ตอนที่ 4 ทางผ่านสู่การเป็นคนคุย

บรรยากาศหน้าร้านชานมไข่มุกในช่วงบ่ายยังคงคึกคักเหมือนทุกวัน ลูกค้าต่อคิวกันยาวเหยียดจนแทบไม่มีที่ยืนพัก

หญิงสาวร่างอวบหลังเคาน์เตอร์ทำงานมือเป็นระวิง ทั้งรับออเดอร์ ชงชา และส่งมอบเครื่องดื่มอย่างคล่องแคล่ว แม้จะเหนื่อยล้าแต่รอยยิ้มการค้าก็ยังคงประดับอยู่บนใบหน้าจิ้มลิ้มไม่จางหาย

เข็มนาฬิกาบอกเวลาบ่ายโมงตรง ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีเข้มปรากฏตัวขึ้นที่หน้าร้านเหมือนเป็นการตั้งเวลาไว้

เขาไม่ได้เดินแทรกคิวหรือแสดงท่าทีเร่งร้อน เพียงแค่ไปยืนพิงผนังที่มุมเดิม กอดอกมองดูแม่ค้าสาวทำงานอย่างเงียบเชียบ สายตาคมกริบจดจ่ออยู่กับการเคลื่อนไหวของเธอโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง คิวลูกค้าเริ่มบางตาลงจนเหลือเพียงความว่างเปล่าหน้าเคาน์เตอร์ ชายหนุ่มจึงขยับตัวก้าวเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าคนชงชาที่กำลังหยิบผ้ามาเช็ดทำความสะอาดโต๊ะ

"วันนี้ก็รับชานมหวานร้อยเหมือนเดิมใช่ไหมคะ" เธอเอ่ยถามโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เพราะจำจังหวะการเดินและออร่าความกดดันเฉพาะตัวของเขาได้แม่นยำ

"ช่วงนี้งานที่คาสิโนยุ่งมาก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ไม่ได้ตอบคำถามของเธอ "ผมเลยกะว่าจะเหมาชานมไปเลี้ยงลูกน้องที่บริษัทเพื่อซื้อใจสักหน่อย"

มือที่กำลังเช็ดโต๊ะชะงักไปเล็กน้อย หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตากับลูกค้าประจำคิวที่สิบสอง

"ถ้าจะสั่งจำนวนเยอะๆ สักห้าสิบแก้ว ต้องทำยังไงเพื่อไม่ให้มากวนเวลาหน้าร้าน" เขาถามต่อด้วยท่าทีจริงจังเหมือนกำลังเจรจาธุรกิจระดับพันล้าน

"สั่งเยอะขนาดนั้น แอดไลน์ออฟฟิเชียลของร้านไว้ได้เลยค่ะ" เธอชี้มือไปยังป้ายพลาสติกใสที่มีคิวอาร์โค้ดตั้งอยู่ข้างเครื่องคิดเงิน "ทักมาสั่งล่วงหน้าสักหนึ่งวัน จะได้เตรียมไข่มุกกับต้มชาไว้ให้ทันค่ะ"

ชายหนุ่มปรายตามองป้ายคิวอาร์โค้ดนั้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับมาสบตาคนชงชาพร้อมกับตีหน้าขรึม

"พอดีผมไม่เล่นไลน์ โทรศัพท์ผมมีแต่ไอจี"

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแทบจะทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น เธอจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างจับผิด

"ระดับบอสคาสิโนทำงานแต่ไม่เล่นไลน์เนี่ยนะคะคุณลูกค้า" เธอถามกลับด้วยความสงสัย แกมหมั่นไส้กับข้ออ้างที่ฟังดูไม่ค่อยจะเนียนเอาเสียเลย

"ครับแต่อยากได้ไอจีคนชงชามากกว่าครับ" เขาตอบกลับหน้าตาเฉย ไม่มีแววตาลุกลี้ลุกลนหรือเขินอายใดๆ "ขอไอจีคุณแทนได้ไหม จะได้ไดเรกต์มาสั่งชาได้สะดวก"

"คุณมีลูกน้อง มีเลขาตั้งเยอะแยะ ให้พวกเขาสั่งผ่านไลน์ร้านก็ได้นี่คะ ไม่เห็นต้องลำบากให้คุณมาสั่งเองเลย" เธอพยายามหาทางหนีทีไล่ ไม่ยอมตกหลุมพรางง่ายๆ

"ผมชอบจัดการเรื่องสำคัญด้วยตัวเอง และเรื่องของคุณก็ถือเป็นเรื่องสำคัญ" เขาสวนกลับทันควัน สายตาที่มองมาสื่อความหมายชัดเจนจนคนฟังเริ่มทำตัวไม่ถูก "สรุปว่าขอไอจีไว้สั่งชานมได้ไหม หรือจะต้องให้ผมมายืนรอหน้าร้านแบบนี้ทุกวัน"

"ไอจีมุกเอาไว้ลงรูปส่วนตัวค่ะ ไม่ได้รับออเดอร์ร้าน" เธอพยายามปฏิเสธอย่างมีชั้นเชิงเป็นครั้งสุดท้าย

"งั้นผมจะฟอลโลว์ไว้ดูรูปส่วนตัวคุณ แล้วค่อยสั่งชาทีหลังก็แล้วกัน"

ความดื้อรั้นและลูกตื๊อแบบหน้ามึนของเขาทำให้เธอถึงกับถอนหายใจออกมาเบาๆ คนอะไรถูกจับได้ว่าหาข้ออ้างก็ยังพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสได้อย่างหน้าตาเฉย

เธอรู้ดีว่าหากปฏิเสธไป เขาก็คงหาทางอื่นมากวนใจเธออยู่ดี หรือไม่ก็อาจจะมายืนกดดันอยู่ที่ร้านจนกว่าจะได้ในสิ่งที่ต้องการ

หญิงสาวหยิบกระดาษโน้ตแผ่นเล็กมาจรดปากกาเขียนชื่อบัญชีอินสตาแกรมของตัวเองลงไป ก่อนจะยื่นส่งให้คนตรงหน้า

"ให้ไปแล้ว ห้ามทักมาเพื่อกวนประสาทนะคะ เอาไว้สำหรับสั่งเครื่องดื่มจริงๆ เท่านั้น" เธอกำชับเสียงแข็ง

เขารับกระดาษแผ่นนั้นมาถือไว้ มุมปากหยักลึกเป็นรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์กว่าทุกวัน

"รับทราบครับ ผมจะทำตามเงื่อนไขอย่างเคร่งครัด"

เขาพับกระดาษเก็บใส่กระเป๋าเสื้อสูทอย่างทะนุถนอมราวกับเป็นเอกสารสำคัญ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องที่ยืนรออยู่หน้าร้านเพื่อเตรียมตัวกลับ

"วันนี้ผมไม่รับชานมก็แล้วกัน ขอรับเป็นไอจีคุณไปแทน ไว้จะทักมาสั่งล่วงหน้านะครับ"

ร่างสูงหมุนตัวเดินออกจากร้านไปพร้อมกับความพึงพอใจที่ฉายชัดบนใบหน้า ทิ้งให้คนชงชายืนส่ายหน้าเบาๆ ให้กับความพยายามที่ไม่ลดละของเขา

คล้อยหลังรถยุโรปคันหรูที่ขับออกไปพ้นซอยได้ไม่ถึงสิบนาที เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ตโฟนในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนก็ดังขึ้น

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอแสดงแถบแจ้งเตือนว่ามียอดผู้ติดตามอินสตาแกรมเพิ่มขึ้นหนึ่งคน รูปโปรไฟล์เป็นภาพชายหนุ่มในชุดสูทนั่งหันข้างอยู่บนโซฟาหนังดูน่าเกรงขาม

พร้อมกันนั้นก็มีข้อความไดเรกต์แรกถูกส่งเข้ามา

'ชานมหวานร้อยอร่อยดี แต่คนชงน่าจะหวานกว่า ผมจะรอชิมนะครับ'

หญิงสาวอ่านข้อความนั้นแล้วเผลอเม้มริมฝีปากแน่น แก้มใสซับสีเลือดฝาดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ข้ออ้างเรื่องเหมาชานมไปเลี้ยงลูกน้องอะไรกัน สุดท้ายเขาก็แค่หาเรื่องทักมาจีบเธอเหมือนเดิม

สถานะที่เคยเป็นเพียงลูกค้าหน้าร้าน ตอนนี้กลับขยับเข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของเธออย่างแนบเนียน และดูเหมือนว่าสิ่งที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาป้องกันความสัมพันธ์นี้ กำลังถูกความหน้ามึนและลูกตื๊อของเขาค่อยๆ กะเทาะออกทีละน้อยโดยที่เธอเองก็แทบไม่ทันรู้ตัว

ชายหนุ่มนั่งมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองอยู่หลังเบาะรถหรู เขากดดูรูปภาพในอินสตาแกรมของเธอทีละรูป รอยยิ้มสดใสในแต่ละภาพทำให้ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหายเป็นปลิดทิ้ง

เขาไม่สนใจหรอกว่าจะต้องใช้วิธีไหนในการเข้าหาเธอ ขอแค่ผลลัพธ์คือการได้มีตัวตนอยู่ในสายตาของเธอก็พอแล้ว

การทักทายผ่านช่องทางแชทส่วนตัวเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และเขาตั้งใจไว้แล้วว่าจะทำให้เธอกลายเป็นคนที่ต้องรอคอยข้อความจากเขาทุกวัน ไม่ต่างจากการที่เขารอคอยจะไปเจอเธอที่ร้านชานมในทุกๆ บ่ายโมงตรงเช่นกัน