บทที่ 4

ถังหว่านสีหน้านิ่งค้าง

ฉันไม่สนใจเธออีกแล้ว เปิดประตูเดินออกไปทันที

หลังเดินออกจากร้านคาราโอเกะ หลินอวี่ส่งข้อความมาไม่หยุด

“หนานอี้ ที่เธอพูดก่อนออกไปหมายความว่ายังไง?”

“เธอจะทำอะไร?”

“ฉันก็บอกไปแล้วว่าแค่ล้อเล่น เธอต้องโมโหขนาดนี้ไหม?”

ฉันไม่ได้ตอบกลับ กดบล็อกเขากับถังหว่านทันที

แต่ฉันประเมินความสามารถในการตามรังควานของสองคนนี้ต่ำไป

หลังผ่านไปสองวัน พ่อแม่ฉันเพิ่งออกไปทำงาน

กริ่งประตูก็ดังขึ้นมา

เมื่อเปิดประตู เห็นหลินอวี่กับถังหว่านยืนอยู่ข้างนอก

“หนานอี้ เธอจะทำอะไรกันแน่?”

หลินอวี่เดินเข้ามาใกล้ เขาจ้องหน้าฉันเขม็ง คิ้วขมวดกันเป็นปม

“เธอบล็อกเราทำไม? ที่เธอพูดที่ร้านคาราโอเกะวันนั้นหมายความว่ายังไงกันแน่?”

ฉันกอดอกพิงขอบประตู

“ก็อย่างที่พูดไปไง”

ถังหว่านที่อยู่ข้างๆ เขาหน้าซีดเผือด

“หนานอี้ เราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”

“ถ้าเธอไม่อยากเรียนวิทยาลัยอาชีวศึกษาจริงๆ เธอไปเข้าคอร์สติวสอบใหม่ปีหน้าก็ได้ไม่ใช่เหรอ?”

เธอขบริมฝีปาก ทำเหมือนตัวเองเป็นนางฟ้าจิตใจดี

“เธอไม่ต้องห่วง ครอบครัวเราจะรับผิดชอบค่าติวให้เธอเอง”

ฉันได้ยินแล้วขำมาก

“เก็บความหน้าไหว้หลังหลอกของเธอไว้เถอะ”

“เก็บเงินไว้ซื้อวิตามินบำรุงสมองกินเถอะ”

“หนานอี้ เธอจะมากเกินไปแล้วนะ!”

หลินอวี่รีบมายืนบังหน้าถังหว่านทันที เขาตำหนิฉันเสียงแข็ง

“ฉันแก้ไขมหาวิทยาลัยที่เธอเลือกก็จริง แต่เธอดันขี้เกียจเข้าไปดูในระบบเองนิ”

“ก่อนหมดเขตยืนยันสิทธิ์ ถ้าเธอล็อกอินเข้าไปเช็กดู เธอก็แก้ไขให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้”

เขายิ่งพูดยิ่งมั่นใจ เหมือนเขาคือคนที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม

“เอาจริงๆ เธอก็ประมาทเองไม่ใช่เหรอ?”

“ตอนนี้มาโยนความผิดทั้งหมดให้เราได้ยังไง?”

ฉันมองใบหน้าคุ้นเคยแต่ก็ให้ความรู้สึกเหมือนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ในใจมีแต่ความขยะแขยงเท่านั้น

“ไปให้พ้น”

ฉันไม่อยากเปลืองน้ำลายกับคนบ้าสองคนนี้แล้ว ปิดประตูใส่หน้าพวกเขาเสียงดังปัง

เสียงทุบประตูด้วยความโมโหสุดขีดดังมาจากข้างนอก ฉันทำเป็นไม่ได้ยิน เดินกลับเข้าไปในห้องทันที

หลังผ่านไปครึ่งเดือน ในที่สุดมหาวิทยาลัยก็ประกาศรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าศึกษาอย่างเป็นทางการ

แจ้งเตือนของกลุ่มแชตที่ไม่มีครูประจำชั้นดังไม่หยุด

ทุกคนตื่นเต้นมาก พากันพิมพ์บอกว่าตัวเองติดมหาวิทยาลัยไหน

ผ่านไปไม่นาน หลินอวี่แคปหน้าจอส่งมาในกลุ่ม

เป็นประกาศรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าศึกษาของมหาวิทยาลัย A

หลังจากนั้นถังหว่านก็แคปภาพหน้าจอที่เหมือนกับหลินอวี่ส่งมาเหมือนกัน

ในแชตกลุ่มเต็มไปด้วยข้อความแสดงความยินดี และขอแบ่งความโชคดีจากพวกเขา

หลินอวี่ส่งอีโมจิหน้ายิ้มมุมปากมาในกลุ่ม

ส่วนถังหว่านส่งข้อความเสียงมาในกลุ่ม

“ขอบคุณทุกคนมาก”

“แต่คนบางคนขี้เกียจจนกลายเป็นนิสัย”

“ขนาดเรื่องสำคัญอย่างการเลือกมหาวิทยาลัยยังไม่รู้จักเช็ก พอเกิดเรื่องก็เอาแต่โทษคนอื่น”

“คนแบบนี้ถึงได้เข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ก็ไม่มีประโยชน์หรอก”

มีคนในกลุ่มสองสามคนพิมพ์เห็นด้วยกับเธอแบบกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ใครๆ ก็รู้ว่าเธอกำลังแซะฉันทั้งทางตรงและทางอ้อม

แต่ฉันโยนมือถือไว้ข้างตัวโดยที่ไม่คิดจะแตะหน้าจอด้วยซ้ำ

เวลาสองทุ่ม จู่ๆ กลุ่มแชตห้องเรียนมีข้อความเด้งมาไม่หยุด

ครูประจำชั้นเริ่มส่งข้อความแสดงความยินดีในกลุ่ม

“ยินดีกับหลินอวี่และถังหว่านที่สอบติดมหาวิทยาลัย A!”

“ยินดีกับจางเฉียงที่สอบติดมหาวิทยาลัย C!”

รายชื่อมหาวิทยาลัยแถวหน้าถูกพิมพ์ส่งมาในกลุ่มแชตห้องเรียนอย่างต่อเนื่อง ทำให้ในกลุ่มแชตส่วนตัวคึกคักกว่าเดิมด้วย

ส่วนถังหว่านก็ยังแซะไม่หยุด

“เฮ้อ เห็นทุกคนติดมหาวิทยาลัยดีๆ แล้วอดเสียดายแทนใครบางคนไม่ได้”

ขณะนั้นครูประจำชั้นส่งข้อความมาในกลุ่มแชตห้องเรียนอีกครั้ง

“ยินดีกับซ่งหนานอี้ สอบติดคณะวิศวกรรมการบินและอวกาศ มหาวิทยาลัย B”