LOGINShare
EP 02 จุดจบของความสิ้นหวัง [1]
Last Updated:
2025-10-16 14:27:04“โอ๊ย! เบาๆ สิยูริ”
ปัง!
นอกจากยูริจะไม่ฟังเสียงร้องของฉันแล้ว เธอยังปิดประตูบ้านเสียงดังจนฉันสะดุ้งตกใจ
“เธอกลับมาทำไม”
คำถามจากเพื่อนสนิททำฉันเบิกตาโพลง หน้าอกร้อนวูบเพราะถ้าดูจากสภาพของฉันตอนนี้ มีใครบ้างที่ดูไม่ออกว่าฉันกำลังต้องการความช่วยเหลือ แต่คนที่ฉันเรียกว่าเพื่อนกลับทำหน้าตาเหมือนไม่ยินดีต้อนรับ
“ทำไมเธอถามฉันแบบนั้นล่ะ”
ใครจะว่าถามโง่ๆ ฉันก็ยอมรับ เพราะตอนนี้ในสมองของฉันไม่มีอะไรอีกแล้วนอกจากความกลัว
“กะ ก็แค่แปลกใจน่ะ ฉันไม่คิดว่าเขาจะปล่อยเธอมา”
“เธอแปลกใจที่ฉันรอดมาได้ หรือกลัวว่าฉันจะกลับมาทำให้เธอเดือดร้อนกันแน่”
“หยุดพูดนะฮานะ”
ริมฝีปากของฉันถูกยูริปิดเอาไว้จนแน่น หนำซ้ำยังทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าฉันให้ตาย
“ออกไปจากบ้านของฉันซะ เธอไม่ควรมาที่นี่” ยูริตะโกนไล่อย่างไม่ไยดี สะบัดนิ้วพรึ่บไปที่ประตูทำราวกับว่าฉันเป็นตัวน่ารังเกียจ
“เธอแค่หลอกใช้ฉันสินะ” ฉันถามเสียงสั่นเพราะอยากจะได้ยินมันจากปากของผู้หญิงที่ฉันเรียกว่าเพื่อนมาตลอดสามปี
“อย่ามาโทษฉันนะ เธอเต็มใจไปเองต่างหาก”
“ฉันน่ะเหรอเต็มใจ”
“ก็ใช่น่ะสิ หรือจะปฏิเสธว่าเธอไม่รู้ว่าอาจจะไม่มีโอกาสได้กลับมา” ยูริถามเหมือนไม่รู้สึกอะไร
“เธอก็รู้ดีตั้งแต่แรกว่าควรทำยังไงถ้าเธอทำไม่สำเร็จ แล้วทำไมเธอถึงไม่ทำ แถมยังกล้ากลับมาหาฉันอีก”
เสียงของยูริอื้ออึงมากจนฉันจับใจความแทบไม่ได้ รู้แต่ว่าความหมายยังชัดเจนเหมือนเดิมนั่นคือเธอจะไม่ช่วยฉัน ไม่ต้องการช่วย และไม่คิดจะช่วยตั้งแต่แรก
“เงียบทำไมล่ะ รีบๆ ออกไปเลยนะก่อนที่เธอจะทำให้ฉันเดือดร้อนไปด้วย เธอนี่มันตัวซวยจริงๆ!”
ตัวซวยเหรอ? ก็คงจริงอย่างที่ยูริพูด เพราะตั้งแต่ที่ฉันลืมตาขึ้นมาดูโลก ฉันก็ทำให้แม่ต้องตาย หลังจากนั้นอีกไม่กี่เดือน บริษัทของพ่อก็ล้มละลาย ที่สุดแล้วพ่อของฉันก็ลาจากโลกนี้ไปอีกคน เหลือเพียงฉันถูกทิ้งไว้เพียงลำพัง ไม่มีญาติคนไหนต้องการ สุดท้ายก็เติบโตขึ้นมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ฉันเรียกมันว่าบ้าน
“ฉันบอกให้ออกไปจากบ้านของฉัน ไปสิ!” ยูริแผดเสียงไล่ฉันดังลั่นพร้อมกับที่พยายามลากฉันออกมาจากบ้าน เธอผลักฉันล้มลงกับพื้นแล้วมองฉันด้วยสายตารังเกียจ ก่อนจะมองไปรอบๆ ราวกับกลัวว่าจะมีคนมาเห็นเข้า
“ไปซะ แล้วอย่ากลับมาหาฉันอีก ที่สำคัญ ห้ามลืมเรื่องที่เธอรับปากฉันเอาไว้ เข้าใจมั้ย”
“ยูริ”
“รีบไปซะ!” ยูริย้ำก่อนที่เธอจะรีบเดินกลับเข้าไปด้านในพร้อมกับปิดประตูลงทันที
เหตุผลที่ฉันเลือกจะมาที่นี่ก็เพราะฉันไม่มีที่ให้ไปอีกแล้ว ฉันไม่มีญาติ ไม่มีบ้าน ไม่มีคนรู้จัก ตลอดเวลาหลังจากที่ฉันตัดสินใจออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ยูริก็เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่ฉันมี แต่ตอนนี้เธอไม่ต้องการฉันอีกแล้ว
ฟุ่บ!
ฉันเดินเตร็ดเตร่มาทิ้งตัวนั่งลงที่ริมแม่น้ำเพราะสองขาอ่อนแรงเกินจะเดินต่อไปได้ไหว น้ำตาไหลอาบแก้ม สายตามองตรงไปยังแม่น้ำด้านหน้าที่มีเงาของพระจันทร์สะท้อนบนผิวน้ำ สายลมที่พัดแรงทำให้เกิดคลื่นบนผิวน้ำระลอกเล็กๆ ส่งผลให้เงาสะท้อนของพระจันทร์สั่นไหวเบาๆ
“พี่ครับๆ”
เสียงของเด็กผู้ชายที่ร้องเรียกฉันพร้อมกับวิ่งเข้ามาจับมือฉันเอาไว้ทำให้สองเท้าของฉันที่กำลังจะเดินลงไปในน้ำหยุดชะงัก เขาตัวเล็กนิดเดียว อายุน่าจะราวๆ สี่ห้าขวบ
“พ่อกับแม่ผมเคยบอกว่าถ้าเล่นน้ำตอนกลางคืนจะไม่สบายนะครับ”
เล่นน้ำเหรอ?
“พี่ไม่สบายรึเปล่าครับ มือพี่ร้อนจี๋เลย ผมว่าพี่...”
“ขอบคุณนะครับ แต่พี่...ไม่เป็นไร” ฉันพยายามบอกทั้งที่เสียงสั่น เพราะความจริงแล้ว...สิ่งที่ฉันกำลังรู้สึกมันห่างไกลกับคำว่าไม่เป็นไรลิบลับ
“รีบกลับไปหาพ่อกับแม่เถอะครับ เดี๋ยวพวกท่านจะเป็นห่วง”
“ครับ งั้นผมไปก่อนนะครับ พี่ก็รีบกลับบ้านนะครับ เดี๋ยวพ่อกับแม่ของพี่จะเป็นห่วง” เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ฉีกยิ้มโชว์ฟันขาวก่อนจะยกมือขึ้นมาโบกลาแล้วกลับหลังหันวิ่งออกไปในทันที
ฉันยืนจ้องมองแผ่นหลังเล็กๆ ที่วิ่งไกลออกไปจนกระทั่งลับสายตา รอให้เด็กคนนั้นจากไปแล้ว ฉันถึงได้หันกลับมามองไปที่แม่น้ำอีกครั้งเพราะฉันเองก็กำลังจะกลับบ้านไปหาพ่อกับแม่ของฉันแล้วเหมือนกัน
Latest chapter
มาเฟียคลั่งรัก EP 10 ผู้หญิงของโอยามะ [5]
“คุณโอยามะครับ” ผู้ชายรูปร่างท้วมที่ฉันเคยเจอที่แบล็กสกอร์เปี้ยนเดินเข้ามาหาโอยามะพร้อมกับเรียกเขาเอาไว้ระหว่างที่เขากำลังจะอุ้มฉันเดินไปขึ้นรถ“มีอะไร”“คุณโอซึนซึเกะเรียกให้เข้าไปพบที่แบล็กทาวน์ด่วนครับ” นายคนนั้นรายงานด้วยสีหน้าและน้ำเสียงไม่สู้ดีนัก แต่โอยามะกลับไม่แสดงท่าทีแปลกใจหรือตกใจเลยสักนิด“งั้นก็ไปแบล็กทาวน์ก่อน”“จะให้ผมขับรถพาคุณฮานะตามไปทีหลังมั้ยครับ”“ไม่ต้อง ฉันจะพาฮานะไปพบคุณลุงพร้อมฉันเลย”สองตาของฉันเบิกโพลงเมื่อได้ยินสิ่งที่โอยามะพูด ซึ่งดูเหมือนคนของเขาเองก็จะตกใจไม่แพ้ฉันสักเท่าไหร่สำหรับฉันคงไม่แปลกที่จะไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน และไม่เข้าใจว่าโอยามะคิดหรือกำลังจะทำอะไร แต่ทำไมคนของเขาถึงทำหน้าไม่รู้เรื่องเหมือนกับฉันแบบนั้นกันล่ะ“จับตาดูคนของกระเรียนทองกรุ๊ปให้ดี แล้วสั่งเพิ่มกำลังติดตามฉันกับฮานะเป็นสองเท่า ให้คนคุ้มกันที่นี่เข้มงวด รวมถึงตรวจบัตรคนเข้าออกแบล็กทาวน์อย่างละเอียดทุกช่องทาง”“ครับคุณโอยามะ”ฉันรู้สึกใจคอไม่ดีเลย ถึงปกติโอยามะจะเป็นคนละเอียดรอบคอบรวมถึงเด็ดขาดกับเรื่องงานอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้ฉันรู้สึกได้ว่าทุกอย่างมันมากขึ้น ราวกับว่ามีบางอย่างกำล
มาเฟียคลั่งรัก EP 10 ผู้หญิงของโอยามะ [4]
“ชิมไปแล้วเมื้อกี้” ฉันบอกอย่างรู้ทัน มุมปากโอยามะยกยิ้มนิดหน่อยก่อนที่เขาจะหันกลับไปหย่อนผ้าขนหนูลงในกะละมังน้ำ เพราะว่าเขาเช็ดตัวให้ฉันเสร็จพอดี รอยเปื้อนบนผ้าขนหนูที่เขาเพิ่งหย่อนมันลงกะละมังน้ำอุ่นที่ตอนนี้อุณหภูมิคงเป็นอุณหภูมิห้องแล้วทำเอาฉันอยากจะมุดฟูกที่นอนหนี แต่กลับกลายเป็นว่าหันมาเห็นรอยเปื้อนสีเดียวกันบนผ้าปูที่นอนอีกประปรายเต็มไปหมด“เธออยากใส่ชุดไหนเป็นพิเศษรึเปล่า”“ชุดไหนก็ได้ทั้งนั้น” ฉันยังคงบอกอายๆ เมื่อรู้ว่าโอยามะถามเพราะกำลังจะเดินไปเลือกเสื้อผ้าจากตู้เสื้อผ้ามาให้ใส่“ริวเคยบอกว่าเธอชอบใส่กระโปรงกับรองเท้าผ้าใบ”หัวใจกระตุกแรงมาก เมื่อได้ยินชื่อของริวหลุดออกมาจากปากของโอยามะ “ริวคงดีใจที่เห็นเธอแต่งตัวสวยไปหา”“หนะ...นายจะพาฉันไปหาริวเหรอ” ฉันถามเสียงสั่น ม่านน้ำตาทำให้ฉันเริ่มมองภาพตรงหน้าไม่ชัดนัก ไม่แน่ใจว่าโอยามะพยักหน้ารึเปล่า“นายพูดจริงๆ ใช่มั้ยโอยามะ”“ฉันไม่เคยโกหก” ความตื้นตันในอกเอ่อล้นออกมาเป็นน้ำใสๆ ที่รินไหลเป็นสายออกมาจากดวงตา ฉันคิดถึงเขามากเหลือเกินโอยามะเดินกลับมาหาฉันพร้อมกับเดรสสีขาวสะอาดตาในมือ เขานั่งลงข้างๆ ฉันก่อนจะสวมเดรสที่เขาเป็นคนเ
มาเฟียคลั่งรัก EP 10 ผู้หญิงของโอยามะ [3]
“ทำไมนายไม่ลงไปกินข้างล่างล่ะ คัตซึน่าจะทำไว้เยอะ”“ไม่หวานแบบนี้”ฉันควรควักก้อนเนื้อในอกออกมาแล้วปามันทิ้งไปซะ มันจะได้เลิกเต้นโครมครามและทำให้ฉันขายหน้าแบบนี้สักที“เธออิ่มรึยัง”“อิ่มแล้ว”“งั้นขอฉันกินบ้าง”“มันหมดแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมเมื่อกี้นายไม่ยอมบอกล่ะว่านายจะกินด้วย”“ฉันอยากกินผ่านช้อนมีชีวิต” โอยามะพูดเสียงเรียบแล้วยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากของฉันเบาๆ สัมผัสที่อ่อนโยนที่แท้จริง มันต้องเป็นแบบนี้ใช่รึเปล่า“อนุญาตให้ฉันกินรึเปล่า”“ฉะ...ฉัน...อื้มมม” ฉันยังไม่ทันจะเอ่ยปากอนุญาตด้วยซ้ำ โอยามะก็โน้มใบหน้าลงมาพร้อมกับเชิดใบหน้าของฉันขึ้นเพื่อให้ริมฝีปากของเราแนบสนิทกันยิ่งขึ้นโอยามะค่อยๆ แทรกปลายลิ้นเข้ามาช้าๆ เขาใช้มันกวาดต้อนซุปในโพรงปากของฉันจนทั่วราวกับไม่อยากให้มันหลงเหลืออยู่แม้แต่หยดเดียว แม้แต่บนลิ้นของฉัน เขาก็พยายามดุนดันและดูดมันเบาๆ เพื่อชิมรสชาติของซุปนั่นราวกับมันให้รสชาติดีกว่า ซึ่งฉันเชื่อแล้วว่ากินแบบนี้มันหวานกว่าจริงๆ และมันคงอร่อยกว่าตักกินผ่านช้อนซุปแน่ๆ ไม่อย่างนั้นโอยามะคงไม่ย้ำคิดย้ำทำอยู่แบบนี้หรอก“พะ...พอแล้ว” ฉันร้องบอกพร้อมกับพยายามดันโอยามะออ
มาเฟียคลั่งรัก EP 10 ผู้หญิงของโอยามะ [2]
“ช่วยไปซื้อยาคุมกำเนิดให้หน่อย แบบฉุกเฉินน่ะ”“ว่าไงนะครับ” ใบหน้าของคัตซึเปลี่ยนไปราวกับคนละคนหลังจากได้ยินสิ่งที่ฉันไหว้วานให้ทำ“ฉัน...”“ออกไปได้แล้วคัตซึ”เสียงที่ได้ยินจากทางด้านหลังทำให้ฉันเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ซึ่งคงไม่ได้ต่างจากคัตซึที่สะดุ้งเฮือกสักเท่าไหร่“มะ...มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับคุณโอยามะ”“มาทันได้ยินฮานะใช้นายไปซื้อยาคุมพอดี”“เอ่อ คือว่าผม”“จะไปดีๆ หรือให้ต้องถูกเฆี่ยนก่อน”“ไปครับๆ ผมไปแล้วครับ” คัตซึกระวีกระวาดเดินออกไปโดยไม่ร่ำลาฉันสักคำด้วยซ้ำเหมือนหัวใจถูกกระชากออกจากอกเมื่อคัตซึจากไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงฉันกับความเงียบรอบตัวฉันหลับตาลงแน่นเพราะถึงจะหันหลังให้กับโอยามะที่เพิ่งจะเดินเข้ามา แต่ถ้าลืมตาฉันก็ยังมองเห็นเขาผ่านเงาในกระจกอยู่ดี“กล้าดียังไงใช้คัตซึไปซื้อยาคุม” คำถามจากคนใจร้ายมาพร้อมกับแรงยวบของที่นอน ซึ่งมันก็คือตรงหน้าฉันนี่เอง“ได้ยินที่ถามมั้ยฮานะ ลืมตามาคุยกับฉันเพราะฉันรู้ว่าเธอไม่ได้หลับ”ขอเวลาฉันตั้งสติก่อนไม่ได้รึยังไง เมื่อคืนฉันหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ เขาบ้าคลั่งใส่ฉันขนาดนั้นจะให้ฉันตื่นลืมตามาพูดกับเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไง“ช
มาเฟียคลั่งรัก EP 10 ผู้หญิงของโอยามะ [1]
“ตื่นแล้วเหรอครับคุณฮานะ” คัตซึที่เพิ่งจะเดินยกถาดอาหารเข้ามาในห้องทักทายฉันด้วยรอยยิ้มผ่านเงาที่สะท้อนออกมาบนกระจกบานใหญ่ของระเบียงห้อง ก่อนที่เขาจะจัดแจงวางถาดนั่นลงแล้วเดินไปเปิดผ้าม่านให้กว้างขึ้นเพื่อรับแสงแดดในช่วงสายคำตอบคือฉันตื่นมาได้สักพักแล้ว แต่ยังไม่อยากลุกจากที่นอน จะพูดให้ถูกคือไม่อยากขยับตัวทำอะไรเลย สองขาแทบขยับไม่ได้ มีอาการการเมื่อยขบไปทั้งตัวแถมยังรู้สึกเหมือนจะมีไข้“กี่โมงแล้วคัตซึ”“เกือบจะสิบเอ็ดโมงแล้วครับ สักพักคุณโอยามะน่าจะถึง เพราะเขาให้คนโทรมาบอกผมเอาไว้ว่าจะกลับมาทานมื้อกลางวันที่นี่น่ะครับ”ถามแค่ไหนก็ตอบแค่นั้นไม่ได้รึยังไง ฉันไม่ได้อยากจะรู้สักนิดว่าคนใจร้ายจะมารึเปล่าฉันถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะปิดเปลือกตาลงเมื่อรู้ดีว่าคัตซึกำลังจะเดินมาใกล้ ซึ่งก็จริง เพราะฉันได้ยินเสียงเขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ข้างๆ เตียงนี่แหละ“ทานอะไรสักหน่อยสิครับ”“นายออกไปเถอะคัตซึ เดี๋ยวฉันหิวก็ลุกไปกินเองนั่นแหละ”“ผมต้องรายงานคุณโอยามะนี่ครับว่าคุณฮานะทานอาหารที่ผมทำหมดรึเปล่า”“ก็แล้วแต่นายจะรายงานก็แล้วกัน แต่ต่อไปนี้อย่าเข้ามาใกล้ฉันอีก” ฉันบอกเสียงเรียบแล้วพยายามดันตัวเอง
มาเฟียคลั่งรัก EP 09 สำนึกผิด [8]
ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตั้งสติ โอยามะก็ทาบตัวเองลงมาทางด้านหลังอีกครั้ง และครั้งนี้เขาก็เป็นคนจับขาฉันขึ้นมาวางบนโต๊ะเองกับมือเพราะฉันยังยืนนิ่งไม่ขยับตามคำสั่ง กลายเป็นว่าฉันกำลังยืนกระต่ายขาเดียวทั้งที่ต่อให้ยืนสองขาในเวลานี้ก็ยังไม่มั่นคงเลยด้วยซ้ำ“ท่องไว้ให้ขึ้นใจฮานะ เธอเป็นของฉัน” โอยามะกระซิบบอกก่อนที่เขาจะกดริมฝีปากลงมาแนบชิดใบหูของฉัน จากนั้นเขาก็พันธนาการร่างกายของฉันเอาไว้ด้วยวงแขนที่แข็งแรงจนไม่สามารถดิ้นได้ด้วยซ้ำฉันเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อสิ่งที่โอยามะกำลังทำมันทำให้ฉันรู้สึกอายและขยะแขยงตัวเองขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เพราะเขากำลังปลุกเร้าฉันต่อหน้าคิราวะมือข้างหนึ่งของโอยามะยังคงขยำหน้าอกของฉันอย่างเอาแต่ใจ ในขณะที่มือของเขาอีกข้างกลับเลื่อนลงต่ำ คลำหาจุดที่ทำให้ร่างกายของฉันอ่อนปวกเปียกเพราะมันไวต่อการสัมผัส เพียงแค่เขาแตะปลายนิ้วลงไปลูบมันเบาๆ ร่างกายของฉันก็เชื่อฟังเขาไปอย่างง่ายดาย และยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตั้งสติ สัมผัสแข็งขึงตื่นตัวที่กำลังจดจ่ออยู่ที่หว่างขาด้านหลังก็ทำให้ฉันสะดุ้งเฮือก“เจ็บแล้วจำด้วยนะฮานะ”“อื้อออ”ไม่ว่าจะเม้มริมฝีปากแน่นแค่ไหนก็ไม่สามารถเก็บเสียงของต
You may also like
สาวใช้มาเฟียตาบอด
ceres14.7K viewsพิษรักร้ายหมอมาเฟีย
Spypink9.0K viewsทะเลทรายเดือดรัก(20+)
ทรายแมว5.7K viewsมาเฟียร้ายพ่ายรัก Devil beside you
DharDhara6.2K viewsFORCED LOVE สยบ(รัก)สิงห์
ดาวแคระ (miss.mk)2.3K viewsเกมรักร้ายของนายอินทัช(20+)🔥🔥
ทรายแมว399 viewsดั่งร้ายรักมาเฟียร้าย
นามปากกาลูกแก้ว1.6K viewsเลดี้ลูซี่คอสมอส
ฮาลาปัญ17 views
