All Chapters of มหาวิทยาลัยเปลี่ยนรัก: Chapter 1 - Chapter 10

วินาทีที่แก้ไขเสร็จเรียบร้อย มีข้อความเด้งมาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์: แก้ไขสำเร็จฉันมองข้อความนั้น รู้สึกขอบตาร้อนผ่าวอีก 1 นาทีระบบจะปิดแล้วขณะนั้นมือถือบนโต๊ะสั่นขึ้นมาหลินอวี่ฉันกดรับสาย เสียงที่ดังมาจากลำโพงมือถือดูมีความสุข“หนานอี้ เธอเลือกคณะกับมหาวิทยาลัยเรียบร้อยแล้วใช่ไหม? อยากใช้ชีวิตมหาวิทยาลัยด้วยกันเร็วๆ จัง”ฉันเงียบไปครู่หนึ่ง“จริงเหรอ?”ฉันถาม“จริงสิ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงสดใส ราวกับว่ามันต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว “เราสัญญากันตั้งแต่เด็กๆ แล้วนิ”ฉันกดวางสายเพราะทนไม่ไหวแล้วแม่ฉันกับแม่ของหลินอวี่เป็นรูมเมทกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย เรียกว่าเป็นเพื่อนซี้กันเลยฉันกับหลินอวี่เลยสนิทกันตั้งแต่เด็ก ตัวติดกันตลอดเขาพูดตั้งแต่ตอนเด็กๆ ว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปอยู่ห้องเดียวกันตั้งแต่อนุบาล ประถม ม.ต้น ม.ปลายก็ยังอยู่ด้วยกันอีกตอนม.4 เขาจับมือฉันแล้วพูดว่า“หนานอี้ เราสอบเข้ามหาวิทยาลัย A ด้วยกันนะ”ฉันรับปากเขาจริงๆ ฉันอยากเรียนมหาวิทยาลัย Bแต่ไม่เป็นไร ฉันคิดว่าเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเขาก็ดีเหมือนกันตอนเลือกแผนการเรียนม.ปลาย ถังหว่านมาอยู่ห้องเดียวกับเ

เขาตอบกลับหลังผ่านไปครึ่งชั่วโมง “เปล่า แค่ถามเฉยๆ”หลังผ่านไปสองวัน ที่งานเลี้ยงส่งก่อนจะแยกย้ายไปเรียนมหาวิทยาลัยเมื่อกินข้าวเสร็จแล้ว ทุกคนไปร้านคาราโอเกะกันต่อฉันถือแก้วน้ำผลไม้นั่งเงียบๆ อยู่ที่มุมหลังร้องเพลงจบไปสองสามเพลง จู่ๆ ถังหว่านลุกขึ้นยืนเธอถือไมค์แล้วปรับเสียงให้เบาลง“ทุกคนยื่นมหาวิทยาลัยไหนไว้บ้าง ไม่แน่อาจมีคนไปเมืองเดียวกัน ต่อไปจะได้ช่วยเหลือดูแลกันได้”บรรยากาศในห้องร้องคาราโอเกะคึกคักขึ้นมาทันทีเพื่อนๆ พากันบอกชื่อเมืองและมหาวิทยาลัยที่ยื่นไว้ฉันเอนหลังพิงพนักโซฟา ไม่ได้พูดอะไรสักคำหลังจากพวกเพื่อนๆ พูดกันเกือบหมดแล้ว จู่ๆ หัวหน้าห้องตะโกนเสียงดัง“สามเพื่อนซี้เด็กเรียนของห้องเรายังไม่ได้พูดเลย!”เขาหันมาส่งซิกให้พวกเรา “หนานอี้ หลินอวี่ ถังหว่าน พวกนายสามคนยื่นมหาวิทยาลัย A ใช่ไหม?”เมื่อโดนเพื่อนๆ แซว ถังหว่านก้มหน้างุดด้วยความเขินอายอยู่ๆ เธอก็จับมือหลินอวี่ต่อหน้าเพื่อนทั้งห้องโดยไม่มีท่าทีประหม่าเลยสักนิด“ฉันกับหลินอวี่ยื่นมหาวิทยาลัยเดียวกันอยู่แล้ว”“ไม่งั้นเราต้องรักทางไกลแน่ๆ”ในห้องร้องคาราโอเกะเงียบไปอึดใจหนึ่งตามมาด้วยเสียงแ

หลังจากครูประจำชั้นส่งข้อความมาในกลุ่มห้องเรียน กลุ่มแชตส่วนตัวถึงกับระเบิด[นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน???][ถังหว่านกับหลินอวี่บอกว่าซ่งหนานอี้ไม่ได้เช็กในระบบไม่ใช่เหรอ? พวกเขาหน้าแตกไหมเนี่ย?][เชี้ย......]ฉันพิมพ์ในกลุ่มแชตห้องเรียนต่อจากเพื่อนคนก่อนหน้า “ขอบคุณค่ะครู”แล้วก็สลับมาที่กลุ่มแชตส่วนตัว[ที่แท้มหาวิทยาลัย B คือวิทยาลัยอาชีวศึกษาเหรอเนี่ย ทำไมฉันไม่รู้มาก่อนเลย?]หลังจากกดส่ง ฉันพิมพ์ไปอีกหนึ่งข้อความแท็กหลินอวี่กับถังหว่าน[พวกนายเงียบทำไม?][จู่ๆ ก็กลายเป็นคนพูดน้อยขึ้นมาหรือไง?]หลังจากกดส่งข้อความ มีแจ้งเตือนปรากฏบนหน้าจอหลินอวี่ออกจากกลุ่ม ถังหว่านออกจากกลุ่มกลุ่มแชตส่วนตัวที่อยู่ด้านบนสุด จำนวนสมาชิกที่ปรากฏอยู่ด้านหลังชื่อกลุ่มเปลี่ยนจาก 43 เป็น 41ในกลุ่มแชตส่วนตัวเงียบไปแป๊บหนึ่งจากนั้นมีคำว่า “สุดยอด” ส่งมาอย่างต่อเนื่อง ข้อความในกลุ่มแชตไหลเหมือนน้ำมีคนส่งเครื่องหมายตกใจมาแปดครั้งติดกัน มีคนพิมพ์ “ฮ่าๆๆๆ” มายาวเหยียดมีคนส่งสติ๊กเกอร์รูปตัวเองกำลังตบโต๊ะมาในกลุ่มแล้วก็มีคนพิมพ์มาแบบไม่อ้อมค้อม “สะใจโว้ย”ฉันอ่านดูแป๊บเดียว ไม่ได้พิมพ์ตอบ

ไหล่บางสั่นเทา ผ่านไปนานกว่าจะเปล่งเสียงออกมาได้ เสียงอู้อี้ลอดผ่านมือที่ปิดปากอยู่“......ฉันอบรมสั่งสอนลูกไม่ดีเอง”แม่ฉันปิดประตูหลังจากแม่ของหลินอวี่ออกไปแล้ว โถงทางเข้าบ้านเงียบลงอีกครั้งแม่เดินมายืนข้างฉัน ไม่มีถ้อยคำใดหลุดออกมาจากปากมีเพียงแค่มือที่วางลงบนบ่าฉันแล้วบีบเบาๆเวลาห้าทุ่มกว่าของคืนวันนั้น ฉันเล่นมือถือแล้วเห็นคนแชร์โพสต์มาในแชตกลุ่มห้องเรียน[นี่มันอะไรกัน เธอไม่มีความละอายใจเลยหรือไง?]หัวข้อเขียนว่า “นักเรียนม.6 ตัวท็อปของโรงเรียนชื่อดัง โดนใส่ร้ายว่าแอบล็อกอินเข้าระบบไปเปลี่ยนข้อมูลการเลือกมหาวิทยาลัยของเพื่อน!”รูปที่อยู่ในโพสต์คือรูปเซลฟี่ของถังหว่าน มีทั้งหมด 9 รูป ผ่านแอปมาหมดทุกรูปในรูปเธอยิ้มอย่างอ่อนโยน ดูไม่มีพิษมีภัย เห็นรอยบุ๋มเล็กๆ ข้างแก้มทั้งสองข้างพอดีด้านล่างมีคอมเมนต์ 3000 กว่าคอมเมนต์ คอมเมนต์ที่อยู่ด้านบนสุดเขียนว่า “ซ่งหนานอี้หน้าด้าน” มีคนกดไลก์ถึง 5000 ไลก์ฉันเลื่อนลงมาดูด้านล่าง มีแต่ถ้อยคำหยาบคาย อย่างเช่น “คนชั้นต่ำ” “นังร่าน” “ตัวเองไม่ติดมหาวิทยาลัย A แล้วใส่ร้ายคนอื่น”ในช่วงสามวันที่ผ่านมา ฉันโดนทัวร์ลงหนักมากมีคนแอด

ฉันมองพวกเขาไม่กี่วินาที“เรื่องแรกที่พวกนายทำหลังจากออกมาก็คือให้ฉันเป็นแพะรับบาป ช่วยล้างมลทินให้พวกนายเหรอ?”หลินอวี่กระวนกระวาย ขยับเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย“ฉันมีประวัติด่างพร้อย แค่นี้ชีวิตฉันก็พังแล้ว! เธอแค่โพสต์ไม่ได้หรือไง? ไม่มีอะไรเสียหายสักหน่อย!”“แล้วตอนนายแก้ไขมหาวิทยาลัยที่ฉันเลือกไว้ นายเคยคิดไหมว่าถ้าฉันเรียนที่วิทยาลัยอาชีวศึกษาจริงๆ ชีวิตฉันจะพังหรือเปล่า?”ถังหว่านหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นเทา จะยื่นมือมาแตะแขนฉัน แต่ก็ดึงมือกลับไปอีก“หนานอี้ เธออย่าใจร้ายแบบนี้สิ......ขอร้องล่ะ ต่อไปเราจะไม่ยุ่งวุ่นวายกับเธออีก”ฉันยืดตัวตรง“พวกนายโดนขัง 7 วัน เพราะพวกนายทำเรื่องผิดกฎหมาย ไม่เกี่ยวว่าฉันจะโพสต์หรือไม่โพสต์ ฉันไม่ได้ทำให้ประวัติพวกนายด่างพร้อย พวกนายทำตัวเองต่างหาก”ฉันจับลูกบิดประตูตอนประตูกำลังจะปิดลง ฉันพูดทิ้งท้ายหนึ่งประโยค เสียงไม่ได้ดัง แต่ตรงทางเดินเงียบมาก ทำให้ได้ยินอย่างชัดเจน“ให้ฉันช่วยพวกนายโกหก ไว้ชาติหน้าเถอะ”ประตูปิดลงเสียงร้องไห้ของถังหว่านดังมาจากข้างนอก เสียงโหยหวนจนแสบแก้วหู“ฉันบอกแล้วว่าเธอไม่ยอมหรอก! เธออยากเห็นเราพังพินาศด้ว