LOGIN55555 อิพี่คือปั่นมากกก แต่ดูทรงแล้ว กำลังจะโดนยัยน้องปั่นกลับ เริ่มเสียอาหารแล้วน้าาาา
@บริษัทดราก้อนหลังจากส่งคนตัวเล็กเข้าเรียนเรียบร้อยแล้ว แจ็คก็ขับรถตรงดิ่งมายังตึกสำนักงานใหญ่ของเจ้านายและมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลทันที ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวบนโซนผู้บริหารระดับสูง มือขวาคนสนิทของมาเฟียใหญ่ก็สลัดคราบผู้ปกครองขี้แกล้ง กลับสู่โหมดชายหนุ่มผู้เยือกเย็น เฉียบขาด และน่าเกรงขามอีกครั้งแจ็คทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่หลังโต๊ะทำงาน มือหนาเอื้อมไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ลูกน้องในสายงานของเขานำมาวางรอไว้ให้ก่อนหน้านี้ขึ้นมาเปิดออกภายในซองคือประวัติส่วนตัวและข้อมูลเชิงลึกทั้งหมดของ ไอริน รวมถึงคนในครอบครัวของเธอดวงตาคมกริบไล่กวาดอ่านข้อมูลทีละบรรทัดอย่างละเอียด คิ้วเข้มค่อยๆ ขมวดเข้าหากันเป็นปมแน่นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นรายละเอียดความเลวร้ายของ นงลักษณ์ ผู้เป็นแม่แท้ๆ ของเธอ ทั้งประวัติการติดพนันงอมแงม หนี้สินนอกระบบก้อนโต ไปจนถึงพฤติกรรมที่คอยขูดรีดเงินจากลูกสาวตัวเองมาตลอดนับตั้งแต่ผู้เป็นพ่อตายจากไป“สารเลว...” แจ็ค สบถออกมาเสียงเย็นยะเยือก กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูนด้วยความโกรธจัดเมื่อนึกถึงหยาดน้ำตาและท่าทางหวาดกลัวจนตัวสั่นของ ไอริน เมื่อคืนนี
“วันนี้ใส่กางเกงในสีชมพู เพื่อมาอ่อยฉันเหรอ น่ารักจัง… ”“อื้ออ... เปล่านะ! คนบ้า อย่ามอง! ไอ้คนทุเรส!” ไอริน ร้องประท้วงเสียงอู้อี้ ใบหน้าสวยเห่อร้อนแดงก่ำไปจนถึงใบหู“หึๆ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างชอบใจ และยังไม่ทันที่เธอจะได้ตะเกียกตะกายลุกหนี ท่อนแขนแข็งแรงก็ตวัดพาดผ่านเอวคอดกิ่ว ก่อนจะรั้งร่างเล็กเข้ามาปะทะกับแผงอกเปลือยเปล่าที่อุ่นจัดจนแทบจะลวกผิว!“อ๊ะ! ปล่อยหนูนะคะ! คุณจะทำอะไรอีกเนี่ย!” ไอรินดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง มือเล็กดันแผงอกกำยำของเขาไว้สุดแรง แต่ยิ่งดิ้น วงแขนของอีกฝ่ายก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นราวกับคีมเหล็ก“อยู่นิ่งๆ สิเด็กดื้อ... บอกให้นอนก็นอนเฉยๆ ฉันไม่ได้จะทำอะไรเธอสักหน่อย”“ไม่เชื่อหรอกค่ะ! คุณถอดเสื้อนอนแบบนี้ ใครจะไปไว้ใจได้ลง!” เธอเถียงเสียงสั่นขนลุกซู่ไปทั้งตัว ใบหน้าสวยแดงก่ำลามไปถึงลำคอเมื่อสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลอนแข็งแกร่งที่แนบชิดอยู่กับลำตัวของเธอผ่านเสื้อเชิ้ตตัวบางแจ็ค หลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างชอบใจ ก่อนจะยกมืออีกข้างขึ้นดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างของคนทั้งคู่ไว้จนมิดชิด แล้วกดศีรษะทุยของเธอให้ซบลงบนท่อนแขนแกร่งของเขาต่างหมอน“
“ละ... แล้วคุณจะพาหนูไปที่ไหนคะ”“เพนท์เฮาส์ของฉัน…”“คะ?” “ไปกินมื้อดึกอร่อยๆ กันที่นั่น... แล้วคืนนี้เธอก็นอนค้างกับฉันซะ ฉันจะได้ดูแลเธอได้ตลอดเวลา”“ห๊ะ?! นอนค้างเหรอคะ! ไม่เอาหรอกค่ะ หนูใส่ชุดนอนลายการ์ตูนเน่าๆ มาตัวเดียวเองนะ แถมพรุ่งนี้มีเรียนเช้าด้วย!” ไอริน โวยวายเสียงหลง เมื่อนึกถึงสภาพตัวเองในตอนนี้ที่ดูไม่จืดเอาเสียเลย คงไม่เหมาะกับสถานที่หรูหราระดับนั้นแน่ๆ“ชุดนอนลายการ์ตูนก็น่ารักดีออก... ส่วนเรื่องชุดนักศึกษาพรุ่งนี้เช้า ฉันจัดการให้ได้ทุกอย่าง ไม่ต้องห่วง หน้าที่ของเธอคืนนี้มีแค่อย่างเดียว... คือกินให้อิ่ม แล้วนอนหลับให้สบายในอ้อมกอดของฉัน เข้าใจไหมเด็กดื้อ?”“มะ… ไม่เข้าใจค่ะ!”แจ็ค ไม่ได้ต่อปากต่อคำอะไรต่อ เพียงแค่ยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเหยียบคันเร่งพารถสปอร์ตคันหรูพุ่งทะยานฝ่าความมืดมิดตรงดิ่งไปยังเพนท์เฮาส์ส่วนตัวของตัวเองทันทีไม่นานนัก... บรรยากาศสุดแสนจะชุลมุนวุ่นวายเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความเงียบสงบหรูหราภายในห้องรับประทานอาหารขนาดใหญ่ใจกลางเพนท์เฮาส์ไอริน นั่งกะพริบตาปริบๆ มือเล็กตักโจ๊กหมูสับร้อนๆ เข้าปากกินไปแบบงงๆ สายตากลมโตลอบมองเจ้าของห้องร
“เฮ้ย! เจ้ มันมีปืน! ผมไม่เอาด้วยหรอกนะ ไหนเจ้บอกว่าแค่จ้างมาช่วยฉุดเด็กไงวะ!” ชายฉกรรจ์คนหน้าสุดโพล่งออกมาเสียงหลง ทั้งสองคนถึงกับหน้าถอดสี ตัวสั่นงันงกเข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้นทันที เช่นเดียวกับนงลักษณ์ที่เบิกตากว้างอ้าปากค้าง แข้งขาอ่อนแรงเมื่อลูกน้องดันหลุดปากความจริงออกมา“ฉุดเด็ก? นี่พวกมึงคิดจะมาฉุดไอรินไปงั้นเหรอ!” แจ็คเอ่ยเสียงเหี้ยมเกรียม ดวงตาคมวาวโรจน์ไปด้วยโทสะที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด“เอ่อ... คะ... คุณท่านใจเย็นๆ ก่อนนะคะ ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกค่ะ...” นงลักษณ์เสียงสั่นเครือ พยายามก้าวถอยหลังช้าๆ“กูไม่เย็น! และจำใส่กะโหลกของพวกมึงเอาไว้... นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ไอรินคือคนของกู ถ้ากูเห็นพวกมึงโผล่หน้ามาให้เธอเห็น หรือคิดจะมาแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บอีกล่ะก็... กูจะส่งพวกมึงไปลงนรกทั้งเป็น ไสหัวไป!”“กะ... กรี๊ดดด! ไป! รีบไปเร็วเข้า!” นงลักษณ์ กรี๊ดร้องเสียงหลง รีบหันหลังวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปพร้อมกับลูกน้องอย่างไม่คิดชีวิต!เมื่อกลุ่มคนพวกนั้นวิ่งหนีหายลับไปจากปากซอย แจ็ค ก็เก็บปืนเข้าที่เดิมอย่างใจเย็น ก่อนจะก้มลงมองคนตัวเล็กในอ้อมแขนที่กำลังยืนตัวสั่นเทาและน้ำตาคลอ
“หึ... งั้นวันนี้ติดไว้ก่อนก็ได้...” แจ็ค หัวเราะในลำคอเบาๆ ยกมือหนาขึ้นวางบนศีรษะทุยของเธอแล้วโยกเบาๆ อย่างเอ็นดู “รีบขึ้นห้องไปกินซะตอนที่ยังร้อนๆ แล้วคืนนี้ก็ห้ามหนีไปไหนอีก... พรุ่งนี้เช้าเจอกันนะ เด็กดื้อ”“… หนูไม่ใช่เด็กดื้อสักหน่อย…” ไอรินพึมพำเถียงเสียงอ่อน เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว และเผลอสำรวจใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้เสียจนหัวใจกระตุกวูบ“หึ... ใครบอกล่ะ เธอนั่นแหละดื้อ... แถมยังเป็นเด็กดื้อสำหรับฉันคนเดียวซะด้วยสิ”“……”“แต่ไม่เป็นไรหรอกนะ... เพราะฉันชอบเด็กดื้อแบบเธอนี่แหละ”ตึกตัก... ตึกตัก...“!!”ไอรินเบิกตากว้าง หัวใจดวงน้อยเต้นกระตุกแรงจนแทบจะกระกระโดดออกมานอกอก ชายหนุ่มส่งยิ้มร้ายกาจพราวระยับให้ทีหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับขึ้นรถสปอร์ตคันหรูแล้วเคลื่อนตัวออกไปอย่างนุ่มนวล ทิ้งให้ ไอริน ยืนกอดถุงโจ๊กร้อนๆ ตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตูรั้วหอพัก... พร้อมกับหัวใจดวงน้อยที่เต้นโครมครามผิดจังหวะยิ่งกว่าเดิมเสียอีก!รถยนต์สปอร์ตสีดำสนิทยังไม่ทันได้เคลื่อนตัวพ้นปากซอยหอพักหญิง สายตาคมกริบของ แจ็ค ที่เหลือบมองผ่านกระจกมองหลังด้วยความเคยชินก็พลันชะงัก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแ
บรรยากาศภายในห้องพักนักศึกษาหญิงขนาดกะทัดรัดเงียบสงบและเย็นสบาย ไอริน ในชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มลายการ์ตูนน่ารักเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ หยดน้ำพราวพร่างยังคงเกาะอยู่ตามไรผมและลำคอระหงร่างบางทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิบนเตียงนอนนุ่ม ขยี้ผมยาวสลวยด้วยผ้าขนหนูเพื่อซับน้ำให้แห้งพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก“โชคดีจริงๆ ที่เมื่อเย็นไอ้พี่แจ็คมีธุระด่วน ไม่ว่างมาส่งอีก... ไม่งั้นปวดหัวมากกว่าเดิมแน่ๆ ยัยรินเอ้ย รอดตัวไปที!”ไอรินบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความโล่งอก นึกยภาพตอนที่แยกย้ายกันที่คาเฟ่แล้วอีกฝ่ายบอกติดธุระกะทันหันเลยไม่ได้ตามตื๊อไปส่งที่หอ ทำเอาเธอพ่นลมหายใจออกมาด้วยความสบายใจสุดๆครืด... ครืด...เสียงสั่นเตือนจากสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนหัวเตียงดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ทำให้ไอรินรีบหันไปมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมากลางดึก‘LINE: ข้อความใหม่จาก [Jack_M]’“แจ็ค เอ็มเหรอ... อ๊ะ หรือว่า!”รอยยิ้มโล่งอกเมื่อครู่หายวับไปกับตา ไอรินเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที... ‘ไอ้ผีบอกเอ๊ย! พูดถึงปุ๊บก็มาปั๊บ ยิ่งกว่าวิญญาณอาฆาตอีกนะเนี่ย!’“โอ๊ยยย! คุณมันไอ้พี่แจ็ครายการเดอะโกสต์ใช่ไหม! ม







