ตอนที่ 3 รอยยิ้มหวาน

กลิ่นหอมหวานของน้ำตาลทรายแดงเคี่ยวผสมกับกลิ่นชาต้มสุกอบอวลไปทั่วร้านชานมไข่มุกขนาดกะทัดรัด แสงแดดช่วงสายสาดส่องผ่านกระจกบานใสเข้ามาด้านใน ไข่มุกกำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมวัตถุดิบที่เคาน์เตอร์

วันนี้ลูกค้าคึกคักตั้งแต่เปิดร้าน หญิงสาวร่างอวบผมสีแดงอ่อนทำงานด้วยความคล่องแคล่ว รอยยิ้มสดใสยังคงประดับอยู่บนใบหน้าจิ้มลิ้มไม่จางหาย

"รับชาไทยหวานปกติแก้วหนึ่งครับ" ลูกค้าหนุ่มวัยทำงานคนหนึ่งสั่งเครื่องดื่ม

"รอสักครู่นะคะ" ไข่มุกรับคำสั่งพร้อมกับกดเครื่องคิดเงิน เธอชอบบรรยากาศความวุ่นวายเล็กๆ แบบนี้ มันทำให้เธอรู้สึกมีพลังในการทำงาน

เข็มนาฬิกาบอกเวลาเกือบบ่ายโมงตรง ความสงบภายในร้านถูกขัดจังหวะเมื่อมีชายฉกรรจ์สามคนผลักประตูกระจกเข้ามา ท่าทางของพวกเขาดูไม่เหมือนคนทำงานออฟฟิศหรือนักศึกษาที่มักจะแวะเวียนมาแถวนี้ สายตาของทั้งสามคนกวาดมองไปทั่วร้านก่อนจะหยุดลงที่พนักงานชงชาเพียงคนเดียวหลังเคาน์เตอร์

"น้องสาว ขอชานมสามแก้ว เอาแบบหวานน้อยกว่าใจน้องนิดนึงได้ไหม" ชายคนแรกเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาประชิดหน้าเคาน์เตอร์ สายตาของเขาไล่มองรูปร่างของไข่มุกอย่างเสียมารยาท

"ทางร้านรับออเดอร์ตามคิวนะคะ รบกวนรอสักครู่ค่ะ" ไข่มุกพยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ เธอขยับตัวถอยห่างจากขอบโต๊ะเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ

"แหม ใจเย็นสิครับ เราเห็นน้องยืนเหงามาตั้งนาน อยากจะชวนไปหาอะไรทำสนุกๆ มากกว่ายืนชงชาแบบนี้" ชายคนที่สองพูดแทรกขึ้นมาพลางวางมือทาบลงบนเคาน์เตอร์ กักพื้นที่ไม่ให้เธอขยับตัวได้สะดวก

"ถ้าไม่สั่งเครื่องดื่ม รบกวนช่วยออกจากร้านด้วยค่ะ ลูกค้าท่านอื่นกำลังรออยู่" ไข่มุกยังคงใช้ความใจเย็นเข้าสู้ แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย บรรยากาศรอบข้างเริ่มอึดอัด ลูกค้าคนอื่นที่นั่งอยู่ตามมุมร้านต่างพากันมองหน้ากันแต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วย

"จะรีบไล่ไปไหนล่ะครับ เราแค่อยากทำความรู้จักให้มากกว่านี้" ชายคนแรกยังไม่ลดละ เขาพยายามชะโงกหน้าข้ามเคาน์เตอร์เข้ามาใกล้

เสียงกริ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้ม ลูคัสก้าวเข้ามาภายในร้านด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคง ทันทีที่สายตาคมกริบของเขากวาดเห็นสถานการณ์ตรงหน้า อุณหภูมิภายในร้านก็คล้ายจะลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว

ออร่าความเย็นชาและดุดันแผ่กระจายออกมาจากตัวมาเฟียหนุ่มจนลูกค้าคนอื่นในร้านแทบจะกลั้นหายใจ ลูคัสเดินตรงดิ่งเข้าไปหยุดอยู่ด้านหลังกลุ่มชายฉกรรจ์ทั้งสามคนโดยที่พวกเขาไม่ทันรู้ตัว

"มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ

ชายทั้งสามคนชะงักก่อนจะหันขวับกลับมามอง ทันทีที่สบเข้ากับดวงตาคมกริบที่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตของคนตัวโตกว่า พวกเขาก็ถึงกับหน้าถอดสี ความกลัวที่อธิบายไม่ได้แล่นปราดเข้าสู่หัวใจโดยไม่ต้องมีคำขู่ใดๆ หลุดออกจากปากของลูคัส

"เปล่า แค่คุยกับน้องเขาเล่นๆ" ชายคนที่เคยวางอำนาจตอบกลับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

"ถ้าคุยกันเสร็จแล้ว ก็เชิญออกไปได้แล้วครับ" ลูคัสย้ำประโยคเดิมด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าเดิม เขาก้าวเข้าไปประชิดอีกหนึ่งก้าว เป็นการบีบบังคับทางสายตาที่ทรงพลังจนกลุ่มชายอันธพาลต้องถอยกรูด

พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะสบตาหรือพูดจาตอบโต้ รีบหันหลังและเดินจ้ำอ้าวออกจากร้านไปอย่างรวดเร็วราวกับหนีตาย

ลูคัสละสายตาจากประตูกระจกหน้าร้านแล้วหันกลับมามองคนหลังเคาน์เตอร์ แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลลงอย่างเห็นได้ชัด

"ลูกค้ากลุ่มนั้นดูท่าทางไม่ค่อยดีเลยนะครับ" เขาเอ่ยทำลายความเงียบ

ไข่มุกถอนหายใจยาวออกมาก่อนจะพยักหน้า "เจอแบบนี้บ่อยเหมือนกันค่ะ แต่ไข่มุกรับมือได้ ขอบคุณที่ช่วยนะคะ"

"คุณแน่ใจนะว่าไม่เป็นอะไร" ลูคัสถามย้ำ สายตาของเขายังคงกวาดมองสำรวจเธอเพื่อความแน่ใจ

"แน่ใจค่ะ ร้านมุกมีกล้องวงจรปิด พวกนั้นคงไม่กล้าทำอะไรมากหรอกค่ะ"

"แต่กล้องวงจรปิดมันช่วยชีวิตคนไม่ได้ตอนเกิดเหตุหรอกนะครับ" ลูคัสสวนกลับทันควัน

"คุณก็เลยมาช่วยเป็นบอดี้การ์ดให้เหรอคะ" ไข่มุกเผลอถามออกไปโดยไม่ทันคิด

"ผมแค่ไม่อยากให้ใครมาทำให้แม่ค้าหวานร้อยของผมต้องลำบาก" ลูคัสตอบกลับพร้อมกับวางมือลงบนเคาน์เตอร์ สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างสื่อความหมาย

"อย่าเรียกแบบนั้นเลยค่ะ มุกเป็นแค่แม่ค้า ไม่ใช่ของใคร" ไข่มุกรีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนริ้วรอยสีแดงที่เริ่มพาดผ่านพวงแก้ม เธอหยิบแก้วพลาสติกขึ้นมาถือไว้เพื่อหาที่วางมือ

"งั้นก็รีบเปลี่ยนสถานะสิครับ ผมรออยู่" มาเฟียหนุ่มสวนกลับทันควันโดยไม่ยอมปล่อยให้จังหวะหลุดลอยไป "ถ้าคุณยอมจ่ายค่าจ้างเป็นหัวใจ ผมก็ยินดีเป็นบอดี้การ์ดให้คุณทุกวัน"

ไข่มุกเม้มริมฝีปากแน่น เธอรู้ดีว่าต่อปากต่อคำกับผู้ชายคนนี้ไปก็ไม่มีทางชนะ "รอก่อนนะคะ เดี๋ยวทำชานมให้ค่ะ"

ลูคัสยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา เขายอมถอยออกไปยืนพิงผนังที่มุมประจำเพื่อรอเครื่องดื่ม สายตายังคงจับจ้องไปที่การเคลื่อนไหวของเธออย่างไม่คลาดสายตา

บรรยากาศในร้านกลับมาดำเนินไปตามปกติ ลูกค้าคนอื่นเริ่มผ่อนคลายและทยอยสั่งเครื่องดื่ม ไข่มุกจัดการออเดอร์อย่างรวดเร็วจนมาถึงคิวของเขา

"คิวที่สิบสอง ชานมไข่มุกหวานร้อยได้แล้วค่ะ" เธอวางแก้วชานมลงบนโต๊ะ

ลูคัสเดินเข้ามารับแก้วชานมไปถือไว้ วันนี้เขาไม่ได้สัมผัสโดนมือเธอเหมือนวันก่อน แต่สายตาที่มองมากลับให้ความรู้สึกร้อนผ่าวมากยิ่งกว่า

"ไว้พรุ่งนี้ผมมาใหม่นะครับ" ลูคัสเอ่ยทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะหมุนตัวก้าวออกจากร้านไป

ไข่มุกยืนมองแผ่นหลังกว้างที่เดินไปขึ้นรถยุโรปคันหรูจนรถเคลื่อนตัวออกไปจากหน้าร้าน เธอหยิบผ้าสะอาดขึ้นมาเช็ดเคาน์เตอร์พลางทบทวนเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น

ความใส่ใจและการปกป้องที่เขาแสดงออกเมื่อครู่ทำให้กำแพงในใจของเธอสั่นคลอน แม้เขาจะยังคงเป็นลูกค้าจอมกวนประสาทที่ชอบหยอดมุกเลี่ยนใส่เธอทุกวัน แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าท่าทีดุดันที่เขาใช้ปกป้องเธอนั้นดูพึ่งพาได้มากแค่ไหน

หญิงสาวส่ายหน้าเบาๆ เพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่าน เธอต้องกลับมาโฟกัสที่การขายชานมต่อ แต่ลึกๆ แล้ว เธอกลับรู้ตัวดีว่าพรุ่งนี้ตอนบ่ายโมงตรง เธอคงจะเผลอมองไปที่ประตูร้านเพื่อรอคอยการปรากฏตัวของลูกค้าคิวที่สิบสองคนนี้อีกครั้ง