LOGINShare
EP 02 จุดจบของความสิ้นหวัง [4]
Last Updated:
2025-10-17 16:07:35“ฉันคิดว่าเธอจะนอนในนั้นซะอีก”
“พวกนาย!”
สองตาของฉันเบิกโพลงขึ้นมาทันทีเมื่อได้เผชิญหน้ากับชายชุดดำสองคน ที่เหมือนจะมาดักรอฉันอยู่ตรงนี้นานแล้ว
“จะไปด้วยกันดีๆ หรือจะให้ฉันใช้กำลัง”
“ไม่ ถอยไปนะ ช่วย...”
อุ่ก!
เสียงของฉันจุกอยู่ในลำคอเพราะทันทีที่ฉันพยายามจะร้องขอความช่วยเหลือ หนึ่งในพวกมันก็ตรงเข้ามาชกท้องของฉันอย่างรวดเร็ว และรุนแรงมากพอจะทำให้ฉันล้มทั้งยืน
เป็นอีกครั้งที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองเฉียดเข้าใกล้ความตายขึ้นเรื่อยๆ สองขาของฉันทรุดลงไปกับพื้น แต่ยังไม่ทันจะล้มลงไปก็กลับถูกอุ้มขึ้นมา
“พูดง่ายๆ แต่แรกก็จบ”
“ปล่อยเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้นะ!”
สิ้นเสียงนั้นร่างกายของฉันก็โงนเงนไปมาเหมือนกำลังถูกยื้อแย่งไปมา
“ยูริ”
“อดทนไว้ฮานะ โอ๊ย!” เสียงร้องของยูริดังมากจนฉันตกใจ แต่ฉันจะช่วยเธอได้ยังไงในเมื่อฉันยังเอาตัวเองไม่รอดเลย
“ตายซะเถอะไอ้พวกสารเลว!”
พลั่ก!
เสียงเหมือนของแข็งกระทบกัน ซึ่งทันทีที่ได้ยิน ร่างกายของฉันก็ถูกทิ้งลงกับพื้น แรงกระแทกทำให้ฉันรู้สึกจุกเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า
“ยูริ หนีไป!”
“พี่ยูตะ ช่วยยูริกับฮานะ โอ๊ย!” ยูริร้องเสียงดังเมื่อเส้นผมของเธอถูกกระชาก ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวเพราะอาการเจ็บปวด ฉันอยากจะลุกขึ้นไปช่วยเธอ แต่ตอนนี้ฉันกลับทำได้เพียงนอนมองเธอทั้งน้ำตา เพราะขยับตัวไม่ไหว
“ปล่อยน้องสาวฉัน!”
“เหอะ รนหาที่ตายกันนักนะ”
แกร๊ก!
“อย่า! อย่าทำร้ายพวกเขา” ฉันเปล่งเสียงออกไปเท่าที่พอจะสามารถทนกับความเจ็บปวดได้
“เอาฉันไป พวกนายต้องการฉันก็เอาฉันไป”
“ไม่นะฮานะ!”
“ไปซะ! เธอไม่ใช่เพื่อนฉัน ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเธอ!”
“ฮานะ!” ยูริตะโกนเรียกฉันทั้งน้ำตา เธอพยายามจะเดินเข้ามาช่วยฉันแต่ก็ยังถูกพวกมันจับเอาไว้ ในขณะที่พี่ยูตะเองก็ไม่กล้าขยับเพราะในมือของชายชุดดำอีกคนที่ถูกเขาฟาดด้วยท่อนไม้เมื่อครู่ถือปืนเอาไว้ และมันเล็งปลายกระบอกปืนในมือไปที่ยูริ!
“เอาฉันไปสิ สองคนนี้เขาไม่เกี่ยว ฉันต่างหากที่พวกนายต้องการ”
“ยู...”
“หุบปากซะ รีบพาพี่ชายของเธอออกไป”
“แต่ว่า...”
“บอกให้ไปไงเล่า!” ฉันตะคอกใส่ยูริเสียงดัง
“ปล่อยสองคนนี้ไป แล้วพวกนายจะเอาฉันไปฆ่าที่ไหนก็เชิญ” รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายพูดออกไป ก่อนจะหลับตาลงอย่างยอมรับในโชคชะตา
ฉันไม่มีอะไรต้องเสียอีกแล้ว ไม่มีอะไรต้องห่วงหรือต้องกังวลอีก ตอนนี้ขอแค่ยูริกับพี่ยูตะปลอดภัย ฉันจะเป็นหรือตายก็ไม่สำคัญ
“เอาไงดีวะ” ผู้ชายชุดดำสองคนถามกันเป็นเชิงปรึกษา เอาเป็นว่าอย่างน้อยก็มีโอกาสที่พวกมันจะปล่อยยูริกับพี่ยูตะไป
“เอาไปแค่คนเดียวก็พอ”
“แน่ใจเหรอวะ”
“แน่ใจสิ คุณโอยามะสั่งให้เอาไปคนเดียว”
“เออๆ เอางั้นก็ได้”
คำตอบที่ได้ยินทำให้ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ทันได้เห็นพวกมันเหวี่ยงยูริไปทางพี่ยูตะพอดี
“แล้วอย่าปากสว่างล่ะ คงรู้นะว่าถ้าแจ้งตำรวจจะเป็นยังไง” ไอ้คนที่ถือปืนอยู่ถามอย่างท้าทาย ซึ่งเรื่องนี้ทุกคนรู้ดีอยู่แล้วว่าตำรวจไม่ได้ช่วยอะไรได้ อย่างมากตำรวจก็รับเรื่องเอาไว้พอเป็นพิธีแล้วค่อยปล่อยให้เรื่องค่อยๆ เงียบหายไปเท่านั้นเอง
ใครจะรู้ว่าปีปีหนึ่งแบล็คสกอร์เปี้ยนส์จ่ายเงินสนับสนุนใต้โต๊ะให้ตำรวจเท่าไหร่ และยังไม่นับรวมหลายๆ โครงการของย่านนี้ที่ได้รับทุนจากเงินสกปรกๆ ของเขา! เพราะฉะนั้นเรื่องการจะใช้กฎหมายกับโอยามะน่ะ ลืมไปได้เลย
พี่ยูตะรีบพายูริวิ่งหนีไป แต่ฉันรู้ว่าเขาทำเพราะรักและเป็นห่วงน้องสาวของเขามาก เพราะฉะนั้นฉันไม่รู้สึกโกรธเลยที่เขาทิ้งฉันไว้ตรงนี้
หัวใจของฉันเต้นช้าลงแล้ว มันเหมือนกำลังจะหมดแรงที่จะเต้นต่อ ทุกอย่างรอบกายเหมือนจะหยุดการเคลื่อนไหวไปทีละนิดๆ
“ลุก! อย่ามาสำออย” พวกมันใช้เท้าเขี่ยฉันราวกับว่าเป็นกองเสื้อผ้าที่ถูกทิ้งเอาไว้ข้างถังขยะ
“บอกให้ลุก!”
“เฮ้ย! ใจเย็นดิ เดี๋ยวก็ตายพอดี”
สติการรับรู้ของฉันเริ่มลดน้อยลงทุกทีๆ แล้ว นี่ถ้าไม่เป็นเพราะเห็นว่าพี่ยูตะพายูริกลับไปแล้ว ฉันอาจจะพยายามเข้มแข็งอยู่ก็ได้ แต่ตอนนี้คงไม่จำเป็นอีก ไม่มีอะไรที่ทำให้ฉันอยากจะฝืนหรือบอกให้ตัวเองเข้มแข็งเพื่อปกป้องตัวเองได้อีก
ฉันปิดเปลือกตาลงช้าๆ อีกครั้ง และครั้งนี้ไม่ว่าจะได้มีโอกาสลืมตาตื่นขึ้นมาอีกหรือไม่ก็ช่างมันเถอะ ฉันเหนื่อยจะสู้...เหนื่อยเกินกว่าจะบอกให้ตัวเองอดทน ฉันขอยอมแพ้
“ตายแล้วเหรอวะ”
“ยังหรอกน่า รีบๆ ไปกันเถอะน่า เดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้า”
“เออ ว่าแต่ตกลงต้องพาไปส่งที่ไหน”
“แบล็คทาวน์”
Latest chapter
มาเฟียคลั่งรัก EP 09 สำนึกผิด [8]
ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตั้งสติ โอยามะก็ทาบตัวเองลงมาทางด้านหลังอีกครั้ง และครั้งนี้เขาก็เป็นคนจับขาฉันขึ้นมาวางบนโต๊ะเองกับมือเพราะฉันยังยืนนิ่งไม่ขยับตามคำสั่ง กลายเป็นว่าฉันกำลังยืนกระต่ายขาเดียวทั้งที่ต่อให้ยืนสองขาในเวลานี้ก็ยังไม่มั่นคงเลยด้วยซ้ำ“ท่องไว้ให้ขึ้นใจฮานะ เธอเป็นของฉัน” โอยามะกระซิบบอกก่อนที่เขาจะกดริมฝีปากลงมาแนบชิดใบหูของฉัน จากนั้นเขาก็พันธนาการร่างกายของฉันเอาไว้ด้วยวงแขนที่แข็งแรงจนไม่สามารถดิ้นได้ด้วยซ้ำฉันเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อสิ่งที่โอยามะกำลังทำมันทำให้ฉันรู้สึกอายและขยะแขยงตัวเองขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เพราะเขากำลังปลุกเร้าฉันต่อหน้าคิราวะมือข้างหนึ่งของโอยามะยังคงขยำหน้าอกของฉันอย่างเอาแต่ใจ ในขณะที่มือของเขาอีกข้างกลับเลื่อนลงต่ำ คลำหาจุดที่ทำให้ร่างกายของฉันอ่อนปวกเปียกเพราะมันไวต่อการสัมผัส เพียงแค่เขาแตะปลายนิ้วลงไปลูบมันเบาๆ ร่างกายของฉันก็เชื่อฟังเขาไปอย่างง่ายดาย และยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตั้งสติ สัมผัสแข็งขึงตื่นตัวที่กำลังจดจ่ออยู่ที่หว่างขาด้านหลังก็ทำให้ฉันสะดุ้งเฮือก“เจ็บแล้วจำด้วยนะฮานะ”“อื้อออ”ไม่ว่าจะเม้มริมฝีปากแน่นแค่ไหนก็ไม่สามารถเก็บเสียงของต
มาเฟียคลั่งรัก EP 09 สำนึกผิด [7]
“ดี ท่องเอาไว้จนกว่าฉันจะลงโทษฮานะจบ”ถึงเวลาของฉันแล้วสินะ!“คุณฮานะเป็นของคุณโอยามะครับ”“อื้อออ”โอยามะโน้มใบหน้าของเขาลงมาเพื่อทาบริมฝีปากของเขาบดขยี้ริมฝีปากของฉันอย่างรุนแรง การกระทำที่ป่าเถื่อนของเขาทำให้ฉันดิ้นสุดแรงแต่กลับไม่สามารถต่อต้านเขาได้เลยสักนิดเมื่อร่างกายถูกเขาโอบรัดเอาไว้แน่น“จะต้องให้ฉันหยิบปืนขึ้นมายิงคิราวะเพราะเธอใช่มั้ย!”การต่อต้านไม่เคยเป็นผล และไม่เคยทำให้ฉันได้รับความเมตตา“คุณฮานะเป็นของคุณโอยามะครับ”หลังจากที่โอยามะตะคอกใส่หน้าฉันเสียงดัง ร่างกายของฉันก็ชะงักและหยุดการเคลื่อนไหวไปทันที ทำได้เพียงยืนนิ่งเพราะรู้ดีแก่ใจว่าเขาไม่เคยพูดเล่น“คุณฮานะเป็นของคุณโอยามะครับ” คิราวะยังคงท่องคำนั้นซ้ำๆ ราวกับถูกตั้งโปรแกรมเอาไว้โอยามะโน้มใบหน้าลงมาอีกครั้ง ถึงจะช้าแต่สุดท้ายเขาก็ยังรุนแรงเหมือนเดิมจนฉันรู้สึกแสบร้อนไปทั้งปาก เพราะเขาทั้งดูดเม้มและขบมันราวกับต้องการใช้มันระบายความหงุดหงิด ปลายลิ้นสากกวาดต้อนเอาทุกอย่างในโพรงปากของฉันอย่างเอาแต่ใจ เกี่ยวกระหวัดกับปลายลิ้นของฉันคล้ายกับต้องการจะดึงพลังงานจากร่างกายของฉันไปจนหมด“คุณฮานะเป็นของคุณโอยามะครับ”วงแขนที
มาเฟียคลั่งรัก EP 09 สำนึกผิด [6]
“ครับผม”“สรุปว่านายต้องรับโทษกี่ที”“เก้าทีครับผม” คิราวะยังคงตอบเสียงดังฟังชัด เขาไม่แสดงอาการไหวติงสักนิดทั้งที่เสียงจากการโดนเฆี่ยนไปครั้งแรกยังทำให้ฉันจิตตกอยู่เลย“มีอะไรจะพูดมั้ยฮานะ” โอยามะหันมาถามฉันราวกับว่าจะเปิดโอกาสให้ฉันพูด แต่ทันทีที่ฉันเหลือบสายตามองกลับไปที่คิราวะเขากลับส่ายหัวเบาๆ เหมือนจะห้ามไม่ให้ฉันพูด“มะ...ไม่มี” ฉันควรจะเชื่อคิราวะ เพราะอย่างน้อยเขาก็รู้จักนิสัยของโอยามะดีกว่าฉัน ดังนั้นเขาน่าจะเลือกวิธีที่ดีที่สุดมาให้ฉันปฏิบัติตาม“ดี ลงมือได้” สิ้นเสียงของโอยามะ ทุกคนก็ทำหน้าตาเหยเกกันหมด แต่ต่างก็ยังต้องยืนตัวตรงดิกและปฏิบัติหน้าที่กันต่อไปผู้ชายที่ถือแส้อยู่ในมือเดินไปหยุดยืนอยู่ด้านข้างคิราวะ ฉันเห็นเขากลืนน้ำลายลงคอแล้วก้มหัวให้คิราวะนิดหน่อยก่อนจะเริ่มหวดแส้ตามคำสั่งเพียะ!คิราวะสะดุ้งเพียงเล็กน้อยในขณะที่ฉันกลับเป็นฝ่ายสะดุ้งจนตัวโยนเพียะ!ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เสียงแส้กระทบกับผิวแผ่นหลังของคิราวะทำให้ฉันกัดฟันแน่น สะดุ้งไปพร้อมกับคิราวะทุกครั้ง น้ำตาไหลอาบแก้มเพราะรู้สึกผิดกับเขาเหลือเกินเพียะ!คิราวะกัดฟันแน่นจนใบหน้าของเขาตึงเปรี๊ยะ แต่เชื่อเถอะว
มาเฟียคลั่งรัก EP 09 สำนึกผิด [5]
ตึก!“เชิญทางนี้ครับคุณฮานะ” คนของโอยามะอีกคนผายมือให้ฉันเดินตามเขาไปด้านใน และดูเหมือนที่ของฉันจะเป็นเก้าอี้ข้างๆ โอยามะเขานั่งรอฉันอยู่ตรงนั้น และรายล้อมไปด้วยคนของเขาอีกจำนวนหนึ่งที่เห็นแล้วหัวใจสั่นระรัว“โอยามะ คือว่า...”“ไม่อนุญาตให้พูด”ฉันเข้าใจแล้วว่าคิราวะหมายถึงอะไร เขาต้องรู้แน่ๆ ว่าโอยามะรออยู่ และดูจากท่าทางของโอยามะในตอนนี้แล้ว เขากำลังไม่พอใจ เหมือนจะโกรธมากซะด้วย“นั่งลงเงียบๆ ห้ามพูดจนกว่าฉันจะถาม ห้ามขยับจนกว่าฉันจะสั่ง”อีกแล้ว คำสั่งแบบนี้อีกแล้ว ฉันใจคอไม่ดีเลย แต่จะอธิบายได้ยังไงในเมื่อเขาไม่เปิดโอกาสให้พูด และจากประสบการณ์ที่ผ่านมานั้น สอนให้รู้ว่าถ้าขืนฉันพูดออกไปตอนนี้คนที่เดือดร้อนหนักจะเป็นคิราวะ เพราะแบบนี้เขาถึงได้ย้ำกับฉันก่อนจะลงจากรถว่าห้ามฉันขัดคำสั่งโอยามะเด็ดขาด!ฉันค่อยๆ นั่งลงที่เก้าอี้อย่างไม่มีทางเลือก คัตซึที่ยืนอยู่ข้างๆ พยายามส่งยิ้มให้ฉันทั้งที่สีหน้าของเขาดูไม่ดีนัก“คิราวะ”“ครับผม”“หน้าที่ของนายคืออะไร”“เขา...”“ฉันสั่งว่าห้ามพูด!” เสียงตะคอกของโอยามะทำให้ฉันสั่นไปทั้งตัว ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นสนิท ไม่กล้าพูดอีกแล้ว“ตอบคำถามฉัน คิราว
มาเฟียคลั่งรัก EP 09 สำนึกผิด [4]
คิราวะออกรถอีกครั้งด้วยความเร็วปกติ ตัวรถพุ่งทะยานไปข้างหน้าซึ่งฉันก็ได้แต่นั่งมองออกไปด้านนอกพร้อมกับปล่อยให้ความคิดไหลไปกับภาพที่เห็น“ขอบใจนายมากนะคิราวะ ถ้าไม่ได้นาย ฉันคงไม่รู้จะช่วยฮิโรชิยังไง”“ไม่เป็นไรครับ ผมแค่ทำตามหน้าที่”“วันนี้นายทำเกินหน้าที่ไปเยอะเลย”“ขอโทษที่เสียมารยาทครับ” คิราวะพูดพลางกระตุกยิ้มมุมปาก ซึ่งคำพูดกวนประสาทของเขาก็พลอยทำให้ฉันยิ้มตามไปด้วย“ถึงบ้านแล้วปลุกฉันนะ”“ครับ คุณฮานะ” คิราวะรับปากก่อนจะเอื้อมมือไปปรับแอร์นิดหน่อยเมื่อเห็นว่าฉันทิ้งตัวลงนอนที่เบาะหลัง แต่ทันทีที่ล้มตัวนอนลงมาฉันก็เพิ่งสังเกตเห็นกล่องเค้กที่วางไว้ใกล้ตัว เกือบจะลืมไปแล้วว่าฉันมีเค้กติดมือกลับมาด้วย“คิราวะ”“ครับ”“นายว่าโอยามะจะชอบกินเค้กรึเปล่า” ฉันถามเบาๆ ก่อนจะปิดเปลือกตาลงเพราะไม่ได้คาดหวังในคำตอบตั้งแต่แรก ยังไงซะฉันก็ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะให้เค้กชิ้นนี้กับโอยามะเพื่อขอบคุณที่เขาใจดีให้ฉันยืมตัวคิราวะมาหนึ่งวันเต็มๆไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ฉันนอนหลับตาอยู่ที่เบาะด้านหลัง ซึ่งถึงแม้จะปิดเปลือกตาลง แต่สมองของฉันยังคงคิดเรื่องราวต่างๆ ไปเรื่อยเปื่อยไม่หยุด กระทั่งเริ่มรู้สึกว่า
มาเฟียคลั่งรัก EP 09 สำนึกผิด [3]
“ส่งเงินมาสิ อย่าบอกนะว่าไม่ได้”“หนะ...นี่ เงิน” ฮิโรชิรีบบอกพร้อมกับส่งเงินให้กับพวกมัน เงินในมือของฮิโรชิคือเงินของคิราวะน่ะ เขาให้ฮิโรชิเอาไว้ใช้ล่อพวกมันเพื่อถ่วงเวลาพวกมันเอาไว้ เพราะถ้าฮิโรชิไม่ถือเงินไป พวกมันอาจทำร้ายฮิโรชิก่อนก็ได้“ทำดีมากไอ้หนู แบบนี้พี่มีรางวัลจะให้”หนึ่งในห้าคนพูดขึ้นมาพร้อมกับล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋า บางอย่างที่ทำให้สองตาของฉันเบิกโพลงเพราะรู้ดีว่ามันคือยาเสพติด!และไม่ต้องรอให้ฉันร้อนใจนาน ฉันก็เห็นว่าคิราวะเดินออกมาจากจุดที่เขายืนซ่อนตัวอยู่ในตอนแรก เขาทำทีเป็นเดินไปเรื่อยๆ ซึ่งเดาว่าเขาน่าจะพิจารณาจากความเสี่ยงของฮิโรชิ ถึงได้เดินออกมาเร็วกว่าที่ฉันคิดเอาไว้“ไม่เอา!”“ลองหน่อยน่า”“ผมบอกว่าไม่เอา”“อย่าเสียมารยาทดิวะ หรือว่าอยากเจ็บตัว โอ๊ย!”เสียงร้องของเด็กตัวเล็กที่สุดในกลุ่มดังลั่นไปทั่วบริเวณเพราะถูกคิราวะคว้าหมับเอาที่ข้อมือแล้วบิดจนแขนแทบผิดรูป ก่อนที่เขาจะยกเท้าถีบเข้าที่หน้าอกซ้ำอีกรอบจนเด็กคนนั้นล้มหงายไปทางด้านหลัง แถมยังพาให้เพื่อนคนอื่นๆ ในกลุ่มล้มตามๆ กันไปด้วยคิราวะรีบหันกลับมาคว้าข้อมือของฮิโรชิเอาไว้แล้วดึงเขาไปซ่อนเอาไว้ที่ด้า
You may also like
NOT LOVE ห้วงพันธะ
ลำเจียก19.6K viewsดอกรักของฟาร์ริก(NC25+)
Time To Love29.4K viewsกรง | กาม
ลำเจียก6.4K viewsคลั่งรัก | คุณป๋า
ลำเจียก12.5K viewsประธานมาเฟียร้ายรัก (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น34.5K viewsแพ้ทางรักนายมาเฟีย
ลินญาร์664 viewsแค้นใจรักมาเฟียร้าย
วารินทร์ทิพย์691 viewsทาสรักท่านชายอคิราห์
ทรายแมว943 views
