Share

บทที่ 19

Penulis: โพธิ์สองหู
ฮาร์เปอร์รู้ว่าเจอรัลด์เป็นคนซื่อสัตย์ แม้ว่าเขาจะดูไร้สาระในบางครั้ง

นอกจากนี้ เขารู้ว่าเจอรัลด์คงจะไม่สามารถโกหกต่อเพื่อนพี่น้องของตัวเองได้ หลังจากที่พวกผู้หญิงที่เหลือได้ออกไปแล้ว อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่เข้าใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น

หรือจริง ๆ แล้วเจอรัลด์มีความสามารถที่จะพาพวกเขาเข้าไปในเวย์แฟร์เมาน์เทน เอ็นเตอร์เทนเม้นได้?

นั่นมันจะเป็นไปได้อย่างไร!

เจอรัลด์ยิ้มทันทีที่เขาได้ยินคำถามของฮาร์เปอร์

เขาจะได้รู้มันทีหลัง!

“ขอโทษนะคะ คุณผู้ชาย พวกคุณจะยังทานอาหารต่อที่นี่ใช่ไหม?”

ในตอนนี้เอง พนักงานเสริฟสาวสวยเดินมาที่โต๊ะของพวกเขาขณะที่เธอถามพวกเขาด้วยท่าทางที่สุภาพ

ถึงแม้ว่าเธอพูดด้วยท่าทางที่สุภาพ แต่ก็ไม่สามารถจะซ่อนความดูถูกที่เธอรู้สึกอยู่ภายในใจ

โดยปกติแล้วเธอรู้ว่าใครมีความสามารถที่จะจ่ายค่าอาหารในวันนี้ได้

อย่างไรก็ตาม เธอเองได้เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้และเธอรู้ว่าพวกผู้หญิงสวย ๆ ทั้งหมดได้ถูกควินตันและฮาโรล์ดพาตัวไปแล้ว

ในขณะเดียวกันคนอื่น ๆ ที่กำลังทานอาหารในร้านตอนนี้กำลังมองมาที่ เจอรัลด์ ฮาโรล์ด และพวกผู้ชายที่เหลือขณะที่พวกเขาเหล่านั้นหัวเราะใส่พวกเขา

สถานการณ์ที่พวกเขากำลังเผชิญคล้ายกับว่ากำลังโดนแย่งแฟนสาวในที่สาธารณะ

นั่นยังเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมพนักงานสาวถึงเดินมาถามพวกเขาว่ายังต้องการที่จะทานมื้ออาหารที่นี่ต่อหรือไม่

“ไม่แล้ว แค่ห่ออาหารทั้งหมดให้พวกเรา เราจะนำมันไปที่เวย์แฟร์เมาน์เทน เอ็นเตอร์เทนเม้นเพื่อเพลิดเพลินกับอาหารที่นั่นกันทีหลัง!”

เจอรัลด์ยังคงเห็นความดูถูกในตาของเธอได้

เขาจะให้ฮาร์เปอร์ทานอาหารต่อในร้านนี้ตอนนี้ได้อย่างไร?

อย่างไรก็ตามเขารู้สึกว่ามันช่างน่าเสียดายที่ต้องทิ้งอาหารทั้งหมดบนโต๊ะไป

พนักงานเสริฟสาวสวยและผู้คนรอบ ๆ เกือบจะระเบิดหัวเราะทันทีที่พวกเขาได้ยินคำพูดของเจอรัลด์

“ผู้ชายคนนี้โง่หรือเปล่า?”

“เขาคิดว่าเขาเป็นใคร? เขาต้องการที่จะห่ออาหารร้านนี้เพื่อนำไปที่เวย์แฟร์เมาน์เทน เอ็นเตอร์เทนเม้นเพื่อเป็นอาหารเย็นแทน?”

“เขารู้หรือเปล่าว่าที่เวย์แฟร์เมาน์เทน เอ็นเตอร์เทนเม้น ก็มีอาหารเสิร์ฟ? ฮ่าฮ่าฮ่า...”

“ฉันเดานะพวกเขาพยายามที่จะรักษาความภาคภูมิใจของตัวเองเพราะผู้หญิงที่เหลือได้จากไปพร้อมกับผู้ชายสองคนก่อนหน้านี้ ฮ่า ๆ ๆ ฉันคิดว่านักศึกษาสมัยนี้ไม่มีความรู้สึกละอายใจเลย พวกเขาเพียงแค่สามารถโอ้อวดความภูมิใจ”

ผู้คนรอบ ๆ ยังคงเยาะเย้ยพวกเขาต่อไป

ฮาร์เปอร์อดไม่ได้ที่จะก้มหัวลงด้วยความอับอาย

พนักงานสาวกรอกตาก่อนที่เธอจะจ้องไปที่เจอรัลด์และพูดว่า “ก็ได้ อย่างนั้น ในกรณีนี้ ขอทราบได้ไหมว่าวันนี้ใครจะเป็นคนชำระเงิน”

“ผม ผมเอง ผมจะชำระเงินตอนนี้แหละ” ฮาร์เปอร์ตอบกลับด้วยความเร่งรีบ

อาหารบนโต๊ะวันนี้อาจจะมีราคามากกว่า 800 ดอลลาร์

นั่นมันคงจะมากกว่า 80% ของค่ายังชีพในหนึ่งเดือนของฮาร์เปอร์

เจอรัลด์รับถุงพลาสติกจากพนักงานสาวขณะที่เขาเริ่มห่ออาหารบนโต๊ะ

ถึงแม้ว่าลูกค้าทุกคนจะเยาะเย้ยและแซวเล่นพวกเขาในตอนนี้ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจแต่อย่างใด

“ซวบ ซวบ”

ในตอนนี้เอง รถหรูสามคันได้ขับผ่านร้านอาหาร

หลังจากนั้น รถหรูทั้งสามได้หยุดและจอดตรงด้านหน้าของร้านอาหารพอดี

“ว๊าว! โรลส์-รอยซ์ แฟนธอมสามคัน!”

“ให้ตายเถอะ? ใครกันน่าเหลือเชื่อได้ขนาดนี้? หนึ่งในรถเหล่านั้นมีมูลค่าเกือบจะ 1,500,000 ดอลลาร์เลยนะ!”

“โอ้มายก้อด! ดูตรงทะเบียนรถสิ!”

ทะเบียนรถสำหรับรถหรูทั้งสามคันคือ 689 แค่ตัวเลขอย่างเดียวก็มีราคาหลักแสนดอลลาร์แล้ว!

ทุกคนที่อยู่ในร้านอดไม่ได้ที่จะมองออกไปจากร้านและแม้แต่พนักงานสาวก็ยังตะลึงงันในตอนนี้

ถ้าเจ้าของรถหรูมาทานอาหารในร้าน เธอจะวิ่งออกไปเพื่อทักทายเขาตอนนี้เลยเพื่อที่ว่าเธอจะได้รับความดีความชอบจากเขาบ้าง

พนักงานสาวรีบจัดเสื้อผ้าของเธอก่อนที่จะก้าวยาว ๆ ออกจากประตูไป

เธออยากจะไปดูว่าหากเจ้าของรถจะเข้ามาทานอาหาร

ในตอนนี้เอง คนสามคนได้ก้าวออกจากรถ ผู้ชายสามคนเหล่านี้แต่งตัวด้วยชุดสูทสีดำและพวกเขาทั้งหมดสวมแว่นตาและหูฟังบลูทูธไว้ที่หู พวกเขาดูเหมือนกับบอดี้การ์ดที่ปกติมักจะเห็นในหนัง

บรรยากาศดูเคร่งขรึมอย่างมากในตอนนี้

“คุณผู้ชาย ฉันขออนุญาตถาม...”

พนักงานคนสวยเร่งรีบไปทักทายพวกเขาอย่างทันทีทันใด

อย่างไรก็ตาม ผู้ชายสามคนไม่แม้แต่จะหันมามองเธอและพวกเขาเพียงเดินตรงไปที่เจอรัลด์ ผู้ที่กำลังยุ่งในการห่ออาหารในตอนนี้

“คุณ คลอฟอร์ด!”

บอดี้การ์ดทั้งสามคนได้ทักทายเจอรัลด์ขณะที่พวกเขาโค้งด้วยความเคารพในมุม 90 องศา

“อะไรนะ คุณคลอฟอร์ดเหรอ?”

“พวกบอดี้การ์ดเอ่ยถึงเจ้าหนุ่มงั่งคนนี้ว่าคุณคลอฟอร์ด?”

ทุกคนในร้านถูกทำให้ตกตะลึง

ฮาร์เปอร์และเด็กผู้ชายคนอื่น ๆ ยิ่งดูประหลาดใจกว่าเดิมในเวลานี้

เกิดอะไรขึ้น?

เจอรัลด์สุดยอดจริง ๆ เหรอ?

ในตอนนี้เอง เจอรัลด์ได้ห่ออาหารเสร็จหมดแล้ว

“พวกนาย ทำไมไม่ไปขึ้นรถกัน พวกเราจะได้ไปที่วิลล่ากันตอนนี้เลย?”

“คุณคลอฟอร์ด โปรดให้พวกเราถืออาหารให้เถอะครับ”

บอดี้การ์ดรีบวิ่งมาก่อนจะหยิบอาหารที่แพ็คไว้แล้วไปจากมือของเจอรัลด์

ฮาร์เปอร์และผู้ชายที่เหลือตามเจอรัลด์ออกไปจากร้านอาหารราวับว่าพวกเขากำลังอยู่ในฝัน

“คุณคลอฟอร์ด โปรดเดินอย่างช้า ๆ ...”

ใบหน้าของพนักงานสาวสวยถึงกับซีดขาวในตอนนี้และเธอทักทายเจอรัลด์ด้วยท่าทางที่น่าเคารพขณะเจอรัลด์ได้แต่พยักหน้า

ในขณะเดียวกันนี้ เขาเองรู้สึกเขอะเขินเล็กน้อย เขาไม่ชินกับการที่ผู้คนจ้องมองมาที่เขาเลยจริงๆ

พวกเขาไม่กี่คนรีบเข้าไปในรถหรูอย่างรวดเร็วขณะที่พวกเขามุ่งหน้าไปยังวิลล่า

ระหว่างทางไปที่นั่น ฮาร์เปอร์ อดไม่ได้ที่จะถามเจอรัลด์ เกี่ยวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

“เจอรัลด์ นี่... เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เจอรัลด์ รู้สึกว่ามันยังคงเร็วไปสำหรับเขาที่จะเปิดเผยทุกอย่างให้กับพวกเขา ดังนั้น เขาพูดง่าย ๆ ว่า “ฮาร์เปอร์ ฉันจะอธิบายทุกอย่างให้นายฟังอย่างแน่นอนเร็ว ๆ นี้เพียงแต่จำไว้ว่าพวกเราเป็นพี่น้องกันและไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับนายก็เป็นธุระของฉันด้วย ฉันจะทำให้แน่ใจว่าในวันนี้นายจะไม่เสียหน้า!”

ฮาร์เปอร์พยักหน้าและเขาไม่ได้ถามคำถามเจอรัลด์อีกต่อไป

หลังจากนั่งรถมาได้ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงที่วิลล่า

แรกเริ่มนั้น เหล่าบอดี้การ์ดได้รับหน้าที่ให้พาเจอรัลด์และเพื่อนของเขาชมรอบ ๆ และทำให้แน่ใจว่าพวกเขามีความสุขกับอาหารและสิ่งบันเทิงในเวย์แฟร์เมาน์เทน เอ็นเตอร์เทนเม้น

อย่างไรก็ตาม เจอรัลด์รู้ว่าฮาเปอร์และผู้ชายที่เหลือคงไม่สามารถปล่อยให้มีอิสระและสนุกกันได้โดยมีบอดี้การ์ดอยู่รอบ ๆ

ความจริงแล้ว แม้แต่เจอรัลด์เองก็ไม่ได้รู้สึกสบายใจที่มีบอดี้การ์ดตามอยู่รอบๆ

ดังนั้น ทันทีที่พวกเขามาถึงด้านหน้าของทางเข้า เจอรัลด์ได้ขอให้บอดี้การ์ดปล่อยพวกเขาไว้ตรงนี้และบอกพวกเขาว่าพวกเขาจะไปเดินดูรอบๆและสนุกด้วยตัวเอง

“ให้ตายสิ! เจอรัลด์ นายน่าทึ้งมากจริงๆ! ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าพวกเราจะสามารถเข้ามาในวิลล่าได้ในวันนี้!”

เบนจามินมีความสุขมากเมื่อพวกเขาได้เดินเล่นรอบ ๆ วิลล่า

“เอ่อ ฉันรู้จักกับเจ้านายของที่นี่! ดังนั้น พวกนายอยากจะทำอะไรในตอนนี้? บอกฉันมาอะไรที่พวกนายอยากจะทำกัน!”

เจอรัลด์พูดขึ้นขณะที่เขายิ้ม

“อ่าา! เจอรัลด์ เจ้านายที่นายกำลังพูดถึงคือคนเดียวกันกับคนที่ให้บัตรช็อปปิ้งนายก่อนหน้านี้ใช่ไหม?”

“อืม ฉันเดาว่านายจะพูดว่ามันเกี่ยวข้องกัน...”

นี่มันก็จริงบางส่วนเพราะพี่สาวของเขา เจสสิก้า คือคนที่ให้บัตรเขาและเธอยังเป็นคนที่แนะนำเขาให้กับแซค

ฮาร์เปอร์พยักหน้าอย่างทันที

ในตอนนี้เอง พวกผู้ชายกำลังคิดว่าพวกเขาจะทำอะไรดีในวิลล่า

วิลล่าทั้งหลังกว้างใหญ่มากและกินพื้นที่ไปกว่าครึ่งภูเขา แม้แต่ทิวทัศน์ข้างนอกวิลล่าก็สวยงามมากจริงๆ ไม่มีอะไรที่น่าสนใจที่จะทำข้างนอกนั่นหรอก

น้ำพุร้อนและพื้นที่รับประทานอาหารตามจริงแล้วคือพื้นที่ที่เป็นใจกลางสำคัญของความบันเทิงในวิลล่า

เนื่องจากเจอรัลด์ได้คุ้นเคยกับสถานที่นี้แล้ว เขาพูดขึ้น “เอาหละ เข้าไปข้างในวิลล่ากันเถอะ และพวกเราสามารถทานอาหารเล็กน้อยก่อนที่จะไปเพลิดเพลินกับบ่อน้ำพุร้อนกัน”

“เอิ่ม เจอรัลด์ฉันเห็นในอินเตอร์เน็ตว่าพวกเขาเก็บค่าเข้าวิลล่าและการใช้บ่อน้ำพุร้อนด้วยใช่ไหม?” เบนจามินถามออกมาด้วยความสงสัยในตอนนี้

ความจริงแล้ว เขาพึงพอใจมากอยู่แล้วเพียงแค่ได้เล่นอยู่นอกวิลล่า

อย่างไรก็ตาม หากว่าเขาได้เข้าไปในวิลล่า นั่นคงจะป็นของแถมเพิ่มเติม!

“อย่ากังวลไปเลย!”

เจอรัลด์ยิ้ม แม้ว่าพี่สาวของเขาคือคนที่เปิดวิลล่านี้ เขาก็ยังคงเป็นหนึ่งในเจ้าของของสถานที่นี้เหมือนกัน

ทุกคนเริ่มผ่อนคลายทีละนิด

นอกจากนี้ พวกเขาได้เดินผ่านสะพานที่ดูแปลกตาก่อนที่พวกเขาจะเดินจากขอบกั้นด้านนอกเข้าไปถึงขอบกั้นด้านใน

เจอรัลด์และพวกผู้ชายเห็นอลิซและผู้หญิงที่เหลือขณะที่พวกเขากำลังเดินอยู่ด้านใน

พวกเขาทั้งหมดกำลังถ่ายรูปตัวเองอยู่ด้านในของวิลล่าในตอนนี้

“ดูสิ! นั่นเจอรัลด์กับเพื่อนร่วมห้องของเขา พวกเขาเข้ามาในนี้ได้อย่างไรกัน?” เจสลินอุทานด้วยความประหลาดใจเมื่อเธอเห็นเจอรัลด์และพวกผู้ชายที่เหลือกำลังเดินเข้ามา

ในตอนนี้เอง อลิซที่ยุ่งอยู่กับการสนทนากับควินตัน เมื่อเธอได้ยินคำพูดของเจสลิน อลิซขมวดคิ้วก่อนเธอจะหันกลับไปดูทางที่เจอรัลด์และเพื่อนของเขากำลังเข้ามา

แน่นอนแล้ว เป็นพวกเขาจริง ๆ

“พวกเขาเข้ามาในนี้ได้อย่างไรกัน?” อลิซถามขึ้นด้วยความแปลกใจ
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • มหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน   บทที่ 1786

    พวกเขาได้ดูภาพจากกล้องวงจรปิดแล้วในตอนที่เกิดอุบัติเหตุ ไม่มีใครหรือรถคันอื่นใดอยู่รอบ ๆ เลยแม้แต่คันเดียว ยิ่งไปกว่านั้น ผู้เฒ่าฟลินท์ก็ยังอยู่ในรถเพียงลำพังด้วยนั่นหมายความว่าสถานการณ์ที่ผู้เฒ่าฟลินท์พบกับอุบัติเหตุนั้นแปลกประหลาดอย่างยิ่งในวิดีโอที่ได้จากกล้องวงจรปิดนั้นแสดงให้เห็นว่ารถของผู้เฒ่าฟลินท์ลื่นไถลและหลุดการควบคุมไปเองในทันทีเจอรัลด์และเรย์ได้รับการปล่อยตัวในช่วงบ่ายนั้นเองพวกเขานั่งแท็กซี่กลับไปที่สำนักงานระหว่างทางกลับ เรย์มองเจอรัลด์ด้วยสีหน้างุนงงอย่างหนักแล้วถามว่า “เจอรัลด์ คุณคิดเห็นยังไงกับการตายของผู้เฒ่าฟลินท์?เขาตายได้ยังไง?”ใบหน้าของเจอรัลด์เคร่งเครียดมาก เขาเองก็ไม่แน่ใจเช่นกัน แต่ถึงกระนั้นเขาก็มั่นใจว่าเหตุการณ์นี้ไม่ใช่แค่อุบัติเหตุธรรมดาแน่นอน“นี่หมายความว่าเอ็มเบอร์ลอร์ดยังไม่ตายเหรอ?”วินาทีต่อมา ความคิดอันบ้าบิ่นก็ผุดขึ้นในใจของเรย์เจอรัลด์รู้สึกว่าการคาดเดานี้เป็นไปได้น้อยมาก นั่นก็เพราะเอ็มเบอร์ลอร์ดตายไปต่อหน้าต่อตาเขาเอง แล้วเขาจะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?“เรากลับก่อนเถอะ บางทีมันอาจจะเป็นแค่อุบัติเหตุจริง ๆ ก็ได้!”เจอรัลด์บอก

  • มหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน   บทที่ 1785

    เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่เจอรัลด์และเรย์ยังคงหลับอยู่ กริ่งที่ประตูก็ปลุกพวกเขาให้ตื่นเรย์เดินออกจากห้องไปที่ประตูในลักษณะกึ่งหลับกึ่งตื่นแล้วเปิดประตูออกเมื่อประตูถูกเปิดออก เขาก็ได้เห็นชายสองสามคนซึ่งกำลังสวมเครื่องแบบยืนอยู่ข้างนอก เมื่อเห็นตราบนเครื่องแบบของพวกเขา พวกเขาก็รู้ได้ทันทีว่าคนเหล่านี้มาจากรัฐบาลกลาง“ขออภัย คุณเจอรัลด์ คลอฟอร์ดและคุณเรย์ เลห์ตันอยู่ที่นี่หรือเปล่า?”เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพุ่งตัวเข้ามาถามเรย์พยักหน้าและตอบว่า “ผมนี่แหละเรย์ มีอะไรเหรอ?""พาเขาออกไป!"เมื่อเขาได้ยินคำพูดของเรย์ เจ้าหน้าที่คนนั้นก็สั่งคนของเขา และทันใดนั้นเอง เจ้าหน้าที่อีกสองคนก็เข้ามาคว้าแขนของเรย์แล้วลากเขาออกไปข้างนอก"เฮ้ย! นี่มันอะไรกัน?!"เรย์ตะโกนทันทีความโกลาหลดังกล่าวทำให้เจอรัลด์ จูโน่ และโนริตื่นขึ้นพวกเขาออกจากห้องอย่างรวดเร็ว"คุณเป็นใคร?"เมื่อเจอรัลด์ออกมา เขาก็มองดูเจ้าหน้าที่พวกนั้นด้วยความประหลาดใจและเอ่ยถามขึ้น“คุณคงเป็นคุณเจอรัลด์ คลอฟอร์ด เรากำลังสงสัยว่าคุณเกี่ยวข้องกับเหตุฆาตกรรม สารวัตรเลค หรือที่รู้จักกันในชื่อผู้เฒ่าฟลินท์ ดังนั้นเราต้องการนำคุณไปสอบ

  • มหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน   บทที่ 1784

    ในเวลาเดียวกัน หมอกควันสีทมิฬของเอ็มเบอร์ลอร์ดได้ล้อมรอบกายของชายชราเอาไว้หลังจากนั้นไม่นาน หมอกควันสีทมิฬดังกล่าวก็ดูดกลืนวิญญาณและพลังงานของชายชราไป ทำให้ชายกลายเป็นศพแห้งกรังเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกสิ่งนี้ทำให้เอ็มเบอร์ลอร์ดตระหนกเป็นอย่างมาก เขาไม่ได้คาดหวังให้เกิดผลลัพธ์เช่นนี้ ยิ่งกว่านั้น เขาไม่คิดแล้วว่าชายชราจะมาสกัดกั้นการโจมตีจากเจอรัลด์แทนเขาแบบนี้“เอ็มเบอร์ลอร์ด คุณฆ่าคนบริสุทธิ์อีกแล้ว!”เจอรัลด์ตะโกนใส่เอ็มเบอร์ลอร์ดด้วยความโกรธเมื่อพูดเช่นนั้น เจอรัลด์จึงตัดสินใจใช้ทักษะต้องห้ามของตัวเองเพื่อทำลายเอ็มเบอร์ลอร์ดให้สิ้นซากในขณะนี้เอ็มเบอร์ลอร์ดเสียสติไปแล้ว เขายืนนิ่งไม่ขยับ ราวกับสูญเสียจิตวิญญาณของตัวเองไป “วิชาทลายสหัสภพ!”เจอรัลด์ตะโกนและขว้างดาบแอสตราบิซในมือใส่เอ็มเบอร์ลอร์ดเมื่อดาบแทงเข้าไปในร่างของเอ็มเบอร์ลอร์ด มันก็เปล่งแสงเจิดจ้าออกมาและกลืนกินเอ็มเบอร์ลอร์ดไปจนสิ้น“อ๊าก!”เอ็มเบอร์ลอร์ดกรีดร้องวินาทีต่อมา เอ็มเบอร์ลอร์ดก็กลายเป็นเถ้าถ่านในที่สุด เจอรัลด์ก็กวาดล้างเอ็มเบอร์ลอร์ดลงได้แล้วเจอรัลด์ล้างแค้นให้ชาวบ้านในหมู่บ้านฟ้าทมิฬได้แล้ว

  • มหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน   บทที่ 1783

    ทั้งสามรีบมองออกไปข้างนอก ก่อนจะเห็นว่าชายชราออกจากบ้านไปตามลำพังโดยถือตะกร้าติดตัวไปด้วยขณะที่เขามุ่งหน้าไปยังกระท่อมไม้ของยามิเล็ต เฟซเมื่อเห็นสิ่งนี้ ทั้งสามก็สบตากันพวกเขาพบว่ามันค่อนข้างแปลกที่ชายชราคิดจะถือตะกร้าออกไปกลางดึกเช่นนี้ นี่จะต้องมีความลับบางอย่างที่ไม่มีใครล่วงรู้ซ่อนอยู่เป็นแน่ไม่นานหลังจากนั้น เจอรัลด์และทั้งสองก็ออกจากบ้านและติดตามชายชราไปอย่างเงียบ ๆพวกเขาติดตามชายชราไปจนถึงกระท่อมไม้ จากนั้นพวกเขาเห็นเขาหยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋าเพื่อปลดล็อคประตูเมื่อประตูถูกปลดล็อค ชายชราผู้นั้นสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างระมัดระวัง หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ เขาก็ผลักประตูเปิดออกแล้วเดินเข้าไปอย่างมั่นใจเจอรัลด์และอีกสองคนก็เดินไปที่กระท่อมไม้ทันทีและยืนอยู่ตรงหน้ากระท่อมหลังนั้น“เจอรัลด์ ดูเหมือนว่าชายชรากำลังปิดบังอะไรบางอย่างกับเรา เพราะเขามีกุญแจบ้านหลังนี้อยู่กับตัว!”เรย์กระซิบกับเจอรัลด์ตอนนี้พวกเขาตระหนักได้แล้วว่าชายชราไม่ใช่คนไม่รู้อิโหน่อิเหน่อย่างที่คิด เขาต้องมีความสัมพันธ์บางอย่างกับเอ็มเบอร์ลอร์ดแน่“เรย์ ผู้เฒ่าฟลินท์ คุณสองคนไปซ่อนตัวก่อน เ

  • มหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน   บทที่ 1782

    “เอ๋ นี่ก็ดึกแล้วนะ! ผมว่าคนที่คุณกำลังรออยู่คงไม่มาหรอก มาเถอะไปที่บ้านของผมและพักผ่อนกันจะดีกว่า!”ชายชราถอนหายใจและยื่นข้อเสนอให้ทั้งสามคนเมื่อผู้เฒ่าฟลินท์ได้ยินเช่นนั้น เขาก็หันกลับมาที่เจอรัลด์เพื่อสอบถามความคิดเห็นของเขาเจอรัลด์เห็นปฏิกิริยาของเขาและพยักหน้าอย่างช้า ๆเนื่องจากพวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น ตอนนี้พวกเขาทำได้เพียงไปพักผ่อนที่บ้านของชายชราเท่านั้นนอกจากนี้ ท้องฟ้ามืดสนิท และไม่ปลอดภัยเลย ไม่รู้เลยว่าข้างนอกนี่มีอะไรรอพวกเขาอยู่?หลังจากพูดคุยกัน เจอรัลด์และคนอื่น ๆ ก็ติดตามชายชราออกจากกระท่อมไม้ไปชายชราพาเจอรัลด์และคนอื่น ๆ ไปที่บ้านของเขา บ้านของเขาดูไม่เก่าเท่าไหร่ ราวกับเพิ่งถูกซ่อมแซมใหม่ก่อนหน้านี้“ผู้เฒ่า หมู่บ้านนี้เหลือคุณอยู่เพียงคนเดียวหรือเปล่า?”เมื่อพวกเขาอยู่ในบ้านของชายชรา ผู้เฒ่าฟลินท์ก็ถามอย่างสงสัย"หึหึ!" ชายชราหัวเราะเบา ๆ"ใช่ คนอื่น ๆ ย้ายไปอยู่ในเมืองกันหมด ที่นี่เลยเหลือแค่ฉันคนเดียว!”หลังจากที่เขาหัวเราะแล้วเขาก็ตอบ“แล้วทำไมคุณไม่ย้ายเข้าเมืองด้วยล่ะ? อยู่ในเมืองไม่สบายกว่าเหรอ?”ผู้เฒ่าฟลินท์ยังคงถามต่อไป“อนิจจา ผมมันไร้ญา

  • มหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน   บทที่ 1781

    “หึหึ เรย์ อย่าลืมสิว่าเอ็มเบอร์ลอร์ดไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปแล้ว เขาน่ากลัวกว่าผีเสียอีก กับอีกแค่สถานที่แบบนี้นายคิดว่าเขาจะกลัวเหรอ”เจอรัลด์หัวเราะและเตือนเรย์เมื่อเรย์ได้ยินเช่นนั้น เขาก็รู้สึกว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดสมเหตุสมผล “สำรวจกันตามสบายเลย ผมคงต้องไปก่อน!”ชายชราพูดกับทั้งสามคน“ได้เลย ผู้เฒ่า ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของคุณมากเลย!"ผู้เฒ่าฟลินท์ขอบคุณชายชราผู้นั้นอย่างรวดเร็ว“ไม่เป็นไรหรอก!”ชายชราตอบพลางโบกมือหลังจากที่ชายชราผู้นั้นจากไป เจอรัลด์และอีกสองคนก็ยืนอยู่หน้ากระท่อมไม้ จ้องมองออกไปอย่างว่างเปล่าพวกเขาไม่รู้ว่าต้องทำอะไร พวกเขาไม่อาจเข้าไปในกระท่อมได้ และไม่รู้ด้วยว่าจะเข้าไปเช่นไร“พี่เจอรัลด์ ผู้เฒ่าฟลินท์ ทีนี้เราจะทำยังไงดี? เปิดประตูออกไปเลยดีไหม?”เรย์มองไปที่เจอรัลด์และผู้เฒ่าฟลินท์แล้วถาม“ไม่ นั่นไร้สาระมาก เราบุกรุกเข้าไปไม่ได้!”ผู้เฒ่าฟลินท์ปรามเรย์ทันทีแม้ว่ายามิเล็ต เฟซจะไม่มีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว แต่กระท่อมหลังนี้ยังคงเป็นของเธอ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อาจทำตามอำเภอใจได้“แล้วเราควรทำยังไง? เราไม่มีกุญแจ”เรย์ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้“เ

  • มหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน   บทที่ 1262

    เจซรีบโน้มน้าวให้ทุกคนใจเย็นลง ก่อนที่เรื่องจะไปกันใหญ่หากจะให้พูดตามตรง แม้แต่ตัวเจซเองก็ยังแปลกใจที่ได้ยินเจออรัลด์พูดเรื่องการระบายออกซิเจนจากเลือดเด็กขึ้นมา เพราะเขาไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนเลยแต่ถึงกระนั้น เขาได้เคยเห็นทักษะความสามารถของเจอรัลด์มาด้วยตาของตัวเอง เขาจึงเชื่อมั่นในตัวเจอรัลด

  • มหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน   บทที่ 1272

    เนื่องจากเจอรัลด์มีอาวุธที่ทรงพลังชิ้นนี้อยู่กับตัว คนทั้งเก้าจึงหลบหนีไปสักระยะ เพราะกลัวว่าเจอรัลด์อาจจะลงเอยด้วยการฆ่าพวกเขาแทนหลังจากที่พวกเขาหนีไปได้แล้ว พวกก็นึกขึ้นได้ว่า เจอรัลด์ยังไม่สามารถควบคุมพลังของจี้หยกได้อย่างคงที่นัก ขณะที่ทั้งเก้าคนค่อย ๆ ฟื้นคืนพละกำลัง ต่างคนก็ต่างคิดหาวิธีที่จะข

  • มหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน   บทที่ 1226

    เจอรัลด์หันไปเห็นรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งจอดอยู่ เขาจึงตะโกนขึ้นมาว่า “ฉันขอยืมมอเตอร์ไซค์สักเดี๋ยวนะ เอเดน!”เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนที่กำลังถือกุญแจรถอยู่ก็รีบโยนมันให้เจอรัลด์ทันที จากนั้นเจอรัลด์ก็เสียบกุญแจเพื่อสตาร์ทรถ ก่อนจะขี่ไล่ตามรถคันนั้นไปด้วยความเร็วเหมือนลูกธนู!เมื่อเห็นเจอรัลด์ไล่ตามเมเวอริ

  • มหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน   บทที่ 1208

    ยาสมินไม่ได้อิจฉาริษยาในความสามารถของนาโอมิเท่านั้น ความจริงแล้ว เธออิจฉาเรื่องที่นาโอมิได้รับเลือกให้เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในโรงเรียนมากกว่า!ทันทีที่เธอรู้เรื่อง เธอก็เกิดอาการบ้าคลั่งเพราะไฟแค้นที่สุมอยู่ภายในใจ ตราบใดที่นาโอมิยังคงอยู่ที่นี่ เธอก็คงจะเป็นได้แค่เงาของนาโอมิเท่านั้น“...ฮึ่ม! ไม่รู

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status