สตรีไร้เดียงสาผู้นั้นตายไปแล้ว

บทนำ

จวนเจ้ากรมการคลัง

เพล้ง!!!!!

“อัก! ท่านแม่...ช่วยข้า...ด้วยเจ้าคะ!!”

ฮัวอวี่เยียน สตรีที่มีใบหน้างดงาม แต่ยามนี้มันกลับบิดเบี้ยวจนไม่น่ามอง หญิงสาวตกจากเก้าอี้ไปนั่งที่พื้น เสื้อผ้าที่สวมใส่นั้นเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสดที่เพิ่งกระอักมันออกมาเมื่อครู่

“ช่วยหรือ หึ!! ข้าจะช่วยเจ้าทำไม ในเมื่อข้าเป็นคนต้องการให้เจ้าตายแท้ ๆ” ผู้ที่ได้ชื่อว่ามารดาเอ่ยพร้อมมองมาที่นางด้วยสายตาสมเพช

“พี่หญิงไม่ต้องห่วงเรื่องการแต่งงานพรุ่งนี้นะเจ้าคะ ข้าที่เป็นน้องสาวท่านจะรับช่วงต่อจัดการให้เอง ความจริงคุณชายเจิ้งจะเป็นผู้บอกเรื่องนี้กับพี่หญิงด้วยตัวเอง แต่เขากลัวจะเห็นน้ำตาพี่หญิงแล้วอดหัวเราะไม่ได้ เขาจึงให้ข้ากับท่านแม่เป็นคนมาจัดการแทน”

ฮัวซูฉิง น้องสาวที่นางรัก และไว้วางใจตลอดมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงขบขัน สิ่งที่หญิงสาวกำลังสื่อนั้นทำให้ฮัวอวี่เยียนปวดหนึบที่อกข้างซ้าย

“ไม่จริง! คุณชายเจิ้งรักข้าเพียงนั้น เขาจะทำร้ายข้าได้อย่างไร ท่านแม่! ท่านไม่สงสารข้าหรือ ข้าก็เป็นบุตรสาวท่านนะเจ้าคะ”

นางตัดพ้อมารดาทั้งน้ำตา แม้ที่ผ่านมาจะเห็นได้ชัดว่ามารดาลำเอียงเข้าข้างแต่น้องสาว แต่นางก็ยังเชื่อว่าอย่างไรมารดาก็ต้องรักนางบ้าง

“บุตรสาวข้าหรือ! ถุย!!! ข้ามีบุตรสาวคนเดียวคือฮัวซูฉิง ส่วนเจ้าเป็นเพียงเด็กที่ฮูหยินผู้เฒ่าพาเข้าจวนมาเท่านั้น เจ้าไม่ใช่บุตรสาวแท้ ๆ ของข้า เพราะอย่างนั้นข้าก็ไม่จำเป็นต้องเห็นใจเจ้า!”

ความจริงข้อนี้บีบรัดหัวใจนางมากกว่าเรื่องคนรักเสียอีก ทำให้นางกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง

“อึก!! ท่านแม่...อย่าล้อเล่นกับข้าเช่นนี้สิเจ้าคะ ท่านย่ายังเคยบอกว่าข้าเป็นบุตรสาวคนโตของจวนเจ้ากรมการคลังอยู่เลย” นางเอ่ยทั้งน้ำตา

“เช่นนั้นเจ้าก็ไปถามย่าเจ้าเองแล้วกัน ขอโทษด้วยนะฮัวอวี่เยียน ข้าไม่อาจให้บุตรสาวข้าเป็นหม้ายได้จริง ๆ เพราะอย่างนั้นเจ้าก็ช่วยตายไปเสียเถอะนะ”

ผู้เป็นมารดาหยิบมีดสั้นที่ซ้อนไว้ออกมา แล้วปักไปที่กลางหัวใจนางอย่างแรงจนมิดด้าม

ฮัวอวี่เยียนมองสตรีทั้งสองด้วยสายตาเจ็บปวด ก่อนจะสิ้นลมตายจากไปตรงนั้น

นางกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน มองงานแต่งที่เจ้าสาวถูกเปลี่ยนตัวเป็นน้องสาวนางแทน

คนที่บอกว่ารักนางนั้นยิ้มกว้างอย่างมีความสุข บ่งบอกว่าคนที่เขาเลือกนั้นเป็นฮัวซูฉิงแต่แรก หาใช้นางที่เป็นเพียงบุตรสาวที่พวกเขาเก็บมาเลี้ยง

ศพของนางถูกคนตระกูลเจิ้งนำไปทำพิธีกรรมบางอย่าง ยามที่พวกเขาขึ้นมาสักการะและทำพิธี มันจะทำให้วิญญาณของนางเจ็บปวดและทรมานทุกครั้ง

คราแรกนางก็คิดว่านี่อาจเป็นเวรกรรมที่นางต้องชดใช้ แต่เมื่อเรื่องนี้มันเกิดขึ้นทุก ๆ ปี จากความยินยอมจึงกลายเป็นความแค้น

หากพวกเขาไม่ได้เจ็บปวดบ้างนางคงไม่อาจปล่อยวางได้ นางต้องการให้พวกเขาเจ็บปวดทรมานยิ่งกว่านาง!!

เมื่อคิดได้เช่นนั้นแสงประหลาดก็ส่องสว่างขึ้นจนนางต้องหลับตา พอลืมตาขึ้นอีกครั้งก็มาอยู่ในจวนชนทบที่คุ้นเคยแล้ว