มากกว่ารักก็คือเธอ

มากกว่ารักก็คือเธอ

last update最後更新 : 2026-06-08
作者:  แพรสีรุ้ง剛剛更新
語言: Thai
goodnovel18goodnovel
評分不足
20章節
321閱讀量
閱讀
加入書架

分享:  

檢舉
作品概覽
目錄
掃碼在 APP 閱讀

故事簡介

นางเอกเก่ง

ความรักหวาน

รักทรมาน

อิสระ

ฉลาด

เจ้าชู้

นอกใจ

เสียใจ

แก้แค้น

ตั้งแต่เกิดมาเป็นตัวเป็นตนของเคน ไม่เคยสัมผัสคำว่าผิดหวัง พ่อรวยแม่เป็นคุณหญิง สมาคมต่างๆยกย่องให้เป็นสตรีหมายเลข1แห่งปีมาหลายสมัย ถ้าไม่เจออ้อมเสียก่อนเรื่องต่างๆก็คงไม่เกิดขึ้น อ้อมลูกสาวคนธรรมดาที่บังอาจปฎิเสฐความหวังดีที่เคนมีให้ ทำให้เงินของเคนไม่มีค่าลงไปถนัดตา "ยัยบ้าเอ้ย จนแล้วทำเป็นหยิ่งอีก สักวันเธอต้องมาคุกเข่า ขอร้องให้ช่วยสินะ" อ้อม เป็นเด็กสาวที่ต่อสู้ด้วยตัวเองมาตลอด เป็นเสาหลักเสาเรือนของบ้านก็ว่าได้ไม่เข้าใจ ทำไมผู้ชายอย่างเคนถึงมีสาวสวยยอมเป็นทาสเงินทาสสวาทเขาหนักหนา เธอไม่เข้าใจ ซ้ำไม่พอเรื่องของเคนยังลงข่าวไม่เว้นแต่ละวัน "หึ...จะอ้วก หล่อตรงไหนกรี้ดกันอยู่ได้ หน้ายังกับปลาดุกไม่โดนน้ำ บ้าสุดๆไม่ชอบเลย" เป็นพรหมลิขิตแน่นอนที่ทำให้เขาและเธอมาเจอกันจนได้ มีทั้งดราม่าและความน่ารักของสองพระนางมาให้ท่านผู้อ่านติดตาม หลังจากห่างหายไปนานกับการเขียนนิยาย ฝากติดตามด้วยคะ

查看更多

第 1 章

ตอนที่1พรหมลิขิต

事故の後、恋人の柏原諒助(かしわら りょうすけ)が記憶喪失になった。

朗報:それは嘘。

凶報:諒助の仕組んだドッキリだった。

「茜、俺たちのことは全部忘れた。忘れられるってことは、それだけどうでもいいってことだろ?

分かった?」

諒助はベッドにもたれかかり、端正な顔立ちには苛立ちが滲んでいた。まるで、西園寺茜(さいおんじ あかね)がまだしつこく縋りついてくるのではないかと、心配しているかのようだ。

部屋に吹き込む風が、茜の青白い頬を刺し、神経の全てを逆撫でする。

「分かったわ」

茜の返事は驚くほど平静だった。

なぜなら、諒助が芝居をしていることを、彼女は知っていたからだ。

十五分前。

茜が目を覚ますと、医者から諒助が重傷で記憶喪失だと告げられた。

彼女は虚弱な体を引きずり、彼の病室へ駆けつけた。

しかし、病室のドアの外で、重傷のはずの諒助が、窓辺にだらんと寄りかかり、タバコをふかしながら電話しているのを目撃したのだ。

声色は、これまでにないほど甘ったるい。「まだ合コン行く気か?俺が茜との関係を公表すると脅したらどうなる?」

「ごめんって。もう行かないから」女の甘えた声が、妙に色っぽい。

諒助は喉仏を鳴らし、低く問い返した。「それで終わり?」

「今夜は......何してもいいから......」女の声は低くなり、際どい雰囲気に変わった。

残りの言葉は、茜には届かなかった。

だが、諒助の熱っぽい眼差しを見れば、何を話していたかは推して知るべしだった。

女が急に声を張り上げた。「諒助さん、茜さんはどうするの?私、浮気相手なんて嫌よ。もし噂になったら、私、どうやって生きていけばいいの?」

諒助は無造作にタバコの灰を払い、自信に満ちた笑みを浮かべた。「心配するな。医者には記憶喪失の診断書を偽造させた。俺が認めなきゃ、誰も茜の言うことを信じないさ」

女は一瞬黙り込んだが、まだ不満そうだ。「もし彼女がしつこく縋りついてきたら?私があの立場なら、絶対に手放さないけど」

「茜に縋る隙なんて与えないさ」諒助は笑った。まるでこのゲームの支配者のように。

茜は壁に張り付き、両手を強く握りしめた。指の肉に食い込む痛みすら感じない。

頭の中で、いくつかのシーンがフラッシュバックした。

諒助とは幼馴染だった。でも、柏原家に気に入れられないかったため、諒助とは四年もの間、秘密の関係を続けなければならなかった。

昨夜、諒助はついに柏原家に二人の関係を打ち明けることに同意したはずだった。

だが、柏原家に向かう道中で事故に遭ったのだ。

茜が四年待ち望んだ「承認」は、諒助が他の女とイチャつくための口実に過ぎなかった。彼はとっくに別の女を愛していたのだ。

昨夜、諒助が運転中に頻繁にスマホを見ていたわけだ。

茜が注意しても、彼は「仕事の連絡を待っている」としか言わなかった。

要するに、この女が嫉妬するのを待っていたのだ。

医者の足音で茜の思考は途切れた。茜は、ちょうど今到着したかのように装い、医者と一緒に病室に入った。

諒助はすでにベッドに戻り、茜を一瞥もせず、医者の前で記憶喪失の芝居を完璧に演じていた。そして最後に、冷たく茜に退去命令を下した。

「分かったなら、もう出てけ」

茜は諒助の演技に心の中で拍手喝采を送りたい気分だった。あの柏原家のお坊ちゃまが、自分を捨てるために随分と骨を折ったものだ。

何度か口を開きかけたが、苦いものが喉を詰まらせ、顔に浮かぶのは屈辱だけだった。

あまりにも屈辱的だった。

四年間の交際。彼女がどれだけ諒助を愛していたか。

彼は知っていた。友人たちも知っていた。

名誉なんて求めず、まるで専属のメイドのように彼を支えてきた。

彼が少しでも不機嫌になれば、眠らずに機嫌を取った。彼女の世界は全て諒助で満たされていた。

なのに、今、彼はこんな極端な方法で彼女に諦めさせようとしている。

ハッ。皮肉なものだ。

茜は麻痺しながらも、はっきりと理解し、最後にただ頷いた。「分かった。じゃあ、私はこれで失礼するわ」

彼の望み通りに。

懇願して手に入れた愛など、結局は続かないものだ。

彼女ももう疲れた。

茜は俯いて部屋を出た。

諒助は茜の背中を一瞥し、わずかに眉を上げた。まさか、こんなにあっさり受け入れるとは思っていなかったようだ。

ついにアシスタントを呼びつけた。「茜の動向を監視しろ。今平静を装っても、すぐに俺に記憶を戻してくれと泣きついてくるだろう。病院は人が多いから、見られるのはまずい」

そう言って、諒助は眉をひそめた。茜が泣きついてくる光景が、すでに彼の頭の中に浮かんでいるようだった。

アシスタントは頷き、病室を出て行った。

......

茜がどうやって自室に戻ったのか覚えていない。

彼女はベッドの端に座り込み、置き去りにされた子供のように虚ろだった。

目に涙が浮かんだり消えたりしたが、涙は流れなかった。

四年間の愛を、即座に「ポイ」できるわけがない。

結局、彼女は疲れ果ててベッドに倒れ込んだ。その時、手が体の横にあるスマホに触れた。

スマホの画面のヒビが、彼女の胸を締め付けた。

事故の時、スマホはバッグの中にあったはず。無傷のはずなのに、なぜこんなにボロボロなのか?

茜は震えながらスマホを拾い上げた。

スマホにははっきりとした圧迫痕があり、画面は粉々に砕け、電源が入る様子もない。

そして、スマホの中にあった、諒助との恋愛の証も、きっと消えただろう。

誰がやったか、茜はすでに察しがついた。

彼女が縋るのを恐れて、諒助は完璧な後始末をしたのだ。

茜は冷笑し、スマホケースの柄を見た。それは彼女と諒助を模したデフォルメキャラだった。

あの時の幸せは本物だったが、今の彼の冷酷さも本物だ。

分かれたいなら、従ってあげる。

カチリと音を立てて、茜はスマホをゴミ箱に投げ捨て、看護師に頼んで退院手続きを済ませた。

退院する際、看護師が彼女を呼び止めた。病室の隅に積み重ねられた荷物を指差した。「西園寺様、ここにお荷物もありますよ。お持ち帰りになりませんか?」

茜は振り返り、それを見た。それは諒助の実家訪問のために用意した、様々なプレゼントだった。

男は捨てても、プレゼントは持ち帰るべきだ。メルカリで売れば、少しは小遣いになる。

売れそうなものだけを選び、残りの手作りのお菓子を看護師たちに分けた。「皆さん、お疲れ様です。どうぞ召し上がってください」

そう言って、茜は病院を後にした。

......

茜が去った後、諒助は少し眠った。

目覚めると、ベッドサイドに出前のお粥が置いてあった。

諒助は目元を押さえ、「ちぇっ」と舌打ちした。

やっぱり、あのガムテープ女を振り切るのは簡単じゃない。

表面上は平静を装うが、裏ではいつもこうだ。彼女のご機嫌取りにはもう飽き飽きしていた。

諒助は身を起こした。「このお粥は......捨てろ」

「諒助さん、お目覚めですか!お粥を召し上がりますか?急いで特注で買ってきたんですよ!」アシスタントが熱心にスプーンを差し出した。

諒助は眉をひそめた。「お前か?」

「はい!あ、それと、お医者様から、西園寺さんは帰ったらすぐ退院されるそうで、記憶喪失と別れを受け入れたんでしょうね」

諒助は平然とお粥を食べながら、鼻で笑った。「受け入れた?茜がそんなタイプなわけないだろ。だから俺がこんな手を使ったんだ。俺が仕組んで壊したスマホだと彼女が気づいただろ。顔を上げられないから、意地張ってるだけさ」

「それなら、監視は続けますか?」アシスタントが尋ねた。

「いや、いい。どうせすぐ、口実つけて俺に会いに来る。それより、俺の退院手続きを急げ」

「かしこまりました」

......

茜は実家には戻らず、諒助の別荘へ向かった。きっぱりと縁を切るには、ケジメが必要だ。

玄関のドアの前で、彼女はインターホンを押した。

四年間の交際。彼女は諒助の別荘に百回以上訪れ、百回以上食事を作ってやった。

その度に彼は彼女を抱きしめ、囁いたものだ。

「茜、結婚したら、俺は世界一の幸せ者になる」

だが、結婚を約束した男は、彼女に一度も鍵を渡してくれなかった。

指紋認証ロックに変わった今も、使用人たちは登録されているのに、彼女は部外者のままだった。

ピンポーン。

その時、使用人の中井がドアを開ける音がした。

「手塚さん、また指紋が認識されないのですか......」

手塚さん?

展開
下一章
下載

最新章節

更多章節
暫無評論。
20 章節
ตอนที่1พรหมลิขิต
อ้อม ชื่อจริงของเธอคือ มยุรา ใจงาม ตั้งแต่พ่อของเธอเสีย แม่ของเธอก็ไม่เป็นอันทำอะไรมาประมาน1เดือนแล้วเธอนั่งมองแม่ของเธออย่างสิ้นหวัง โดยไม่รู้ว่าจะช่วยยังไง "แม่เอ้ย...นั่งหม่อนั่งเศร้าทั้งวัน อ้อมไม่รู้จะช่วยแม่ยังไงดี"เธอนิ่งไปชั่วครู่ก็คิดอะไรออกมาได้อย่างหนึ่ง ที่คนอย่างเธอจะคิดได้ตอนนี้ เธอจึงเดินเข้าไปนั่งข้างๆแม่แล้วเอ่ยขึ้นมา"แม่คะ เหงาไหม อ้อมว่านะแม่หาอะไรทำดีไหมคะช่วงนี้ เผื่อจะคลายเหงาได้บ้างคะ"แม่ของเธอเงยหน้าขึ้นมอง หลังจากที่จับเจ่ามองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย"อืม...แม่ก็ว่าดีเหมือนกันนะ อยู่ว่างๆแบบนี้เหมือนใจจะขาด ว่าแต่เราจะทำอะไรดี แม่ค้าก็ต้องมีคนช่วย อ้อมก็ต้องทำงาน"แม่สบตาอ้อมเหมือนต้องการจะปรึกษาในที อ้อมหลับตานิ่งสักครู่ เธอก็เหมือนจะคิดอะไรได้สักอย่าง"มันจะไปยากอะไรคะแม่ ในเพจหางานไงคะ เดี๋ยวหนูจะลองดู แม่นั่งตรงนี้ก่อนนะคะเดี๋ยวอ้อมมา"เธอเดินหายเข้าไปในบ้าน เสียงฝีเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินของอ้อมหายไปครู่ใหญ่ ส่วนแม่ของอ้อมนั่งอยู่ตรงจุดเดิมไม่ไปไหนอยู่แบบนั้น"แม่ แม่คะ "เสียงของอ้อมดังมาจากห้องชั้นบนแต่ไกล จนแม่ของเธอหันไปมอง"อะไรลูก เสียงดังเชียว"แ
閱讀更多
ตอนที่2 ที่ทำงานใหม่
เช้าวันต่อมา"อ้อม...เสร็จยังลูกเดี๋ยวสาย กว่าจะไปถึงอีก เดี๋ยวเขาไม่รับทำงานกันพอดี"แม่ของอ้อมร้องเรียกอ้อมตั้งแต่ยังไม่เห็นตัว สักพักอ้อมก็โผล่มาพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส กับชุดที่แม่ใส่ซึ่งไม่เหมือนทุกครั้ง"แม่ใส่เสื้อผ้าสดใสกว่าทุกวันนะคะ"ถึงแม้จะดูเรียบง่าย แต่ก็ดูสดใสกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา บ้านของอ้อมครั้นพ่อยังอยู่ แม่ของเธอเป็นผู้หญิงจิตใจดี มองโลกในแง่ดีมาตลอดมีแต่รอยยิ้ม แต่เมื่อพ่อจากไปแม่ก็เป็นอย่างที่เห็น"ไปคะแม่ ได้ฤกษ์งามยามดีแล้วคะ"สองแม่ลูกขับรถออกจากบ้าน ถึงแม้จะไม่ใหญ่ไม่โตแต่ก็เต็มไปด้วยความสุขยิ่งกว่าบ้านมหาประชานิเวศน์อีก ที่ใหญ่โตแต่ พ่อไปทาง แม่ไปทาง เพราะงานสังคมล้นมือนั่นเองบ้านมหาประชานิเวศน์เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น อ้อมกดเป็นครั้งที่สอง เมื่อเห็นเงาคนกำลังเดินออกมาถึงหยุดกด"มาแล้วคะ จะกดรัวอะไรหนักหนาคะ"แจ่มพาร่างท้วมออกไปทางอ้วนเร่งฝีเท้าเดินมา กลัวคนนอกบ้านจะคอย เพราะรู้ว่าวันนี้จะมีคนมาสมัครแม่บ้านนั่นเอง"ต้องเป็นคนมาสมัครแม่บ้านแน่ๆเลยคุณหญิงท่านอยู่พอดี ถ้าช้าอีกนิดเดียวไปสมาคมแน่นอน มาเชิญเข้ามาคะใช่มาสมัครแม่บ้านไหมคะ""ใช่คะ ใช่เลย"แจ่มมองอ้
閱讀更多
ตอนที่3 เหตุบังเอิญ
วันต่อมา..."อ้อมส่งแม่หน้าประตูนะคะ แม่เข้าไปได้ไหมคะ แม่คะถ้ามันเหนื่อย มันหนักก็อย่าทำนะคะ "อ้อมกล่าวทิ้งท้ายก่อนไปทำงานกับแม่จันทร์ของเธอ แม่ของเธอพยักหน้า เข้าใจว่าลูกสาวเป็นห่วงเพียงใด"ไม่ต้องห่วงแม่หรอกลูก รีบไปทำงานเถอะ เดี๋ยวเข้างานสาย ลองดูสักตั้งนะลูก"แม่จันทร์ชูสองนิ้วเดินลงรถ หายเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ ซึ่งเป็นที่ทำงานใหม่ของเธอ หรือบ้าน มหาประชานิเวศน์นั่นเอง"อ้าวมาแล้วหรอแม่จันทร์ สวัสดีตอนเช้านะคะ"แจ่มกล่าวทักทายกับสมาชิกคนใหม่ที่เพิ่งเดินเข้ามา"มานี่มะ...แจ่มจะพาแม่จันทร์ไปแนะนำ อะไรอยู่ตรงไหนบ้าง"สักพักทั้งสองคนก็หายไปตามส่วนต่างๆของบ้าน อีกทั้งสวนหลังบ้านที่ร่มรื่นตามประสาบ้านคนรวยด้วยเสียงฝีเท้าก้าวหนักๆเดินลงมาจากบันไดชั้นสองของบ้าน"พี่แจ่มๆๆ แจ่ม ขอยาหน่อยสิปวดหัวจะแย่แล้ว เมื่อคืนหนักไปหน่อย หายไปไหนกันหมดนะ"สิ้นเสียง เจ้าของเสียงก็นั่งกุมขมับอยู่ตรงบันไดนั่นเอง"มันหายหัวไปไหนกันหมดวะ"เคนตะโกนอีกทีเป็นครั้งที่สอง"พี่แจ่ม..."แจ่มตกใจได้ยินเสียงแว่วๆเรียกชื่อตัวเองดังมาแต่ไกล"ขา...คุณเคน แจ่มอยู่นี่คะ ไปกันเถอะแม่จันทร์ คุณหนูของแม่จันทร์ร้องเรียกหาแล้
閱讀更多
ตอนที่4 อลม่านสำนักงานของฉัน
อ้อม อ้อม ย้ัยอ้อม"เสียงเรียกของผู้อาวุโสในงานอย่างรัศมี ที่ไม่ค่อยลงรอยกับอ้อมสักเท่าไร"ค่ะพี่ มีอะไรจะใช้อ้อมหรือค่ะ"เสียงอ้อมราบเรียบ รู้สึกอ่อนล้าในเสียงเรียกของรัศมีที่เธอรู้ดีว่าจะต้องถูกใช้ให้ไปทำโน่นนี่ข้างนอก ภายใต้อากาศร้อน ฝนตกบ้างละ ซึ่งต่างกับคนโปรดของรัศมีเองที่ชื่อดวงดาว ซึ่งแต่ละวันได้แต่แต่งตัวสวยนั่งโต๊ะไปวันๆ"ไปธุระให้พี่หน่อยที่สำนักงานแห่งหนึ่ง เอาเอกสารไปให้บอสใหญ่เขาเซ็นต์ เขามีสัญญาจ้างร่วมกับเรา บริษัทเราต้องพึ่งพาเขา อย่าให้เสียชื่อละ"อ้อมงงกับคำสั่งของรัศมี เหตุไฉนให้เธอไป ไม่ให้ดวงดาวไปเพราะเธอสวยกว่าอ้อมเป็นไหนๆ ในขณะที่อ้อมแค่แต่งหน้าอ่อนๆ แต่ดวงดาวแต่งหน้าจัดจ้านเห็นสีปากมาแต่ไกล"อ้อมสงสัยคะพี่รัศมี ให้อ้อมไปจะเสียชื่อหรือเปล่าคะ น่าจะให้ดวงดาวไปแทน ดวงดาวออกจะสวย"เมื่อดวงดาวได้ยินเช่นนั้นก็แก้ตัวเอาตัวรอดขึ้นมาทันที ซึ่งเธอได้ยินข่าวมาว่าผู้บริหารบริษัทชื่อดังของฝั่งนั้นอ้วนลงพุง หัวล้าน อ้วนเตี้ยดูไม่ได้เธอจึงประจบสอพลอให้รัศมีส่งอ้อมไปแทน"พี่หมีคะ งานนี้ดาวไม่ไปนะคะได้ข่าวว่าทางโน้น แก่ล่ำเตี้ย ดาวไม่ไปเด็ดขาดเลยคะ ดาวเสียสละให้ยัยอ้อมค่ะเผื่อ
閱讀更多
ตอนที่5 แว่นเจ้าปัญหา
เสียงฝีเท้าเดินเข้าไปใกล้หน้าห้องเจ้าของบริษัทแห่งนี้ เคนยืนหันหลังมองออกไปทางนอกตึก"เชิญเข้ามา..."อ้อมได้ยินเสียงเชิญให้เข้ามาในห้อง เสียงนั้นทุ้มแต่หนักแน่นจนเธอหวั่นใจ ในเมื่อคุณศักดิ์ชัยไม่ใช่เจ้าของนั่นก็หมายความว่า เจ้าของคือคนที่อยู่ในห้อง ที่เธอกำลังจะก้าวไปเผชิญหน้าไม่กี่นาทีนี้"สู้โว้ยนังอ้อม งานนี้ต้องสำเร็จพี่รัศมีและดวงดาวจะได้หัวเราะเยาะไม่ออก"อ้อมพยายามปลอบใจตัวเอง เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมรู้สึกไม่ค่อยเป็นมิตรกับคนในห้องนัก ทั้งที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตากันมาก่อนเธอค่อยๆเปิดประตูเข้าไป แต่รองเท้ากับกระโปรงที่ยาวคลุมข้อเท้ากับไม่เป็นใจนัก เมื่อเธอก้าวเดิน มันไปพันข้อเท้าตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้โครม!เสียงหญิงสาวล้มลงระหว่างเปิดประตู มันทำให้ชายหนุ่มที่กำลังเพลิดเพลินอยู่ในความคิดที่เตลิดไปไกลให้กลับมาทันทีทันควันอ้อมรู้สึกแย่มาก พยายามก้มลงเก็บเอกสารให้รวบรวมกลับมาดังเดิม"เชิญคุณมานั่งที่เก้าอี้นี้ ซุ่มซ่าม!"เขาผายมืออย่างเสียไม่ได้ เมื่อแขกที่มาเยือนกลับทำซุ่มซ่ามเมื่อแรกเจอกัน"ไหนเอกสารที่จะให้เซ็นต์"เมื่ออ้อมตั้งสติได้พร้อมรวบรวมเอกสารที่มีอยู่ส่งให้ชายหนุ่มที
閱讀更多
ตอนที่6 ชายรูปงาม(18+)
เสียงฝีเท้าของดวงดาวเดินกระทืบเท้าไปหาอ้อม"อ้อม...มีคนมาหาเธอนะ ยืนรออยู่ข้างหน้า เร็วๆหน่อยเขามีเวลาไม่มากนัก"ดวงดาวชักสีหน้าปนอิจฉาในที ที่คนที่เธอคิดกับเป็นคนละคนกัน พร้อมกับเร่งรีบอ้อม"ใครเหรอ...อ้อมไม่เคยนัดใคร"อ้อมยังสงสัยไม่เลิก จนดวงดาวชักหมั่นไส้ ชักสีหน้าให้อ้อมเห็น"แน่ละ หน้าตาแบบเธอก็คงไม่มีปัญญานัดผู้ชายหล่อเหลาแบบนี้แน่นอน"ไม่วายที่ดวงดาวจะแขวะอ้อมไม่เลิก จนอ้อมสงสัยว่าใครกันนะที่มาหาเธอในเวลานี้ และทำให้ดวงดาวเต้นเป็นจ้าวเข้าแบบนี้ อ้อมจึงเดินออกจากห้องไปดูให้เห็นกับตา"อ๋อ...คุณนี่เอง ฉันนึกว่าใคร ถึงว่าผู้หญิงในบริษัทฉันถึงใจคอสั่นระทวย ใจสั่นกันเป็นแถว เพราะคุณนี่เอง ฉันทำอะไรผิดไว้หรือคะ คุณถึงตามมาที่นี่"อ้อมยังกวนชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าไม่เลิกแม้ยังไม่ทราบจุดประสงค์ที่เขามาก็ตาม"ผมเอาเจ้านี่มาคืนคุณ หรือคุณไม่ต้องการมันละ"เขาก็ต่อปากต่อคำกับเธอไม่เลิกเช่นกัน เหมือนรู้จักกันมานานแสนนาน จนทำให้ดวงดาวแปลกใจเมื่ออ้อมเหลือบไปเห็นสิ่งที่เขาถือเธอดีใจมาก เพราะมันคือเครื่องมือทำมาหากินของเธอดีๆนี่เอง เธอเดินไปคว้าจากมือเขาทันทีทันใด หยิบมันขึ้นมาสวมใส่ อ้อมมอง
閱讀更多
ตอนที่7 กิเลสของมนุษย์ (18+)
ฮือ...ฮ่าเสียงของเคนแสดงความพึงพอใจในแพมเป็นอย่างมาก เรื่องบนเตียงแพมเก่งมากอยู่แล้วแพมเงยหน้ามองเคน ที่บัดนี้เธอทำให้เขาสุขสมและเอาอยู่"ชอบไหมคะที่รักที่แพมทำให้แบบนี้"แพมละปากจากเจ้าโลกที่กำลังแข็งขืนพร้อมออกรบอยู่ในที"ชอบสิแพม ไม่มีใครเด็ดเท่าเธอแล้ว เธอลืมอะไรไปหรือเปล่าจ๊ะแพม"น้ำเสียงของเคน กระเส่าเร่าร้อน เพราะแพมรู้จุดอ่อนของเขา เคนอ่อนระทวยจนแทบจะกลืนกินแพมเข้าไปทั้งตัวบัดนี้"ลืมอะไรค่ะเคน แพมลืมอะไรหรือค่ะ"แพมทำหน้าไร้เดียงสาถามเคนกลับทั้งที่เธอก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ"เธอยังไม่ขย่มให้เคนเลยนะวันนี้ ขย่มให้เคนหายคิดถึงแพมหน่อยสิคะ"ในเรื่องเซ็กซ์เคนก็แสดงออกและหยาบเหมือนชายทั่วไป อยากได้แบบไหนก็พูดออกมาแบบนั้น"ได้สิคะที่รัก เดี๋ยวแพมทำเอง"ในเกมรักเคนชอบให้แพมรุก ดูแพมหื่นกระหายในเกมนัก เมื่อเคนต้องการแบบนั้น แพมเลยจัดให้ทันทีสวบ!เสียงของแพมขึ้นคร่อมท่อนเอ็น ที่ไม่ยอมอ่อนข้อให้ใคร ผงกหัวไปมาไม่สิ้นฤทธิ์"โอ๊ะ...โอ้ย!! แพมสุดยอดเลยครับที่รัก ""แบบนี้ใช่ไหมที่คุณชอบ แพมก็ทำให้ตลอดนะ "เหงื่อของแพมเริ่มซึมหน้าผาก เพราะกระดกก้นขึ้นลงตลอดเวลาเอาใจเคนไม่หยุด"ผมไม่ไหวแล้ว"
閱讀更多
ตอนที่8 แกล้งโทรผิด
เช้าวันนี้เคนไม่เข้าบริษัทอีกเช่นเคย เพราะเมื่อวานจัดการกับเอกสารกองโตไปหมดแล้ว เขาจึงตื่นสายได้และนอนอยู่บนเตียงอย่างสบายอารมณ์อืด...อืด...อืด...อืดเสียงโทรศัพท์ยังคงดังอยู่เช่นนั้น เคนคว้ามือควักไขว้่ไปมา เพื่อควานหาที่มาของเสียง มันยังคงดังอยู่เช่นนั้นไม่เลิก เขาลืมตายสะลึมสะลือมองหาโทรศัพท์"ใครโทรมาแต่เช้า เบอร์แปลกอีกต้่างหาก"เคนพึมพำ แต่ก็กดรับตามมารยาทกลัวจะเป็นลูกค้ารายใหญ่ที่มีาติดต่องาน"สวัสดีครับ...เคนพูดครับ""ดาวเองคะ คุณเคนขอโทษด้วยนะคะที่ทักมารบกวน พอดีดาวโทรผิดนะคะ แต่พอรู้เป็นคุณเคนก็ดีใจ"เสียงแหลมเล็กของดวงดาว ทำให้เคนถึงกับถอยโทรศัพท์ให้ห่างจากหูมากขึ้น"อ๋อ...ครับ ยินดีครับคุณดาว ผมตื่นแล้ว วันนี้ว่างพอดี คุณละว่างไหมให้ผมไปรับที่บริษัทดีไหมตอนเย็น""ยินดีมากเลยคะเคน ดาวจะรอนะคะ"ดวงดาววางหูโทรศัพท์ลงพลันยิ้มแก้มแตกหน้าบาน จนคนเห็นพาลหมั่นไส้ไปด้วย"พี่หมี...ตอนเย็นเขาจะมารับดาวคะ ดาวดีใจจังเลย แสดงว่าเขาก็สนใจดาวเหมือนกันใช่ไหมคะ"ดวงดาวเขย่าแขนรัศมีอย่างลืมตัว"ใจเย็นดาว พี่ช้ำไปหมดแล้วเธอนี่""ดาวขอโทษค่ะ ก็ดาวดีใจนี่คะพี่รัศมี"หลังจากวางสายจากดวงดาวเคนก็
閱讀更多
ตอนที่9 รักปลอมๆ(18+)
พอถึงโรงแรม ดวงดาวแกล้งสะลึมสะลือไม่รู้ความ "ถึงแล้วหรือคะ ที่เราจะอยู่ต่อมีความสุขด้วยกันคะเคนที่รัก""ลงไหวไหม เดี๋ยวผมพยุงลงจากรถนะดาว "เคนพยุงดาวลงจากรถอย่างทุลักทุเล เนื่องจากตัวของดาวเองก็อวบอั๋นไม่ใช่น้อย"มาครับ ให้ผมช่วย"เคนพยุงดาวลงจากรถจนถึงห้องที่เปิดรอไว้ บัดนี้เขากับเธออยู่เพียงสองคนเท่านั้น"ดาวร้อนจังเลยคะเคน"มือของดวงดาวควานไปมาสะเปะสะปะไปหมด เคนเลยช่วยถอดให้สิ้นเรื่องสิ้นราวไป เขาพอจะรู้จุดประสงค์ของดวงดาว"มาผมถอดให้ "เขาถอดเสื้อผ้าดวงดาวออกจนหมด เหลือแต่ชุดชั้นใน ดวงดาวลืมตามองเคนด้วยความหวานซึ้งอย่างที่สุดส่วนเคนหันไปจัดการกับเสื้อผ้าตัวเองเช่นกัน"คุณต้องการแบบนี้ใช่ไหมครับดวงดาว"เคนใช้มือแกร่งปลดตะขอเสื้อชั้นในของดวงดาวออก เสร็จแล้วก็เลื่อนมือมาถอดกางเกงในตัวจิ๋วออกตามมาอีกเช่นกัน"อืม...ดวงดาว เธอก็หุ่นไม่แพ้กับแพมเหมือนกันนะ ดูสิอวบอึ๋มไปหมดจนผมอดใจไม่ไหวแล้ว"เคนก้มลงตะปบสองเต้าของดวงดาวให้สมกับที่เธอเสนอให้ เธอก็แอ่นอกรับมันเช่นกัน"คืนนี้ดาวเป็นของคุณทั้งคืนเลยนะคะเคน""อืม...ครับ"เคนเผยอปากพูดทั้งที่ยังยุ่งกับสองเต้าประทุมถันของดวงดาวไม่ห่าง"อึม..
閱讀更多
ตอนที่10 อาหารที่บ้าน
"เอ...ตั้งแต่แม่จันทร์เข้ามาดูแลตาเคน รู้สึกว่ามันจะอยู่บ้าน กลับบ้านตรงเวลามากขึ้นนะ ฉันสังเกตดูแม่จันทร์ว่าไหม"คุณหญิงบัวพากล่าวกับแม่จันทร์ แม่ของอ้อมที่นั่งยิ้มแก้มแตกด้วยความดีใจที่มีส่วนทำให้เคนกลับบ้านตรงเวลาได้ จากฝีมือทำกับข้าวของเธอเอง"ดูสิพูดไม่ทันขาดคำ เสียงรถเข้ามาแล้วตาเคนใช่ไหม มหัศจรรย์จริงๆเลยแม่จันทร์ ฮึ ฮึ"เสียงรถของเคนขับเข้ามาจอดภายในบ้านครู่ใหญ่ เสียงฝีเท้าก้าวหนักๆ เดินเข้ามาหาคุณหญิงบัวพาและป้าจันทร์ที่กำลังนั่งคุยถึงเขากันอยู่"สวัสดีครับคุณแม่ ป้าจันทร์ กำลังนินทาผมอยู่หรือเปล่าครับ ป้าจันทร์วันนี้หิวมากขอข้าวต้มร้อนๆสักถ้วยได้ไหม ฉันหิวจะแย่แล้ว เอามารองท้องก่อน""เป็นไงละแม่จันทร์ คุณผู้ชายของเธอชักจะติดใจเสน่ห์ปลายจวักบ้านนี้ซะแล้ว "แม่จันทร์ยิ้มแฉ่ง ดีใจที่คุณเคนของเธอทำตัวดีขึ้นตั้งแต่เธอมาอยู่ ก็เห็นว่ากลับดึกน้อยลง ทำงานมากขึ้น เนื่องจากติดใจในฝีมือทำกับข้าวของเธอ"คุณเคนรอสักประเดี๋ยวค่ะ เดี๋ยวป้าจันทร์ไปทำให้ นั่งคุยกับคุณหญิงไปพลางๆก่อนนะ ป้าทำไม่นานหรอก"ว่าแล้วแม่จันทร์ก็ลุกจากที่นั่งคุยกับคุณหญิงบัวพาเมื่อครู่แล้วเดินเข้าครัวไปทันทีไม่รอช้า เ
閱讀更多
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status