ตอนที่6 ชายรูปงาม(18+)

เสียงฝีเท้าของดวงดาวเดินกระทืบเท้าไปหาอ้อม

"อ้อม...มีคนมาหาเธอนะ ยืนรออยู่ข้างหน้า เร็วๆหน่อยเขามีเวลาไม่มากนัก"

ดวงดาวชักสีหน้าปนอิจฉาในที ที่คนที่เธอคิดกับเป็นคนละคนกัน พร้อมกับเร่งรีบอ้อม

"ใครเหรอ...อ้อมไม่เคยนัดใคร"

อ้อมยังสงสัยไม่เลิก จนดวงดาวชักหมั่นไส้ ชักสีหน้าให้อ้อมเห็น

"แน่ละ หน้าตาแบบเธอก็คงไม่มีปัญญานัดผู้ชายหล่อเหลาแบบนี้แน่นอน"

ไม่วายที่ดวงดาวจะแขวะอ้อมไม่เลิก จนอ้อมสงสัยว่าใครกันนะที่มาหาเธอในเวลานี้ และทำให้ดวงดาวเต้นเป็นจ้าวเข้าแบบนี้ อ้อมจึงเดินออกจากห้องไปดูให้เห็นกับตา

"อ๋อ...คุณนี่เอง ฉันนึกว่าใคร ถึงว่าผู้หญิงในบริษัทฉันถึงใจคอสั่นระทวย ใจสั่นกันเป็นแถว เพราะคุณนี่เอง ฉันทำอะไรผิดไว้หรือคะ คุณถึงตามมาที่นี่"

อ้อมยังกวนชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าไม่เลิกแม้ยังไม่ทราบจุดประสงค์ที่เขามาก็ตาม

"ผมเอาเจ้านี่มาคืนคุณ หรือคุณไม่ต้องการมันละ"

เขาก็ต่อปากต่อคำกับเธอไม่เลิกเช่นกัน เหมือนรู้จักกันมานานแสนนาน จนทำให้ดวงดาวแปลกใจ

เมื่ออ้อมเหลือบไปเห็นสิ่งที่เขาถือเธอดีใจมาก เพราะมันคือเครื่องมือทำมาหากินของเธอดีๆนี่เอง เธอเดินไปคว้าจากมือเขาทันทีทันใด หยิบมันขึ้นมาสวมใส่ อ้อมมองหน้าเคนแบบชัดเจนในทันใด

"ทำไมเขาหล่อเหลาอะไรเช่นนี้นะ ตอนที่ไปบริษัท รึเราไม่ได้้ก็สังเกต แว่นตาก็ดันมาหล่นเสียอีก"

อ้อมคิดในใจ จนคนที่ถูกจ้องชักมีอารมณ์ ที่โดนจ้องนานๆอยู่เช่นกัน

"คุณ...คิดจะขอบคุณผมสักคำไหม แถมไม่พอดึงไปจากมืออีก"

อ้อมตั้งสติได้ จึงยกมือขอบคุณเขาอย่างเสียไม่ได้

"ขอบคุณค่ะคุณ"

ดวงดาวยืนเฝ้าดูสถานการณ์มานานจึงโพร่งออกมาด้วยความอยากรู้จักเคนมากขึ้น

"อ้อม...เธอไม่คิดจะแนะนำให้ฉันรู้จักบ้างหรอ ว่าคุณผู้ชายคนนี้เป็นใครกันนะ"

อ้อมได้ยินเช่นนั้นก็รู้จุดประสงค์ดวงดาวทันที เธอจึงคิดแกล้งเคนให้หัวหมุนด้วยความที่ไม่ชอบขี้หน้าเขาเท่าไรนัก

"ผู้ชายคนนี้ก็คือเจ้าของบริษัทที่อ้อมไปให้เซ็นต์เอกสารมาเมื่อบ่ายนี่ไงเขาโสดด้วยนะดาว"

เคนขมวดคิ้วที่อ้อมแนะนำแบบนั้น แล้วบังอาจมาโฆษณาว่าเขาโสดอีก

"ครับโสดมีใครแถวนี้โสดเหมือนกับผมไหมครับ คุณใช่ไหมคุณดาวเราไปเดทกันไหมคุณ"

เคนประชดประชันคนตรงหน้า หารู้ไม่ว่าดวงดาวเอาจริง เธอใจสั่นระริกขึ้นมาทันควันเมื่อเคนทำทีเป็นแกล้งชวน แต่ติดกับดักของเธอเข้าแบบง่ายดาย

"ดาวยินดีค่ะคุณ...เอ่อ"

"เคนครับ นี่นามบัตรของผมเบอร์โทรติดต่อตามนี้เลย ผมขอตัวนะเสียเวลามามากพอละ "

เคนชายตามองเจ้าของแว่นด้วยความสะใจที่สามารถสานสัมพันธ์กับดวงดาวได้สำเร็จ เพื่อให้เธออิจฉาเล่น

"หล่อจังเลย แถมไม่พอชวนเราไปเดทอีก ให้นามบัตรเราไว้อีก ก็คนมันสวยอะนะ มาแพ่บเดียวก็ได้ของติดไม้ติดมือมาเลยเชียว เสียใจด้วยนะอ้อมเขาชอบฉันยะหล่อน"

เสียงของดวงดาวดังออกไปถึงโต๊ะของรัศมี

"เสียงดังอะไรกันดวงดาว อ้อม ฉันได้ยินเลยออกมาดู"

ดวงดาวรีบโชว์นามบัตรของเคนทันที ให้รัศมีดูพร้อมเล่าเรื่องที่เคนชวนออกไปเดททันที

"พี่หมีเค้าชวนดาวไปกินข้าวด้วยคะ พี่ไม่เห็นเขาหล่อมาก เป็นเจ้าของบริษัทใหญ่โตที่เราส่งยัยอ้อมไปเซ็นต์เอกสารนะคะ"

"จริงหรออ้อม เธอไม่เห็นเล่าให้ฉันฟังเรื่องนี้ แล้วนี่เขามาทำไม เธอไปอ่อยอะไรเขาไว้ คิดว่าเขาจะชอบตัวละสิ แต่เขาชอบดวงดาว เธอต้องไปพัฒนาการแต่งกายและเลิกใส่แว่นได้แล้วนะ"

อ้อมได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันทีแต่ก็ไม่อยากมีเรื่องกับคนในบริษัทจึงพูดตอบโต้ออกไปนิดหน่อย

"ค่ะ...ก็อ้อมสวยสู้ดวงดาวไม่ได้นี่คะ จริงไหมยินดีกับดาวด้วยก็แล้วกัน"

พูดจบอ้อมก็เดินหันหลังกลับไปที่โต๊ะทำงานด้วยความหงุดหงิดใจ ที่เคนไม่เพียงแต่เอาของมาคืนอย่างเดียวยังมาอ่อยสาวๆแถวนี้อีกโดยเฉพาะดวงดาวที่ร้ายกาจยิ่งนัก

"ฮึ...เจ็บใจนักนายมันคนเลว ทำให้ฉันต้องถูกเยาะเย้ย ถูกหัวเราะจากสองคนนั่น จำไว้วันพระไม่ได้มีหนเดียวฉันจะฆ่านายคอยดู"

อ้อมเก็บความแค้นไว้ในใจ มองสองสาวที่คอยแต่จะซ้ำเติมเธอทุกเวลาด้วยความเหนื่อยหน่าย

"แม่คะ...อ้อมอยากออกไปจากที่นี่จังเลย มีแต่คนไม่ชอบอ้อม มีแต่คนใจร้าย อ้อมเหนื่อยค่ะไม่อยากอยู่เลยแต่ถ้าอ้อมออกแม่ก็จะลำบาก อ้อมสงสารแม่จังเลย"

เคนเมื่อคืนของให้เจ้าของสำเร็จ ก็คิดถึงดวงดาวขึ้นมาทันใด ดวงดาวช่างเหมือนแพมเหลือเกิน ต่างจากอ้อมที่คอยต่อล้อต่อเถียงกับเขาเหมือนเขาไม่มีความสำคัญอะไรเลย

"ว่าแล้วแวะไปหาแพมเสียหน่อยไม่เจอมาหลายวันแล้ว นายแสงไปคอนโดแพม"

"ครับนาย..."

นายแสงปฏิบัติตามเจ้านายอย่างว่าง่าย ภายในใจก็อดที่จะนินทาเจ้านายไม่ได้

"เสน่ห์แรงจริงนะนายเรา ไปไหนก็มีแต่ผู้หญิงรุมล้อมถ้าไอ้แสงหล่อเหมือนนายนะจะฟาดให้เรียบทั้งเมืองเลยฮึ"

ภายในไม่ถึงชั่วโมงรถหรูของเคนก็มาจอดหน้าคอนโดของแพมตามคำสั่ง เคนขยับกายลงจากรถ ไม่ลืมที่จะหันมาสั่งนายแสงเหมือนเช่นเคย

"รอฉันอยู่ที่นี่ ไม่เกินสองชั่วโมงฉันจะลงมา หรือจะไปหาอะไรทานแถวนี้ก่อนก็ได้นะ"

นายแสงพยักหน้ารับทราบตามประสาลูกน้องที่จงรักภักดีต่อนายอย่างที่สุด

เคนก้าวขึ้นลิฟท์ กดหมายเลขชั้นที่ต้องการเพื่อไปหาแพมทันที 

ภายในห้องของแพมเธอกำลังคิดถึงเคนขึ้นมาเช่นกัน เป็นเพราะเคนหายไปหลายวันนั่นเอง

เธอกำลังนอนเล่นพลิกมาพลิกไปอยู่บนเตียงนอนด้วยความเซ็ง เป็นจังหวะที่เคนมาเคาะประตูพอดี

"เคนมา...สุดที่รักของฉันมาแล้วฉันไม่เบื่ออีกแล้ว"

แพมรีบเปิดประตูให้เคนเข้ามาด้วยความดีใจ เคนอ้าแขนกอดแพมด้วยความคุ้นเคย ริมฝีปากที่เผยอรอปากของเคนมาประกบ เคนประกบปากด้วยความเคยชิน พร้อมมือทั้งสองข้างก็ช้อนร่างของแพมขึ้นมาพร้อมกับเดินไปที่เตียงอย่างง่ายดายเพราะตัวแพมเล็ก

"ที่รักขา แพมคิดถึงคุณที่สุดเลยคะ วันนี้คุณจะทำอะไรแพม แพมยอมทุกอย่างเลยค่ะ"

"ได้สิถ้าเธอต้องการแพม"

เคนดึงเสื้อคลุมที่บางเบาของแพมออกอย่างรวดเร็ว ไม่วายหันไปถอดเสื้อและกางเกงของตัวเองด้วยเช่นกัน

"อืม...แพม เธอยังหวานหอมอยู่เหมือนเดิมนะ ฉันชอบสองเต้าของเธอที่มันละลานตายั่วเย้าฉันเหลือเกิน"

เคนครางเสียงกระเส่า ปากก็ดุูนสองเต้าประทุมถันของแพมด้วยความเพลิดเพลิน"

"แพมอย่าหยุด ฉันชอบมากเธอทำต่อสิ"

แพมที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ไปกองอยู่ที่เตียง ส่วนตัวและใบหน้าของเธอกลับไปวนเวียนอยู่ตรงว่างขาขอ

งเคน เจ้าโลกของเขากำลังผงกรับอยู่ในปากของแพม ขึ้นๆลงๆไม่หยุด เคนหน้าแดงก่ำด้วยความเสียวเช่นทุกครั้งที่เคยเป็น...