บทที่ 10

“มากันแล้วหรือพวกเรารอกันตั้งนาน” โม่เฉินส่งเสียงขึ้นเป็นคนแรกทั้งยังเดินตรงเข้ามาหาเหม่ยเซียน “เหมือนเดิมจริงๆ ด้วยไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด”

“นั่นสิ” ชางอี้เสริม

“เปลี่ยนสิทำไมจะไม่เปลี่ยน” ผู้ที่ไม่เห็นด้วยนั้นคือเฟิ่งเซียน ผู้ซึ่งจับจ้องเหม่ยเซียนมานับตั้งแต่หญิงสาวเดินใกล้เข้ามา

“ตรงไหนหรือ” แม้แต่จื่อชิงยังอดที่จะสงสัยไม่ได้

“นางกล้าสบตาพวกเราทุกคน ไม่สังเกตหรือนางจ้องทุกคนไม่มีท่าทีขัดเขินแล้วก็ไม่หลบตาสักนิด” เฟิ่งเซียนเอ่ยแล้วส่งยิ้มให้เหม่ยเซียน “ต้องอย่างนี้สิจึงจะสนุก มาเถิดข้าจะพาเจ้าไปยังตำหนักในของเทพมังกร เจ้าเคยอยู่ที่นั่นมาถึงสองร้อยปีน่าจะมีตรงไหนที่ดูคุ้นตาบ้าง ไม่แน่อาจช่วยให้เจ้าจดจำอะไรขึ้นมาได้บ้าง”

เหม่ยเซียนยอมเดินตามเฟิ่งเซียน ผู้ซึ่งเป็นถึงเทพอสูรแห่งทิศใต้ไป ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่อีกฝ่ายกลับเพียงแค่ยิ้มให้แล้วจับจูงนางให้ออกเดิน

“แล้วพวกข้าเล่า” จื่อชิงเอ่ยถามเสียงดัง

“ก็ตามมาสิ ใครไปห้ามพวกท่านเอาไว้กันเล่า” เฟิ่งเซียนตอบโดยไม่หันกลับไปมอง นางกำลังชี้ชวนให้เหม่ยเซียนจดจำส่วนต่างๆ ของตำหนักหวงหลงเอาไว้ เนื่องจากความสลับซับซ้อนของตัวตำหนักอาจจะทำให้เหม่ยเซียนสับสนและหลงทางได้ง่ายๆ

“พวกท่านใครก็ได้!” ในที่สุดเหม่ยเซียนก็ทนไม่ไหว “ใครสักคนช่วยเรียบเรียงทุกอย่างแล้วบอกข้าที เอาให้ละเอียดที่สุด ตอนนี้เลย! เพราะข้ากำลังจะบ้าตายจริงๆ แล้ว”

เหม่ยเซียนมองใบหน้าของอสูรทั้งสี่อย่างเอาจริงเอาจัง ซึ่งนั่นก็ทำให้โม่เฉินหลุดหัวเราะออกมา หลังจากที่เขาเดินตามหลังมาเงียบๆอยู่นาน

“ในที่สุดนางก็ระเบิดออกมาแล้ว” โม่เฉินเอ่ยพร้อมกับยื่นมือออกไปหาชางอี้

“ครั้งนี้เจ้าชนะ เอาไป” ถุงทองที่ดูเหมือนจะหนักเอาการถูกส่งไปให้โม่เฉิน

นั่นทำให้เฟิ่งเซียนกลอกตาด้วยความเหนื่อยหน่าย “พวกท่านเล่นสนุกกันแม้แต่เรื่องนี้หรือ”

“เจ้าอย่ามาทำเหมือนไม่รู้เรื่องมาก่อนเลย เจ้าเองก็บอกว่านางน่าจะถามตั้งแต่พบหน้าเราแล้วไม่ใช่หรือ” ชางอี้ถลึงตาใส่เฟิ่งเซียนไปทีหนึ่งก่อนจะหันมายิ้มให้เหม่ยเซียน

“ข้าเทพอสูรแห่งทิศตะวันตกพยัคฆ์ขาวโม่เฉิน ส่วนเขาเทพอสูรแห่งทิศเหนือเต่าดำชางอี้ นางคือเทพอสูรแห่งทิศใต้หงส์แดงเฟิ่งเซียน จื่อชิงเป็นใครเชื่อว่าเขาคงบอกเจ้าแล้ว เราทั้งสี่เป็นเทพอสูรซึ่งอยู่ภายใต้บังคับบัญชาของเทพมังกรทองจื่อหมิง” โม่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“ไปนั่งในห้องโถงตำหนักในเถิด เราจะค่อยๆ เล่าให้เจ้าฟังทีละเรื่อง เรื่องทุกเรื่องสำคัญมากจะตกหล่นไม่ได้ดังนั้นเราทั้งสี่จึงจำเป็นต้องให้เวลาเจ้าเตรียมใจสักหน่อย” จื่อชิงเสนอขึ้นแต่ทั้งหมดยังไม่ทันได้ก้าวไปยังห้องโถงดังกล่าว สตรีผู้หนึ่งพลันปรากฏตัวขึ้นเสียก่อน

เฟิ่งเซียนแค่นเสียงในลำคอครั้งหนึ่ง จื่อชิงจึงสบตากับนางก่อนจะใช้สายตาปรามอีกฝ่ายเอาไว้ ซึ่งนั่นทำให้เหม่ยเซียนรู้สึกสงสัยขึ้นมา เพราะดูเหมือนเฟิ่งเซียนจะไม่ค่อยชอบผู้มาใหม่นัก

“คารวะเทพอสูรทั้งสี่” ผู้มาใหม่ย่อกายลงอย่างอ่อนช้อย ทั้งยังยิ้มด้วยรอยยิ้มอันอ่อนหวาน แต่เมื่อมองเห็นเหม่ยเซียนนางพลันเบิกตากว้างขึ้น “พระชายา”

“ใช่...ชายาเทพมังกร ได้เวลาที่เจ้าต้องส่งต่อหน้าที่ทั้งหมดในตำหนักหวงหลงคืนให้นางแล้ว” เฟิ่งเซียนหรี่ตามองอีกฝ่ายด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงความเป็นอริ

“ไม่เอาน่าเฟิ่งเซียน เหม่ยเหรินนี่คือจื่อเหยาน้องสาวแท้ๆ ของข้า” เป็นจื่อชิงที่ห้ามทัพเอาไว้ เพราะเขารู้ดีว่าเฟิ่งเซียนไม่ลงรอยกันกับจื่อเหยาผู้เป็นน้องสาว

“แล้วก็เป็นน้องสาวแท้ๆ ของเทพมังกรจื่อหมิงด้วย” เฟิ่งเซียนเอ่ยต่อประโยคของจื่อชิง

“เอ๋ ...ท่านกับเทพมังกรจื่อหมิง แล้วก็ยังมีนาง...” เหม่ยเซียนเลิกคิ้วแล้วหันไปมองยังจื่อชิงเป็นเชิงถาม

“ข้าเป็นเพียงเทพอสูร แม้จะมีสายเลือดมังกรแต่ก็ไม่อาจเทียบเคียงเทพมังกรจื่อหมิง” เขายิ้มให้ดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถามของเหม่ยเซียน

“เช่นนั้นนาง...นางเองก็เป็นมังกรหรือ” เหม่ยเซียนหันไปมองจื่อเหยาด้วยดวงตาตื่นตะลึง นางเพิ่งจะเคยได้ยินว่ามีมังกรหลายตัวเป็นครั้งแรก

“นางเพียงมีสายเลือดมังกร แต่ก็หาได้เป็นมังกรไม่ เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก” เฟิ่งเซียนตัดบท

ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ชอบจื่อเหยาเอามากๆ แต่เหม่ยเซียนก็สงสัยในถ้อยคำของอีกฝ่ายมากกว่า นางต้องกังวลเรื่องใดเกี่ยวกับจื่อเหยาหรือ

“จื่อเหยาเจ้ามีอะไรก็ไปทำเถิด ข้าต้องสนทนากับพระชายาก่อน จากนั้นเจ้าค่อยส่งคนเข้ามาดูแลนาง”

“ไม่ต้อง! ภูตโบตั๋นของพระนางซีหวังหมู่จะเป็นผู้ดูแลเหม่ยเหรินตามเดิม” เฟิ่งเซียนเหลือบมองไปยังปิ่นปักผมที่อยู่ในมือเหม่ยเซียน

“หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ” เหม่ยเซียนเอ่ยยังไม่ทันจบ เฟิ่งเซียนก็โบกมือผ่านหน้าของนางครั้งหนึ่ง ลำแสงสีชมพูก็พุ่งวาบออกมาจากปิ่นปักผม ซึ่งเป็นตำแหน่งของดอกโบตั๋นพอดี

“นายหญิงท่านกลับมาแล้ว!” ร่างเล็กร่างหนึ่งเข้ามากอดขาทั้งสองข้างของเหม่ยเซียนเอาไว้ หญิงสาวรู้สึกงงงันทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง