EP.7 พี่รันคนตรง

EP.7 พี่รันคนตรง

เนื้อหาต่อจากเดิม

Part ธิดา

“แล้วที่จูบกันล่ะ~ เห้อออ~ บ้าชะมัด” เด็กสาวบ่นขึ้นด้วยความหงุดหงิดใจ เพราะเธอไม่เข้าใจว่าคิรันจูบเธอทำไมทั้งๆที่สั่งห้ามเธอชอบเขา ทว่าเธอก็ทำได้แค่เพียงคิดในใจและดึงสติกลับมาตั้งใจฝึกงานต่อ

การฝึกงานวันแรกของธิดาในวันนี้ผ่านไปได้ด้วยดี ถึงแม้ว่าจะยังมีบางส่วนที่เธอและเพื่อนๆยังไม่เข้าใจก็ตาม

“วันนี้แกสองคนจะไปไหนกันไหม ฉันอยากกลับไปนอนมาก” อัยด้าพูดในขณะที่พวกเธอกำลังต่างคนต่างเก็บสัมภาระของตัวเองเข้ากระเป๋า เพื่อเตรียมกลับบ้าน

“ฉันจะกลับบ้านเลย ธิล่ะ กลับด้วยกันไหม เดี๋ยวแวะไปส่ง”

“ไม่เป็นไรๆ วันนี้ธิต้องไปเอายาให้แม่พอดี”

“เดี๋ยวฉันไปส่ง”

“ไม่เป็นไร ธิจะแวะซื้อของด้วย บีกลับอัยด้ากลับบ้านไปพักเถอะ เราค่อยเจอกันพรุ่งนี้นะ”

“เอางั้นก็ได้ งั้นเราแยกกันหน้าบริษัทนะ”

“โอเคค่า” หลังจากนั้นทั้งสามคนจึงพากันออกมาจากบริษัททันทีก่อนที่พวกเธอนั้นจะต่างคนต่างแยกย้ายกันไป

ในขณะที่เด็กสาวกำลังยืนรอรถอยู่นั้นจู่ๆโทรศัพท์ของเธอก็ได้สั่นขึ้น ฉุดให้มือเล็กต้องหยิบขึ้นมาดูชื่อเจ้าของปลายสาย

มีสายเรียกเข้าจาก แม่จ๋า

“จ้ะแม่”

“อยู่ไหนลูก เลิกงานหรือยัง”

“เลิกแล้วค่ะ กำลังจะไปเอายาให้แม่ที่โรงพยาบาลค่ะ”

“ไว้ไปเอาพรุ่งนี้ก็ได้นะลูก หนูจะได้กลับมาพักผ่อน”

“ไม่เป็นไรค่ะแม่ รถมาพอดี เดี๋ยวหนูรีบกลับบ้านนะคะ”

“โอเคจ้ะ เดินทางปลอดภัยนะลูก”

“รับทราบค่ะ”

ตู๊ดดดดดๆ เมื่อเด็กสาวพูดจบเธอจึงกดวางสายและเดินขึ้นรถเมล์ที่มาจอดหน้าบริษัททันที

เด็กสาวชุดนัดศึกษาใช้เวลาเดินทางไปที่โรงพยาบาลประมาณ 1ชั่วโมง ตอนนี้จึงเป็นเวลา 18:00น. แล้ว เมื่อเด็กสาวมาถึงเธอจึงรีบนำใบนัดรับยาไปติดต่อที่ช่องรับยาทันที

“รบกวนนั่งรอเรียกชื่อสักครู่นะคะ”

“ได้ค่ะ” เด็กสาวส่งยิ้มให้กับพยาบาลก่อนที่เธอจะเดินไปนั่งรอที่เก้าอี้เพื่อรอเรียกชื่อรับยา

ในขณะที่ธิดากำลังนั่งรออยู่ที่โซนรับยา สายตาของเธอได้ไปเหลือบไปเห็นใครบางคนที่กำลังเดินตรงมาทางเธอ ซึ่งคนๆนั้นคือคิรันและพี่รหัสของเธอ

“พะ..พี่รัน~” เด็กสาวอุทานชื่อของคิรันออกมาทันทีที่เห็นเขา

“อ้าว น้องรหัส!”

“สวัสดีค่ะพี่มิน~” เด็กสาวกล่าวทักทายพี่รหัสของตัวเองก่อนที่จะมองไปที่คิรันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

“ไม่สบายเหรอเรา”

“เปล่าค่ะ หนูมาเอายาให้แม่ พี่มินเป็นยังไงบ้างคะ พี่ๆบอกว่าขาหักเลยเหรอคะ”

“จริงๆแค่กระดูกเคลื่อนนิดหน่อยไม่ถึงกับหัก”

“อ๋อค่ะ~ หายไวๆนะคะ”

“เชิญคนไข้หมายเลข A505 มารับยาที่ช่อง2ค่ะ” ในขณะเดียวกันเสียงประกาศจากไมค์ก็ได้ดังขึ้น ซึ่งเลขที่ประกาศนั้นคือคิวของเด็กสาว

“หนูขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะพี่มิน” เด็กสาวรีบทำความเคารพพี่รหัสก่อนจะรีบเดินไปที่ช่องรับยา โดยไม่ได้กล่าวทักทายคิรันหรือมองเขาเลยสักนิด เพราะตอนนี้หัวใจของเธอกำลังเต้นโครมครามราวกับคนที่กำลังเจอเหตุที่ทำให้เสียหลัก

Part คิรัน

เมื่อคิรันเห็นเด็กสาวเดินออกไปโดยไม่ได้เอ่ยทักทายเขา เขาจึงรีบสาวเท้าเดินตามเธอออกไปนอกโรงพยาบาลทันที และไม่ได้สนใจเสียงเรียกของหญิงสาวที่ชื่อมินเลยสักนิด

“ธิดา” ทันทีที่คิรันเดินตามเด็กสาวทันเขาจึงเอ่ยเรียกชื่อเธอขึ้น ทว่าเด็กสาวตรงหน้ากับยิ่งสาวเท้าเดินไวขึ้นราวกับกำลังหนีเขา ทำให้คิรันต้องวิ่งไปดักหน้าแทน

“มะ..มีอะไรคะ!”

“เห็นฉันเป็นอากาศหรือไง?”

“เปล่าสักหน่อย หนูแค่ไม่อยากให้พี่รหัสเข้าใจผิด”

“เรื่อง?”

“หลบค่ะ หนูจะกลับบ้าน!”

“โกรธอะไรฉัน?”

“พี่รัน! พี่รันคะ!” ในขณะเดียวกันเสียงของมินก็ได้ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเธอที่เดินกะเผลกออกมาจากโรงพยาบาล ทำให้คิรันที่เห็นเช่นนั้นต้องรีบจับไปที่แขนเล็กของเด็กสาวก่อนจะเดินตรงไปที่รถของตัวเองด้วยความรวดเร็ว

“ปะ..ไปไหนคะ!” เด็กสาวเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เธอถูกดันเข้ามาในรถของคิรัน

“คุณมินล่ะครับนาย”

“เดี๋ยวก็หาทางกลับเอง ไปเพนเฮ้าส์”

“ไม่นะ! หนูจะกลับบ้าน”

“ได้กลับแน่ แต่หลังจากที่เคลียร์กับฉันจบ” คิรันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพร้อมกับมองไปที่เด็กสาวที่กำลังทำหน้าบูดบึ้งอยู่ข้างๆ

“แล้วพี่มินละคะ! พี่ทิ้งเขาแบบนั้นได้ไง เขาแฟนพี่นะ “

“ค่อยคุย ฉันจะตอบให้ทุกคำถาม”

“หนูไม่ได้มีอะไรจะถามพี่”

“หึ เดี๋ยวก็รู้ว่ามีไม่มี” ตลอดทางธิดาทำได้แค่นั่งเงียบๆและมองไปตามเส้นทางที่รถกำลังแล่นไป เพียงไม่นานรถก็ขับเข้ามาในเพนเฮ้าส์หรูแห่งหนึ่งที่มีความสูงเกือบ30ชั้น

“ลงมา” ทันทีที่รถจอดคิรันจึงเอ่ยเรียกเด็กสาวให้ลงจากรถทันที เพราะเธอยังคงนั่งนิ่งอยู่แต่ในรถ

“ไม่ค่ะ”

“ธิดา”

“จิ๊!!” ไม่รู้ว่าเป็นความซวยของคิรันหรือเปล่าที่ถูกเด็กสาวจิตใจดีอย่างธิดาหงุดหงิดใส่ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยอมลงมาจากรถและเดินตามคิรันเข้าไปในตัวเพนเฮาส์อย่างว่าง่าย

เมื่อทั้งสองเข้ามาในห้องคิรันก็ปิดและล็อกประตูทันที ทำให้เด็กสาวที่เห็นต้องรีบเอ่ยถาม

“พาหนูมาทำไม? หนูไม่อยากซวยนะ!”

“ซวยอะไร?”

“ก็พี่มินไง พี่มินเป็นแฟนพี่”

“ใครบอก?”

“ไม่บอกก็รู้ค่ะ ก็พี่พาเขามาหาหมอ”

“เพ้อเจ้อ ฉันแค่รับผิดชอบที่ทำให้ผู้หญิงคนนั้นขาเจ็บ”

“…”

“โกรธอะไรฉัน?” คิรันยิงคำถามขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเดินเข้าไปประชิดตัวเด็กสาว จนทำให้เธอต้องค่อยๆถอยหลังให้ห่างจากเขา

“ว๊ายย!” ร่างบางร้องขึ้นเมื่อดันถอยไปชนเข้ากับโซฟาจนทำให้เธอต้องหงายท้องลงไปนั่งอยู่ที่โซฟา กระโปรงสีดำเลิ่กขึ้นมาจนเห็นขาอ่อน

“ถามว่าโกรธอะไรฉัน?”

“มะ..ไม่มี! หนูแค่ไม่อยากรู้จักพี่แล้วก็เท่านั้น”

“โกรธที่ฉันไม่ตอบไลน์?”

“…”

“ฉันก็บอกไปแล้วว่าอย่ามาชอบคนอย่างฉัน”

“กะ..ก็หนูกำลังทำอยู่นี่ไง หนูถึงไม่ทักไป”

“หึ คิดว่าจะมีความพยายามมากกว่านี้”

“มะ..หมายความว่าไงคะ”

“เธอเป็นผู้หญิงคนที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่บอกว่าชอบฉัน แต่ไม่เห็นจะทำอะไรให้ฉันเห็นเลยสักนิดว่าชอบฉันจริงๆ”

“หนูชอบพี่มากกว่าผู้หญิงพวกนั้นอีก!” เด็กสาวพูดออกมาอย่างลืมตัว ทำให้เธอต้องหันหน้าหนีคิรันเพราะการพูดไม่คิด

“หึ” คิรันเค้นหัวเราะในลำคอก่อนจะใช้นิ้วโป้งของตัวเองสัมผัสไปที่ริมฝีปากอมชมพูของเด็กสาวเหมือนที่ทำครั้งที่แล้ว ทว่าครั้งนี้เขาไม่ได้ทำแค่เพียงใช้นิ้วสัมผัส แต่ยังก้มลงไปประกบจูบที่ริมฝีปากบางของเธออีกด้วย

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

เป็นเสียงหัวใจของธิดาที่ดังขึ้น มันดังจนคิรันต้องถอนจูบออกและมองไปที่เธอ จึงทำให้ทั้งสองสบตากันอีกครั้ง

“ไม่กลัวฉันทำเหมือนคิริวหรือไง ที่มันทำกับเพื่อนเธอ”

“กลัวค่ะ~

“ฉันไม่ทำร้ายคนที่ฉันถูกใจ”

“ถะ..ถูกใจเหรอคะ”

“อืม”

“พี่ช่วยพูดตรงๆได้ไหม ไม่เห็นต้องอ้อมไปอ้อมมาเลย~”

“หึ ฉันถูกใจเธอ แก้มชมพูกับปากอมชมพูของเธอ มันทำให้ฉัน.. อยากเก็บมันไว้คนเดียว”

“ตะ..ตรงเกินค่ะ~”

“ที่ฉันไม่ตอบ เพราะฉันทำโทรศัพท์พัง อีกอย่างแค่อยากแน่ใจว่าฉันต้องการเธอมากแค่ไหน

“…” คำพูดของคิรันทำเอาเด็กสาวในชุดนักศึกษาถึงกับพูดไม่ออกและริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรงและมองชายหนุ่มตรงหน้าที่สาวตาที่เป็นประกาย

“ฉันไม่ใช่พวกโกหกไปทั่วเหมือนไอ้ริว”

“พี่ยอมให้หนูชอบพี่แล้วเหรอ”

“ใช่ เธออนุญาตให้ฉันชอบหรือเปล่า?”

“…” เด็กสาวไม่ตอบแต่เลือกที่จะยื่นใบหน้าของตัวเองไปประกบจูบที่ริมฝีปากของคิรันแทน

“คะ..คำตอบค่ะ”

“หึ เด็กใจแตก”

“อ่าว~ ว่ากันแรงขนาดนี้เลยเหรอ~”

“ฉันแค่แปลกใจ ไม่คิดว่าสาวน้อยแบบเธอจะ..”

“จะมาบอกชอบพี่ แล้วก็จูบพี่ ใช่ไหมคะ?”

“อืม”

“หนูก็ไม่คิด ถ้าเพื่อนๆรู้ หนูโดนด่าหนูชาแน่ค่ะ”

“ฉันจะไปส่ง”

“ขอถามอีกเรื่องได้ไหมคะ”

“อืม”

“พี่กับพี่มิน..”

“ไม่มีอะไรทั้งนั้น ผู้หญิงคนนั้นหายเมื่อไหร่ ก็จบ”

“ค่ะ~ เข้าใจแล้ว”

“รีบกลับ ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหว”

“ทนอะไรคะ?”

“ธิดา”

“ค่ะๆ~ รู้แล้ว~” หลังจากนั้นทั้งสองจึงพากันลงมาที่ลานจอดรถอีกครั้ง

———————————————

พี่รันตรงกว่าพี่ริวเยอะ อิอิ

EP.ต่อไป มีNC จัดNC ให้3ตอนติด!😚

กดใจ+คอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์หน่อยเจ้าค่ะ🫶🏻

ไม่เมนท์งอลเด้ออ 555 สติ๊กเกอร์ก็ยังดีฮ้าบบ🥰🫶🏻