Novels by แพรสีรุ้ง

จิ้บ...จิ้บ...จิ้บเสียงนกที่ออกหากินตอนเช้า พิมดาวลืมตาตื่นขึ้นมา แม้ภาพตรงหน้ามันจะยังไม่ชัดเจนเท่าไร แต่ในสมองของเธอก็มีคำพูดชองกันต์ผุดขึ้นมาในหัว"เขาจะมาเอาคำตอบวันนี้นี่นา แย่แล้วดาวเอ๋ย ทำไงดี ไหนจะนายศิชลอีก แล้วกันต์ละ"ขณะกำลังคิดไรเพลินๆเสียงของแม่ที่ดังอยู่ข้างล่างก็แทรกเข้ามาในความคิด"ดาวเอ้ย...ตื่นหรือยังลูก เป็นเพื่อนแม่ไปตลาดหน่อย เช้าๆแบบนี้ของกำลังเยอะ""ค่ะแม่...ดาวกำลังลงไปคะ เดี๋ยวค่อยคิดก็แล้วกัน"พิมดาวรีบลุกจากเตียงเพื่อเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าแปรงฟันเพื่อเป็นเพื่อนมารดาไปตลาด มันทำให้เธอลืมเรื่องของกันต์และศิชลไปชั่วขณะบ้านศิชล..."ดาวดูเปลี่ยนไปจริงๆ ฉันขอโทษนะที่ละเลยไม่ใส่ใจดูแลเธอ หรือฉันต้องเสียเธอไปจริงๆแล้วใช่ไหม"คิดพลางก็อัดบุหรี่ที่ครีบอยู่ในมือเข้าเต็มปอด "ชลลูก...ทำไมหันมาสูบบุหรี่อีกละ พ่อจำได้ว่าลูกเลิกมันไปนานแล้ว"บิดาของเขาติงขึ้นมา เมื่อเห็นบุตรชายกลับมาสูบมันอีกสิชลตกใจเล็กน้อยกับเสียงบิดาที่เดินมาข้างหลังเขา ในขณะที่กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่"ครับ...พอดีผมมีเรื่องให้ต้องคิด หลายปีมานี่บ้านเรามีแต่เรื่องร้ายๆเกิดขึ้น พ่อว่าไหม ถ้ามันจะมีอีกสั

บ้านของกันต์...ภายในบ้านที่รายรอบด้วยความเขียวชะอุ่มน่าอยู่เป็นอย่างยิ่ง ยิ่งตอนนี้หน้าฝน สายฝนที่โปรยปรายลงมาเมื่อต้นไม้ที่กันต์ปลูกเหล่านั้นได้รับน้ำที่ชุ่มฉ่ำจากฟากฟ้า ก็พากันออกดอกออกผลกันจนเจ้าของยิ้มหน้าบานไม่หยุด"อ้าวกันต์มานั่งยิ้มทำไมคนเดียวหน้าบ้าน"มารดาของกันต์ที่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรของกันต์ที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวเอ่ยถามขึ้นมา เมื่อเดินตามหาลูกชายในบ้านไม่พบ"ครับแม่ มองดูผลงานตัวเองนะ แม่ครับกันต์สมควรต้องไปหางานทำเลี้ยงแม่แล้วใช่ไหม เกาะแม่กินมาเกือบปีแล้วตั้งแต่กลับมา" กันต์ชักไม่แน่ใจในคำถามเหมือนกัน ใจหนึ่งก็ห่วงมารดาเป็นที่สุด"กันต์ กันต์ต้องถามตัวเองแล้วลูกว่าต้องการอะไรแบบไหน ต้องการอะไรแม่ไม่บังคับ แม้แต่เรื่องการมีครอบครัวของกันต์ก็ตาม"มารดาของเขาพยายามเข้าเรื่องเมื่อต้องการลูกสะใภ้อย่างพิมดาว บ้านข้างเคียงมาอยู่เป็นเพื่อนลูกชาย"แม่รู้ว่าผมชอบพิมดาวใช่ไหม"เขาเอ่ยถามซ้ำมารดาให้แน่ใจพลางมองไปข้างหน้าที่มีดอกกุหลาบออกดอกชูสะพรั่งเต็มไปหมด"รู้สิ ไม่งั้นจะเป็นแม่ของลูกได้ยังไงกัน ไอ้เด็กโง่"มารดาของเขาลูบหัวบุตรชายเบาๆไปมา"ลูกพร้อมให้แม่ไปขอวันไหนก็บอก แม่พร้อมเสม

ภายในใจของศิชลกำลังสบสันและว้าวุ่นใจเป็นที่สุด ขณะที่เขากำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้น หน้าอกของนวลมาแนบชิดกับใบหน้าเขาอย่างไม่รู้ตัว"ถอยไปนวล"เสียงของเขาแผ่วลงต่างจากทุกครั้ง จนนวลรู้สึกถึงชัยชนะที่มีอยู่ในใจ ไม่เสียแรงที่เธอเฝ้าตามตื้อเขามานาน ไม่คิดว่าผู้ชายใจแข็งอย่างศิชลจะเสียท่าเธอง่ายๆ"นายคะ...อย่าปฏิเสธนวลเลย ให้นวลช่วยให้นายหายเครียด"นวลจ้องตาศิชลด้วยมารยาร้อยเล่มเกวียนที่มีอยู่ในตัว เธอหวังว่าครั้งนี้จะทำมันสำเร็จ เธอเอาตัวเข้าไปแนบชิดนายใหญ่รองจากคุณอัศวินอีกครั้งและหยั่งเชิงไปในตัวผิดคาด...เขาไม่ผลักใสเธอเหมือนทุกครั้งแต่กลับคว้านวลเข้ามากอดและดันตัวให้นั่งลงบนตัก ศิชลก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพราะอะไรทำให้เขากลับมายุ่งเกี่ยวกับนวลอีกครั้ง อาจเป็นเพราะพิมดาวที่มีท่าทางเมินเฉยเช่นนั้นหรือบวกกับความน้อยใจที่เธอมีชายหนุ่มอีกคนอยู่ข้างกายก็เป็นได้บทรักที่เร่าร้อนจากผู้ชายที่ใจง่ายอย่างศิชลก็เริ่มขึ้น นวลหัวเราะเสียงดังอยู่ในใจพลางคิด"ผู้ชายก็เหมือนกันหมดแหละ มักง่ายใจง่ายไม่มีจิตใจมั่นคง ยั่วแค่นี้ก็เสียท่าแล้ว"นวลคิดในใจเมื่อแผนของเธอสำเร็จ และชนะอยู่ในทีนวลเอื้อมมือไปแกะกระ

บ้านพิมดาว..."อ้าว...ยัยดาวเป็นอะไรเขี่ยข้าวในจานไปมาไม่ยอมกินให้หมดสักที ไอ้ลูกคนนี้นี่"มารดาของพิมดาวเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นพิมดาวได้แต่เหม่อลอยคล้ายมีเรื่องให้ต้องคิด"อ้อ...แม่คะ ดาวกำลังคิดว่าถ้าขายของดีขนาดนี้เราไปเช่าตึกเลยดีไหม"พิมดาวกลบเกลื่อนเอาเรื่องขายของมาอ้าง เพื่อไม่ให้มารดาของเธอรู้ความในใจที่มี หากแต่เรื่องที่คิดกลับไม่ใช่เรื่องค้าขายหรือร้านค้าแต่เป็นเรื่องของศิชลแทน"ดาวอิ่มแล้วคะแม่ ขอตัวไปพักนะคะ ขายดีจนแทบไม่ได้หายใจเลยคะ"พิมดาวยิ้มหากแต่ใบหน้ากลับเจื่อนตรงกันข้ามกับความยินดีนั้น"อืม...น่ารวยจังลูกสาวของฉันจะไปไหนก็ไปเถอะ เดี๋ยวแม่กับพ่อก็จะอิ่มเหมือนกัน""คะแม่"พิมดาวลุกจากโต๊ะอาหารทันทีหลังขออนุญาตมารดาของเธออย่างไม่รอช้า"แปลกๆลูกคนนี้ ปกติเป็นลิงเป็นค่าง วันนี้นิ่งเงียบเฉยเลย แม่ไม่ค่อยคุ้นสักเท่าไรพ่อ"มารดาของเธอสังเกตุ"ช่างเถอะแม่ มีอะไรเดี๋ยวลูกก็บอกเราเองแหละ รีบกินจะได้ไปพักผ่อนบ้าง"บิดาของพิมดาวตัดบทเพราะรู้นิสัยลูกสาวดีว่าเป็นเช่นไร ถ้าพิมดาวไม่บอกถามให้ตายนางก็ไม่มีวันปริปากเด็ดขาด"เราจะทำอย่างไรดีกับผู้ชายคนนี้นะ ทำไมยิ่งหนีก็ยิ่งเจอ"พิมดาวมีสีหน้าค่

ระว่างนั้นด้วยความคิดถึง ศิชลลืมไปว่าอยู่ในตลาดเขาเผลอคว้าพิมดาวเข้าไปกอดอย่างลืมตัว"ว้าย...นายทำอะไรนะ นี่มันกลางสาธารณะชนเลยนะ นายจะบ้าแล้วเหรอ"กันต์ที่เฝ้ามองเหตุการณ์ตั้งแต่แรกเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ทนไม่ไหว เจ้าของตลาดก็เถอะไม่สนใจแล้วเขากระชากคอเสื้อของศิชลให้ถอยห่างจากพิมดาวทันที"นายจะทำอะไร เห็นเป็นเจ้าของตลาดนึกอยากทำอะไรก็ได้งั้นหรือ"กันต์เอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด ถึงแม้เขาจะแอบชอบพิมดาวอยู่ลึกๆในใจ ไม่ค่อยเข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ตาม อย่างไรเสียเขาก็ต้องการปกป้องพิมดาวให้พ้นจากศิชลอยู่ดี"นาย...นาย ไม่เป็นไรแล้ว ฉันไม่เป็นไร เขาคงจำคนผิดนะถึงทำอะไรแบบนั้นลงไป ฉันไม่ถือคนบ้าหรอก"พิมดาวไม่อยากให้เรื่องราวลุกลามใหญ่โตจึงเอ่ยขึ้นอย่างเสียไม่ได้ส่วนศิชลเมื่อตั้งสติได้ก็เห็นว่ามีคนมองอยู่เต็มตลาดเขาจึงยอมอ่อนลงแล้วมองหน้ากันต์และพิมดาวสลับกันด้วยความหึงหวง"คุณ...ไอ้คนนี้เป็นใคร"ศิชลสาวเท้าเข้าไปใกล้พิมดาวแล้วเอ่ยถามเป็นเชิงกระซิบกระซาบไม่ให้อีกฝ่ายคือกันต์ได้ยิน"แฟนใหม่ฉันเองคะเรารักกัน ฉันกับเขากำลังจะแต่งงานกันเร็วๆนี้"พิมดาวตัดบทแต่หารู้ไม่ว่าเหมือนกระพือไฟในตัวของศิชลให้ล

ภายในบ้านของศิชล พ่อลูกนั่งสนธนากันชั่วครู่ก่อนแยกย้ายกันไปพักผ่อนหลังจากเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยและต้องการพักผ่อนโดยเฉพาะศิชล"ชล...พ่อมีเรื่องจะบอกแก เมื่อวันก่อนตำรวจมาแจ้งข่าวเรื่องคนร้ายที่ลอบยิงน้องชายแกว่าจับมันได้แล้วทั้งสองคน ต่อไปนี้น้องของแกคงได้ไปเกิดเสียที หลังจับคนร้ายได้น้องแกคงหมดห่วงแล้วแหละ"บิดาของเขาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นศิชลกำลังลุกขึ้นยืนเพื่อเดินเข้าห้อง คุณอัศวินนั่งมองหน้าบุตรชายคนโตที่กำลังน้ำตาคลอเพราะคิดถึงคนบนฟ้า และดีใจที่บิดาของเขาแจ้งข่าวดีที่สุดในรอบปีก็ว่าได้ไม่คิดว่ามันจะเป็นจริงได้ในวันนี้"จริงหรือครับคุณพ่อ พวกมันจะได้ชดใช้กรรมกันเสียทีในคุก ส่วนน้องก็คงหมดห่วงไปเกิดใหม่ไม่ต้องห่วงอะไรอีก"คุณอัศวินลุกจากเก้าอี้ที่อยู่หัวโต๊ะเดินอ้อมมาหาบุตรชายคนโตด้วยความเป็นห่วงแล้วตบไหล่เบาๆ"ส่วนแกละชล ชีวิตเป็นยังไงบ้างหมดเรื่องน้องไปอีกเรื่องแล้ว"ศิชลไม่รู้จะเริ่มเรื่องไหนก่อนในรอบหนึ่งปีมานี่ ช่างมีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้นกับเขาหลายเรื่องเหลือเกินจนจับต้นชนปลายไม่ถูก แต่ก็ต้องมาสะดุดกับเรื่องของพิมดาวภรรยาของเขาที่หนีมาอยู่กรุงเทพเพราะเข้าใจผิดในตัวเขาเองกับนวล"พ่

เวลาก็ล่วงเลยไปเรื่อยๆอ้อมก็เมาจนหลับไหลไม่ได้สติ แม่จันทร์ของเธอก็ชะเง้อจนคอแทบหลุดแล้วก็เผลอนอนหลับอยู่บนโซฟากลางบ้านนั่นเองเคนฟุบหลับอยู่ข้างเตียงทนง่วงไม่ไหว ขณะนี้ก็ตีสามเข้าไปแล้ว ถึงแม้จะออกมาปาร์ตี้บ่อยขนาดไหนช่วงหลังมานี่เคยห่างหายไปนานกับการปาร์ตี้กลับดึกๆแบบนี้จนทำให้ร่างกายคุ้นที่ไม่นอนดึกแบบนี้ อ้อมขยับตัวเล็กน้อย พยายามลืมตาว่าที่ไหน แต่มันก็ไม่คุ้นชินเลยว่าใช่บ้านของเธอหรือไม่ อ้อมพยายามมองไปโดยรอบเพราะเริ่มสร่างเมาบ้างแล้ว สิ่งแรกที่เธอคิดได้ตอนนี้คือแม่ของเธอที่ต้องเป็นห่วงเธอมากแน่ จึงหันซ้ายหันขวาแล้วเจอเคนที่นอนฟุบอยู่ข้างเตียงจึงกรี๊ดสุดเสียงจนเคนตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจเช่นกัน"อ้าวคุณเป็นอะไรร้องซะดังเลย ตื่นแล้วหรือ"เคนรีบเอามือปิดปากอ้อมที่กรี้ดขึ้นมาอย่างดังอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวมาก่อน"นายทำอะไรฉัน ดูสิพาฉันเข้าโรงแรม หรือนายทำอะไรฉันไปแล้ว ไม่นะ ไม่นะฉันต้องเก็บความบริสุทธิ์ไว้ในวันแต่งงาน ไอ้บ้า!"สารพัดคำพร่างพรูออกมาจากปากอ้อมจนเคนต้องรีบเอามือปิดปากเธออีกครั้ง"ยัยแว่น หยุดก่อนฟังฉันก่อนฉันแค่พาเธอมาเช็ดตัวนอนพักเพราะไม่รู้บ้านเธออยู่ไหน แค่นั้นเองที่เห

เคนตามอ้อมมาด้วยความเสน่หา เดี๋ยวนี้อ้อมสวยเซ็กซี่ขึ้น เขาจึงเกิดความหึงหวงขึ้นในใจโดยไม่ทราบสาเหตุ"เธอดื่มมากไปแล้ว ยัยแว่นดูสิไม่เคยดื่มไวน์หรืออย่างไรกันนะกระดกเอากระดกเอา ฉันนี่อยากจะลงโทษเธอเหลือเกินดื้อชะมัด"เคนนั่งมองอ้อมด้วยความห่วงใย แต่อ้อมไม่สนใจคนเจ้าชู้อย่างเคน ถึงแม้เขาจะหล่อเหลาและร่ำรวยเพียงใดก็ตาม ภาพจำของเธอคือชายหนุ่มไปกับดวงดาวตั้งแต่วันนั้น นั่นก็หมายความว่าเขาเป็นผู้ชายของดวงดาวแล้ว"ไอ้คนเจ้าชู้ไม่มีวันเสียหรอกที่เราจะตกเป็นเหยื่อฮึ..."อ้อมสัญญากับตัวเองไว้ว่ายังไงเสียเธอจะไม่ยอมเผลอใจไปหลงเสน่ห์เขาแน่ๆ "พี่อ้อมเมาแล้ว เดี๋ยวผมไปส่งนะ พี่จุ๋มคิดเงินเลยไหม ดูสิพี่อ้อมไม่ไหวแล้ว"ในตอนนี้เห็นจะมีชลาธรเท่านั้นที่มีสติก็ว่าใคร ส่วนจุ๋มก็เมาไม่แพ้กัน "คิดเงินเลยไอ้น้อง บอกเขามาเก็บที่พี่ แต่พี่ยังไม่อยากกลับเลย อ้อมมันเมาแล้วหรอพี่ยังไม่เมาเลย"จุ๋มโอดครวญติดใจเพลงที่นักร้องกำลังร้องเลยไม่อยากกลับ ทั้งที่ตัวเองก็จะพยุงร่างไม่ไหวแล้ว"อ้อมยังไหวค่ะ อย่าห่วงหน่อยเลยชลาธร พี่ไหว อ้วก...เฮือก"ชลาธรส่ายหัวในความดื้อของอ้อมเขาเรียกเด็กเสริฟเก็บเงิน แล้วจะส่งอ้อมกับจุ

"พี่จุ๋มเป็นอะไรคะ ไม่พูดไม่จาหน้าตาไม่สบายเลย"อ้อมถามจุ๋มที่นั่งข้างๆ ด้วยความเป็นห่วง เป็นใย อย่างน้อยยามที่เธอไม่สบายใจโดนรัศมีและดวงดาวกลั่นแกล้งก็มีพี่จุ๋มนี่แหละที่คอยช่วยให้กำลังใจเสมอมา"คือพี่ทะเลาะกับคนที่บ้านมาจ้ะ ไม่สบายใจนิดหน่อย ขอบใจนะอ้อมที่เป็นห่วงพี่""ไม่เป็นไรนะพี่จุ๋ม เอางี้นะคะวันนี้อ้อมพาพี่ไปเปิดหูเปิดตาดีกว่าไหม ร้านนี้เขาว่าดีกัน นักร้องก็หล่อใช้ได้ร้องเพลงก็เพราะ"อ้อมพูดปลอบประโลมจุ๋มให้เธอคลายกังวล "อ้อมพูดเหมือนท่องราตรีจนช่ำชองแล้วอย่างนั้นแหละ แต่พี่ว่าก็ดีเหมือนกันนะ ช่วงนี้เบื่อๆเจอแต่อะไรก็ไม่รู้ บริษัทก็มีแต่มลพิษทางสายตาทางอารมณ์ ไปปลดปล่อยบ้างก็ดีนะ นี่ก็ใกล้เลิกงานแล้ว เตรียมตัวกันเถอะ แต่อ้อมไม่ต้องอะไรมากแค่นี้ก็สวยระเบิดเถิดเทิงแล้ว ให้คนอิจฉาเล่นๆ "จุ๋มไม่วายที่จะเอ่ยถึงฝ่ายตรงข้ามให้หายอารมณ์เสีย อย่างน้อยมันก็ช่วยได้ ไม่มากก็น้อย"ค่ะ...ไปกัน เอารถใครไปดีคะ วันนี้อาจจะมีการมึนเมากันเกิดขึ้น หรือเราจะนั่งแท็กซี่ไปกันดี"ทั้งสองปรึกษากันก่อนไป อ้อมไม่ลืมที่จะโทรบอกแม่ให้กลับก่อนโดยไม่ต้องรอเธอ เพราะวันนี้จะออกไปเปิดหูเปิดตากับจุ๋ม แม่ของอ้

ดวงดาวขับรถมาจอดที่หน้าบริษัทของเคน เธอไม่รอช้ารีบขึ้นไปหาเคนทันที คุณศักดิ์ชัยที่อยู่ด้านหน้าเห็นดวงดาวก็แปลกใจ ปกติแล้วนายของเขาจะพาแต่แพมมา หรือไม่แพมก็มาหาเอง แต่ดวงดาวเขาไม่เคยเห็นเพิ่งจะเห็นก็วันนี้แหละ"ขอโทษครับมาหาใคร นัดไว้หรือเปล่า"ศักดิ์ชัยถามตามธรรมเนียมเหมือนทุกครั้งที่เคยถามกับทุกคนที่ผ่านเข้ามาหาเคน"มาหาคุณเคนค่ะ คุณเคนอยู่ไหม แล้วก็ไม่ได้นัดด้วยค่ะ ฉันเป็นเอ่อ...ช่างเถอะแล้วอยู่ไหมคุณเคนอะ"ดวงดาวทำหน้ายียวนกวนประสาทศักดิ์ชัยนิดนึง เธออยากจะบอกเหลือเกินว่าเธอเป็นเมียเขา แต่ก็ยังไม่กล้า ดวงดาวรอดูสถานการณ์ก่อน นับว่าเธอก็ยังฉลาดอยู่มาก"คุณเคนมีแขกครับ คุณรอก่อนได้ไหม "ศักดิ์ชัยกำลังผายมือให้ดวงดาวนั่งแต่ไม่ทันเสียแล้ว เธอผลุบหายเข้าไปในห้องทำงานของเคน ทั้งที่ศักดิ์ชัยไม่ทันพูดอะไร"มาแนวเดียวกันเลย เหมือนคุณแพมเลย ปวดหัวแท้เน้อ"ศักดิ์ชัยกุมขมับ เขาไม่สามารถช่วยเหลือนายของเขาได้แล้วตอนนี้ เพราะดวงดาวกำลังจะเข้าไปเจอแพมที่นั่งรออยู่ก่อนหน้านี้"ผมช่วยอะไรนายไม่ได้ละนะ นายเคลียร์เองเถอะเฮ้อ! "ภายในห้องทำงานของเคน...ดวงดาวเข้ามาเจอแพมที่นั่งอยู่ตรงโซฟาหน้าโต๊ะทำงานข

มันก็คงจะจริงอย่างที่มารดาเธอพูด อ้อมอาจจะได้รับผลที่ตามมาคุ้มค่าก็ว่าเดิมก็เป็นได้"ก็อาจจะจริงค่ะแม่ อ้อมเชื่อแม่ก็ได้ เข้าบ้านกันเถอะค่ะถึงแล้ว อ้อมรู้สึกหิวแล้วด้วย"สองแม่ลูกก็เดินกอดประคองกันเข้าบ้านด้วยความเหนื่อยล้าจากงานมาทั้งวันเช้าวันต่อมา...เคนก็ออกไปทำงานเหมือนเช่นเคย ช่วงนี้มีงานให้ต้องสะสางหนัก เขาจึงทำตัวเถลไถลไม่ได้มากนัก เพราะบิดาของเขาเตือนนักเตือนหนาให้ดูแลสมบัติของครอบครัวให้ดี ในขณะที่บิดาของเขาได้เกษียนแล้วแยกไปอยู่บ้านอีกหลังกับภรรยาอีกคน ทิ้งให้แม่ของเขาต้องออกงานสังคมเพียงลำพังจากวันนั้นที่เคนรับปากว่าจะไปหาแพม แต่เขาก็ผิดนัดทำงานจนลืมเวลานัดกับแพมไปเสียสนิท แถมซ้ำเขาก็ลืมที่จะโทรไปขอโทษเธอเสียสนิท จนทำให้แพมร้อนรนมิอาจอยู่นิ่งเฉยได้อีก เพราะเคนห่างเหินจากเธอมาก เธอจึงมาหาเคนที่ทำงานเพื่อที่จะเจอเขาเหมือนเช่นทุกครั้ง"คุณศักดิ์ เคนละอยู่ไหม แพมมาหาเคน"แพมเอ่ยกับคุณศักดิ์เหมือนคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี เพราะเธอก็เข้าออกที่นี่มานานหลายครั้ง แพมในชุดเซ็กซี่เหมือนเช่นเคย กระโปรงสั้นเหนือเข่า รองเท้าส้นสูงปรี๊ด เวลาเดินเกรงจะล้ม แต่เธอก็รอดมาได้ทุกครั้ง"อยู่ครับ

หลังเลิกงานอ้อมแวะไปรับแม่ของเธอเช่นเคย วันนี้เธอรู้สึกเหนื่อยล้ามากกว่าทุกวันจนป้าจันทร์มารดาของเธอสังเกตุได้ไม่ยากนัก เพราะถ้าอ้อมไม่เหลืออดเหลือทนจริงๆจะไม่แสดงออกให้เห็น ยกเว้นป้าจันทร์จะสังเกตดูจากสีหน้าและแววตาของลูกสาวของตัวเอง"เป็นไงลูกวันนี้ ขับรถมาก็ไม่พูดไม่จา ปกติแล้วจะมีแรงมาเล่าเรื่องโน่นเรื่องนี้ให้แม่ฟังบ่อยๆ"ภายในบ้านหลังเล็กๆที่อ้อมเติบโตมา เธอไม่เคยรู้สึกว่ามันเล็กเลย มันยิ่งใหญ่มากไปด้วยความรักสำหรับอ้อมเสมอ ตั้งแต่บิดาของเธอเสีย ความเป็นอยู่ในครอบครัวของเธอกลับลำบากมากขึ้น จนทำให้แม่ของเธอไม่อาจอยู่นิ่งได้ แต่ก็ไม่เชิงว่าจะลำบากมากนัก เพราะบ้านที่ป้าจันทร์ที่แม่ของเธอไปทำงาน ให้เงินเดือนไม่ต่ำมากและไม่ดูแย่จนเกินไป"แม่คะ อ้อมไม่รู้ว่าสมควรจะเล่าให้แม่ฟังดีไหม มันอาจเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับอ้อมมันน่าเบื่อมากค่ะ"แม่ของอ้อมยกมือมาลูบหัวลูกสาวพร้อมโอบไหล่ให้กำลังใจ ว่าเธอจะเป็นทั้งพ่อและแม่ให้อ้อมได้เสมอ"ฟังนะลูก อ้อมสามารถเล่าความรู้สึกนั้นให้แม่ฟังได้เสมอ แม่รับฟังลูกได้ทุกเรื่องนะอ้อม"อ้อมเริ่มมีน้ำตาเอ่อล้นเต็มสองตาก่อนเล่าเรื่องงานให้แม่ฟังและไหนจะเรื่อ

เมื่อผมรู้ว่าป๊าไม่ได้ป่วยจริง ผมจึงรอถามเค้าอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ เมื่อป๊าจัดของในครัวเสร็จผมก็นั่งรอถามเขาอย่างใจจดใจจ่ออยู่แบบนั้น เมื่อเขาจัดของเสร็จก็มานั่งตรงโซฟารับแขกเหมือนผมที่กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนรอเขาอยู่อย่างตั้งใจ"ป๊า...สรุปป๊าเป็นมะเร็งจริงปล่าวภูถาม""ถ้าให้ตอบตามความจรืงเลยก็ไม่เป็น แต่ที่ต้องโกหกเพราะป๊าอยากให้อำพันเห็นใจเรื่องชองเรา แต่ป๊าก็ไม่นึกว่ามันจะง่ายดายขนาดนี้เลย ไม่คิดว่าอำพันก็ระแคะระคายมาก่อนด้วยซ้ำ ป๊าขอโทษนะภูที่ทำให้ห่วง ภูเตรียมตัวกลับไปเรียนเถอะนะ ป๊าไม่เป็นอะไรแล้ว"ผมพยักหน้าโล่งอกเมื่อป๊าไม่เป็นอะไร เราทั้งสองกอดกันด้วยความดีใจที่ป๊าจะอยู่กับผมไปนานๆเลยต่อจากนี้ไปบ้านเราก็จะมีแต่ความสุขคุณนายอำพันหลังจากเธอเปิดใจเรื่องของวันสินเธอรู้สึกว่าเขาเสมอต้นเสมอปลายมาก จากที่เริ่มคุยกันก็เป็นเวลาร่วมหลายเดือน เขาสม่ำเสมอกับเธอตลอดจนมาวันนี้อำพันเธอจึงตัดสินใจที่จะบอกทั้งภูริวัฒน์และสามีเพียงในนามของเธอเอง ก่อนที่ทั้งสองจะทราบจากคนอื่นแล้วมาโวยวายกับเธอว่าไม่บอกวันนี้เป็นวันดีที่อยู่กันพร้อมหน้าร่วมโต๊ะอาหารคุณนายอำพันของภูริวัฒน์มีสีหน้ากังวลจนเขารู้ส

เมื่อจัดสวนหน้าเสร็จก็เอาม้าหินอ่อนมาลง จัดแต่งมีชิงช้ามาวางเพิ่มอีกหนึ่งอันเป็นอันเข้าที่ เป็นมุมนั่งดื่มเบียร์ของแม่เป็นอย่างดีเลยครับเมื่อเข้าที่เข้าทางบ้านเปล่าๆก็มีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง ผมชอบมากตกเย็นมาก็มานั่งหน้าบ้านทุกวัน บางทีแม่ก็มานั่งบ้าง ส่วนป๊าทำงานบ้านอยู่ข้างใน"ภูของใช้ในบ้านหมดหลายอย่างเลย ออกไปซื้อกันไหม "ป๊าชวนผมออกไปซื้อของข้างนอก แต่ผมติดงานอาจารย์ที่ยังส่งไม่หมดจึงต้องอยู่ทำให้เสร็จเพื่อรีบเร่งส่ง"ป๊าอาจารย์ทวงงานครับวันนี้ไปด้วยไม่ได้ ไปเองได้ไหมครับป๊า ภูขอทำงานให้อาจารย์ก่อนได้ไหม"ป๊าตามใจไม่เซ้าซี้ผมให้มากความ เขาพยักหน้ารับรู้และเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ออกมาก็คว้ากุญแจรถออกไปซื้อของที่ห้างสรรพสินซึ่งอยู่ไม่ไกลมากนักเพียงคนเดียวส่วนผมเข้าห้องเปิดคอมและรีบเร่งทำงานส่งให้อาจารย์ทันใด ส่วนแม่ออกไปนวดตั้งแต่เช้าแล้ว ผมนั่งอยู่ในห้อง ด้วยความที่ชอบเปิดประตูห้องทิ้งไว้ยุงก็เข้ามากัดขาผมนะสิครับ มันทั้งคันและผมก็เกาอย่างเมามันเลยละทีนี้"โอ้ย...ไอ้ยุงบ้า กัดอยู่ได้ฉันก็รีบจะทำงานส่งอาจารย์คันจังเลย"เมื่อถูกยุงกัดผมก็คันจนไม่มีสมาธิทำงานส่งอาจารย์จนทนไม่ไหวจึ

เมื่ออำพันกลับจากไปปาร์ตี้กับเพื่อนๆเธอก็ขับรถกลับบ้านทันที เกรงใจทั้งลูกและสามีในนามของเธออยู่ ถึงแม้จะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่ทั้งสองก็ยังรักและเป็นห่วงเธอมากเช่นกันแสงไฟจากรถมาจอดหน้าบ้านในเวลาไม่ดึกมากนัก อำพันรอให้ลูกชายมาเปิดประตูให้เพราะเธอรู้ว่าเขายังไม่นอนเมื่อขับมาจอดในโรงจอดรถของที่บ้านแล้ว ภูก็ยืนมองแม่ของเขาเหมือนต้องการจะซักไซ้ไล่เรียงแต่คุณอำพันไม่เปิดโอกาสเลย"ฮาว...แม่ง่วงจังเลยภูไปนอนนะมึนแอลกอฮอล์ด้วยสิ"เธอลงจากรถก็พลันหาวให้ภูเห็นทันที เธอรู้ดีว่าลูกชายขี้สงสัยของเธอต้องถามไถ่แน่นอนว่าไปไหนมาเมื่อเดินเข้าห้องอำพันก็ทิ้งกระเป๋าลงบนเตียง พร้อมกับร่างสวยสมวัยจากความพยายามที่จะลดหุ่นให้ผอมลง ลงบนเตียงในลักษณะทิ้งตัวลงไปทันที"เฮ้ย...มีเด็กหนุ่มรุ่นน้องมาจีบ จะทำยังไงดีนะเรากลัวจะเหมือนกลับพ่อเลี้ยงของเจ้าภูอีก ถ้าเกิดเป็นแบบนั้นฉันคงรับไม่ได้อีกแล้ว"ขณะที่คิดก็เผลอหลับไปด้วยความมึนและง่วงเพราะเป็นเวลาดึกแล้วเกือบจะตีหนึ่ง ภูเป็นห่วงแม่ของตัวเองกลับดึกประจำก็เลยชักเริ่มห่วง กลัวว่าเพราะเรื่องของเขาหรือปล่าวที่ทำให้แม่เป็นแบบนี้ช่วงหลังมานี้แม่ออกเที่ยวทุกวัน แม้จะไม่

เมื่อแม่กลับมาเป็นโสดอีกครั้ง เพราะกับพ่อเลี้ยงผมเป็นเพียงในนามเท่านั้น แม่อำพันก็ดูแลตัวเองมากขึ้นกับป๊าเขาก็เหมือนเพื่อนกัน มันก็แลดูมีความสุขดีนะครับผมว่าต่างคนให้อิสระต่อกัน"แม่ไปไหนอีกละวันนี้ สวยเชียวจะไปไหน"ผมคาดคั้นถามแม่ให้รู้ความเพราะแม่ออกกำลังกาย ลดนน จากที่อ้วนตุตะก็กลายมาเป็นผอมอย่างรวดเร็ว ผมนี่ทึ่งเลยถึงแม่จะอายุมากแล้วก็ตามแต่ใบหน้าแม่ อายุทำอะไรแม่ไม่ได้เลย"ว่าจะออกไปปาร์ตี้กับเพื่อนฝูงนะ ทำไมอย่าห้ามนะชีวิตของแม่ บั้นปลายชีวิตขอมีความสุขหน่อยเถอะ อัดอั้นมานานเอาชีวิตไปทิ้งในบ่อนมาเสียนานไปละ ดูแลป๊าดีๆละไม่ต้องห่วงแม่"พูดจบแม่ก็เดินออกไปจากบ้าน บ้านเราหลังใหญ่ก็จริงแต่ทำไมมีแต่ผมกับป๊านะ ถ้ามีเด็กมาวิ่งเล่นในบ้านก็ดีสิ แต่ผมกับป๊าคงเป็นไปไม่ได้เพราะไม่มีอะไรให้ท้องผมลืมบอกไปช่วงนี้ผมดร้อปการเรียนไว้อยู่เป็นเพื่อนป๊าตอนเขาป่วย ไว้เขาดีขึ้นจะกลับไปเรียนต่อครับ ป๊าเหนื่อยเพื่อพวกเรามามากแค่นี้ผมเสียสละได้เมื่อแม่ออกไปได้พักใหญ่ผมรอปิดประตูบ้านให้แม่ที่ขับรถออกไป แม่ของผมตอนนี้สวยครบสูตรเลยแหละ หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ต่างก็ชอบกันเป็นแถวจากที่ผมรู้มา เวลาแม่วางโทรศัพท์ไ

เมื่อพูดคุยเคลียร์กันแล้ว วันรุ่งขึ้นพ่อเลี้ยงของผมก็ทำตามสัญญา พาแม่อำพันไปออกรถ แม่ได้รถสมใจอยาก คราวนี้มีรถมีบ้านเป็นคุณนายสมบูรณ์แบบแล้ว ผมกับพ่อเลี้ยงก็เป็นหมาหัวเน่าอีกเช่นเคยแม่นัดเพื่อนไปเที่ยวอย่างสบายใจ แต่ยังไม่กลับไปเข้าบ่อนเหมือนเดิม แต่ข้อนี้ผมชอบมากจนเอ่ยกับป๊าว่าแม่เปลี่ยนไปจริงๆ ไม่หันไปเล่นการพนันอีกเหมือนก่อนที่เป็นมาแม่ในวันนี้เปลี่ยนไปลดน้ำหนักดูแลสุขภาพมากขึ้น หันมาดูแลป๊ามากขึ้นเมื่อรู้ว่าป๊าเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายแต่ผมไม่เห็นป๊าเปลี่ยนไปมากนักจากเดิม ยังทำงานเดินเหินคล่องเหมือนเดิม ผมก็ยังสงสัยอยู่ดีว่าเขาเป็นมะเร็งจริงหรือเปล่าจนกว่าจะเห็นผลตรวจให้แน่ใจเสียก่อน ความแคลงใจยังอยู่ในใจผมตลอดแม่ออกจากบ้านแต่เช้าแต่งตัวสวยจนผมกับป๊ามองหน้ากันอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเราให้อิสระกันเต็มที่"ภูแม่เราเปลี่ยนไปนะสวยขึ้น"ป๊าแอบชื่นชมแม่ยกใหญ่"หรือป๊าจะเปลี่ยนใจดีครับ เดี่ยวถ้าเกิดแม่มีแฟนใหม่ทำไงดี ป๊าให้มีไหมผมถามจริง""เรื่องของเขาแต่ให้เจอคนดีก็พอ อย่ามาหลอกแม่เราก็พอเป็นใช้ได้"ป๊าได้แต่ยิ้มที่ผมรู้สึกหวงป๊าขึ้นมา ป๊านี่เจ้าเล่ห์ไม่เบาเลยนะ ทำให้ผมหึงและรักเข

ผมจึงไม่ปลุกแม่ตามคำบอกของป๊า เราจึงตั้งโต๊ะอาหารกันเพียงลำพังสองคนพ่อลูก ส่วนแม่หลับสนิท เมื่อจัดโต๊ะเสร็จก็มานั่งดูทีวีต่อรอแม่ตื่นขึ้นมาร่วมโต๊ะ”ภู...มานั่งใกล้ๆป๊าสิ ป๊าอยากกอด””แต่ป๊าครับ แม่นอนอยู่ผมเกรงว่าแม่จะเสียใจ”ผมกล้าๆกลัวๆเมื่อแม่มาถึงบ้านแล้วและอยู่ใกล้ขนาดนี้ก็ควรเกรงใจ ขณะที่ป๊ากำลังใช้มือล้วงลึกเข้าไปตรงหว่างขาของผมเสียงแม่ก็กระแอมกระไอเหมือนเป็นสัญญาณว่าตื่นแล้ว”อืม...กูตื่นแล้ว มีอะไรให้กินไหมหิว...””ไม่ไปอาบน้ำก่อนอำพันหรือหิวมากก็มานั่งเลยมะ...””เออ...หิวจริงๆได้ยินเสียงท้องร้องไหม ถ้าได้ยินก็จงพาฉันไปที่โต๊ะอาหารเดี๋ยวนี้เลย”แม่พูดติดตลกให้หัวเราะเมื่อเราทั้งสามพากันไปนั่งโต๊ะอาหารกันพร้อมหน้า เราก็บรรเลงตักอาหารใส่ปากอย่างไม่รอช้าอาจจะด้วยความหิวก็เป็นได้ “อ้าว...ชนต้อนรับคุณนายอำพันกลับมาบ้าน”เสียงชนแก้วของเราทั้งสามดังสนั่นพร้อมกับเสียงหัวเราะของเรา แม่ดูสดใสมากเมื่อได้พักงีบก่อนหน้านั้น เมื่อทานกันได้มาพอสมควร ป๊าก็เริ่มขยับตัวไปมาเหมือนจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกมาเหมือนที่เคยบอกผมไว้”อำพัน...เราอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้วนะ ฉันมีอะไรจะพูดกับเธอนะ”ขณะพู