเลย""พี่ครับ ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่ได้เรื่อง แต่ผู้หญิงคนนั้นดื้อรั้นเกินไป""ถ้างั้นก็ทำได้แค่รอดูโอกาสหลังจากนี้แล้วล่ะ"น้ำเสียงของจางเจ๋อฟังดูผิดหวัง"พวกเราสองพี่น้องไม่อยากเสียเปรียบนะ เมียของพวกเราทั้งสองคนก็โดนพี่เล่นมาแล้ว""พวกเราสองพี่น้องทำทุกอย่างเพื่อพี่นะ ถ้าพี่ทำ
Read more
บทที่ 5
"จริงเหรอ? นายพูดแบบนี้ทำให้ฉันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาเลย""ได้ยินมาว่าวันที่มีการซ้อมหนีภัย เธอเกือบโดนลูกเรือสองคนจัดการในห้องหลบภัย"คำพูดลามกหยาบคายจากด้านล่างทำให้ฉันรู้สึกอับอายมาก แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคนมากมายขนาดนี้ ฉันก็ได้แต่อดทนหลังลงจากเวที ฉันก็รีบไปหาจางเจ๋อทันที"ที่รัก ฟังสิว่าพวกเขาพูดอะไรบ้าง พวกเขาใส่ร้ายฉันขนาดไหน""ไม่ต้องกังวลนะที่รัก ฉันได้ยินทั้งหมดแล้ว ฉันจะไม่ปล่อยพวกเขาไปแน่""มานี่ ฉันจะรินเหล้าให้ดื่มคลายเครียด"หลังจากดื่มเหล้าในแก้วหมดแล้ว ฉันเห็นจางเจ๋อเดินปทางห้องน้ำตอนที่เขาเดินกลับมา หน้าผากก็มีเหงื่อท่วมเต็มไปหมด"คุณเป็นอะไรไปคะ ทำไมเหงื่อออกเยอะแบบนี้ล่ะ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?""ไม่มีอะไร มาดื่มกันเถอะ"ฉันเพิ่งดื่มไปหนึ่งอึก ก็ได้ยินเสียงคนตะโกน "แย่แล้ว มีคนตาย"ฉันช็อกจนทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่จากนั้นก็เห็นใครคนหนึ่งถูกลากออกมาจากห้องน้ำ ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดดูแล้วน่าขนลุก เมื่อฉันมองไปที่สามี สีหน้าของเขาดูซับซ้อนมากฉันสังหรณ์ใจว่าเรื่องนี้เขาเป็นคนทำหรือว่าเป็นเพราะคนคนนั้นพูดดูถูกฉันตอนที่อยู่บนเวที?"ร
Read more
บทที่ 6
พอกัปตันพาคนกลับไปแล้ว จางเจ๋อก็หันมามองฉันพร้อมยิ้มและพูดว่า "ที่รัก คนสองคนนั้นพูดอะไรกับเธอบ้าง?""พวกเขาบอกว่าฉันเป็นคนส่งเธอให้พวกเขาใช่ไหม?"เมื่อเห็นแววตาเย็นชาในดวงตาของจางเจ๋อ ร่างกายของฉันสั่นสะท้าน"ที่รัก พวกเขาไม่ได้พูดอะไรเลย""จริงเหรอ? ไป๋ลู่ เลิกแกล้งทำเป็นไม่รู้ได้แล้ว ฉันอยู่แถวนั้น ได้ยินทุกอย่างที่พวกเขาพูด"เห็นจางเจ๋อค่อยๆ เดินเข้ามาหาฉัน ฉันตกใจจนไม่รู้จะทำอย่างไร "จางเจ๋อ คุณจะทำอะไร?""ไม่ทำอะไรหรอก ฉันแค่อยากมัดเธอไว้ เธอจะได้ไม่ทำลายแผนการของฉันไง""ฉันไม่รู้ว่าเธอรู้ความลับของฉันหรือเปล่า""แต่เพื่อความปลอดภัย คงต้องลำบากเธอสักหน่อยแล้วล่ะ""ที่รัก ฉันเป็นภรรยาของคุณนะ พวกเขาไม่ได้พูดอะไรกับฉันจริงๆ ฉันไม่รู้อะไรเลย""ไป๋ลู่เลิกเสแสร้งได้แล้ว ฉันรู้ดีว่าใจเธอคิดอะไรอยู่""แต่ไม่เป็นไร พอภารกิจบนเรือลำนี้เสร็จสิ้นแล้ว ฉันก็จะได้อิสรภาพทางการเงิน ได้ใช้ชีวิตอย่างพวกไฮโซชั้นสูง""ไม่ต้องออกทะเลใช้ชีวิตเร่ร่อนแบบนี้อีกต่อไป""ไป๋ลู่ เธอรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงพาเธอขึ้นเรือมาด้วย?""ถ้าเธอคิดว่าฉันแต่งงานกับเธอเพราะอยากให้เธอเป็นภรรยา เธอช่างไร้เดียงสาจ
Read more
บทที่ 7
เหมือนฉันจะได้ยินเสียงเขาเอ่ยเรียกทุกๆ วัน แต่ฉันไม่เชื่อใจเขาหรอกฉันจำได้แค่คำพูดที่กัปตันบอกฉันเท่านั้นผ่านไปหลายวัน จู่ๆ ฉันก็ได้ยินเสียงวุ่นวายจากข้างนอก"มีใครอยู่บนเรือไหม? เรือของเราเทียบท่าแล้ว"แต่ฉันคำนวณดู แค่ไม่กี่วันก็จะเทียบท่าแล้วเหรอ?"หัวหน้า พวกเราตามหาไปหลายวันแล้ว แต่ไม่เจอไป๋ลู่เลย""ถึงจะซ่อนตัวอยู่ ป่านนี้ก็คงอดตายแล้วล่ะ""ทางบริษัทโอนค่าไถ่ตัวประกันมาแล้ว ถ้าไม่กลับไปตอนนี้อาจจะมีคนสงสัยได้"นั่นเป็นเสียงของลูกเรือสองคนนั้น พอได้ยินแบบนั้นฉันก็หัวเราะเยาะในใจพวกแกกับจางเจ๋อจะต้องได้รับกรรมแน่ ไม่รู้ว่ากัปตันกับลูกเรือคนอื่นเป็นยังไงบ้างผ่านไปอีกกี่วันก็ไม่รู้ พวกเขาดูเหมือนจะลืมฉันไปแล้วไม่มีใครเรียกชื่อฉันทุกวันอีกแล้ว เหมือนฉันหายไปจากโลกใบนี้ในที่สุดฉันก็ทนไม่ไหว ตอนกลางคืนฉันแอบออกมาจากข้างในไม่รู้ว่าเรือเดินสมุทรลำนี้กลับมาถึงฝั่งจริงๆ แล้วหรือยัง นี่มัน...เมื่อฉันเห็นท่าเรือที่ออกเดินทาง ฉันก็ดีใจจนแทบเป็นบ้า ในที่สุดก็กลับมาถึงฝั่งแล้วตอนที่แอบลงจากเรือเงียบๆ ก็มองเห็นพวกเขาลูกเรือสองคนที่เคยพยายามจะข่มขืนฉันในห้องหลบภัยพอเห็น
Read more
บทที่ 8
จริงๆ แล้วเมื่อคืนนี้ฉันได้ไปที่กองบังคับการตำรวจน้ำ และเล่าทุกอย่างที่ฉันรู้ให้พวกเขาฟังฉันมอบสิ่งที่คล้ายแฟลชไดรฟ์ซึ่งได้รับมาจากกัปตันเรือ ให้แก่ตำรวจน้ำเมื่อเปิดดูสิ่งนั้น ฉันถึงได้รู้มันคือหลักฐานที่ลูกเรือซึ่งถูกจางเจ๋อทำร้ายร่างกายในตอนนั้น เสี่ยงชีวิตบันทึกเอาไว้เขามอบมันให้กัปตันก่อนตาย กัปตันตั้งใจจะแจ้งตำรวจทันทีแต่น่าเสียดาย จางเจ๋อควบคุมคนขับและตัดการสื่อสารทั้งหมดกัปตันจำเป็นต้องหาฉันและมอบมันให้ฉัน หวังว่าฉันจะนำออกไปได้หวังว่าฉันจะสามารถมอบหลักฐานให้ตำรวจ เพื่อเปิดโปงการกระทำทั้งหมดของจางเจ๋อเพื่อไม่ให้เกิดความตื่นตระหนก ตำรวจจึงจับกุมลูกเรือสองคนนั้นก่อนพอถึงสถานีตำรวจ ลูกเรือทั้งสองก็สารภาพทุกอย่าง บอกว่าพวกเขาเป็นแค่ลูกน้องของจางเจ๋อพวกเขายังให้หลักฐานมากมายเกี่ยวกับการสมรู้ร่วมคิดระหว่างจางเจ๋อกับโจรสลัด ทั้งพยานบุคคลและวัตถุพยานจางเจ๋อถูกจับขณะรับรางวัล แต่กัปตันและลูกเรือเหล่านั้นไม่มีวันได้กลับมาอีกแล้ว"ไป่ลู่ เธอคิดว่าเรื่องทุกอย่างมันเป็นอย่างที่เธอเข้าใจจริงๆ เหรอ?""เธอไม่มีวันเข้าใจความจริงเรื่องนี้หรอก" จางเจ๋อหัวเราะเบาๆอาชีพลูกเ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status