ตอนที่ 5 ชาบูกับคนพูดมาก

แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดภายในห้องนอนขนาดกะทัดรัด ไข่มุกที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มขยับตัวเล็กน้อย

เธอเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูด้วยความงัวเงีย ความเหนื่อยล้าจากการยืนชงชาและรับออเดอร์ลูกค้าตลอดทั้งวันทำให้ดวงตาของเธอแทบจะปิดลงอยู่ร่มร่อ

หน้าจอแสดงข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันอินสตาแกรม เป็นข้อความจากคนที่ทักหาเธอตรงเวลาเป๊ะทุกคืน

'ฝันดีนะครับ พรุ่งนี้ตื่นแล้วบอกผมด้วย'

หญิงสาวอ่านประโยคสั้นๆ นั้นแล้วเผลออมยิ้มมุมปาก กิจวัตรประจำวันของเธอเปลี่ยนไปตั้งแต่ผู้ชายคนนี้ได้ช่องทางติดต่อส่วนตัวไป ลูคัสไม่เคยทักมาเพื่อสั่งชานมล่วงหน้าตามที่เคยอ้างไว้เลยสักครั้ง แต่เขากลับทักมาส่งกู๊ดมอร์นิ่งในตอนเช้า และบอกฝันดีในตอนกลางคืนอย่างสม่ำเสมอไม่มีขาดตกบกพร่อง

บางวันไข่มุกก็พิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ ว่าฝันดีเช่นกัน แต่บางวันที่ร้านลูกค้ายุ่งมากจนเธอเหนื่อยสายตัวแทบขาด พอหัวถึงหมอนเธอก็เผลอหลับไปโดยไม่ได้เปิดอ่านข้อความของเขาเลยด้วยซ้ำ

ตัดภาพมาที่เพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ลูคัสนั่งพิงพนักโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่ ปลายนิ้วเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ดูรูปภาพแก้วชานมและรูปเซลฟี่ของไข่มุกในอินสตาแกรมซ้ำไปซ้ำมา

เขาเพิ่งจัดการสะสางเอกสารบัญชีของคาสิโนเสร็จ แต่กลับไม่รู้สึกง่วงนอนเลยสักนิด ชายหนุ่มทำเพียงแค่มองหน้าจอแชทและรอคอยข้อความตอบกลับจากแม่ค้าสาวอย่างใจเย็น

เขาพิมพ์ข้อความอีกประโยคส่งตามไป ซึ่งเป็นประโยคที่เขาเพียรพยายามส่งหาเธอมาตลอดทั้งสัปดาห์

'ไปทานมื้อเย็นด้วยกันไหม คุณอยากกินอะไร ผมตามใจคุณทุกอย่าง'

ไข่มุกมองข้อความล่าสุดที่เด้งขึ้นมา เธอปฏิเสธคำชวนของเขามาตลอดเพราะรู้สึกแปลกที่ต้องไปกินข้าวกับลูกค้าประจำ แต่ความสม่ำเสมอและความพยายามของเขาเริ่มทำให้เธอใจอ่อน ประกอบกับวันนี้เธออยากกินของอร่อยๆ เพื่อเยียวยาความเหนื่อยล้า หญิงสาวจึงพิมพ์ตอบกลับไปในที่สุด

'ถ้าคุณเลี้ยงชาบู มุกก็จะไปค่ะ'

ไม่ถึงหนึ่งนาที ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมาทันทีราวกับเขารออยู่แล้ว

'พรุ่งนี้เลิกงานผมไปรับ เตรียมตัวไว้ได้เลย'

ช่วงเย็นของวันถัดมา รถยุโรปคันหรูจอดเทียบที่ลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ลูคัสในชุดสูทสีเข้มเดินเคียงข้างไข่มุกที่สวมชุดเสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงยีนส์ขายาวทะมัดทะแมง

การแต่งตัวไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกขัดเขิน เขาเดินตามการนำทางของเธอจนมาถึงหน้าร้านชาบูพรีเมียม

เมื่อพนักงานนำน้ำซุปแบบแบ่งครึ่งหม้อมาตั้งบนโต๊ะ พร้อมกับจัดเรียงถาดเนื้อสไลด์บางเฉียบและชุดผักสดจนเต็มพื้นที่

ลูคัสกลับนั่งนิ่งพิงพนักเก้าอี้ ทอดสายตามองหม้อที่น้ำกำลังเริ่มเดือดปุดๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยิบตะเกียบหรือที่คีบขึ้นมาเลย

"คุณไม่ชอบกินชาบูเหรอคะ หรือว่ามุกสั่งเนื้อแบบที่คุณไม่ชอบ" ไข่มุกเอ่ยถามเมื่อเห็นเขานั่งนิ่งอยู่นาน

"ผมเพิ่งกลับมาอยู่ไทยได้ไม่นาน" ลูคัสตอบเรียบๆ สายตายังคงจับจ้องไปที่ควันร้อนที่ลอยขึ้นมาจากหม้อ "ผมไม่เคยกินชาบูมาก่อน เลยไม่รู้ว่าต้องเริ่มจากตรงไหน"

ไข่มุกชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เธอไม่คิดเลยว่าผู้ชายที่ดูเพียบพร้อมและทำตัวเป็นผู้นำอยู่เสมอจะมีมุมที่ทำอะไรไม่ถูกแบบนี้อยู่ด้วย

"งั้นวันนี้มุกจะสอนเองค่ะ" ไข่มุกดึงแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อยเตรียมพร้อมรับบทคุณครูหน้าหม้อชาบู "คุณต้องเอาผักบุ้งกับผักกาดขาวลงไปต้มก่อนค่ะ น้ำซุปจะได้หวาน"

เธอจัดการคีบผักสดและเห็ดต่างๆ ลงไปในฝั่งน้ำใสอย่างคล่องแคล่ว ลูคัสมองตามการเคลื่อนไหวของเธออย่างตั้งใจ

"ส่วนเนื้อสไลด์บางๆ พวกนี้ ห้ามเทลงไปรวดเดียวนะคะ" ไข่มุกคีบเนื้อชิ้นหนึ่งขึ้นมาโชว์ให้เขาดู "ต้องคีบแกว่งในน้ำเดือดๆ แบบนี้ นับหนึ่งถึงห้าแล้วเอาขึ้นเลย มันจะนุ่มกำลังดีและไม่เหนียวเกินไป ลองทำดูสิคะ"

ลูคัสหยิบที่คีบขึ้นมา คีบเนื้อชิ้นบางลงไปแกว่งในน้ำซุปฝั่งน้ำดำตามที่เธอบอกอย่างว่าง่าย เขามองเนื้อที่สุกเปลี่ยนสีแล้วคีบมาใส่ลงในชามของตัวเอง

"จิ้มน้ำจิ้มพอนสึถ้วยนั้นค่ะ ถ้วยสีดำๆ น่ะ แล้วใส่กระเทียมกับพริกนิดนึง อร่อยไหมคะ" เธอถามตาแป๋ว รอคอยคำตอบอย่างลุ้นๆ

ลูคัสเคี้ยวเนื้อชิ้นนั้นช้าๆ รับรสชาติความหวานของเนื้อและน้ำซุปที่ผสมผสานกัน ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "อร่อยดี"

"ใช่ไหมล่ะ มุกมากินร้านนี้บ่อยมากเวลาที่เหนื่อยๆ จากงาน" ไข่มุกเริ่มอารมณ์ดีเมื่อเห็นเขาทำตามและดูจะชอบอาหารมื้อนี้ ความเกร็งที่เคยมีในช่วงแรกหายไปจนหมดสิ้น

"วันนี้ที่ร้านมุกนะ มีลูกค้ายืนเถียงกันเรื่องคิวด้วย วุ่นวายสุดๆ มุกแทบจะกดเครื่องคิดเงินไม่ทัน แถมมีคนสั่งเมนูแปลกๆ แบบชาไทยผสมนมสดใส่มุกป๊อป มุกนี่ชงไปงงไปเลย" หญิงสาวเริ่มเจื้อยแจ้ว เล่าเรื่องราวต่างๆ ที่พบเจอในแต่ละวันออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

ลูคัสไม่ได้ตอบอะไรยาวๆ เขาทำเพียงแค่พยักหน้ารับ คอยคีบเนื้อสไลด์ลงไปลวกในหม้อแล้วนำมาวางพักไว้ในชามของเธออย่างรู้หน้าที่

"แล้วงานคุณวันนี้ยุ่งไหมคะ เห็นบอกว่าต้องไปตรวจบัญชีอะไรสักอย่าง" ไข่มุกถามไถ่เรื่องของเขาบ้างขณะที่คีบเห็ดเข็มทองเข้าปาก

"นิดหน่อย" ลูคัสตอบสั้นๆ มือหนาคีบเนื้อชิ้นต่อไปลงไปลวก

"นิดหน่อยแปลว่ายุ่งสินะคะ ทำงานแบบคุณคงปวดหัวแย่เลย มีลูกน้องตั้งเยอะแยะ คงต้องตัดสินใจเรื่องสำคัญตลอดเวลา มุกแค่จัดการสต็อกไข่มุกในร้านยังปวดหัวเลย" ไข่มุกยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆ สลับกับเคี้ยวอาหารแก้มตุ่ย

ลูคัสนั่งพิงพนักเก้าอี้ ทอดสายตามองริมฝีปากบางที่ขยับพูดไม่หยุด ใบหน้าเรียบเฉยของเขามีรอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก

เขาชอบฟังเสียงของเธอ ชอบที่เธอเป็นตัวของตัวเองเวลาอยู่กับเขา และชอบที่เธอเล่าเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตให้เขาฟังโดยไม่ต้องพยายามประดิษฐ์คำพูดใดๆ เขาปล่อยให้เธอพูดไปเรื่อยๆ โดยมีเขาเป็นผู้ฟังที่ดีและคอยบริการลวกเนื้อให้ไม่ขาดตอน

"ขอบคุณที่ลวกเนื้อให้นะคะคุณ" ไข่มุกเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นชามของตัวเองมีเนื้อสุกวางพูนอยู่ "คุณกินบ้างสิคะ มุกเกรงใจ"

"เลิกเรียกผมว่าคุณได้แล้ว" ลูคัสพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง มือหนาวางที่คีบลงบนที่พักและสบตากับคนตรงหน้าตรงๆ

ไข่มุกชะงักตะเกียบที่กำลังจะคีบเนื้อ "อ้าว ไม่ให้เรียกคุณแล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะคะ"

"ตอนอยู่หน้าร้าน ผมอาจจะเป็นแค่คนแปลกหน้าที่ไปซื้อชา" ลูคัสทอดสายตามองลึกลงไปในดวงตากลมโตของเธอ "แต่ตอนนี้นั่งกินชาบูกันอยู่ เรียกผมว่าลูคัส หรือจะเรียกว่าพี่ลูคัสก็ได้ ผมแก่กว่าคุณตั้งหลายปีนะ"

คำว่าพี่ลูคัสที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายมาดนิ่งทำเอาไข่มุกถึงกับทำตัวไม่ถูก เธอรีบหยิบแก้วน้ำชาขึ้นมาดูดเพื่อแก้เก้อ ซ่อนพวงแก้มที่เริ่มซับสีเลือดฝาดจากสายตาของเขา

"มันไม่ค่อยชินปากเท่าไหร่นะคะ" เธอพึมพำตอบ

"เดี๋ยวก็ชิน" ลูคัสสวนกลับทันควันพร้อมรอยยิ้มมุมปาก "หรือจะให้ผมทักแชทไปย้ำทุกคืนว่าให้เรียกพี่ลูคัส จนกว่าคุณจะยอมเรียก"

"ไม่ต้องเลยค่ะ แค่ทักมาส่งฝันดีทุกวันมุกก็ตอบแทบไม่ทันแล้ว" เธอรีบบ่ายเบี่ยงแล้วคีบผักกาดขาวลงหม้อเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน

"งั้นก็ลองเรียกดูสิครับ ผมรอฟังอยู่" เขาไม่ยอมแพ้ ยืดตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อรอคอยคำตอบ

ไข่มุกเม้มริมฝีปากแน่น เธอตักเนื้อสไลด์ชิ้นที่เขาลวกให้เมื่อครู่ขึ้นมาเป่าเบาๆ แล้วตัดสินใจวางมันลงในชามของเขาแทน

"กินเยอะๆ นะคะ พี่ลูคัส"

ลูคัสมองเนื้อในชามสลับกับใบหน้าของคนที่ก้มหน้างุดไม่ยอมสบตา รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างปิดไม่มิด

ชาบูก็มื้อนี้อร่อยอย่างที่เธอโฆษณาไว้จริงๆ แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกอิ่มเอมใจที่สุด คงเป็นสรรพนามใหม่ที่แสนหวานร้อยยิ่งกว่าชานมแก้วไหนๆ ที่เขาเคยลิ้มลองมาทั้งชีวิต