บทที่ 3

"...ผมเองก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพที่จนถึงป่านนี้แล้ว ก็ยังไม่เคยได้ลิ้มลองรสชาติเรื่องพรรค์นั้นเลยสักครั้งหรอกครับ..."

น้าหลี่หันขวับมามองผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "เสี่ยวเหว่ย เธอ... เธออย่าบอกนะว่าจนถึงตอนนี้เธอยังบริสุทธิ์..."

ผมทอดถอนใจออกมา ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างจำนน บอกว่าใช่ครับ น้าหลี่ถึงกับเงียบกริบไปในทันที

เมื่อเห็นเธอเงียบไปพักใหญ่ ในหัวของผมก็พลันรุ่มร้อนขี้นมา จนสัญชาตญาณสั่งการให้เอ่ยปากออกไปว่า

"...น้าครับ ผมอยากจะลองลิ้มรสชาติของเรื่องพรรค์นั้นดูจริงๆ น้าช่วยสงเคราะห์ผมหน่อยได้ไหมครับ?"

น้าหลี่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพลางจ้องมองมาที่ผม "เสี่ยวเหว่ย เธอ... เธอรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังพูดอะไรออกมา?"

ผมอมยิ้มพยักหน้ารับ บอกว่ารู้สิครับ "...ก็น้าเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอครับว่าของผมมันเป็นขนาดระดับพรีเมียม หรือว่าในใจน้าไม่อยากจะลองสัมผัสมันดูบ้างเหรอครับ?"

ผมแสร้งทำเป็นเบะปาก ทำหน้าตาละห้อยราวกับตัดพ้อ "หรือว่าเมื่อกี้ น้าแค่พูดปลอบใจ แกล้งเยินยอผมไปอย่างนั้นเอง?"

น้าหลี่รีบเอ่ยปากอธิบายพัลวัน บอกว่าสิ่งที่เธอพูดเมื่อครู่คือความจริงทั้งหมด ไม่ได้มีเจตนาจะโกหกหลอกลวงผมเลยสักนิด

"...อืม ผมเชื่อครับว่าน้าหลี่ไม่ได้โกหกผม เพราะงั้น..." ผมส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังจับจ้องไปที่เธอ "แบบนี้ถือว่าน้าตกลงแล้วใช่ไหมครับ?"

น้าหลี่กลับมาเงียบงันอีกครั้ง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า ทว่าบนใบหน้ากลับฉายแววสับสนและย้อนแย้งในตัวเองอย่างเห็นได้ชัด

ผ่านไปพักใหญ่เธอถึงได้ทอดถอนใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "...เสี่ยวเหว่ย น้ากับแม่ของเธอเป็นเพื่อนสนิทกันนะ แล้วน้าก็เห็นเธอเติบโตมาตั้งแต่ยังเล็ก..."

"...ถึงแม้น้าจะ... แต่น้าก็ยังก้าวข้ามความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจไปไม่ได้จริงๆ..."

"เธอเป็นเด็กดีนะ รีบรูดซิปดึงกางเกงขึ้นซะเถอะ แล้วพวกเรา... พวกเราจะได้ตรวจร่างกายกันต่อ..."

ผมทำหน้าผิดหวังพลางพยักหน้ารับ "ก็ได้ครับ"

หลังจากจัดการเสื้อผ้าเรียบร้อย ผมจึงเอ่ยปากถามน้าหลี่ว่าเมื่อกี้เราคุยกันถึงไหนแล้ว น้าหลี่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะบอกว่าเธอเองก็จำไม่ได้แล้วเหมือนกัน

"...อ้อ ผมนึกออกแล้ว คุยค้างกันไว้เรื่องขนาดนี่เอง" ผมเอื้อมมือไปดันแว่นตรงสันจมูกเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบเป็นงานเป็นการ

"ในเมื่อไม่ได้เป็นเพราะเรื่องขนาดของฝ่ายชาย งั้นมันก็มีความเป็นไปได้ว่าอาจจะมีสิ่งผิดปกติหรือเนื้องอกอยู่ข้างใน..."

ผมเอ่ยปากเสนออีกครั้ง ให้เธอถอดกางเกงออกเสีย เพื่อที่ผมจะได้ใช้เครื่องมือแพทย์ตรวจเช็กภายในช่องคลอดให้ละเอียด

คราวนี้น้าหลี่ไม่ได้เอ่ยปากปฏิเสธอีกต่อไป เธอหยัดกายลุกขึ้นขยับเลิกชายกระโปรงขึ้นไปกองไว้ตรงบริเวณหน้าท้อง ก่อนจะล้มตัวลงนอนราบบนเตียงตรวจคนไข้ตามเดิม

ในระหว่างที่ทำตามขั้นตอนเหล่านั้น เธอเอาแต่เบือนหน้าหนีไปอีกทางตลอดเวลาโดยไม่ยอมหันมามองผมเลยสักแวบเดียว

ผมรู้สึกขบขันในใจเล็กน้อย ท่าทางของเธอในตอนนี้มันชวนให้คิดถึงภาษิตที่ว่า 'คิดว่าคนอื่นจะไม่รู้ไม่เห็น' ไม่มีผิดเลย

ทว่าทันทีที่สายตาของผมเหลือบไปเห็นรอยเปียกชื้นตรงเป้ากางเกงในของน้าหลี่ รอยยิ้มตรงมุมปากของผมก็พลันมลายหายไปในพริบตา

ผมส่งสายตาเข้มลึกจับจ้องไปที่โคนขาหนีบของน้าหลี่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า "...น้าครับ ไหนน้าบอกว่าตัวเอง... ไม่มีน้ำหล่อลื่นออกมาเลยไงครับ..."

ผมใช้ปลายนิ้วสะกิดหยอกเย้าตรงรอยแยกเบาๆ ก่อนจะชูนิ้วขึ้นมาตรงหน้าเธอแล้วเอ่ยถาม "...แล้วที่ติดนิ้วผมมานี่มันคืออะไรกันครับ?"

เมื่อเธอเห็นหยาดน้ำใสๆ ที่ยืดตัวเป็นเส้นด้ายระหว่างนิ้วมือของผม พวงแก้มเนียนของเธอก็แดงแจ๋ราวกับลูกตำลึงสุกทันที "...เสี่ยวเหว่ย เธอ... เธอนี่มัน... คนบ้า"

เธอรีบหนีบเรียวขาทั้งสองข้างเข้าหากันแน่น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแง่งอนเย้ายวนใจ "...ฮึ นึกไม่ถึงเลยว่าจะกล้ากลั่นแกล้งน้าขนาดนี้ น้าไม่ยอมให้เธอตรวจแล้ว"

พอได้ยินน้าหลี่ขู่ว่าจะขอเปลี่ยนไปให้หมอผู้หญิงคนอื่นมาตรวจแทน ผมก็เริ่มลนลาน รีบเอ่ยปากขอโทษขอโพยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทันที

น้าหลี่สะบัดหน้าหนีไปอีกทางด้วยท่าทางแง่งอน ผมยื่นมืออันสั่นเทาออกไปค่อยๆ แบะเรียวขาทั้งสองข้างของเธอให้แยกออกจากกันอย่างแผ่วเบา...

"....น้าครับ... รู้สึกอะไรบ้างไหมครับ?"

ในความเงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนสองคนที่ดังประสานกันอย่างชัดเจน ผมพยายามข่มกลั้นความอึดอัดคับแน่นที่บดเบียดอยู่ตรงหน้าท้องอย่างสุดความสามารถ ก่อนจะเอ่ยถามซ้ำออกไปอีกครั้ง

ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเธอ ผมจึงส่งนิ้วมือรุกคืบแทรกเข้าไปด้านในเพิ่มขึ้นอีก ในทันใดนั้น เสียงอุทานอุบอิบที่แฝงไปด้วยความเสียวซ่านจนสั่นเครือก็พลันดังขึ้นข้างๆ หู