Missed love mafia พลาดรักมาเฟียเจ้าเล่ห์

Missed love mafia พลาดรักมาเฟียเจ้าเล่ห์

last updateDernière mise à jour : 2025-11-30
Par:  Yuna RayEn cours
Langue: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 Note. 1 commentaire
62Chapitres
2.8KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

"ไม่มีใครช่วยเธอฟรี ๆ หรอกนะ" "มาเป็นคู่นอนให้ฉันสามเดือนสิ" ข้อเสนอที่เธอจำเป็นต้องรับไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้

Voir plus

Chapitre 1

บทนำ

—¡Mamá! ¡Quiero a mi mamá!

Apenas José Ocampo regresó a casa, su hijo se le abalanzó sobre él, llorando y provocando que Luciana Jaramillo retrocediera asustada.

José, notándolo, llamó al mayordomo con expresión sombría:

—¿Dónde está esa maldita de María? ¿Ni siquiera puede controlar al niño? ¡Ha asustado a mi Luciana! ¡Si no puede hacer su trabajo, que se largue!

El mayordomo palideció:

—Señor... la señora sigue en la vaporera.

José recordó entonces que me había dejado encerrada. Su mirada tembló por un instante, pero rápidamente se recompuso:

—Ella hizo sufrir mucho a Luciana. ¡Se merece ese castigo! —exclamó, antes de mirar a Manolo, que seguía llorando, y, con expresión siniestra, dijo—: Veo que no solo ella es terca, sino que su hijo también es un malcriado. ¡Enciérralo en el cuarto de trastos! ¡Tres días sin comida!

El mayordomo, horrorizado, protegió al niño detrás de él:

—Señor, Manolo es solo un niño. ¡Tres días sin comer ni beber, realmente podría morir!

—Si su madre no murió en siete días, ¿cómo no va a aguantar él tres? —resopló José—. ¡Enciérrelo ya! Y si intentas algo, ¡también te largas!

Mi hijo, paralizado de miedo y con el rostro bañado en lágrimas, no se atrevía ni a emitir sonido.

Viendo que el mayordomo dudaba, José se enfureció y estaba a punto de estallar, cuando el sirviente murmuró:

—Señor, de la habitación donde está encerrada la señora... estos días ha comenzado a emerger un olor putrefacto y se ven gusanos saliendo... Tal vez debería revisar...

—¿Gusanos? —José hizo un gesto de repugnancia—. Eso es porque ella es una sucia. Para sobrevivir seguramente se revolcó en sus propios excrementos. ¡Es normal que haya bichos! —exclamó, y su expresión se endureció—. ¡Veo que realmente no quieres trabajar! ¡Encierra ya mismo a Manolo y deja de incomodar a Luciana!

Con dolor, observé cómo encerraban a mi hijo en aquel estrecho y oscuro cuarto. Bajo las amenazas de José, ni siquiera se atrevía a llorar. Mi pequeño se tapaba la boca mientras sus hombros temblaban.

Inmediatamente, extendí mis brazos queriendo abrazarlo, pero no podía tocarlo.

¡Yo ya estaba muerta!

En la vaporera, el agua se había evaporado completamente, dejando marcas quemadas en el fondo. Mi cuerpo yacía con los miembros retorcidos, el rostro congelado en una expresión de agonía, y la piel, cocida al vapor, había adquirido un color blanco lechoso.

En mi último momento de asfixia, todo el dolor había desaparecido de repente y mi espíritu había abandonado aquel horno opresivo.

Días después, en mi cadáver putrefacto, aún se podían ver varios gusanos repugnantes retorciéndose.

Aunque ya era solo un alma, el recuerdo de aquella asfixia sofocante y de la desesperación de sentir cómo mi vida se escapaba lentamente, aún me causaba escalofríos.

En ese momento, flotaba frente a José, invisible para él, mientras él acariciaba la cabeza de Luciana con ternura:

—Luciana, ¿no te asustaste?

Ella negó suavemente con la cabeza y tomó el brazo de José con delicadeza, mostrando la cicatriz de quemadura en su muñeca.

—Estoy bien, José.

Dicho esto, apoyó su cabeza en el hombro de él y habló con un tono tan lleno de pesar que conmovería a cualquiera:

—Es mi culpa por no poder darte un hijo. Si tuviéramos uno, seguro sería el niño más dulce y obediente.

José observó la cicatriz en su muñeca y su rostro se endureció, mientras acariciaba con suavidad la cicatriz de Luciana como si tocara algo frágil:

—Todo es culpa de esa maldita de María. ¡Te hizo sufrir tanto! —dijo, abrazándola con ternura, y prometió—: No te preocupes. Cuando termine el castigo de ese mocoso, lo echaré de aquí. ¡Alguien como él, sin educación, no merece ser mi hijo!

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentaires

Nut Fone
Nut Fone
ไม่มีเรื่องของ ชาลี หรอคับ
2025-12-28 14:47:22
0
0
62
บทนำ
ณ Boston Club“ฉันถึงแล้วแกอยู่โต๊ะไหน” ร่างบางในชุดเดรสสีขาวรัดรูปส่วนสูงร้อยหกสิบเดินย่างกายเข้ามาในสถานบันเทิงที่เป็นร้านประจำของเธอและเพื่อนสนิท“โต๊ะ VIP 4 ค่ะเพื่อนรีบเดินมา ” ปลายสายตอบด้วยน้ำเสียงบ่งบอกความเมากำลังได้ที่เพราะเพื่อนเธอได้มาถึงก่อนเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้วคงจะดื่มรอไปอยู่ไม่น้อยไม่รอช้าเมื่อเพื่อนสนิทอย่าง นานา ตอบว่าอยู่ตรงไหนฉันก็รีบเดินฝ่าผู้คนที่อยู่โซนธรรมดากำลังโยกเต้นกันตามจังหวะเพลงเดินจนมาถึงบันไดทางขึ้นชั้น VIP ซึ่งไม่ไกลจากประตูทางเข้ามากนักแต่ด้วยคนที่อยู่ข้างล่างค่อนข้างหนาแน่นพอสมควรทำให้การเดินมาตรงนี้ค่อนข้างใช้เวลาเมื่อฉันเดินมาถึงโต๊ะพบว่าเหล้าได้ถูกดื่มไปแล้วครึ่งขวดได้ซึ่งเป็นปกติของนานาเพื่อนเป็นคนกินเหล้าเก่งและเมาเก่งด้วย“เจสสิก้า แกจะดื่มเหล้ากับฉันไหม” เมื่อฉันหย่อนก้นลงนั่งข้าง ๆ เพื่อนขี้เมาก็ถามฉันทันทีว่าจะดื่มอะไร“เหล้าน้ำจ้ะอีขี้เมา” ฉันตอบกลับเพื่อนพร้อมมือที่กำลังจัดแจงชงเหล้าใส่แก้วตัวเอง“แกว่าฉันขี้เมาไม่ดูตัวเองเลยนะ” นานาตอบกลับด้วยสีหน้ากวนประสาท“ไปค่ะอย่าพูดมาก ชน!!!” เมื่อฉันชงแก้วตัวเองเสร็จก็จัดการชวนนานาชนแก้ว“เจส
Read More
บทที่ 1 พรากความบริสุทธิ์
บทที่ 1 พรากความบริสุทธิ์สองอาทิตย์ผ่านไป “เจสสิก้าแกอยู่ไหนแล้ว” นานาโทรหาเพื่อนด้วยความร้อนใจ เมื่อตอนนี้เธอนั่งอยู่ในห้องเรียนแล้วอาจารย์กำลังไล่เช็คชื่อซึ่งเจสสิก้ายังไม่มาถึง“กำลังขึ้นลิฟต์รอสักครู่จ้ะ” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงและท่าทีที่ใจเย็นแต่ไม่เลยข้างในร้อนยิ่งกว่าอะไรกลัวจะวิ่งไปเช็คชื่อไม่ทัน วันนี้ฉันตื่นสายแบบสายของจริงไม่รู้ไปอดหลับอดนอนมาจากไหนทั้ง ๆ ที่ก็นอนไวละนะติ๊ง~~~ เมื่อประตูลิฟต์เปิดร่างบางก็วิ่งออกจากลิฟต์ไม่คิดชีวิตเพื่อไปเข้าเช็คชื่อให้ทันเวลาโชคดีที่ชื่อของเธออยู่เกือบท้าย ๆผลัก!มือบางผลักประตูเข้าไปทันที “ขออนุญาตค่ะอาจารย์ !” ฉันเปิดประตูพรวดพราดเข้าไปพร้อมปากเรียวที่ขยับขออนุญาตอาจารย์ผู้สอนทันทีเพื่อไม่เสียมารยาทจนเกินไป พร้อมส่งยิ้มหวานให้อาจารย์ไปหนึ่งทีก่อนก้าวขาเดินไปหาเพื่อนอย่างนานาที่นั่งอยู่แถวหลังสุด“มาทันเวลาดีจริง ๆ” นานาพึมพำพร้อมส่ายหัวให้กับความแสบของฉัน เพราะฉันมักมาสายเป็นประจำ ถามว่าเรียนเก่งไหมก็พอตัวแต่เรื่องตื่นสายก็คนมันชอบนอนจะให้ทำไงได้ แต่เอาเถอะฉันก็มาทันตลอดนะว่าไป“เจสสิก้า !” เสียงอาจารย์ผู้สอนเอ่ยเรียกเช็คชื่อ“มาค่ะ
Read More
บทที่ 2 บัตรนักศึกษา
บทที่ 2 บัตรนักศึกษา“พี่ฮันเตอร์ไม่หิวหรอคะ มุกไม่เห็นพี่กินเลยค่ะ” มุกหนึ่งในผู้หญิงที่ฮันเตอร์เลือกมาเป็นคู่นอนวันนี้ได้ถามออกมาด้วยความห่วงใย เมื่อเห็นร่างสูงไม่กินอาหารที่สั่งมาเลย“ฉันเคยบอกแล้วว่าไม่ชอบกินข้าวกับพวกผู้หญิงในสต็อก เธอเองก็น่าจะจำกฎของตัวเองได้นะ” การเป็นคู่นอนชั่วคราวของฮันเตอร์ต้องไม่หึงหวง ไม่แสดงตัวเป็นเจ้าของ ไม่งี่เง่าและไม่ทำกิจกรรมอื่น ๆ ร่วมกัน เช่น กินข้าว ดูหนัง อะไรก็ตามที่คนเป็นคู่รักทำกันเขาไม่ทำ เพราะผู้หญิงพวกนี้แค่ต้องการเงินจากเขาและเขาก็ต้องการแค่เรื่องบนเตียงจากผู้หญิงพวกนี้ เพราะฉะนั้นไม่จำเป็นต้องทำอะไรร่วมกันแค่นอนด้วยกันก็พอ“มุก...ขอโทษค่ะ จะรีบกินนะคะ” หญิงสาวถามออกไปด้วยความลืมตัวก่อนจะรีบพูดขอโทษกลัวคนตรงหน้าจะโกรธและไม่เรียกใช้บริการเธออีก“……” ร่างสูงได้แต่ฟังเงียบ ๆ ก่อนจะใช้สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ร้านด้วยความเบื่อหน่าย เขาไม่ชอบการออกมานั่งกินอะไรแบบนี้และที่ที่มีคนเยอะไปหมด สายตาคมไปสะดุดอยู่ที่โต๊ะสองสาวสวยที่กำลังก้มหน้าก้มตาปิ้งย่างกันอย่างเอร็ดอร่อย แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างบางที่นั่งหันหลังให้เขาลุกเดินออกไปจากร้านทำให้เขารู้สึก
Read More
บทที่ 3 เธอเป็นเด็กฉัน
บทที่ 3 เธอเป็นเด็กฉันณ สนามแข่ง J “พวกมึงไปเช็ครถให้กูอีกทีก่อนแข่ง ไม่รู้ว่าพวกมันจะแอบเล่นสกปรกตอนไหน” มาเฟียหนุ่มลูกครึ่งออกคำสั่งมือขวาของตัวเอง ไม่รู้ว่าศัตรูหมายเลขหนึ่งอย่างริวจะเล่นสกปรกอะไรบ้าง เขาเป็นมาเฟียที่ไม่เล่นสกปรกกับใครก่อนแฟร์ ๆ เล่นมาเล่นกลับไม่โกง “รับทราบครับนาย” ไททัน มือขวามาเฟียหนุ่มลูกครึ่งตอบรับคำสั่งของนายตัวเองทันทีก่อนจะคำนับด้วยความเคารพและเดินออกไปจากห้องรับรองมือหนาหยิบซองบุหรี่ราคาแพงขึ้นจุดสูบอัดเข้าปอด อีกมือกระดกแก้วน้ำสีอำพันจิบลิ้มรสชาติอย่างผ่อนคลาย เพื่อรอเวลาลงแข่งซึ่งอีกแค่ครึ่งชั่วโมงก็จะได้เวลาลงแข่งแล้ว ผลั่ก ! เสียงเปิดประตูดังขึ้น “มึงลืมพกมารยามมาจากบ้านหรอ” ฮันเตอร์เอ่ยถามเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งพร้อมตวัดสายตาไม่พอใจ เมื่อเพื่อนของเขาเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาอย่างไร้มารยาท“กับมึงไม่ต้องมีก็ได้มารยาทอ่ะ” บอสตันตอบน้ำเสียงที่ยียวนกวนประสาทพร้อมยักคิ้วให้ ก่อนเดินไปหย่อนตัวนั่งลงข้าง ๆ ฮันเตอร์“.........” ร่างสูงได้แต่มองเพื่อนด้วยความปลงก่อนกระดกแก้วเหล้าในมือหมดทีเดียว“ไอ้สายฟ้ากับไอ้ชาร์ลีรออยู่ห้อง VIP มึงจะไปเลยไหม”“อ
Read More
บทที่ 4 เป็นคนโปรดของฉันสิ
บทที่ 4 เป็นคนโปรดของฉันสิ“เดี๋ยวนะ ! ฉันไปเป็นเด็กนายตอนไหนไม่ทราบ” คนตัวเล็กพยายามบิดข้อมืออกจากมือหนาแต่มันแน่นยิ่งกว่ากาวตราช้างเสียอีก“เป็นตั้งแต่คืนนั้นแหละ....หรือเธอลืมแล้วฉันจะได้รื้อฟื้นความจำให้” ร่างสูงพูดพร้อมยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจบอกตามตรงว่าผู้หญิงตรงหน้าเหมือนมีแรงดึงดูดทำให้เขาอยากได้มาครอบครอง เหมือนเขาจะได้ของเล่นชิ้นโปรดในเร็ว ๆนี้“ไม่!!!.....ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” ตอนนี้ฉันถูกฉุดกระชากร่างดึงเดินจนมาถึงยังสนามแข่งรถด้านล่าง ตลอดทางที่เดินมาฉันพยายามแกะมือหนาที่จับฉันแน่นไม่มีทีท่าจะปล่อยจากมือฉันเลยให้หลุดออก มันไม่ได้ผลสักนิดเขาตัวใหญ่กว่าฉันตั้งเยอะเลยทำให้ฉันได้ยืนนิ่งเงยมองหน้าคนตัวสูงอย่างงเอาเรื่อง“มึงว่ายังไงว่ะ...กูเริ่ม งง ” สายฟ้าที่เดินตามหลังมาก็เห็นเหตุการณ์ของทั้งสองที่ตีกันมาตลอดทาง และยังสงสัยกับท่าทางของเพื่อนตัวเองกับผู้หญิงแปลกหน้าที่เข้ามาในห้องเมื่อกี้แล้วบอกว่าเข้าห้องผิดส่วนเพื่อนก็บอกว่าเด็กตัวเองต้องมีอะไรแน่ ๆ“หึ...กูว่ารอถามมันดีกว่า” บอสตันหัวเราะในลำคออย่างชอบใจกับการกระทำของหญิงสาวที่ดูพยศกับเพื่อนเขาไม่เหมือนใคร“จะเริ่มแข่งแล้วเ
Read More
บทที่ 5 แลกกับเงิน 10 ล้าน
บทที่ 5 แลกกับเงิน 10 ล้าน“เธอจะบ้าหรอ....เธอไม่เคยขับยังไงก็แพ้มัน” คนตัวสูงโวยวายใส่ร่างบางที่ตัดสินใจสิ้นคิดออกไป “มันอันตรายนะเธอไหวหรอ” ชาร์ลีถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งสีหน้าเรียบเฉยเป็นปกติ “ให้ไอ้เตอร์แข่งเหมือนเดิมยังไงมันก็ชนะ” บอสตันพูดเสริมต่อตอนนี้ทุกคนรุมพูดใส่ฉันไม่หยุด ฉันพอจะเริ่มเข้าใจสถานการณ์แล้วว่าพวกเขาทั้งสองฝ่ายไม่ถูกกัน การแข่งรถคงเป็นการเอาชนะและเล่นสงครามประสาทใส่กัน ส่วนตัวฉันไม่เคยเห็นฝีไม้ลายมือของทั้งสองแต่การที่ผู้ชายอีกฝั่งจะมาเอาฉันไปเป็นเดิมพันขนาดนั้น การแข่งรถกับเขาด้วยตัวฉันเองอย่างน้อยฉันก็มั่นใจว่าฉันจะสามารถเอาชนะให้ได้เพื่อไม่ต้องไปอยู่กับผู้ชายคนนั้น “รอฉันตรงนี้นะ....ฉันจะแข่งเอง”“เจสสิก้า.....” คนตัวสูงมองตามร่างบางที่พูดจบแล้ววิ่งออกไปไหนไม่รู้ไม่ได้บอกเขา บอกแค่ว่าให้รออยู่ตรงนี้ เธอคิดบ้าอะไรอยู่ถึงตกลงแข่งรถทั้งที่ตัวเองก็ไม่เคยแข่งมาก่อน“เด็กใหม่มึงชื่อ เจสสิก้าหรอ” บอสตันถามเพื่อน เมื่อเห็นว่าตอนที่ผู้หญิงตนนั้นจะวิ่งออกไปเพื่อนได้เรียกชื่อนี้ขึ้นมา “อือ” ฮันเตอร์ตอบสั้น ๆ ไม่ใส่ใจนัก ตอนนี้เขาใจจดใจจ่ออยู่กับการรอคนตัวเล็กไม่รู้
Read More
บทที่ 6 ไม่ถนัดเรียกพี่
บทที่ 6 ไม่ถนัดเรียกพี่สองวันต่อมาณ มหาวิทยาลัย G“ฮัลโหล...นานาถึงยัง” คนตัวเล็กต่อสายหาเพื่อนเมื่อขับรถเข้ามาจอดที่ลานจอดรถของคณะ(ยังเลยเจส รถติดแกถึงละหรอ)“ใช่ฉันพึ่งถึงเหมือนกัน”ก๊อกๆ เสียงเคาะกระจกรถฝั่งคนนั่งทำให้ฉันต้องชะงัก เมื่อพบกับใบหน้าคมที่คุ้นเคยบุคคลที่ฉันไม่อยากเจอ(อือ....แกแค่นี้นะขับรถก่อน)“โอเค”มือบางกดลดกระจกลงเพื่อถามความต้องการของคนที่มาเคาะกระจกเรียกเธอ “นายต้องการอะไร”“เปิดประตูสิ” มาเฟียหนุ่มลูกครึ่งชี้ที่ประตูบ่งบอกความต้องการว่าจะเข้าไปนั่งด้านในรถด้วย“เห้อ……” ฉันถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่ายก่อนกดเปิดล็อคประตูให้คนตัวสูงเข้ามานั่ง“เห็นจอดรถอยู่นานเลยเข้ามาทักทาย”“นายล้มเลิกความคิดที่จะให้ฉันไปเป็นคู่นอนคนโปรดสักทีเถอะ” ฉันอดไม่ได้เลยพูดออกไป“ฉันจะตามจีบเธอ จนกว่าเธอจะสนใจฉัน” คนตัวสูงไม่พูดเปล่ามือหนาเลื่อนไปจับที่คางเรียว แต่ไม่นานนักมือบางก็ปัดออก“เหอะ! นายไปจัดการเด็กในสต็อกของนายให้หมดก่อนแล้วค่อยมายุ่งกับฉัน” พูดจบคนตัวเล็กก็เปิดประตูก้าวขาลงจากรถทันที ฮันเตอร์เห็นอย่างนั้นจึงเปิดประตูอย่างไวเพื่อเดินตามไป“คนอะไรตัวเล็กนิดเดียวเดินไวชิบ” ฮั
Read More
บทที่ 7 ผมชื่อริว
บทที่ 7 ผมชื่อริว“เดือนหน้ามีส่งของที่อิตาลีให้คุณโจนาธานใครจะไปกับกูบ้าง” ฮันเตอร์เอ่ยถามเพื่อนอีกสองคนที่นั่งดื่มไวน์กับเขาอยู่ ซึ่งตอนนี้พวกเขาอยู่ในห้องทำงานที่อยู่ในโกดังของพวกเขาอีกที“เดี๋ยวกูบอกอีกทีไม่แน่ใจ” บอสตันตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“กูไปกับมึงเอง ไอ้สายฟ้าก็น่าจะไม่ว่าง” เป็นชาร์ลีที่เอ่ยปากจะไปกับฮันเตอร์“ไอ้ไททันมึงไปตรวจดูสินค้าและเร่งผลิตให้ทันเดือนหน้าอย่าให้พลาด” ฮันเตอร์หันไปออกคำสั่งกับมือขวา“รับทราบครับนาย” ไททันตอบพร้อมโน้มศีรษะเล็กน้อยก่อนเดินออกจากห้องไปพลั่ก !! เสียงเปิดประตูปรากฎเป็นสายฟ้าที่เดินสวนกับไททันเข้ามาในห้อง“ผู้หญิงที่ม๊ากูหามาโครตจะเด็กน้อยยังไม่ขึ้นมหาลัยเลย ไม่รู้ม๊ากูคิดอะไรอยู่” สายฟ้าเดินพ้นประตูมายังไม่ทันได้นั่งก็พ่นคำบ่นออกมาให้เพื่อนฟังไม่หยุดก่อนจะเดินมาหย่อนตัวนั่งลงข้าง ๆ บอสตันพร้อมชกบุหรี่ในมือของฮันเตอร์แย่งไปสูบ“มึงไม่จุดตัวใหม่ว่ะ” ฮันเตอร์สบถเล็กน้อยก่อนหยิบบุหรี่ราคาแพงในซองมาจุดสูบใหม่“มึงก็ลากเด็กนั่นไปเชือดสักทีดิว่ะถือเป็นกำไร ไหน ๆ เขาก็หามาให้มึงถึงที่” บอสตันพูดหยอกสายฟ้าเล่น ๆ“กูไม่ชอบเด็กแบบนั้นหรอก จืดชืด ไม
Read More
บทที่ 8 แค่บังเอิญเจอ
บทที่ 8 แค่บังเอิญเจอ“ไอ้บอสละมึงจะขยายสาขาเมื่อไร” ชาร์ลีเอ่ยถามบอสตันเพราะได้ยินมาว่าเขาจะขยายกิจการสาขาสอง“กูหาทำเลที่ดี ๆ อยู่ตอนนี้ถ้าได้กูก็จะเปิดเลย”“นายครับ” ชายฉกรรจ์ลูกน้องของบอสตันเดินเข้ามากลางบทสนทนา“มึงมีไร” บอสตันตวัดสายตาเรียบนิ่งไปมองที่ลูกน้องคนสนิท“สายรายงานมาว่าไอ้ริวอยู่ที่นี่ครับ” ลูกน้องคนสนิทของบอสตันรายงานในสิ่งที่ลูกน้องของตัวเองบอกมาอีกที“มันอยู่ไหน” ฮันเตอร์เมื่อได้ยินก็รีบถามออกไป“อยู่โต๊ะ VIP 3 ครับคุณฮันเตอร์”“อือ...มึงคอยสังเกตการณ์ไว้ให้ดี ๆ ออกไปได้ละ” บอสตันเอ่ยคำสั่งเสียงเข้มก่อนจะตวัดมือไล่ลูกน้องคนสนิทให้ออกไป“มีอะไรกันหรอคะ” หญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเด็กของฮันเตอร์ในวันนี้เอ่ยถามสีหน้าท่าทางที่สงสัย“ไม่ใช่เรื่องของเธอ” ฮันเตอร์ตอบกลับเสียงเข้มตวัดสายตาไม่พอใจ ก่อนจะดึงท่อนแขนแกร่งให้ห่างออกจากตัวหญิงสาวที่เกาะแขนของเขาอยู่ บ่งบอกถึงอารมณ์คลุกกรุ่นในโต๊ะ ซึ่งในโต๊ะต่างไม่พูดอะไรกันนอกจากนั่งมองหน้ากันนิ่ง ๆ เดาทางไม่ถูกเลยว่าศัตรูมาเหยียบถึงที่นี่ต้องการอะไรกันแน่“ขะ.....ขอโทษค่ะพี่ฮันเตอร์” หญิงสาวข้างกายรีบขอโทษฮันเตอร์ทันที“เธอกลับไ
Read More
บทที่ 9 โดนวางยา NC+
บทที่ 9 โดนวางยา NC+คนตัวเล็กที่นั่งดื่มค็อกเทลไปได้สักพักรู้สึกผิดปกติในร่างกายแปลก ๆ มือบางกำมือเข้าหากันแน่น สูดหายใจเข้าลึกกว่าเดิมรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิภายในร่างกายแปรปวน อารมณ์ความต้องการพุ่งสูง ข้อมือเล็กจิกลงบนโซฟาที่นั่งสะกัดกั้นอารมณ์ ใบหน้าเรียวตวัดสายตาไปมองผู้ชายที่นั่งข้าง ๆ เพื่อนสนิทด้วยสายตาเรียบนิ่งไม่แสดงอาการออกมา สายตากลมโตสั่นระริกด้วยความโกรธจัด โดยที่ริวเองก็มองกลับพร้อมกับยกยิ้มมุมปากร้ายกาจ นานาเองก็ยังคงชวนเขาคุยอยู่ไม่ได้สังเกตอะไร“นานาฉันปวดท้องเดี๋ยวมานะ” คนตัวเล็กพยายามกัดฟันพูดเก็บอาการเพื่อไม่ให้คนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เพื่อนรู้ว่าอาการของเธอเริ่มไม่ไหวแล้ว เธอรู้ตัวว่าโดนเข้าแล้ว ริววางยาเธอ“ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม” นานาหันมาถามด้วยท่าทีที่เป็นห่วง“ไม่เป็นไร” ฉันยกยิ้มให้เพื่อนก่อนไม่ลืมจะคว้ากระเป๋าหรูของตัวเองไปเข้าห้องน้ำด้วย สองเท้าเล็กกึ่งวิ่งกึ่งเดินตรงไปที่โต๊ะของฮันเตอร์ซึ่งห่างกันแค่สามโต๊ะเท่านั้น ตอนนี้ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้รู้แค่ว่าเขาต้องช่วยเธอได้แน่ ๆ“ฮันเตอร์!” เมื่อถึงโต๊ะของฮันเตอร์คนตัวเล็กไม่รอช้าที่จะเดินตรงเข้าไปหาเขาทันที ใบหน้าเรีย
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status