Romances de ร้อยมารยา

“คุณโอยามะครับ” ผู้ชายรูปร่างท้วมที่ฉันเคยเจอที่แบล็กสกอร์เปี้ยนเดินเข้ามาหาโอยามะพร้อมกับเรียกเขาเอาไว้ระหว่างที่เขากำลังจะอุ้มฉันเดินไปขึ้นรถ“มีอะไร”“คุณโอซึนซึเกะเรียกให้เข้าไปพบที่แบล็กทาวน์ด่วนครับ” นายคนนั้นรายงานด้วยสีหน้าและน้ำเสียงไม่สู้ดีนัก แต่โอยามะกลับไม่แสดงท่าทีแปลกใจหรือตกใจเลยสักนิด“งั้นก็ไปแบล็กทาวน์ก่อน”“จะให้ผมขับรถพาคุณฮานะตามไปทีหลังมั้ยครับ”“ไม่ต้อง ฉันจะพาฮานะไปพบคุณลุงพร้อมฉันเลย”สองตาของฉันเบิกโพลงเมื่อได้ยินสิ่งที่โอยามะพูด ซึ่งดูเหมือนคนของเขาเองก็จะตกใจไม่แพ้ฉันสักเท่าไหร่สำหรับฉันคงไม่แปลกที่จะไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน และไม่เข้าใจว่าโอยามะคิดหรือกำลังจะทำอะไร แต่ทำไมคนของเขาถึงทำหน้าไม่รู้เรื่องเหมือนกับฉันแบบนั้นกันล่ะ“จับตาดูคนของกระเรียนทองกรุ๊ปให้ดี แล้วสั่งเพิ่มกำลังติดตามฉันกับฮานะเป็นสองเท่า ให้คนคุ้มกันที่นี่เข้มงวด รวมถึงตรวจบัตรคนเข้าออกแบล็กทาวน์อย่างละเอียดทุกช่องทาง”“ครับคุณโอยามะ”ฉันรู้สึกใจคอไม่ดีเลย ถึงปกติโอยามะจะเป็นคนละเอียดรอบคอบรวมถึงเด็ดขาดกับเรื่องงานอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้ฉันรู้สึกได้ว่าทุกอย่างมันมากขึ้น ราวกับว่ามีบางอย่างกำล

“ชิมไปแล้วเมื้อกี้” ฉันบอกอย่างรู้ทัน มุมปากโอยามะยกยิ้มนิดหน่อยก่อนที่เขาจะหันกลับไปหย่อนผ้าขนหนูลงในกะละมังน้ำ เพราะว่าเขาเช็ดตัวให้ฉันเสร็จพอดี รอยเปื้อนบนผ้าขนหนูที่เขาเพิ่งหย่อนมันลงกะละมังน้ำอุ่นที่ตอนนี้อุณหภูมิคงเป็นอุณหภูมิห้องแล้วทำเอาฉันอยากจะมุดฟูกที่นอนหนี แต่กลับกลายเป็นว่าหันมาเห็นรอยเปื้อนสีเดียวกันบนผ้าปูที่นอนอีกประปรายเต็มไปหมด“เธออยากใส่ชุดไหนเป็นพิเศษรึเปล่า”“ชุดไหนก็ได้ทั้งนั้น” ฉันยังคงบอกอายๆ เมื่อรู้ว่าโอยามะถามเพราะกำลังจะเดินไปเลือกเสื้อผ้าจากตู้เสื้อผ้ามาให้ใส่“ริวเคยบอกว่าเธอชอบใส่กระโปรงกับรองเท้าผ้าใบ”หัวใจกระตุกแรงมาก เมื่อได้ยินชื่อของริวหลุดออกมาจากปากของโอยามะ “ริวคงดีใจที่เห็นเธอแต่งตัวสวยไปหา”“หนะ...นายจะพาฉันไปหาริวเหรอ” ฉันถามเสียงสั่น ม่านน้ำตาทำให้ฉันเริ่มมองภาพตรงหน้าไม่ชัดนัก ไม่แน่ใจว่าโอยามะพยักหน้ารึเปล่า“นายพูดจริงๆ ใช่มั้ยโอยามะ”“ฉันไม่เคยโกหก” ความตื้นตันในอกเอ่อล้นออกมาเป็นน้ำใสๆ ที่รินไหลเป็นสายออกมาจากดวงตา ฉันคิดถึงเขามากเหลือเกินโอยามะเดินกลับมาหาฉันพร้อมกับเดรสสีขาวสะอาดตาในมือ เขานั่งลงข้างๆ ฉันก่อนจะสวมเดรสที่เขาเป็นคนเ

“ทำไมนายไม่ลงไปกินข้างล่างล่ะ คัตซึน่าจะทำไว้เยอะ”“ไม่หวานแบบนี้”ฉันควรควักก้อนเนื้อในอกออกมาแล้วปามันทิ้งไปซะ มันจะได้เลิกเต้นโครมครามและทำให้ฉันขายหน้าแบบนี้สักที“เธออิ่มรึยัง”“อิ่มแล้ว”“งั้นขอฉันกินบ้าง”“มันหมดแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมเมื่อกี้นายไม่ยอมบอกล่ะว่านายจะกินด้วย”“ฉันอยากกินผ่านช้อนมีชีวิต” โอยามะพูดเสียงเรียบแล้วยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากของฉันเบาๆ สัมผัสที่อ่อนโยนที่แท้จริง มันต้องเป็นแบบนี้ใช่รึเปล่า“อนุญาตให้ฉันกินรึเปล่า”“ฉะ...ฉัน...อื้มมม” ฉันยังไม่ทันจะเอ่ยปากอนุญาตด้วยซ้ำ โอยามะก็โน้มใบหน้าลงมาพร้อมกับเชิดใบหน้าของฉันขึ้นเพื่อให้ริมฝีปากของเราแนบสนิทกันยิ่งขึ้นโอยามะค่อยๆ แทรกปลายลิ้นเข้ามาช้าๆ เขาใช้มันกวาดต้อนซุปในโพรงปากของฉันจนทั่วราวกับไม่อยากให้มันหลงเหลืออยู่แม้แต่หยดเดียว แม้แต่บนลิ้นของฉัน เขาก็พยายามดุนดันและดูดมันเบาๆ เพื่อชิมรสชาติของซุปนั่นราวกับมันให้รสชาติดีกว่า ซึ่งฉันเชื่อแล้วว่ากินแบบนี้มันหวานกว่าจริงๆ และมันคงอร่อยกว่าตักกินผ่านช้อนซุปแน่ๆ ไม่อย่างนั้นโอยามะคงไม่ย้ำคิดย้ำทำอยู่แบบนี้หรอก“พะ...พอแล้ว” ฉันร้องบอกพร้อมกับพยายามดันโอยามะออ

“ช่วยไปซื้อยาคุมกำเนิดให้หน่อย แบบฉุกเฉินน่ะ”“ว่าไงนะครับ” ใบหน้าของคัตซึเปลี่ยนไปราวกับคนละคนหลังจากได้ยินสิ่งที่ฉันไหว้วานให้ทำ“ฉัน...”“ออกไปได้แล้วคัตซึ”เสียงที่ได้ยินจากทางด้านหลังทำให้ฉันเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ซึ่งคงไม่ได้ต่างจากคัตซึที่สะดุ้งเฮือกสักเท่าไหร่“มะ...มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับคุณโอยามะ”“มาทันได้ยินฮานะใช้นายไปซื้อยาคุมพอดี”“เอ่อ คือว่าผม”“จะไปดีๆ หรือให้ต้องถูกเฆี่ยนก่อน”“ไปครับๆ ผมไปแล้วครับ” คัตซึกระวีกระวาดเดินออกไปโดยไม่ร่ำลาฉันสักคำด้วยซ้ำเหมือนหัวใจถูกกระชากออกจากอกเมื่อคัตซึจากไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงฉันกับความเงียบรอบตัวฉันหลับตาลงแน่นเพราะถึงจะหันหลังให้กับโอยามะที่เพิ่งจะเดินเข้ามา แต่ถ้าลืมตาฉันก็ยังมองเห็นเขาผ่านเงาในกระจกอยู่ดี“กล้าดียังไงใช้คัตซึไปซื้อยาคุม” คำถามจากคนใจร้ายมาพร้อมกับแรงยวบของที่นอน ซึ่งมันก็คือตรงหน้าฉันนี่เอง“ได้ยินที่ถามมั้ยฮานะ ลืมตามาคุยกับฉันเพราะฉันรู้ว่าเธอไม่ได้หลับ”ขอเวลาฉันตั้งสติก่อนไม่ได้รึยังไง เมื่อคืนฉันหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ เขาบ้าคลั่งใส่ฉันขนาดนั้นจะให้ฉันตื่นลืมตามาพูดกับเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไง“ช

“ตื่นแล้วเหรอครับคุณฮานะ” คัตซึที่เพิ่งจะเดินยกถาดอาหารเข้ามาในห้องทักทายฉันด้วยรอยยิ้มผ่านเงาที่สะท้อนออกมาบนกระจกบานใหญ่ของระเบียงห้อง ก่อนที่เขาจะจัดแจงวางถาดนั่นลงแล้วเดินไปเปิดผ้าม่านให้กว้างขึ้นเพื่อรับแสงแดดในช่วงสายคำตอบคือฉันตื่นมาได้สักพักแล้ว แต่ยังไม่อยากลุกจากที่นอน จะพูดให้ถูกคือไม่อยากขยับตัวทำอะไรเลย สองขาแทบขยับไม่ได้ มีอาการการเมื่อยขบไปทั้งตัวแถมยังรู้สึกเหมือนจะมีไข้“กี่โมงแล้วคัตซึ”“เกือบจะสิบเอ็ดโมงแล้วครับ สักพักคุณโอยามะน่าจะถึง เพราะเขาให้คนโทรมาบอกผมเอาไว้ว่าจะกลับมาทานมื้อกลางวันที่นี่น่ะครับ”ถามแค่ไหนก็ตอบแค่นั้นไม่ได้รึยังไง ฉันไม่ได้อยากจะรู้สักนิดว่าคนใจร้ายจะมารึเปล่าฉันถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะปิดเปลือกตาลงเมื่อรู้ดีว่าคัตซึกำลังจะเดินมาใกล้ ซึ่งก็จริง เพราะฉันได้ยินเสียงเขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ข้างๆ เตียงนี่แหละ“ทานอะไรสักหน่อยสิครับ”“นายออกไปเถอะคัตซึ เดี๋ยวฉันหิวก็ลุกไปกินเองนั่นแหละ”“ผมต้องรายงานคุณโอยามะนี่ครับว่าคุณฮานะทานอาหารที่ผมทำหมดรึเปล่า”“ก็แล้วแต่นายจะรายงานก็แล้วกัน แต่ต่อไปนี้อย่าเข้ามาใกล้ฉันอีก” ฉันบอกเสียงเรียบแล้วพยายามดันตัวเอง

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตั้งสติ โอยามะก็ทาบตัวเองลงมาทางด้านหลังอีกครั้ง และครั้งนี้เขาก็เป็นคนจับขาฉันขึ้นมาวางบนโต๊ะเองกับมือเพราะฉันยังยืนนิ่งไม่ขยับตามคำสั่ง กลายเป็นว่าฉันกำลังยืนกระต่ายขาเดียวทั้งที่ต่อให้ยืนสองขาในเวลานี้ก็ยังไม่มั่นคงเลยด้วยซ้ำ“ท่องไว้ให้ขึ้นใจฮานะ เธอเป็นของฉัน” โอยามะกระซิบบอกก่อนที่เขาจะกดริมฝีปากลงมาแนบชิดใบหูของฉัน จากนั้นเขาก็พันธนาการร่างกายของฉันเอาไว้ด้วยวงแขนที่แข็งแรงจนไม่สามารถดิ้นได้ด้วยซ้ำฉันเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อสิ่งที่โอยามะกำลังทำมันทำให้ฉันรู้สึกอายและขยะแขยงตัวเองขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เพราะเขากำลังปลุกเร้าฉันต่อหน้าคิราวะมือข้างหนึ่งของโอยามะยังคงขยำหน้าอกของฉันอย่างเอาแต่ใจ ในขณะที่มือของเขาอีกข้างกลับเลื่อนลงต่ำ คลำหาจุดที่ทำให้ร่างกายของฉันอ่อนปวกเปียกเพราะมันไวต่อการสัมผัส เพียงแค่เขาแตะปลายนิ้วลงไปลูบมันเบาๆ ร่างกายของฉันก็เชื่อฟังเขาไปอย่างง่ายดาย และยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตั้งสติ สัมผัสแข็งขึงตื่นตัวที่กำลังจดจ่ออยู่ที่หว่างขาด้านหลังก็ทำให้ฉันสะดุ้งเฮือก“เจ็บแล้วจำด้วยนะฮานะ”“อื้อออ”ไม่ว่าจะเม้มริมฝีปากแน่นแค่ไหนก็ไม่สามารถเก็บเสียงของต

“ได้ยินว่าเป็น...”“พอๆๆ ไม่ต้องพูดๆ ถือว่าขอ” คาริสาอยากจะร้องไห้ ทำไมเรื่องมันถึงได้กลายเป็นแบบนั้นไปได้“พี่ว่าคราวนี้น้องคริสมีพิรุธครับ”“พี่ดินไม่ต้องพู้ดดด”“เหอะ สารภาพลดโทษกึ่งหนึ่ง” ภากรที่นั่งฟังอยู่ตั้งแต่แรกรีบถาม “เตือนแล้วทำไม่เชื่อ”“ก็ใครจะไปรู้เล่า!”“คาริสาครั้งที่หนึ่ง” คาริสาหลับตาแน่น กวาดสายตามองเพื่อนแต่ละคนแล้วอยากตบกบาลเรียงตัว ในที่นี้มีแค่ภูมิพัฒน์ที่ไม่รู้ว่าคุณกานต์ที่พูดถึงคือภากานต์ น้องสาวของภากร“คือว่าไอ้กันต์มัน...”“มันอะไร”“มันชื่อกันตพงษ์ค่ะ”“แล้วไง”“แล้วไอ้คุณกันตพงษ์เนี่ย มันเป็นพนักงานบริษัทของคุณไงคะ แฮ่” คาริสายิ้มแห้งใส่ ภากรหนังตากระตุกอยู่หลายที“เพื่อนคุณ เป็นพนักงานบริษัทผม”“ค่ะ แล้วตอนนี้มันก็...”“จีบยัยกานต์”“เอิ่ม ไม่ฟันธงค่ะ แบบว่าอาจจะคนละกานต์ เนอะ”“ไม่ต้องมาเนอะ” ภากรมองดุใส่ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาน้องสาวทันที แต่ไม่ทันจะได้โทรออก คาริสาก็รีบห้ามเอาไว้“ไม่ต้องโทรหรอกค่ะ น้องกานต์โตแล้ว อีกอย่างถึงไอ้กันต์มันจะกวนโมโหไปบ้าง แต่มันเป็นคนดีนะคะ”“เหอะ”“นะคะ ฉันเชื่อว่ามันทำให้น้องสาวคุณยิ้มได้แน่ ขนาดมันพูดคน

“ค่ะแม่ ถ้าตารางงานคุณกรเขาลงตัวแล้วคริสจะโทรบอกอีกทีนะคะ แล้วเจอกันค่ะ” คาริสาวางสายด้วยความอารมณ์ดี “หน้าบานเชียวนะ” ตุลาที่กำลังขับรถอดไม่ได้ที่จะแซว เพราะเขาเองก็เพิ่งรู้ว่าภากรขอคาริสาแต่งงานแล้ว หนำซ้ำยังเร่งให้เธอนัดกับวันพ่อแม่เพื่อจะได้เข้าไปแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ“อิจฉาเหรอคะ”“เรามีอะไรให้พี่ต้องอิจฉา ก็แค่กำลังจะแต่งงาน ว่าที่เจ้าบ่าวหน้าตางั้นๆ ฐานะกลางๆ แค่กินส้มไม่เคยแกะเปลือกเอง” ตุลาแกล้งว่า พร้อมกับจอดรถที่หน้าร้านอาหารที่นัดกับเพื่อนเอาไว้ หนึ่งในนั้นคือว่าที่เจ้าบ่าวของคาริสาที่เขาเพิ่งจะนินทาไปเมื่อครู่ แต่วันนี้นอกจากจะมีเพื่อนของฝั่งว่าที่เจ้าบ่าวแล้ว ก็ยังมีทีมเพื่อนจากฝั่งว่าที่เจ้าสาวมากันครบทีมด้วยเมื่อช่วงเย็นคาริสาแวะไปที่บ้าน จึงให้ตุลาแวะไปรับเพราะภากรติดประชุม แต่ประชุมของเขาคงเสร็จเร็ว เขาถึงมาถึงร้านก่อนเธอและตุลาเสียอีกบรรยากาศในร้านครึกครื้นและสนุกสนาน ได้ยินเสียงหัวเราะของต้นปาล์มกับข้าวปั้นดังมาแต่ไกล“พี่ไปเข้าห้องน้ำก่อนแล้วกัน”“ค่ะ” คาริสาเดินตรงไปที่โต๊ะเพียงลำพังเพราะตุลาเดินแยกไปเข้าห้องน้ำ มองเห็นใบหน้าหล่อๆ ของภากรแล้วเธออดไม่ได้ที่จะ

“ได้ ลองดีกับผมเหรอ เดี๋ยวเห็นดีกันแน่คาริสา” เขาพูดชื่อจริงของเธอทีไร เธอรู้สึกเหมือนถูกอาจารย์ฝ่ายปกครองเรียกไปตักเตือนทุกที พูดจบเขาก็กระชากข้อมือของเธอให้เดินตามเขาไป ใช้อีกมือหนึ่งรื้อค้นห้องของเธออย่างถือวิสาสะ แต่เขาไม่มีทางหามันเจอแน่ๆ คนอย่างเธอไม่โง่พอจะเก็บข้อมูลเอาไว้ในที่ที่ใครก็หาเจอหรือหยิบไปได้ง่ายๆ แน่นอนเดินตามเขาที่ค้นห้องเธอทั่วทั้งห้องก็ยังหาไม่เจอ มือเธอเขาก็ไม่ยอมปล่อยเหมือนกลัวว่าเธอจะหนี“คุณกำลังทำผมหงุดหงิดนะคริส”“แล้วยังไงคะ จะชกฉันเหมือนที่คุณทำกับปัตถ์พงษ์งั้นเหรอ หรือจะโทรตามลูกน้องคุณมาสั่งสอนฉันล่ะ” เธอถามอย่างท้าทาย ภากรสูดหายใจจนอกผาย“จะปล่อยมือฉันได้หรือยัง”“เอกสาร?”“บอกแล้วไงว่าไม่ให้ คุณก็มีคนของคุณตั้งเยอะตั้งแยะ จะมาเอาข้อมูลจากฉันไปทำไม ไอ้ที่คุณรู้อยู่มันอาจมากกว่าที่ฉันมีก็ได้” คาริสาบอกอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเมินหน้าหนี สะบัดมือเขาอยู่หลายครั้งแต่สะบัดเท่าไรก็ไม่หลุด“แลกกับที่ผมมี”“ไม่”“คุณจะเอายังไง”“ไม่เอายังไง เชิญคุณกลับไปได้แล้ว ที่นี่ไม่ต้อนรับ” คาริสาไล่อย่างไร้เยื่อใยภากรกัดฟันกรอดเพราะไม่เคยมีใครกล้าแข็งข้อใส่เขาอย่างนี้มาก่

“คริส”“คะ”“ผมรักคุณนะ” เขาย้ำแล้วเดินเข้ามาหาเธอ จับมือเธอทั้งสองข้างขึ้นมาจูบ“กลัวฉันทำอาหารให้กินอีกเหรอคะ” เธอแกล้งเย้า“เปล่า ผมแค่อยากบอกคุณว่าไม่ว่าคุณจะเป็นยังไงผมก็รัก ไม่ว่าคุณอยากทำอะไร ผมก็จะสนับสนุน แต่ไม่จำเป็นต้องพยายามเปลี่ยนตัวเองเพื่อผม”เธอไม่คิดว่าแค่การอยากลองทำอาหารให้เขากินจะกลายเป็นประเด็นที่เขากังวล“คุณเคยบอกผมว่าความรักจะไม่ทำให้เรารู้สึกเหนื่อย ผมก็เลยเชื่อแบบนั้นมาตลอด และไม่อยากให้คุณเหนื่อยเพราะผม” ภากรลูบหัวเธอเบาๆ พาทำให้เธอน้ำตารื้นเพราะซาบซึ้งใจ“เราเหนื่อยแค่ตอนเอากันก็พอ”“ฉันจะกำลังซึ้งเลยค่ะ”“หรือคุณไม่เหนื่อยล่ะ”“เหนื่อยค่ะ ขาไม่มีแรงแล้ว อุ้มไปแช่น้ำหน่อยได้ไหมคะ” เธอยิ้มกว้างแล้วยกสองแขนสองขากอดเขาเอาไว้ทันที แค่เขาหมุนตัว ก้นเธอก็ลอยจากเคาน์เตอร์แล้วภากรอุ้มเธอไปนั่งในอ่างอาบน้ำ ปิดน้ำเพราะปริมาณน้ำเกือบจะล้นอ่างพอดี ตีฟองบาธบอมเล่น ตอนแรกเขาบอกว่าเธอเหมือนเด็ก แต่ไปๆ มาๆ เขากลายเป็นคนซื้อมาให้เธอแช่เพราะเขาชอบดมกลิ่นมันผ่านผิวของเธอ“เคยสระผมให้ใครมาก่อนไหมคะ” เธอขยับมาหาเขา ล้มตัวลงหนุนผ้าขนหนูที่เขาเอามาม้วนรองไว้ให้ ส่วนเขานั่งอยู่นอ

“ให้ผมตายแทนคุณยังได้เลย” เขาตอบอย่างเอาอกเอาใจ ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากของเธอในทันที นุ่มนวลแต่กลับทำให้เธอเร่าร้อนขึ้นอีกครั้งเสื้อผ้าของเธอถูกเขาถอดออกไปอย่างงงๆ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขาอุ้มเธอมาที่โซฟา รั้งเธอนั่งลงบนตักเขา สองมือบีบขยำสองเต้าของเธอจนปวดตึงไปหมดสองขาของเธอถูกขายาวๆ ของเขาขวางไว้ไม่ให้หุบเข้าหากัน ในขณะเดียวกัน ริมฝีปากของเธอก็ยังถูกเขาครอบครองจนเสียงครางดังอื้ออึงในลำคอครู่ใหญ่กว่าที่เขาจะถอนริมฝีปากออก เธอหอบหายใจถี่ ไม่เคยถูกเขาปลุกปั่นไม่หยุดแบบนี้มาก่อน“ตอนทำไม่ทันคิดใช่ไหมว่าสุดท้ายแล้วตัวเองจะลำบาก”“ฉัน...” คาริสากัดปากตัวเอง ก่อนที่ความกระสันจะถูกเขาปลุกขึ้นมาอีกครั้ง เพียงแค่แตะปลายนิ้วลงบนจุดอ่อนไหวแล้วขยี้ไปมาเบาๆ“คะ คุณกรคะ”“ยกสองคุณต้องเหนื่อยกว่าผมแน่ แต่ผมจะตั้งใจอย่างดี” เขากระซิบบอกที่ข้างหู ก่อนจะขยับปลายนิ้วที่จุดอ่อนไหวของเธอเร็วขึ้น พร้อมกับมืออีกข้างที่ขยี้ยอดอกของเธอราวกับอยากเร่งให้เธอแตกสลายเธอดิ้นอยู่บนตักของเขา ปลายเท้าเกร็งจนหงิกงอ สองขาเกี่ยวพันอยู่กับขาของเขา ไม่ว่าจะพยายามต้าน พยายามหุบมันเข้าหากันเท่าไรก็ทำไม่ได้เลย“กรคะ อื้อ ฉันเ

“ยั่วผม” คาริสาเบิกตาโพลง แต่เพิ่งจะรู้ตัวว่าตกหลุมพรางเขาเข้าเสียแล้วก็ตอนที่เขาดึงเธอขึ้นจากเก้าอี้แล้วใช้ร่างกายต้อนให้เธอให้หันกลับมาที่โต๊ะทำงาน จูบเบาๆ ที่ท้ายทอย ไซ้ซอกคอจนเธอขนลุก เม้มหนักเสียจนเธอรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ สองมือจับขอบโต๊ะแน่น“คะ คุณต้องประชุมนะคะ”“อยู่ๆ คอมพิวเตอร์ผมก็เสียน่ะ” ข้ออ้างของเขาทำเธอยิ้มกว้าง แต่ไม่ทันตั้งตัว เขาก็สอดมือเข้ามาจากชายเสื้อ ขยำหน้าอกของเธอเต็มมือ“คุณกรคะ”“คุณต้องยั่วผมมากกว่านี้อีก”“อื้อ อย่าล้วงสินะ คะ คุณกร” เธอร้องห้ามพลางหุบขาเข้าหากันโดยอัตโนมัติเมื่อเขาล้วงมือลงไปใต้กางเกงชั้นใน “อ๊ะ คุณกรคะ”“แบบนั้นแหละคริส อย่างคุณไม่ต้องเสียเวลาทำอาหารหรอก มาทำกับผมนี่”เขารั้งปลายคางของเธอให้หันกลับไปหาเขาแล้วประทับจูบหวามลงมาอย่างรวดเร็วเธอยกสองแขนขึ้นคล้องรอบลำคอของเขาที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง ชายเสื้อถูกดึงขึ้นมาเหนือหน้าอก ตะขอบราเซียถูกปลดออกแล้วดึงขึ้น แต่ยังไม่ได้ถูกถอดออกไปภากรขยำหน้าอกหนักมือ ขยี้ยอดอกสีสวยของเธอด้วยปลายนิ้ว เขี่ยมันขึ้นลงกระตุ้นให้เธอเสียวจนร้องครางกลางหว่างขาเริ่มแฉะจนเกิดเสียง เขาค่อยๆ สอดนิ้วเรียวเข้าสำรวจในช่องอ