Masukคนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นอิชย์ยืนอยู่ตรงหน้า เขามาตั้งแต่ตอนไหน เจ้าหล่อนตั้งคำถาม แต่ทว่าไม่ต้องการหาคำตอบ เธอหันมองปรมัตถ์ที่กำลังมองเธอสลับกับอิชย์ แววตาเต็มไปด้วยคำถามมากมาย
ความกลัวแล่นมาจับขั้วหัวใจ ทั้งกลัวอิชย์ และที่กลัวที่สุดคือเพื่อนสนิทจะล่วงรู้เรื่องอับอายที่เธอปิดบังเอาไว้ “ปกกลับบ้านก่อนนะ ดึกแล้ว” เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อพูดกับปรมัตถ์
ชายหนุ่มร่างสูงไม่ขยับ เขาไม่ยอมทำตามที่คณานางบอก ปรมัตถ์จ้องหน้าเจ้าหล่อนแล้วตัดสินใจเอ่ยถามในสิ่งที่สงสัย “คนนี้ใครเหรอเหมย พี่ชายเหรอ” หากวันนี้ไม่ได้รู้สถานะของทั้งคู่ เขาคงนอนไม่หลับ
พี่ชาย.. เฮอะ!
นายแพทย์หนุ่มเดินไปโอบเอวคณานางเพื่อแสดงสถานะให้ผู้ชายอีกคนรู้ชัดว่าเขาและเจ้าหล่อนเป็นอะไรกัน
“ผมไม่ใช่พี่ชายเหมย แต่เป็น..” เขาเหลือบมองคณานางที่เอาแต่ก้มหน้าแล้วยิ้มเย้ยหยันก่อนจะพูดต่อให้จบ “ผมกับเหมยอยู่บ้านหลังนี้ด้วยกัน เราสองคนเป็นคนพิเศษของกันและกัน ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าแฟน คุณรู้แบบนี้แล้วกรุณาอย่ามายุ่งกับเธออีก เพราะผมคงไม่สบายใจถ้าเห็นผู้ชายคนอื่นมายุ่งกับคนของผม”
เจ้าของใบหน้าสวยหวานเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เธอไม่รู้สึกดีใจสักนิดที่อิชย์ประกาศให้คนอื่นรู้ว่าเขาและเธอพิเศษต่อกัน เพราะคณานางรู้ดีว่าสำหรับเขาแล้ว เธอก็เป็นได้แค่ ‘ของ’ ที่แลกมาด้วยเศษเงิน การที่ชายหนุ่มทำเช่นนี้กับปรมัตถ์ เพราะเขายอมไม่ได้ที่เห็นผู้ชายคนอื่นมายุ่งกับของตายดิ้นได้อย่างเธอ อิชย์คงเหมือนถูกหยามศักดิ์ศรี เขาจึงหาทางเอาคืนเธออย่างสาสมเหมือนที่กำลังทำอยู่ตอนนี้
คณานางพยายามขืนตัวเพื่อให้หลุดจากการโอบกอดของเจ้าชีวิตเธอ แต่ทว่ายิ่งพยายาม กลับยิ่งถูกแขนหนั่นแน่นด้วยมัดกล้ามรัดแน่นกว่าเดิม
ยิ่งเห็นปฏิกิริยาของทั้งคู่ อิชย์ยิ่งรู้สึกสะใจ สุดท้ายคณานางก็ยังเป็นลูกไก่ในกำมือเขา เขาอยู่เหนือเจ้าหล่อนเสมอ
“หมายความว่าคุณกับเหมย.. เป็นแฟนกันอย่างนั้นเหรอ”
ปรมัตถ์ใบหน้าชาวาบ หัวใจคล้ายกับกำลังถูกมือใครสักคนบีบรัดด้วยแรงมหาศาล มันเจ็บปวดร้าวรานจนแทบแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
ประสบการณ์ที่เหนือชั้นกว่า ด้วยว่าอายุต่างกันนับสิบปี ทำให้อิชย์มองเด็กหนุ่มนักศึกษาตรงหน้าทะลุปรุโปร่ง ปรมัตถ์คงเจ็บปวดไม่น้อยกับความจริงที่เขาพึ่งเอ่ยปากออกไป
แหม! พึ่งรู้ว่าเด็กที่เลี้ยงไว้ เสน่ห์ร้ายใช่ย่อย
“จะเข้าใจว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ แต่ความจริงเราสองคนลึกซึ้งเกินกว่าคำนั้นมา”
แววตาเจ็บปวดของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า เป็นดั่งของหวานสำหรับอิชย์ เขามองปรมัตถ์แล้วแสยะยิ้มเล็กน้อย ไก่อ่อนอย่างนี้น่ะหรือที่ริอ่านจะมายุ่งกับของที่เขายังเคี้ยวไม่เบื่อ
“ผมเข้าใจแล้วล่ะ”
ปรมัตถ์หันมองหญิงสาวที่แอบหลงรักมานานหลายปี แม้เจ้าหล่อนจะพยายามก้มหน้าหลบสายตา แต่เขากลับสัมผัสได้ว่าคณานางไม่ได้มีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่ ใบหน้าสวยหวานดูอดสูอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตที่ปกติสดใสเสียจนคนมองเห็นแล้วหัวใจฟูฟ่อง ทว่ายามนี้กลับเศร้าหมองเสียจนทำให้เขาโกรธเธอไม่ลง
นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเต็มไปด้วยร่องรอยของความรู้สึกผิด ปรมัตถ์คิดว่าตัวเองรู้จักผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างอิชย์ดี คณานางไม่มีนิสัยชอบกินน้ำใต้ศอกใคร ที่ผ่านมามีผู้ชายมากหน้าหลายตาวนเวียนเข้ามาจีบเจ้าหล่อนไม่เคยขาด แต่ละคนโปรไฟล์ดีทั้งนั้น แล้วทำไม.. ทำไมเธอถึงได้เลือกอิชย์ หรือว่าเพราะเจ้าหล่อนไม่รู้ว่าแท้ที่จริงแล้วผู้ชายคนนี้มีคนรักอยู่แล้ว
เหมยโดนหลอกงั้นหรือ?
“เหมยยังไม่เล่าให้พี่อิชย์ฟังใช่มั้ยว่าทำไมยัยหนูของเราถึงชื่อเอิงเอย” อิชย์ก้มมองภรรยาที่นอนเอาหัวชนกับลูกสาวบนตักเขาแล้วส่ายหน้า อันที่จริงชายหนุ่มตั้งใจจะถามถึงที่มาของชื่อเล่นเด็กหญิงอาภัสราหลายครั้งแล้ว แต่พอจะอ้าปากถามทีไร มักมีเรื่องแทรกเข้ามาขัดจังหวะทุกทีอยู่ร่ำไป “มีที่มายังไง ไหนเล่าให้พี่ฟังหน่อยสิ”เรียวปากอิ่มฉีกยิ้มกว้างจนส่งให้ดวงตาคู่หวานทอประสุกสกาวสดใส “ก็.. อิชย์กับเหมยไงคะ อออ่างมาจากอิชย์ ส่วนของเหมยก็ถอดหอหีบกับมอม้าออกแล้วเอาอออ่างใส่เข้าไป รวมกันได้เอยพอดี เหมยเลยตั้งชื่อลูกเราสองคนว่าเอิงเอย เป็นไง ความคิดเหมยล้ำไหมพี่อิชย์”ได้ยินเช่นนั้นแล้วทำให้หนุ่มใหญ่วัยมั่นคงยิ้มจนปากแทบฉีกถึงรูหู “ช่างคิดนะเราเนี่ย” เขาบีบแก้มภรรยาเล่นอย่างนึกมันเขี้ยวแก้มป่องๆ ของเจ้าหล่อนพลางมองสองแม่ลูกสลับกันแล้วแอบเปรียบเทียบใบหน้าทั้งสอง “มีคนบอกพี่ว่า ถ้าแม่รักพ่อมาก ลูกจะหน้าตาเหมือนพ่อ ดูเอิงเอยสิ หน้าเหมือนพี่เปี๊ยบเลย”เจ้าของชื่อเหลือบตามองพ่อแล้วฉีกยิ้มแฉ่ง “เอิงเอยหน้าเหมือนพ่อเหรอคะ”อิชย์พยักหน้ารัวๆ “ใช่แล้วคร้าบ เอิงเอยหน้าเหมือนพ่อมากกก” โดยเฉพาะดวงตาสีดำขลับดูลึกล
“คุณแม่สวยเนอะเอิงเอย” อิชย์มองภรรยาซึ่งกำลังก้าวขาเดินลงบันไดศาลประจำจังหวัดแล้วพูดกับตัวเล็กที่อยู่บนคออาภัสราพยักหน้า “สวยมากๆ เลยค่า”คราแรกอิชย์ตั้งใจจะมาพร้อมคณานางตั้งแต่เมื่อวาน แต่ติดที่ว่าอาภัสราต้องไปเรียนหนังสือ กอปรกับเขาเองก็มีประชุมสำคัญ จึงจำต้องยอมให้ภรรยาเดินทางมาทำงานของเจ้าหล่อนล่วงหน้าก่อนหนึ่งวัน ทั้งที่ใจจริงไม่อยากให้เธอห่างตาแม้สักวินาทีเลยด้วยซ้ำสองพ่อลูกทนรอให้คุณทนายสาวเดินมาถึงไม่ไหว จึงเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหา คณานางวันนี้ดูสง่าและภูมิฐานเกินกว่าวันไหนๆ เห็นแล้วอดชื่นชมไม่ได้จริงๆอิชย์พึ่งสังเกตว่าข้างกายภรรยามีชายหนุ่มหน้าตาดีเดินเคียงคู่มาด้วย เพียงแค่เห็นสายตาที่มองคณานาง เขาก็รู้ได้ในทันทีเลยว่าผู้ชายคนนั้นกำลังคิดเช่นไร“ถ้าเย็นนี้ผมชวนคุณเหมยดินเนอร์ คุณเหมยสะดวกไหมครับ ถือว่าเป็นการเลี้ยงขอบคุณ คุณทนายคนสวยที่ช่วยให้ผมชนะคดีพิพาทที่ดิน แล้วอีกอย่าง.. ถือเป็นการฉลองที่เราสองคนได้รู้จักกันด้วย” พิภพถูกตาต้องใจทนายสาวคนนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบหน้า ยิ่งได้พูดคุยกับคณานาง เขาก็ยิ่งอยากสานสัมพันธ์กับเจ้าหล่อนอีกคนที่พึ่งเดินเข้ามาใกล้ทั้งคู่ถึงกับเบะปา
ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าทำให้คณานางรู้สึกอ่อนอกอ่อนใจระคนนึกขัน สองพ่อลูกหยอกล้อกันเสียงดังลั่นบ้าน ในขณะเดียวกันคนเป็นแม่อย่างเธอนั้นกำลังคร่ำเครียดอยู่กับเอกสารกองโต“คุณพ่อเดินมาตกบ้านเอิงเอยค่ะ” เด็กหญิงอาภัสราแบมือน้อยๆ ของตัวเองไปตรงหน้านายแพทย์อิชย์ “สองหมื่นห้าค่าเช่าบ้านค่ะพ่ออิชย์”“สองพันห้าหรือเปล่าครับเอิงเอย”สาวน้อยของพ่ออิชย์ส่ายหน้า “ไม่ช่ายๆ สองหมื่นห้าค่าคุณพ่อ”อิชย์ก้มมองเงินกระดาษของตัวเองแล้วฉีกยิ้มแฉ่งส่งให้ลูกสาว “แฮะๆ พ่อหมดตัวแล้วลูก พ่อเหลืออยู่ห้าร้อยสุดท้าย ขอติดไว้ก่อนได้มั้ย”เด็กหญิงวัยห้าขวบมองหน้าพ่อแล้วยิ้มกว้าง “ฮ่าๆ ติดไม่ได้ค่า คุณพ่อแพ้เอิงเอยอีกแล้ว เย้ๆ ”สงสัยวันนี้เขาดวงตก เล่นเกมเศรษฐีกับลูกสาวสามรอบ แพ้น็อกทั้งสามรอบ “ยอมแพ้ก็ได้คร้าบ ว่าแต่รอบนี้ผู้ชนะอยากได้อะไรเอ่ย”ข้อตกลงในการเล่นเกมเศรษฐีของสองพ่อลูกคือใครเป็นผู้ชนะสามารถขออะไรก็ได้หนึ่งอย่าง ซึ่งสองรอบที่ผ่านมาอาภัสราได้ใช้สิทธิ์ไปเรียบร้อยแล้วดวงตาคู่วาวฉายแววระยิบระยับ อาภัสราสบตากับผู้เป็นพ่อแล้วยิ้มแฉ่ง “เอิงเอยอยากมีน้องค่าคุณพ่อ”อิชย์ได้ยินเช่นนั้นก็ตาลุกวาวในทันที ชายหนุ่มหันม
หลังจากที่อิชย์หายดี งานวิวาห์ของชายหนุ่มกับคุณทนายสาวก็ถูกจัดขึ้นทันที โดยจัดเล็กๆ เป็นการภายในที่หาดทรายริมทะเล เพราะเป็นความประสงค์ของทั้งคู่ที่คิดว่าความหรูหราไม่ใช่สิ่งที่ต้องการ แต่เป็นความสุขของคนในครอบครัวมากกว่าที่อยากเห็นแขกที่มาร่วมงานมีเพียงญาติ และบรรดาเพื่อนสนิทเท่านั้น ซึ่งแน่นอนว่าต้องมีปรมัตถ์เป็นหนึ่งในนั้น“ยินดีด้วยนะเหมย ยินดีด้วยจริงๆ” เขาไม่เคยคิดโกรธเลยสักนิดที่สุดท้ายคณานางเลือกอิชย์ ขอเพียงแค่เธอมีความสุข เท่านั้นเขาก็พอใจแล้ว “ขอให้นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เหมยได้พบแต่ความสุขนะ”“ขอบคุณมากนะปก”เพื่อนรักทั้งสองยิ้มให้กันปรมัตถ์คิดว่าสักวันเขาคงได้พบกับผู้หญิงที่เขารักและรักเขาเหมือนกัน ไม่รู้ว่าวันนั้นจะมาถึงเมื่อไหร่ แต่ยังไงก็จะรอ..“ลุงปกขา” อาภัสราในชุดสีชมพูหวานแหววเดินจูงมือใครบางคนมาหาลุงปกป้องทันทีที่ดวงตาสองคู่สบประสาน คล้ายว่ามีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นกับปรมัตถ์และ..“ยัยเมย์! ดีใจจังเลยที่เห็นเมย์มางานพี่” คณานางโผเข้ากอดเมขลาทันทีอย่างรู้สึกดีใจ “เป็นยังไงมาไง พี่คิดว่าตอนนี้เมย์อยู่อังกฤษซะอีก” เมขลาเป็นลูกสาวของน้าแท้ๆ เธอเอง ครั้งสุดท้าย
“คุณบารมี” กลับเป็นอดีตสามีของนางเองราวกับโลกหยุดหมุนลง ณ วินาทีนั้น บารมีมองคนตรงหน้าไม่วางตา แม้ว่าเขาและอรอิสราจะยุติชีวิตสมรสกันนานแล้ว ทว่าหัวใจกลับไม่เคยลืมผู้หญิงคนนี้ได้เลย“อร..”อรอิสราลุกขึ้นแล้วก้าวถอยหลังหนีบารมี นางมองคนตรงหน้าก่อนจะเอ่ยวาจาเตือนเขา “อย่าแม้แต่คิดจะเข้าใกล้ฉัน”“คุณยังโกรธผมอยู่เหรอ” อดีตภรรยาเบือนหน้าหนี“ไม่โกรธ แต่เกลียด แล้วคุณมาที่นี่ทำไม”พออดีตภรรยาถามเช่นนั้น บารมีจึงนึกขึ้นได้ “อิชย์เป็นยังไงบ้าง แล้วทำไมคุณถึงมาอยู่กับลูกที่นี่ได้” เขารู้ข่าวว่าลูกชายถูกรถชนจากโซเชียล แล้วอรอิสราล่ะ หรือว่านางเองก็เห็นข่าวเหมือนกัน เลยมาเยี่ยมลูกอย่างนั้นหรือ“ฉันกับลูกเราเจอกันได้สักพักแล้วล่ะ”นักธุรกิจหมื่นล้านคิ้วขมวดเข้าหากัน “ที่อิชย์มาจังหวัดนี้บ่อยๆ ก็เพราะมาหาคุณอย่างนั้นเหรอ”อรอิสราเหลือบตามองสามีสลับกับหันมองว่าที่ลูกสะใภ้ “เปล่าหรอก เขามาหาเมียกับลูกน่ะ”ทันใดนั้นบารมีก็กันมองคณานางทันที สายตาที่เขามองหญิงสาว บ่งชัดว่าไม่พอใจหากอิชย์จะคว้าผู้หญิงคนนี้มาทำเมีย “เมีย? ลูก?” แสดงว่าเขามีหลานงั้นหรือในเรื่องร้ายๆ ก็ยังพอมีเรื่องดีๆ อยู่บ้าง “ไหนล่ะหล
อิชย์มองตามคนตัวเล็กที่เดินนำหน้าเขาไปที่รถแล้วถอนหายใจ แม้วันนี้ยังไม่สมหวัง แต่ไม่เป็นไร เพราะเขารอคณานางได้ทั้งชีวิตอยู่แล้วเพราะมัวแต่สนใจร้านอาหารที่อยู่อีกฝั่งของถนน คณานางจึงไม่ทันระวังรถยนต์ที่กำลังพุ่งตรงมาที่เธอด้วยความเร็วสูง“ระวัง!” อิชย์ที่พึ่งเดินออกจากคลินิกแพทย์หญิง อรอิสรา รีบวิ่งไปหาคณานางแล้วผลักเจ้าหล่อนให้พ้นรัศมีรถยนต์คันนั้น ก่อนที่ร่างเขาจะถูกกระแทกเข้าอย่างจังทุกอย่างมืดดับลง อิชย์ไม่รับรู้อะไรหลังจากนั้น..“พี่อิชย์” คณานางช็อก เธอพยายามรวบรวมสติแล้วลุกขึ้นวิ่งไปหาร่างชายหนุ่มแล้วกอดเขาร้องไห้ “พี่อิชย์ทำไมทำอย่างนี้”เสียงผู้คนดังเซ็งแซ่ด้วยว่าตกใจและระทึกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หลายคนวิ่งมามุงดูผู้บาดเจ็บ บ้างก็โทรเรียกรถพยาบาล ส่วนคณานางทำอะไรไม่ถูก เธอได้แต่นั่งมองหน้าพ่อของลูกแล้วร้องขอต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ว่าอย่าพรากชีวิตอิชย์ไปจากเธอเลยความกลัวว่าจะต้องสูญเสียแล่นพล่านไปทั้งทรวงอก ภาพความทรงจำทั้งดีและร้ายที่เคยเกิดขึ้นไหลกลับเข้ามาในความคิด แม้ครั้งหนึ่งอิชย์จะเคยทำให้เธอเสียใจ แต่เขาก็พยายามแก้ไขและชดใช้ให้เธอกับอาภัสรา แล้วทำไม.. ทำไมเธอถึงได้ใจร




![ภรรยา[ไม่]ร้ายของนักแข่ง](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


