บทที่ 2

"...น้าหลี่ครับ เมื่อกี้ที่น้าบอกว่า ตรงนั้นมันแห้งมาก แถมเวลาทำยังมีอาการเจ็บด้วยเนี่ย มันเพิ่งจะเกิดขึ้น หรือว่าเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วครับ?"

พอสิ้นคำถาม อัตราการเต้นของหัวใจของน้าหลี่ก็พลันเร่งจังหวะขึ้นมาอย่างรุนแรง ทรวงอกอวบอิ่มคู่โตขึ้นลงตามแรงหายใจ...

ผมอาศัยจังหวะนั้นแอบขยับหูฟังแพทย์เลื่อนลงต่ำไปอีกนิดหนึ่ง... วินาทีที่นิ้วมือถูกผลพีชคู่โตเบียดหนีบเข้าหากัน ผมเกือบจะหลุดเสียงครางในลำคอออกมา

มันทั้งนุ่มนิ่ม ทั้งเด้งสู้มือดีเหลือเกิน ขนาดแค่ปลายนิ้วแทรกเข้าไปยังบีบรัดได้แน่นขนาดนี้ ถ้าเกิดว่าเป็น...

ในหัวเริ่มจินตนาการเตลิดเปิดเปิงไปไกล... จนกระทั่งความอึดอัดคับแน่นตรงเป้ากางเกงก็ปวดตึงขึ้นมา ช่วยดึงสติของผมให้กลับคืนมาจากความกำหนัด

ผมลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะชักมือกลับมาแล้วแอบดึงกางเกงให้เข้าที่ จากนั้นจึงรีบเอ่ยปากเร่งเร้าให้น้าหลี่ตอบคำถาม

น้าหลี่เบือนหน้าหนีไปอีกทาง แล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบา "...แต่ก่อนไม่เคยเป็นหรอกจ้ะ มัน... มันเพิ่งมาเป็นช่วงนี้นี่แหละ"

ผมเลยถามต่อว่า คนที่ทำเมื่อก่อน กับคนที่ทำช่วงนี้ เป็นคนคนเดียวกันหรือเปล่า?

อาศัยจังหวะที่น้าหลี่กำลังครุ่นคิด ผมก็สอดมือแทรกลึกเข้าไปใต้คอเสื้อของเธอเพิ่มอีกครึ่งนิ้ว

สัมผัสอุ่นร้อนแผ่ซ่านจากหลังมือแล่นปราดไปทั่วทั้งร่างกาย ส่งผลให้กระแสเลือดในกายของผมพลุ่งพล่านจนแทบระเบิด

ผมลอบกลืนน้ำลายซ้ำๆ เพื่อหวังจะบรรเทาความแห้งผากในช่องปาก แต่ลำคอที่แห้งผากขนาดนี้ ลำพังแค่น้ำลายเพียงน้อยนิดมันจะไปพอกลบอะไรได้...

โบราณว่าไว้ ลูกพีชที่สุกงอมเต็มที่ มักจะฉ่ำน้ำและหวานล้ำที่สุด เหมาะแก่การดับกระหายคลายความรุ่มร้อนในกายได้เป็นอย่างดี

เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองเริ่มเกิดอารมณ์จนอยากจะกระชากเสื้อผ้าของน้าหลี่ออกให้พ้น ผมจึงรีบขบเม้มริมฝีปากตัวเองแรงๆ เพื่อเรียกสติ ไม่ให้ความต้องการครอบงำจนเสียงาน

"...น้าครับ รีบพูดมาเถอะ ตกลงว่าเป็นคนคนเดียวกันหรือเปล่า?"

จู่ๆ น้าหลี่ก็หันขวับกลับมามองผม เธอเอ่ยถามด้วยความฉงน "เสี่ยวเหว่ย ทำไมเสียงของเธอ... อยู่ๆ ถึงได้แหบพร่าขนาดนี้ล่ะจ๊ะ?"

ผมเริ่มร้อนรนรีบตัดบท "น้าครับ ไม่ต้องสนใจเรื่องนั้นหรอก ตอบคำถามของผมมาก่อนเถอะ"

น้าหลี่ส่ายหน้าปฏิเสธ บอกว่าไม่ใช่คนเดียวกัน ผมเลยถามต่อไปอีกว่า ตอนที่ทำกับคนใหม่ครั้งแรก มีอาการผิดปกติแบบนี้เกิดขึ้นเลยหรือเปล่า?

"...อืม ใช่จ้ะ เป็นตั้งแต่ครั้งแรกเลย เพราะงั้นน้าถึง..."

ผมแสร้งทำเป็นเอ่ยปากหยั่งเชิง "เป็นเพราะขนาดของฝ่ายชายใหญ่โตเกินไป หรือเป็นเพราะเขายังเล้าโลมไม่ถึงใจกันแน่ครับ?"

ใบหน้าของน้าหลี่พลันฉายแววตัดพ้อรัญจวนใจออกมาวูบหนึ่ง เธอเอ่ยเสียงอู้อี้ในลำคอ "ก็... ก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรขนาดนั้นหรอก... อืม... ยังไม่หนาและยาวเท่านิ้วกลางของเธอเลยด้วยซ้ำ..."

ผมรีบชูนิ้วกลางขึ้นมาตรงหน้าเธอทันที พร้อมกับยกมุมปากยิ้มกริ่มอย่างมีเลิศนัย "..น้าครับ น้าชอบขนาดประมาณนี้เหรอ?"

น้าหลี่ลนลานรีบปฏิเสธพัลวัน บอกว่าเธอไม่ได้หมายความแบบนั้น แค่เปรียบเปรยให้ฟังเฉยๆ

ผมแอบหัวเราะชอบใจในใจ ก่อนจะรุกถามต่อ "อ๋อ... งั้นน้าหลี่ลองบอกผมหน่อยสิครับว่า น้าชอบขนาดประมาณไหน?"

น้าหลี่ตอบกลับมาแทบจะในทันทีโดยไม่เสียเวลาคิด "เรื่องขนาดน่ะมันไม่ใช่ประเด็นสำคัญหรอก สิ่งสำคัญมันอยู่ที่ความแข็งสู้มือกับความอึดถึกทนต่างหากล่ะ..."

"...อุ๊ย นี่น้าพูดเรื่องอะไรให้เด็กอย่างเธอฟังเนี่ย เสี่ยวเหว่ย เธอช่วยรีบตรวจร่างกายให้น้าต่อเถอะนะ..."

เมื่อจ้องมองน้าหลี่ที่เบือนหน้าหนีไปด้วยความขัดเขิน จู่ๆ ในตัวผมก็สั่งการให้เอ่ยปากออกไปว่า "...น้าครับ งั้นน้าลองมาดูของผมหน่อยเป็นไง..."

พอเห็นน้าหลี่หันหน้ากลับมา ผมก็จัดการรูดซิปกางเกงลงทันควัน ควักเอาแก่นกายที่ขยายตัวผงาดง้ำชูชันออกมาโชว์...

น้าหลี่ถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง สายตาของเธอจับจ้องไปยังสิ่งมหึมาที่อยู่ระหว่างขาของผมอย่างไม่อาจละสายตาได้

ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงเพิ่งจะดึงสติกลับคืนมาได้ พลางเลียริมฝีปากที่แห้งผาก แววตาฉ่ำเยิ้มเป็นประกายระยิบระยับ

"...นึกไม่ถึงเลยนะว่าเสี่ยวเหว่ยอายุแค่นี้ แต่... ตรงนั้น ตรงนั้นกลับใหญ่โตมโหฬารขนาดนี้"

พูดจบเธอก็พึมพำกับตัวเองเบาๆ "น้าละอิจฉาแฟนของเธอจริงๆ ที่ได้ครอบครองและลิ้มรสขนาดระดับพรีเมียมแบบนี้..."

เมื่อได้รับคำชมจากน้าหลี่ ในใจของผมมันตื่นเต้นด้วยความภาคภูมิใจ แต่ใบหน้ากลับแสร้งทำเป็นทุกข์ระทม

ผมบอกเธอว่า ก่อนหน้านี้เคยคบกับแฟนสาวอยู่คนหนึ่ง แต่พอถึงเวลาร่วมรัก เธอกลับตกใจกับขนาดอันใหญ่โตของผม ขวัญหนีดีฝ่อจนเตลิดหนีไป

พอน้าหลี่ได้ยินแบบนั้น คิ้วเรียวสวยของเธอก็ขมวดเข้าหากันทันที เธอเอ่ยปากพูดด้วยความรู้สึกไม่พอใจแทนผมว่า ยัยเด็กคนนั้นช่างไม่รู้จักของดีเอาเสียเลย

ผมแสร้งครางรับในลำคอเบาๆ "อืม... ถ้าหากผมได้เจอผู้หญิงที่ตาถึงและรู้จักของดีเหมือนอย่างน้าหลี่ก็คงจะดีไม่น้อยเลยนะครับ..."