สตรีไร้เดียงสาผู้นั้นตายไปแล้ว

บทนำจวนเจ้ากรมการคลังเพล้ง!!!!!“อัก! ท่านแม่...ช่วยข้า...ด้วยเจ้าคะ!!”ฮัวอวี่เยียน สตรีที่มีใบหน้างดงาม แต่ยามนี้มันกลับบิดเบี้ยวจนไม่น่ามอง หญิงสาวตกจากเก้าอี้ไปนั่งที่พื้น เสื้อผ้าที่สวมใส่นั้นเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสดที่เพิ่งกระอักมันออกมาเมื่อครู่“ช่วยหรือ หึ!! ข้าจะช่วยเจ้าทำไม ในเมื่อข้าเป็นคนต้องการให้เจ้าตายแท้ ๆ” ผู้ที่ได้ชื่อว่ามารดาเอ่ยพร้อมมองมาที่นางด้วยสายตาสมเพช“พี่หญิงไม่ต้องห่วงเรื่องการแต่งงานพรุ่งนี้นะเจ้าคะ ข้าที่เป็นน้องสาวท่านจะรับช่วงต่อจัดการให้เอง ความจริงคุณชายเจิ้งจะเป็นผู้บอกเรื่องนี้กับพี่หญิงด้วยตัวเอง แต่เขากลัวจะเห็นน้ำตาพี่หญิงแล้วอดหัวเราะไม่ได้ เขาจึงให้ข้ากับท่านแม่เป็นคนมาจัดการแทน”ฮัวซูฉิง น้องสาวที่นางรัก และไว้วางใจตลอดมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงขบขัน สิ่งที่หญิงสาวกำลังสื่อนั้นทำให้ฮัวอวี่เยียนปวดหนึบที่อกข้างซ้าย“ไม่จริง! คุณชายเจิ้งรักข้าเพียงนั้น เขาจะทำร้ายข้าได้อย่างไร ท่านแม่! ท่านไม่สงสารข้าหรือ ข้าก็เป็นบุตรสาวท่านนะเจ้าคะ”นางตัดพ้อมารดาทั้งน้ำตา แม้ที่ผ่านมาจะเห็นได้ชัดว่ามารดาลำเอียงเข้าข้างแต่น้องสาว แต่นางก็ยังเชื่อว่าอย่างไรมารดาก็ต

ตอนที่ 2บุญคุณย่อมต้องทดแทน“อะ เออ...ท่านกงกงอย่าพูดเช่นนั้นเลย นั่นเป็นความสะเพร่าของสาวใช้ ต่อไปข้าจะสั่งสอนพวกบ่าวในจวนให้ดี เชิญเถิดเจ้าค่ะ” ฮูหยินใหญ่เริ่มหน้าถอดสี“ไม่กล้า ๆ เกินคุณหนูรองล่มป่วยขึ้นมา ข้าคงไม่มีปัญญาชดใช้แน่ คุณหนูใหญ่ข้าขอตัวก่อนขอรับ”ท่านกงกงเอ่ยกับผู้เป็นมารดา ก่อนจะหันมาพูดกับนางด้วยน้ำเสียงอบอุ่น และยังยิ้มให้ก่อนเดินกลับไปขึ้นรถม้าเมื่อรถม้าหายลับไป ฮูหยินใหญ่ก็หันมามองนางด้วยสายตาโกรธเคือง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกลับเข้าจวนไปทันทีชาวบ้านที่มามุงดูต่างพากันซุบซิบว่าฮูหยินใหญ่ลำเอียง รักบุตรสาวคนรองมากว่าบุตรสาวคนโต แค่จะให้เข้าจวนประตูใหญ่ยังไม่ยอมให้เข้า ทั้งที่ฮัวอวี่เยียนก็เป็นบุตรสาวฮูหยินเอกเช่นกันเรือนที่ฮัวอวี่เยียนได้พักคือเรือนเดิมของท่านย่า แม้ไม่ใหญ่มากแต่ก็ถือว่าเหมาะสำหรับการอยู่คนเดียว จะเรียกว่าเป็นเรือนแยกจากจวนเจ้ากรมการคลังเลยก็ว่าได้“คุณหนูเจ้าค่ะ ฮูหยินใหญ่ส่งสาวใช้มาให้เจ้าค่ะ” อาเถาเดินนำสาวใช้หกคนเข้ามา“คาราวะคุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ” ทั้งหกคุกเข่าทำความเคารพนาง“เงยหน้าขึ้น จากนี้ข้าคือนายของพวกเจ้า หากจับได้ว่ามีคนหักหลังข้า ข้าจะไม่

ตอนที่ 4ให้น้องสาวเลือกเขาไปเถิด“ซูฉิงเจ้าเลือกคุณชายเจิ้งนั้นคิดดีแล้วหรือ หากจะเลือกใหม่ตอนนี้ก็ยังไม่สายนะ แม่จะได้ให้คนไปบอกบิดาเจ้า”ฮูหยินใหญ่เอ่ยถามบุตรสาวตัวเองเสียงเครียด โดยไม่ได้สนใจบุตรสาวคนโตที่ยืนอยู่ตรงนั้น“ข้าเลือกดีแล้วเจ้าค่ะท่านแม่ และจะไม่เปลี่ยนใจเด็ดขาด”น้ำเสียงและสายตาของผู้เป็นน้องสาว ทำให้ฮัวอวี่เยียนรู้สึกแปลก ๆ หรือความจริงแล้วฮัวซูฉิงเองก็ย้อนเวลากลับมาเช่นกันงั้นหรือ“เจ้าออกไปก่อน หากข้าไม่เรียกก็ไม่ต้องออกจากเรือนเล่า!” ฮูหยินใหญ่หันมาเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด“เจ้าค่ะท่านแม่” นางเดินออกจากห้องโถงไปเมื่อเห็นว่าฮัวอวี่เยียนไปแล้ว ฮูหยินใหญ่ก็หยิกแขนบุตรสาวตัวเองเต็มแรง จนหญิงสาวร้องเสียงหลง“โอ๊ย!!! ท่านแม่หยิกข้าทำไมเจ้าคะ!!!” ฮัวซูฉิงรีบขยับหนีให้ห่างมารดาอย่างรวดเร็ว“เจ้าโง่หรือเปล่า ห๊ะ!! ถึงได้เลือกแต่งกับบุตรชายพ่อค้า แทนที่จะเป็นท่านอ๋องแห่งราชวงศ์เซี่ยน่ะ!!!”ด้วยความโกรธ ฮูหยินใหญ่จึงตีไหล่บุตรสาวไปอีกหลายครั้ง จนฮัวซูฉิงรีบห้ามปรามมารดาแทบไม่ทัน“ท่านแม่ โอ๊ย!! ข้าเจ็บนะเจ้าคะ! ท่านแม่ได้โปรดฟังข้าอธิบายก่อนได้หรือไม่!!”“เช่นนั้นเจ้า

ตอนที่ 7สตรีขี้อิจฉา วังหลวงวันที่ต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงมาถึง ฮัวอวี่เยียนตื่นแต่เช้าเพื่อมาอาบน้ำแต่งตัว เมื่อถึงยามเฉิน [1] จึงออกมารอมารดาที่หน้าประตูจวนชุดที่นางใส่วันนี้เป็นสีส้มอ่อนเรียบง่าย ปักลวดลายดอกไม้เล็ก ๆ ที่ชายกระโปรง ดูแล้วสบายตามองได้ไม่เบื่อไม่นานผู้เป็นมารดากับน้องสาวก็เดินออกมา ด้านหลังยังมีอนุจูกับบุตรชายเดินตามมาด้วย“วันนี้พี่หญิงแต่งกายงดงามนัก สดใสเหมาะกับพี่หญิงมากเลยขอรับ” เด็กน้อยที่เดินคู่มากับมารดาเอ่ยชมนางพร้อมยิ้มกว้าง“พี่หญิงใส่ชุดเช่นนี้ก็งดงามไม่น้อย วันหน้าท่านแม่ต้องสั่งให้คนตัดชุดเช่นนี้ให้พี่หญิงหลาย ๆ ชุดหน่อยแล้ว” ฮัวซูฉิงเอ่ยประชดสายตาที่มองพี่สาวนั้นเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา ทั้งที่ใส่ชุดเรียบง่ายยังงดงามน่ามอง หากได้สวมชุดที่งดงามกว่านี้ คงมีคุณชายทั่วเมืองหลวงมาแอบหมายปองสตรีผู้นี้มากเป็นแน่“น้องส

ตอนที่ 8ข่าวที่คาดไม่ถึง ฮัวอวี่เยียนถูกมามาคนสนิทของฮองเฮาพาไปเปลี่ยนชุดใหม่ ส่วนเครื่องประดับนั้น ฮองเฮาให้คนห่อใส่กล่องให้ เพื่อนำกลับไปที่จวนเมื่อออกมาร่วมงานเลี้ยงอีกครั้ง ทุกคนต่างก็ตะลึงกับความงามของหญิงสาว“คุณหนูฮัวคนน้องว่างดงามแล้ว พอเห็นคนพี่แล้วงามกว่าอีก” คุณหนูในงานหันไปคุยกัน“ข้าก็คิดเช่นนั้น หรือคุณหนูรองฮัวกลัวว่าพี่สาวจะงดงามกว่า จึงกลั้นแกล้งให้ใส่เพียงชุดเรียบง่ายเท่านั้น”“ข้าก็คิดเช่นนั้น สตรีใดจะอยากให้คนอื่นงามกว่าตัวเองเล่า”ฮัวอวี่เยียนถูกฮองเอารั้งตัวไว้ให้ร่วมงานเลี้ยงต่อจนจบ ส่วนสองแม่ลูกนั้นเมื่อถูกลงโทษเสร็จก็กลับจวนทันที พร้อมกับให้คนเร่งตามหมอมารักษาโดยเฉพาะฮัวซูฉิง ที่ไม่ต้องการทิ้งรอยแผลเป็นจากการโบยไว้บนร่างกาย ไม่เช่นนั้นตนคงถูกว่าที่สามีในอนาคตรังเกียจแน่สตรีที่เข้าร่วมงานเลี้ยงในวังหลวงวันนั้น ต่างพูดกันว่าความงา