เท่าไหร่?

ณ บาร์ดังหรูใจกลางเมือง

ปลัก!

"โถ่เว้ย ทำไม่ชีวิตฉันต้องมาเจอผู้ชายเฮงซวยแบบนี้ด้วย" ร่างบางที่พึ่งขับรถสปอร์ตมาจอดยังหน้าบาร์สุดหรูใจกลางเมืองก็เอ่ยขึ้นก่อนจะทุบพวงมาลัยรถอย่างเจ็บใจกับสิ่งที่พึ่งเจอมา ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยน้ำตาแห่งความเสียใจที่เธอพยายามกลั้นเอาไว้ให้มันไหลออกมาอย่างเงียบๆ ถ้าถามว่าเธอเสียใจแค่ไหนก็คงตอบได้ว่ามากเพราะไนท์เป็นแฟนคนแรกของเธอและเป็นคนที่เธอคิดจะมอบความบริสุทธิ์ให้แก่เขา

"ก็แค่ผู้ชายคนเดียว คนอย่างฉันจะมาเสียใจทำไม" โมเน่เอ่ยขึ้นพร้อมกับใช้มือบางปาดน้ำตาออกจากใบหน้าก่อนจะกดโทรศัพท์โทรไปหาเพื่อนรักของเธอ

"ฮัลโหล ยัยเวนิสมาดื่มเป็นเพื่อนกูหน่อยสิ"

(วันนี้ไม่ได้ พรุ่งนี้ได้ไหมเดียวกูเลี้ยง) ปลายสายเอ่ยตอบมาในทันที

"มึงมีอะไรสำคัญกว่าเพื่อนรักอย่างกูอีกหรอ" โมเน่เอ่ยด้วยน้ำเสียงงอแง

(มีสิย่ะ กูเตรียมชุดพรีเซนต์แฟชั่นโชว์รอบไฟนอลอยู่จบไม่จบอยู่ที่มันเลยเนี้ย) เวนิสเอ่ยตอบกลับเธอมาแทบจะในทันทีเพราะว่าเทอมนี้เป็นเทอมสุดท้ายแล้วจะจบไม่จบขึ้นอยู่กับงานนี้เลย

"เออ ขอให้ผ่านแล้วกันอย่าลืมบัตรเชิญกูด้วยนะ"

(ไม่ลืมยะ แค่นี้ก่อนนะมึง)

ตู๊ด ตู๊ด~

"ไปกินคนเดียวก็ได้วะ" หลังจากวางสายจากเวนิสโมเน่ก็เอ่ยขึ้นก่อนจะส่องกระจกในรถเพื่อดูความเรียบร้อยของตัวเองอีกครั้งก่อนจะเอื้อมไปหยิบรองเท้าคู่ใหม่ที่อยู่เบาะหลังมาสวมและเดินเข้าไปยังบาร์หรู

ทันทีที่ร่างอรชรของเธอเปิดประตูเข้าไปข้างในต่างก็เป็นที่จับตามองของเหล่าบรรดาชายหนุ่มนักท่องราตรีทั้งหลายเป็นตาเดียวกันด้วยหน้าตาที่สวยและดูหยิ่งบวกกับหุ่นเพียวบางและน่าอกที่ดูใหญ่เกินขนาดด้วยแล้วยิ่งทำให้เธอน่าดึงดูดมากขึ้น

"a glass of Long lsland" โมเน่เอ่ยขึ้นหลังจากทิ้งสะโพกนั่งลงที่เก้าอี้หน้าเคาท์เตอร์บาร์ด้วยใบหน้าที่บอกบุญไม่รับ

"ไม่แรงไปหรอ" เสียงทุ้มของบาร์เทรนเดอร์หนุ่มเอ่ยขึ้น

"เป็นคนไทยหรอแต่หน้าเหมือนไม่ใช่" โมเน่เอ่ยขึ้นอย่างสงสัยที่เขาเอ่ยกับเธอเป็นภาษาไทยก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปสบตากับบาร์เทรนเดอร์หนุ่มที่หน้าตาออกไปทางยุโรปแต่ก็ดูมีความเอเชียผสมอย่างลงตัวราวกับภาพวาดในเทพนิยาย

"เป็นลูกครึ่ง" เขาเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"อะ..อ่อถึงว่า" โมเน่เอ่ยตอบพร้อมกับเรียกสติจากการพิจารณาใบหน้าที่ดูดีไร้ที่ติของเขากลับคืนมา

"จะเปลี่ยนไหม? " บาร์เทรนเดอร์หนุ่มเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"ไม่ วันนี้ฉันอยากเมานายมาใหม่หรอไม่เคยเห็น" โมเน่เอ่ยถามแต่ก็ไร้ซึ่งคำตอบเธอเลยไม่ถามต่อก่อนจะก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อย่างไม่ใส่ใจ

บาร์เทรนเดอร์หนุ่มไม่ได้เอ่ยตอบอะไรก่อนจะทำหน้าที่ชงเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้กับเธอแต่เพียงไม่นานเธอก็กระดกรอบเดียวหมด

"เอามาอีกแก้ว" โมเน่เอ่ยขึ้นพร้อมกับวางแก้วเปล่าไว้ตรงหน้า

บาร์เทรนเดอร์หนุ่มมองร่างบางนิ่งๆ ก่อนจะเริ่มชงเครื่องดื่มแก้วใหม่ให้เธออีกครั้ง

"นายนี่ก็หน้าตาดีนะเหมือนนายแบบเลยทำไมมาเป็นบาร์เทรนเดอร์ล่ะ" โมเน่เอ่ยขณะกำลังมองดูบาร์เทรนเดอร์หนุ่มกำลังชงเครื่องดื่มให้เธออยู่

"เรื่องส่วนตัว" เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับวางแก้วเครื่องดื่มที่พึ่งชงเสร็จไว้ตรงหน้าเธอ

"ชิ จะบอกว่าฉันเสือกสินะ"

"..."

"ช่างเถอะเอามาอีกแก้ว" โมเน่เอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบแก้วเครื่องดื่มมากระดกดื่มรวดเดียวหมดอีกครั้งพร้อมกับวางแก้วเปล่าไว้ที่เดิมก่อนจะเอ่ยสั่งเครื่องดื่มอีกครั้งและอีกครั้ง

"เอามาอีก"

"ผมว่าคุณเมาแล้วนะ" บาร์เทรนเดอร์หนุ่มเอ่ยขึ้นเสียงเรียบพร้อมกับมองไปที่เธอที่ดูจากสภาพและใบหน้าที่แดงก่ำแล้วน่าจะไม่ไหว

"เรื่องของฉัน! บอกให้เอามาก็เอามา" โมเน่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นอย่างไม่สนใจคำเตือน

บาร์เทรนเดอร์หนุ่มได้แต่มองร่างบางด้วยสายตาเรียบเฉยก่อนจะยักไหล่อย่างไม่สนใจและชงเครื่องดื่มให้เธอใหม่

- 2 ชั่วโมงต่อมา -

"คุณบาร์จะปิดแล้ว" เขาเอ่ยขึ้นหลังจากที่เธอวางแก้วลง

"เอามาอีกแก้ว"

"บาร์จะปิดแล้ว"

"ฉันไม่สนไปเรียกผู้จัดการร้านมาฉันจะนั่งต่อเท่าไหร่ฉันก็จ่าย" โมเน่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจและใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์

"ผมว่าคุณเลิกดื่มเถอะ" บาร์เทรนเดอร์หนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งมองดูหญิงสาวที่สภาพดูไม่ได้โดยที่ไม่ยอมชงให้ต่อ

"นี้นายรู้ไหมว่าวันนี้ฉันเจอเรื่องเฮงซวยที่สุดในชีวิตมา" โมเน่เอ่ยขึ้นด้วยความเมาอย่างไม่รู้ตัวพร้อมกับน้ำตาที่กำลังไหลออกมา

"ไม่รู้"

"วันนี้ฉันสอบจบเสร็จตั้งใจจะไปเซอร์ไพร์แฟนของฉันและตั้งใจให้เขาเปิดซิง"

"..."

"แต่เขาดันนอกใจฉัน ฉันเปิดไปเจอเขากำลังนัวเนียกับยัยหน้าปลากระป๋องที่แต่งตัวเห่ยที่ไหนไม่รู้ในห้อง"

"แล้วคุณทำไง? "

"ฉันก็ลากพวกมันมาตบหน้าห้องให้สาแก่ใจฉันน่ะสิ"

"หึ" บาร์เทรนเดอร์หนุ่มเมื่อได้ยินคำตอบของเธอก็ถึงกับผุดร้อยยิ้มที่มุมปากออกมาแต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ถามอะไรต่อร่างบางก็ได้ฟุบหน้าหลับลงไปแล้ว

"กูว่าเขาไม่ไหวละ มึงพาเขาไปส่งทีเดียวมาอ้วกในร้าน" เพื่อนอีกคนที่ทำงานด้วยกันเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่ายหัวและมองไปยังร่างบางที่กำลังนอนอยู่

"นี่ " บาร์เทรนเดอร์หนุ่มเอ่ยพร้อมทั้งสะกิดแขนร่างบางเบาๆ

"หลับไปแล้วไง"

"อืม มึงโทรไปบอกให้เปิดห้องชั้นบนทีเดียวกูจะพายัยนี้ไปนอนนั้นให้สร่างก่อน"

"เค ให้เขานอนเฉยๆ นะเว้ยไม่ใช่ไปลักหลับเขา"

"ถ้ามึงมัวแต่พูดมากยัยนี้อ้วกใส่ร้านมึงแน่ไอเอเทรน"

"เออๆ " เอเทรนเอ่ยพร้อมกับรีบโทรบอกให้เปิดห้องให้กับเพื่อนของเขาทันที

หลังจากที่เอเทนได้โทรบอกให้เปิดห้องร่างสูงก็เดินไปช้อนตัวร่างบางในท่าเจ้าสาวก่อนจะอุ้มเธอออกไปจากบาร์

ณ ห้องสวีท

แกร็ก~

ฟุบ

"หนักชะมัด" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อทิ้งตัวร่างบางกับที่นอนขนาดคิงไซส์

"โอ้ย..ที่ไหนเนี้ย" ร่างบางตื่นขึ้นพร้อมกับร้องออกมาทันทีเมื่อโดนร่างแกร่งโยนทิ้งบนที่นอนอย่างแรง

"โรงแรมชั้นบนของบาร์ ฉันเปิดห้องไว้แล้วเธอพักให้สร่างเถอะ" ชายหนุ่มเอ่ย

"อืม ว่าแต่นายก็หล่อดีนะหุ่นก็ดี" โมเน่เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอลก่อนจะใช้สายตามองสำรวจร่างแกร่งตั้งแต่หัวจรดเท้า

"...."

"เท่าไหร่? " โมเน่เอ่ยขึ้นและลุกขึ้นมาจากเตียงพร้อมกับใช้สองแขนเรียวคล้องคอชายหนุ่มไว้หลวมๆ

"เธอหมายถึงอะไร? " เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองเธอนิ่งๆ

"ฉันจะซื้อนายมานอนกับฉันนายคิดเท่าไหร่"

"เธอพูดอะไรของเธอ"

________________________________________________________

กรี๊ดดดด ยัยน้องหนูเป็นผู้หญิงนะลูกจะไปขอซื้อผู้ชายแบบนี้ไม่ได้