ตอนที่7 กิเลสของมนุษย์ (18+)

ฮือ...ฮ่า

เสียงของเคนแสดงความพึงพอใจในแพมเป็นอย่างมาก เรื่องบนเตียงแพมเก่งมากอยู่แล้ว

แพมเงยหน้ามองเคน ที่บัดนี้เธอทำให้เขาสุขสมและเอาอยู่

"ชอบไหมคะที่รักที่แพมทำให้แบบนี้"

แพมละปากจากเจ้าโลกที่กำลังแข็งขืนพร้อมออกรบอยู่ในที

"ชอบสิแพม ไม่มีใครเด็ดเท่าเธอแล้ว เธอลืมอะไรไปหรือเปล่าจ๊ะแพม"

น้ำเสียงของเคน กระเส่าเร่าร้อน เพราะแพมรู้จุดอ่อนของเขา เคนอ่อนระทวยจนแทบจะกลืนกินแพมเข้าไปทั้งตัวบัดนี้

"ลืมอะไรค่ะเคน แพมลืมอะไรหรือค่ะ"

แพมทำหน้าไร้เดียงสาถามเคนกลับทั้งที่เธอก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ

"เธอยังไม่ขย่มให้เคนเลยนะวันนี้ ขย่มให้เคนหายคิดถึงแพมหน่อยสิคะ"

ในเรื่องเซ็กซ์เคนก็แสดงออกและหยาบเหมือนชายทั่วไป อยากได้แบบไหนก็พูดออกมาแบบนั้น

"ได้สิคะที่รัก เดี๋ยวแพมทำเอง"

ในเกมรักเคนชอบให้แพมรุก ดูแพมหื่นกระหายในเกมนัก เมื่อเคนต้องการแบบนั้น แพมเลยจัดให้ทันที

สวบ!

เสียงของแพมขึ้นคร่อมท่อนเอ็น ที่ไม่ยอมอ่อนข้อให้ใคร ผงกหัวไปมาไม่สิ้นฤทธิ์

"โอ๊ะ...โอ้ย!! แพมสุดยอดเลยครับที่รัก "

"แบบนี้ใช่ไหมที่คุณชอบ แพมก็ทำให้ตลอดนะ "

เหงื่อของแพมเริ่มซึมหน้าผาก เพราะกระดกก้นขึ้นลงตลอดเวลาเอาใจเคนไม่หยุด

"ผมไม่ไหวแล้ว"

เขาผลักแพมนอนลง แล้วเป็นคนควบคุมเกมเสียเอง

"โอ้ววว...ที่รัก ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว"

เคนเร่งจังหวะเร็วขึ้น เร็วขึ้นเรื่อยๆ จนถึงสวรรค์ เขากอดรัดแพมอยู่ชั่วขณะ จึงผละถอนตัวเดินไปห้องน้ำเพื่อล้างตัว แต่ยังไม่ลืมว่าคนขับรถรออยู่ด้านล่างคอนโด

"เคนจะกลับเลยหรอค่ะ"

แพมที่นอนเหนื่อยไม่แพ้กันตะโกนถามเคนที่ยังล้างตัวอยู่ในห้องน้ำ

"ครับ...ผมให้นายแสงรออยู่ข้างล่าง"

แพมกระเง้ากระงอดไม่พอใจที่เคนไม่ค่อยมาค้างช่วงหลังเท่าไรนัก

"เอานี่รางวัล อย่าทำหน้างอหน่อยเลยครับ เดี๋ยวเคนก็มาอีก ช่วงนี้คุณแม่จำกัดบริเวณผมนะแพม แถมท่านก็ขู่ผมอีกว่า ถ้าไม่ทำตามจะตัดออกจากกองมรดก"

เมื่อแพมเห็นเงินปึกใหญ่ที่เคนโยนให้ เธอก็ซ่อนอาการเก็บความดีใจไว้ แสร้งตีหน้าอ้อนชายหนุ่มไปแบบนั้นเพราะเงินนั่นเอง

"ก็ได้คะแพมยอมคุณแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะคะ ครั้งหน้าแพมไม่ยอมด้วย"

เคนรีบแต่งเนื้อแต่งตัวเดินออกจากห้อง โดยไม่หันมาจูบลาแพมแม้แต่นิดเดียว

"เคนถ้าไม่เพราะคุณมีเงินนะ คุณจะมาทำแบบนี้กับแพมไม่ได้ กินอิ่มแล้วก็ไป แพมไม่ใช่สิ่งของที่คุณจะกระทำตามใจได้ "

แพมมองตามเคนออกไปอย่างหงุดหงิดใจ แต่ภายในมือก็ถือเงินอยู่ปึกใหญ่ให้พอปาร์ตี้กับเพื่อนๆได้ ขึ้นเตียงคราวนี้แพมลืมไปเสียสนิทว่าลืมทานยาคุมฉุกเฉินไปเลย ด้วยความลืมตัวที่เคนจู่โจมเข้ามาไม่ทันตั้งตัว

นายแสงรออยู่ที่รถ เขามองเห็นนายของเขากำลังเดินฉับๆมาที่รถ นายแสงยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู

"รักษาเวลาดีมากคุณเคน สองชั่วโมงเป๊ะเลย "

"เป็นไงนายแสง รอไม่นานใช่ไหม"

นายแสงยิ้มรับและตอบไปว่า

"นายก็รักษาเวลาได้ดีแบบนี้ตลอดละครับ วันนี้นายไม่ค้างหรือครับ ขอโทษที่ผมละลาบละล้วงครับนาย"

เคนสีหน้านิ่งเฉย เขาให้ค่าตอบแทนแพมไปแล้วถือว่าไม่ติดค้างกัน

"ไม่ละนายแสง ช่วงนี้ฉันไม่อยากค้างที่นี่และคุณแม่ก็ไม่ชอบเธอด้วย แต่ฉันก็ไม่ทอดทิ้งเธอนะ ออกรถเลยนายแสงฉันง่วงและหิวละ"

รถหรูแล่นออกจากคอนโดทันทีตามคำสั่ง เคนผลอยหลับไปด้วยความอ่อนล้า ตื่นขึ้นมาอีกทีรถของเขาก็เข้ามาจอดบริเวณบ้านเรียบร้อยแล้ว

แม่จันทร์ที่ยืนคอยอยู่ เอื้อมมือมาหยิบเสื้อสูทจากมือเคนเช่นเคย

"แม่จันทร์ วันนี้มีอะไรกินบ้างฉันหิวแล้วก็ง่วงเหลือเกิน"

"มีค่ะคุณผู้ชาย ตั้งโต๊ะรอแล้วอาหารที่คุณผู้ชายชอบทั้งนั้นเลยจันทร์ทำสุดฝีมือค่ะอาบน้ำแล้วลงมาทานนะคะ"

แม่จันทร์รายงานเคนที่เพิ่งมาถึงส่วนเคนปลีกตัวขอไปอาบน้ำแล้วจะลงมาทานข้าวฝีมือแม่จันทร์ตามคำบอกกล่าว

ใกล้เวลาเลิกงาน ...

อ้อมจะต้องแวะมารับแม่จันทร์ที่บ้านของเคนก่อน แต่เธอไม่รู้มาก่อนว่าผู้ชายที่เธอสู้รบปรบมือทั้งวันคือลูกชายเจ้าของบ้านนี้

อ้อมเลี้ยวรถเข้ามาจอดหน้าบ้านสวยหรูหลังนั้น ซึ่งแม่จันทร์ก็ได้ยืนรออยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว

"สวัสดีค่ะแม่ วันนี้เป็นไงบ้างคะ งานหนักไหม"

อ้อมถามแม่จันทร์ด้วยความเป็นห่วงเป็นใยเมื่อแม่จันทร์ขึ้นรถแล้ว ในขณะที่อ้อมเองก็เหนื่อยไม่แพ้กัน

"ไม่เท่าไรลูก ตอนแม่ออกมาคุณผู้ชายลูกชายเจ้าของบ้านก็สวนกลับเข้าบ้านมาพอดี เขาน่ารักดีนะแม่ไม่เห็นว่าเขาจะร้ายไม่น่ารักตรงไหนเลย"

อ้อมนิ่งฟังดวงตาก็มองไปข้างหน้า ช่วงนี้เป็นเวลาเลิกงานพอดี รถติดใช่เล่น 

"ค่ะแม่ อ้อมไม่ออกความคิดเห็นนะคะ เพราะไม่เคยเจอเขา แต่วันนี้สิอ้อมเจอผู้ชายคนนึงกวนชะมัดคะ หน้าตาดี แต่นิสัยแย่ไม่ยอมผู้หญิงเลยเถียงคำไม่ตกฟาก อ้อมเกลียดชะมัดผู้ชายแบบนี้"

แม่จันทร์นั่งฟังที่อ้อมเอื้อนเอ่ยเล่า เธอรู้นิสัยลูกสาวตัวเองดี

"เค้าเถียงอ้อมใช่ไหมอ้อมถึงไม่ชอบเขา ระวังนะโบราณเขาว่าเกลียดสิ่งไหนมักได้สิ่งนั้นนะอ้อม...ลูก"

"ไม่มีทางซะหรอกค่ะแม่ อ้อมจะไม่ให้เป็นแบบนั้นเด็ดขาด ไม่เชื่อคอยดูค่ะ ถึงซะทีจากที่ทำงานมาบ้านทำไมมันช่างไกลเหลือเกิน ขับรถซะเหนื่อยเลย หิวแล้วค่ะแม่เข้าบ้านกันเถอะ"

สองแม่ลูกเดินจูงมือกันเข้าบ้านด้วยความเหนื่อยล้าและหิว หลังจากที่ทำเพื่อคนอื่นมาทั้งวัน

เช้าวันรุ่งขึ้น...เสียงนกส่งเสียงร้องดังบริเวณขอบหน้าต่างปลุกคนในบ้านให้ตื่้นขึ้นมาทำงานตามปกติเช่นทุกวัน

"อ้อม...อ่้อม ตื่นลูก แม่ต้องรีบไปบ้านใหญ่ เดี๋ยวคุณชายถามหา แม่ต้องรีบไปทำอาหารเช้าให้เธอ"

อ้อมดีดตัวลุกจากที่นอนทันควันนึกขึ้นได้ว่าต้องส่งแม่จันทร์ไปบ้านมหาประชานิเวศน์ทุกเช้า

"คะ...แม่ ตื่นแล้วคะ ห่วงจริงนะคะคุณชายของแม่นี่ ต้องรอคนอื่นทำให้ตลอด"

แม่จันทร์อมยิ้มในความขี้เซาของลูกสาว

บริษัทที่อ้อมทำงาน...

"พี่รัศมีคะ วันนี้ให้ดาวเอาเอกสารไปให้บริษัทนั้นอีกไหมค่ะ"

ดวงดาวมองหน้ารัศมีอย่างรู้ทันกัน ดวงดาวต้องการเจอเคนอีกสักครั้งเพื่อสานสัมพันธ์ต่อจากเมื่อวาน

"ไม่ต้องไปถึงบริษัทหรอก เธอก็แกล้งโทรผิดไปสิ ยากอะไรสวยๆอย่างเธอสานต่อได้ไม่ยากหรอกดวงดาวพี่เอาใจช่วย"

ระหว่างที่ทั้งสองสนธนากันอ้อมเดินเข้ามาได้ยินพอดี ได้แต่ทำหน้าปลงกับสองพี่น้องที่วันๆคิดถึงแต่เรื่องผู้ชาย อ้อมจึงเดินผ่านไปโดยไม่สนใจเท่าไรนัก

"เธอสวยนะดวงดาว เจ้าของบริษัทสุดหล่อต้องสนใจเธอแน่นอน เธอจะเป็นคุณนายแล้วนะดวงดาว พี่เห็นสายตาเขาก็สนใจเธออยู่ไม่น้อยเลยนะ"

"ขอบคุณค่ะพี่รัศมี ดาวจะลองแกล้งโทรผิดค่ะ วันนี้แหละ

ค่ะ หวังว่าแผนเราจะสำเร็จนะคะ ได้ข่าวว่าเขารวยมากค่ะพี่หมี ดาวตื่นเต้นคะ"

"เอาเลยน้องดวงดาว พี่รัศมีคนนี้เชียร์เต็มที่ค่ะ"