บทที่ 9

ความฉลาดและเฉลียวทำให้ปรมัตถ์เลือกเก็บงำความสงสัยรวมทั้งเรื่องที่ว่าเขานั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องของทันตแพทย์หญิงคีรติเอาไว้เงียบๆ แต่ถึงอย่างไรชายหนุ่มไม่มีวันปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไปแน่นอน เขาต้องหาทางรู้ความจริงแล้วช่วยดึงคณานางออกมาจากอิชย์ให้ได้ ก่อนที่เจ้าหล่อนจะถลำลึกไปมากกว่านี้

“ขอบคุณนะที่มาส่ง.. เมีย เอ๊ย! เหมยของผม วันนี้ดึกแล้ว บ้านเราไม่สะดวกรับแขก คุณคงไม่ว่าอะไรนะถ้าผมจะเชิญคุณกลับ”

สถานะที่อิชย์พยายามย้ำชัดให้รู้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกโกรธจนอยากกระชากผู้ชายตรงหน้ามาชกเสียให้เข็ด ทั้ง สีหน้าและแววตาของอิชย์ มันดูไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด กลางวันอยู่กับคีรติ ตกกลางคืนมาหาผู้หญิงอีกคน ผู้ชายคนนี้สารเลวจนเขาไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

ไอ้ชั่วเอ้ย!

ปรมัตถ์สบถในใจ

ปรมัตถ์พยายามอดทนไม่สวนอิชย์กลับ สำหรับเขาแล้วการใช้กำลังไม่ใช่ทางออก “ไม่เป็นไรหรอกครับ เหมยเป็นเพื่อนสนิทผม เรื่องแค่นี้ผมทำให้ได้อยู่แล้ว เพราะตอนนี้ก็ดึกมากอย่างที่คุณว่า คงไม่ดีนักหากปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ ขับรถกลับคนเดียว เพราะอันตรายมักจะอยู่รอบตัวเราเสมอ ว่าไหมครับคุณหมออิชย์” ปรมัตถ์พูดจบแล้วส่งยิ้มบางเบาให้คนตรงหน้า

คิ้วหนากระตุกเมื่อได้ยินปรมัตถ์เรียกชื่อตัวเอง ความสงสัยก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ไอ้หน้าอ่อนนี่รู้จักชื่อเขาได้ยังไง อิชย์ค่อนข้างมั่นใจว่ามันไม่ได้มาจากการบอกเล่าของคณานางอย่างแน่นอน เพราะเขาย้ำเตือนเจ้าหล่อนเสมอว่าความสัมพันธ์ของเราสองคนห้ามบอกให้ใครล่วงรู้ และเธอก็เป็นเด็กดีทำตามคำสั่งตลอดมา

“คุณรู้จักผมด้วยเหรอ” เขาถามเสียงเครียด ที่กล้าเปิดเผยสถานะของตัวเองกับคณานาง ก็เพราะคิดว่าปรมัตถ์ไม่ใช่คนในแวดวง แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงกลับเกิดขึ้น ลางสังหรณ์บางอย่างบอกว่าเขา.. พลาด

ปรมัตถ์แสยะยิ้มอย่างที่อิชย์ชอบทำ “ครับ ผมรู้จักคุณ พอดีผมรู้จักคนที่รู้จักคุณน่ะครับ เขาเคยเอารูปคุณให้ผมดู”

“ใคร?”

คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ดวงตาที่เคยแสดงออกชัดว่าสาแก่ใจกลายเป็นเครียดเขม็ง ปรมัตถ์เห็นร่องรอยความหวาดหวั่นในสายตาคู่นั้น เพียงแค่นี้ก็ทำให้เขารู้อะไรได้หลายอย่าง

“ผมว่าตอนนี้ก็ดึกแล้ว คงไม่รบกวนคุณกับเหมย ขอตัวกลับก่อนนะครับ” เขาหันหลังแล้วเดินกลับไปที่รถของตัวเอง ชายหนุ่มไม่แม้แต่กล่าวลาคณานาง ด้วยว่ายังทำใจกับเรื่องราวที่รับรู้ไม่ได้ เขาขอเวลาสักพัก เมื่อตั้งหลักได้ เขาจะกลับมาเป็นปกป้องคนเดิมของเหมยอีกครั้ง แต่เวลานี้.. ยังไม่พร้อมจริงๆ

ปริศนาที่ปรมัตถ์ทิ้งไว้ สร้างความกังวลใจให้อิชย์ไม่น้อย แต่นั่นก็ไม่เท่ากับการที่เห็นคณานางมีผู้ชายมาส่งถึงบ้าน

“มานี่!” มือใหญ่บีบต้นแขนคณานางเต็มแรงตามอารมณ์โทสะที่กำลังพลุ่งพล่าน เขาลากคนตัวเล็กเข้าบ้านเพื่อสะสางทุกอย่าง

เจ้าของร่างเล็กเจ็บจนใบหน้าบิดเบ้ คณานางพยายามขืนตัวเองให้หลุดพ้นจากชายหนุ่ม “ปล่อยเหมยนะพี่อิชย์ เหมยเจ็บ!”

“แค่นี้เจ็บเหรอ ทีไปทำตัวระริกระรี้กับไอ้หมอนั่น เหมยไม่คิดบ้างเหรอว่าพี่จะรู้สึกยังไง เหมยหยามพี่มากเลยรู้มั้ย กล้าดียังไงพาผู้ชายคนอื่นมาถึงที่นี่” อิชย์ใช้สองมือจับแขนหญิงสาวแล้วเขย่าตัวเจ้าหล่อนอย่างแรงตามอารมณ์อย่างลืมตัว “ตอบ!”