共有

บทที่ 7

作者: สาวฉกรรจ์จอมต๊อง
ทุกคนตกใจมาก

หลินหว่านหรูก็ตกตะลึงเช่นกัน หรือคนที่ดูโลโซบ้าน ๆ แบบเขาจะเป็นผู้มีอำนาจมหาศาลจริง ๆ?

แต่ในตอนนั้นเอง หลิวเจี๋ยได้รับข่าวและต้องประหลาดใจอีกครั้ง “คุณหนูตระกูลหยางล้มป่วยกะทันหันและอาการสาหัสมาก”

“อะไรนะ นี่มันเรื่องใหญ่เลยนะ”

“ใช่ ฉันได้ยินมาว่าประธานหยางรักหลานสาวคนนี้มากและคอยปกป้องเธออยู่เสมอ นอกจากญาติและเพื่อนแล้วไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเธอหน้าตาเป็นยังไง”

“ก็นั่นน่ะสิ ฉันได้ยินมาว่าเธอสวยมากเทียบได้กับนางฟ้านางสวรรค์เลยล่ะ”

“ผมเข้าใจแล้ว” หลิวเจี๋ยตระหนักทันที: “ประธานหยางคงยกเลิกงานเลี้ยงอาหารค่ำต้องเป็นเพราะลูกสาวของเขาป่วยแน่”

“ใช่ ๆ ประธานหยางรักลูกสาวคนนี้มาก ต้องเป็นแบบนั้นแน่!”

“ฉันว่าแล้วเชียว ว่าอย่างหมอนี่จะไปกำหนดเรื่องของประธานหยางได้ยังไง”

“ก็นั่นสินะ แค่เรื่องบังเอิญแท้ ๆ เกือบโดนมันทำตัวเก๊กสำเร็จแล้วเชียว”

“ไร้ยางอายชะมัดเลย”

ในตอนนั้นเอง เย่เทียนหยู่ได้รับโทรศัพท์ ซึ่งเป็นข้อความขอความช่วยเหลือจากหยางต้าฝู

เขาขอที่อยู่และเตรียมไปที่นั่นทันที

เดิมทีหลินหว่านหรูรู้สึกว่าเย่เทียนหยู่ไม่มีทางเป็นผู้มีอำนาจได้แน่ เมื่อเธอได้ยินคำพูดของหลิวเจี๋ยแล้วก็ทำให้เธอรู้สึกว่าปกติ

เมื่อคิดว่าเธอเกือบจะเชื่อคำโกหกของเขา เธอก็จ้องมองเย่เทียนหยู่ด้วยความโกรธและพูดว่า “เป็นผู้ชายจะไร้ความสามารถก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ต้องรู้จักซื่อสัตย์ อย่าเอาแต่โม้โอ้อวดเรื่องไม่เป็นเรื่องไปวัน ๆ”

เย่เทียนหยู่ไม่มีเวลาสนใจเธอ “ผมมีธุระ ผมจะไปก่อน” เขาพูดตอบ

“จะไปอะไรกัน บ่นนายแค่นี้ก็รับไม่ได้แล้วเหรอ หว่านหรูพูดผิดหรือไง ถึงต้องทำขนาดนี้?” ซูถิงพูดอย่างไม่พอใจ

“มีธุระจริง ๆ”

“ไร้สาระ นายเพิ่งมาถึงเมืองเทียนไห่จะไปมีธุระอะไร ฉันว่านายก็แค่อับอายเท่านั้นล่ะ ถ้ามียางอายก็จงอยู่ห่างจากหว่านหรูซะสิ”

“ช่างเถอะ ถ้าเขาอยากไปเที่ยวเล่นคนเดียวก็ให้เขาไปเถอะ” หลินหว่านหรูหยิบบัตรธนาคารออกมาแล้วพูดว่า “ในบัตรใบนี้มีเงินห้าหมื่นบาท พอนายสนุกพอแล้ว นายก็หาที่อยู่ข้างนอก”

“ไม่ ผมมีที่อยู่แล้ว” เย่เทียนหยู่ฟังออกว่าเธอไม่อยากให้เขากลับไปบ้านตระกูลหลิน

“แน่ใจเหรอ? ถึงตอนนั้นอย่าไปบ่นกับคุณปู่ว่าฉันไม่ดูแลนายให้ดีล่ะ” หลินว่านหรูพูดด้วยความโกรธ เธอมีเจตนาดีแท้ ๆ แต่เขากลับไม่รับมัน

“ไม่หรอกครับ”

เย่เทียนหยู่ทิ้งคำพูดไว้แล้วจากไป

“เขายังอารมณ์ไม่ดีด้วยล่ะ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาซะเลยนะ อย่างเขาเนี่ยนะมีที่อยู่ ฉันว่านะนอนข้างถนนก็พอแล้ว” ซูถิงพูดอย่างเย็นชา

“ไปได้ก็ดี เราเป็นชนชั้นสูงนะ ฉันล่ะรู้สึกอึดอัดใจที่มีคนแปลกแยกแบบเขามานั่งด้วยจริง ๆ”

“นั่นสิ โง่เขลาไร้มารยาทก็มากพอแล้ว ยังเล่นกลอุบายสกปรกด้วย น่าขยะแขยงมากเลยนะที่ต้องมาเจอคนแบบนี้”

“...”

เมื่อฟังคำพูดของพวกเขาและสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ หลินหว่านหรูก็ดูถูกเย่เทียนหยู่มากยิ่งขึ้น

ใช้เวลาไม่นาน เย่เทียนหยู่ก็มาถึงคฤหาสน์ตระกูลหยาง และมีคนมารอต้อนรับเขาที่ประตูแล้ว

เย่เทียนหยู่ตามอีกฝ่ายเข้าไปในคฤหาสน์ และในไม่ช้าเขาก็เห็นหยางเฉียนเฉียนนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ก่อนที่ความประหลาดใจจะวูบไหวขึ้นในดวงตาของเขา

ใบหน้าละเอียดอ่อนไร้ที่ติและร่างกายที่บอบบางทำให้ผู้คนอดมองชื่นชมไม่ได้ แต่สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดคือความบริสุทธิ์ของเธอที่บริสุทธิ์ราวกับดอกบัวหิมะบนภูเขาเทียนซานไม่มีผิด

ความงดงามอันเย็นยะเยือกของหลินหว่านหรูทำให้เขาประหลาดใจแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าความบริสุทธิ์และความงามชดช้อยของหยางเฉียนเฉียนจะไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

น่าเสียดายที่ใบหน้าของเธอซีดเผือด ริมฝีปากของเธอเป็นสีม่วงและตัวของเธอก็สั่นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าการหายใจของเธออ่อนมากและอาจตายได้ทุกเมื่อ

ถัดไปเป็น หวังอวิ๋น แม่ของหยางเฉียนเฉียนที่กำลังมองดูลูกสาวของเธออย่างประหม่า

หลังจากรู้ตัวตนของเย่เทียนหยู่แล้ว หยางปินที่อยู่ด้านข้างก็ดูประหลาดใจและถามว่า “นายก็คือแพทย์เซียนเย่ที่พ่อของผมพูดถึงเหรอ?”

この本を無料で読み続ける
コードをスキャンしてアプリをダウンロード

最新チャプター

  • ภูพาจุติราชามังกร   บทที่ 1345

    เย่เทียนหยู่รู้สึกทำอะไรไม่ถูก ถ้ารู้แบบนี้ ก็คงไม่ให้พวกเธอสองคนดื่มตั้งแต่แรกในขณะเดียวกันนั้นเอง หลิวซือซือที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็ยกแก้วในมือขึ้น แล้วพูดออกมาว่า “พี่เย่คะ ฉันมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะบอกกับพี่มาโดยตลอด แต่ก็กลับไม่มีโอกาสได้พูดมันออกมาเลย”“งั้นก็อย่าพูดเลยจะดีกว่า” เย่เทียนหยู่นึกถึงเรื่องในอดีตของเขากับหลิวซือซือขึ้นมา ก่อนจะคาดเดาได้อย่างคลุมเครือว่าเธอกำลังจะพูดอะไร“ไม่ได้ค่ะ วันนี้ฉันต้องพูดให้ได้!”“ฉันกลัวว่าถ้าผ่านวันนี้ไปแล้ว ฉันไม่มีโอกาสได้พูดมันอีก”หลิวซือซือพูดด้วยความตื่นเต้นออกไปว่า “พี่เย่คะ ฉันชอบพี่ค่ะ ชอบพี่มาตลอด ฉันชอบพี่มากจริง ๆ!”“ตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันต้องไปทวงหนี้กับพี่ ฉันก็ถูกความสง่างามและความมั่นคงอันแข็งแกร่งของพี่ดึงดูดไปแล้วค่ะ ต่อมาพี่ก็คอยช่วยฉันเอาไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า นั่นยิ่งทำให้ฉันรู้สึกหัวใจเต้นแรงมากกว่าเดิม ทำให้ฉันชอบพี่มากขึ้นเรื่อย ๆ”“แต่ก็เหมือนว่าพี่จะไม่เคยสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของฉันเลย หลายครั้งที่ฉันอยากจะรุกเข้าหาพี่แต่ก็ไม่กล้า จนกระทั่งพบว่าพี่กับประธานหลินคบกันอยู่ ฉันถึงได้เข้าใจว่าฉันไม่ใช่อะไรสำหรับพี่เล

  • ภูพาจุติราชามังกร   บทที่ 1344

    แม้จะเป็นเพียงเวลาสั้น ๆ แต่ทั้งสองคนก็ได้ยินเรื่องราวที่เกี่ยวกับไป๋เฉิงกรุ๊ป และความน่ากลัวของแก๊งพยัคฆ์ทมิฬมาไม่น้อย ดังนั้นความหวาดกลัวและความรู้สึกหวั่นเกรงที่มีต่อตระกูลไป๋จึงมาจากใจของพวกเธออย่างแท้จริงสองสาวพูดสลับกันไปมา จนเกิดเป็นเสียงที่ดังอึกทึกขึ้น เย่เทียนหยู่แทบไม่มีโอกาสได้พูดเลยด้วยซ้ำ ในที่สุดเขาก็มีโอกาส เขาจึงพูดขึ้นว่า “เอาล่ะ พูดจบรึยัง?”สองสาวพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้“พวกเธอฟังฉันนะ พวกเธอวางใจเถอะ แค่ตระกูลไป๋ พวกมันทำอะไรฉันไม่ได้หรอก” เย่เทียนหยู่พูดออกมาตรง ๆ เดิมทีก็คิดจะบอกว่าไป๋เฉิงกรุ๊ปเป็นของตนอยู่หรอก แต่จู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนความคิดถึงอย่างไรตอนนี้ก็อยู่ข้างนอก แถมแก๊งพยัคฆ์ทมิฬและไป๋เฉิงกรุ๊ปเองก็มีชื่อเสียงที่ไม่ดีสักเท่าไหร่คำพูดนี้ แทบจะไม่เห็นตระกูลไป๋อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย นั่นเป็นถึงหนึ่งในตระกูลที่ทรงพลังที่สุดในเมืองตะวันออกเชียวนะ ในใจของสองสาวจึงรู้สึกไม่ค่อยอยากจะเชื่อสักเท่าไหร่พวกเธอมองหน้ากัน ต่างคนต่างก็คิดว่าที่พี่เย่จงใจพูดแบบนี้ก็เพื่อทำให้พวกเธอสบายใจก็เท่านั้น“เอาล่ะ ไม่ต้องสนใจพวกเขาแล้ว ควรกินก็กิน ควรดื่มก็ดื่มเถอะ” ที

  • ภูพาจุติราชามังกร   บทที่ 1343

    สีหน้าหลี่ซินเยว่และหลิวซือซือเต็มไปด้วยความรู้สึกทำอะไรไม่ถูก เมื่อกี้ตอนที่พวกเธอนึกถึงความน่ากลัวของตระกูลไป๋ อันที่จริง พวกเธอก็คิดที่จะเตือนเย่เทียนหยู่ไม่ให้ทำร้ายตงซู่อยู่เหมือนกัยแต่เมื่อลองนึกดูอีกที ในสถานการณ์แบบนี้ ด้วยนิสัยของตงซู่ ต่อให้จะหยุดเอาไว้ได้ก็ไม่มีความหมายอยู่ดีเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ พวกเธอก็ไม่มีทางให้ถอยกลับอีกต่อไปแล้วเป็นอย่างที่คิด เห็นเพียงตงซู่ที่กำลังร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด ขณะเดียวกันเขาก็หันไปจ้องเย่เทียนหยู่ด้วยความเกลียดชัง แต่เขาก็รู้ดีว่าตอนนี้ไม่สามารถพูดอะไรได้ ยิ่งไม่ควรทำอะไรบุ่มบ่ามด้วยเช่นกันอย่างไรก็ตาม รอจนกว่าตนจะออกไปจากที่นี่ได้เสียก่อน จากนั้นก็จะต้องรายงานเรื่องนี้ให้ไช่เตา คุณชายเตาได้ทราบ พอถึงตอนนั้น ตนจะต้องทำให้ไอ้เด็กนี่อยู่ไม่สู้ตายให้ได้ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็เงียบกริบ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงใด ๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย เพราะกลัวว่าจะเผลอทำให้ตัวเองเข้าไปเอี่ยวด้วยใครจะไปคิดล่ะว่า ชายหนุ่มที่ดูสุภาพไม่มีพิษมีภัยข้าง ๆ สาวสวยสองคนนี้จะลงมือได้โหดเหี้ยมมากขนาดนั้น แต่ถึงอย่างไร อีกฝ่ายก็สมควรโดนแล้วแค่เห็นก็รู้เลยว่าไ

  • ภูพาจุติราชามังกร   บทที่ 1342

    เมื่อได้ยินคำสั่ง ลูกน้องทั้งสองคนของเขาก็รีบตั้งท่าเตรียมพร้อมขึ้นทันที ก่อนจะเดินตรงไปหาเย่เทียนหยู่ด้วยท่าทางดุดัน งานที่ต้องจัดการกับคนแบบนี้ มันได้กลายเป็นการเสพติดของพวกเขาไปแล้ว อย่างน้อยพวกเขาก็ชอบความรู้สึกแบบนี้เย่เทียนหยู่ส่ายหัว ก่อนจะลุกขึ้นยืน หากไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะทำให้คนอื่นตกใจ ป่านนี้เขาคงจะโบกมือซัดเจ้าพวกนั้นให้กระเด็นไปนานแล้วจากนั้นก็เอาชีวิตของพวกมันมา ณ เดียวนั้นเลย!เมื่อเห็นว่าเย่เทียนหยู่ยังกล้าลุกขึ้นมาพูดท้าทายตนอยู่ ทั้งสองจึงรู้สึกว่าศักดิ์ศรีของพวกเขากำลังถูกดูหมิ่น นั่นจึงทำให้พวกเขารู้สึกโกรธอย่างมาก ก่อนที่ต่อมาทั้งสองจะเหวี่ยงหมัดออกไปพร้อมกันในทันทีผั๊วะ ผั๊วะ!เกิดเสียงผั๊วะดังขึ้นสองครั้งติด ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกตกตะลึงของผู้คน เย่เทียนหยู่ใช้ฝ่ามือฟาดพวกเขาจนกระเด็นออกไปก่อนที่ร่างของพวกเขาจะร่วงลงกระแทกพื้นอย่างแรง ร่างกายราวกับกำลังแหลกสลาย รู้สึกเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหวสีหน้าตงซู่ดูตกใจอย่างมาก คิดไม่ถึงว่าเจ้าเด็กนี่จะรู้วิชากังฟูด้วย เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาออกไปว่า “ไม่แปลกใจเลยที่แกกล้าทำตัวหยิ่งยโสแบบนี้ ที่แท้แ

  • ภูพาจุติราชามังกร   บทที่ 1341

    หลี่ซินเยว่และหลิวซือซือที่กำลังด่ากันอย่างเมามัน กลับคิดไม่ถึงเลยว่าจู่ ๆ เสียงของตงซู่จะดังขึ้นมาข้างหู นั่นจึงทำให้พวกเธอรู้สึกตกใจจนต้องหันมองไปตามเสียงในทันทีเป็นตงซู่จริง ๆ ด้วย!นอกจากนี้ ด้านหลังของเขายังมีเหล่าชายฉกรรจ์ที่ดูดุร้ายอยู่อีกด้วย แค่มองก็รู้เลยว่าไม่ใช่คนดีอะไรสีหน้าของพวกเธอซีดเผือดในทันที!ต้องเข้าใจก่อนว่า พวกเธอเตรียมตัววางแผนจะหนีในวันนี้กัน แต่ตอนนี้ตงซู่กลับมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ เป้าหมายของเขาไม่ต้องพูดก็รู้ หรือต่อให้จะเป็นการพบกันโดยบังเอิญ แต่หากได้ยินสิ่งที่พวกเธอเพิ่งจะพูดออกมาเมื่อสักครู่นี้ เกรงว่าคงไม่มีทางปล่อยพวกเธอไปง่าย ๆ แน่เมื่อตงซู่เห็นสีหน้าตกใจของทั้งสอง เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาออกมาว่า “ด่าสิ ทำไมไม่ด่าต่อแล้วล่ะ นี่พวกเธอคิดว่าฉันไม่รู้อะไรเลยใช่ไหม?”หลี่ซินเยว่ตัวสั่นเล็กน้อย ก่อนจะรีบลุกขึ้น และพูดออกไปว่า “รุ่นพี่เองเหรอคะ พอดีเมื่อกี้ฉันดื่มมากไปน่ะค่ะ เลยไม่รู้ว่าเผลอพูดอะไรไม่ดีออกไปบ้าง อย่าโกรธกันเลยนะคะ”“หลี่ซินเยว่ จริงอยู่ที่ฉันชอบเธอมาก แต่ฉันก็ไม่โง่ขนาดนั้น เธอคิดว่าฉันไม่รู้เหรอ ว่าพวกเธอเตรียมตัวที่จะหนีในคืนน

  • ภูพาจุติราชามังกร   บทที่ 1340

    หลิวซือซือไม่อยากให้เย่เทียนหยู่รู้เกี่ยวกับปัญหาใหญ่ที่ตนต้องเจอยังไงซะ ตระกูลไป๋ก็เป็นถึงหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองตะวันออก จะล่วงเกินตระกูลไป๋เพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยของตนไม่ได้“ไม่มีจริง ๆ น่ะเหรอ?”เย่เทียนหยู่สังเกตเห็นว่าเธอมีท่าทีแปลก ๆ เขาจึงพูดขึ้นว่า “หลี่ซิน พวกเธออยู่ด้วยกัน ไหนเธอพูดมาซิ”“ไม่มีอะไรจริง ๆ ค่ะ พี่เย่ ไหนเมื่อกี้พี่บอกว่ามีเรื่องอยากจะถามไงคะ เรื่องอะไรเหรอ?”จู่ ๆ หลี่ซินเยว่ก็รีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันทีโดยไม่ทันตั้งตัวเย่เทียนหยู่จึงเข้าใจได้ในทันที ว่าทั้งสองจะต้องมีเรื่องปิดบังตนอยู่แน่นอน แต่ในเมื่อไม่ยอมพูด เขาเองก็ไม่อยากถามให้มากความ แต่ต้องบอกเลยว่า หลี่ซินเยว่คนนี้ค่อนข้างมีทักษะในการเข้าสังคมมากกว่าหลิวซือซือเสียอีกบวกกับที่เธอเคยทำงานเป็นผู้จัดการระดับกลางของหลินซื่อกรุ๊ปมาก่อน ตอนนั้นเธอเองก็ทำได้ไม่เลวเลยทีเดียวไม่แน่ว่าอาจจะพิจารณาให้เธอขึ้นมารับตำแหน่งผู้บริหารเลยก็ได้ หรือถ้าเธอไม่ไหวจริง ๆ ก็ให้รับตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปก็ฟังดูไม่แย่เหมือนกัน แล้วตนก็รับบทบาทท่านประธานไปก็พอ ยังไงซะ บริษัทจะทำกำไรได้หรือไม่ได้ก็ไม่สำคัญอยู่

  • ภูพาจุติราชามังกร   บทที่ 1328

    แบบนี้มันจะดูเกินความเป็นจริงไปหน่อยไหม แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า “หากคุณเย่ไม่ว่างจริง ๆ เช่นนั้นให้ผมช่วยดูแลแทนก่อนดีไหมครับ?”“คุณน่ะเหรอ?”“ใช่ ใช่ครับ ผมค่อนข้างรู้จักบริษัทนี้อยู่พอสมควร เมื่อก่อนผมเองก็มักจะคอยช่วยประธานไป๋ดูแลเรื่องในบริษัทอยู่บ่อย ๆ” หม่าต้านรู้สึกประหม่าอันที่จ

  • ภูพาจุติราชามังกร   บทที่ 1318

    คนที่ฉันเผลอไปล่วงเกินงั้นเหรอ?จู่ ๆ ไป๋หยางก็นึกถึงเรื่องที่ตนเพิ่งเจอกับเย่เทียนหยู่ขึ้นมาได้ เขามักจะรู้สึกหงุดหงิดกับท่าทีของอีกฝ่ายอยู่เสมอ อีกฝ่ายหมายความว่ายังไงที่บอกว่าตนกำลังจะตายอยู่แท้ ๆ แต่กลับยังไม่รู้ตัว มักจะรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้องอยู่ตอลดตอนนี้เหมือนว่าในที่สุดเขาจะเข้

  • ภูพาจุติราชามังกร   บทที่ 1334

    โจวฉิงรู้สึกสับสนนิดหน่อย ทำไมจู่ ๆ ถึงได้มาพูดเรื่องการร่วมมือได้ หรือว่าอีกฝ่ายจะสามารถแก้ปัญหาได้จริง ๆ เพียงแต่รอดูว่าตนจะสามารถให้ผลประโยชน์อะไรได้บ้างก็เท่านั้นใช่ จะต้องเป็นเช่นนั้นแน่นอน!เธอจึงรีบพูดออกไปว่า “คุณเย่คะ แล้วคุณคิดว่าเราควรจะร่วมมือกันในรูปแบบไหนถึงจะดีคะ?”“ผมว่าคุณเป็นคน

  • ภูพาจุติราชามังกร   บทที่ 1304

    “พี่เฉิน พี่เอาให้ท่านราชามังกรดูเถอะ”คุณนายไป๋กลัวว่าหัวหน้าใหญ่ไป๋จะเปิดโปงเรื่องนี้ เธอจึงรีบเอ่ยขึ้นมาก่อนหัวหน้าใหญ่ไป๋ตกใจเล็กน้อย ก่อนจะเดาความคิดของภรรยาได้คร่าว ๆ โดยใช้เหตุผลโอนผิดมาเป็นข้ออ้าง แม้ว่าความคิดนี้จะเป็นความคิดที่ไร้สาระ แต่ก็กลับเป็นเพียงโอกาสเดียวที่เหลืออยู่ในตอนนี้อย

続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status