EP.8 ไม่เคย NC

EP.8 ไม่เคย NC

ตอนนี้รถของคิรันกำลังจอดอยู่หน้าซอยเข้าบ้านของเด็กสาวแล้ว เนื่องจากธิดาไม่อยากตอบคำถามของมารดาว่าใครมาส่ง เธอจึงให้เขาส่งแค่หน้าซอย

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” เด็กสาวกล่าวขอบคุณคิรันที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับและเธอนั่งอยู่ฝั่งข้างคนขับ

“อืม เอาเบอร์มา ฉันจะโทรหา”

“ค่ะ~” เด็กสาวรับโทรศัพท์ของคิรันมาพิมพ์เบอร์และไลน์ของตัวเองให้กับเขา ก่อนจะยื่นโทรศัพท์คืนเจ้าของไป

“หนูไปก่อนนะคะ”

“เดี๋ยว”

“อืออ~” ทันทีที่เด็กสาวหันหน้ากลับมาหาคิรัน เธอก็ถูกคิรันประกบจูบเข้าที่ริมฝีปากทันที

“อึก! คนฉวยโอกาส!”

“มัดจำ ก่อนเริ่มจีบ”

“จีบ? จะจีบหนูเหรอ!”

“ถ้าไม่จีบ จะให้ข้ามไปคบเลยหรือไง”

“เอ่อ~ นะ..หนูไปก่อนดีกว่า” คำพูดของคิรันทำเอาเด็กสาวกระอักกระอ่วนจนต้องรีบขอตัวลงจากรถ

“ไปนะคะ”

“อืม” คิรันพยักหน้าให้กับเด็กสาวก่อนที่เธอจะรีบเดินตรงไปที่บ้านและเดินหายเข้าไปในตัวบ้าน หลังจากนั้นมาเฟียหนุ่มจึงขับรถออกไปทันที

โกดังส่งของ

ตอนนี้มาเฟียหนุ่มได้เดินทางมาถึงโกดังส่งของแล้ว เนื่องจากวันนี้เขามีนัดส่งของกับลูกค้ารายใหญ่โดยมีพี่ชายของตัวเองเป็นหุ้นส่วนใหญ่

“มาช้าจังวะ ไม่มาเช็กของตัวเองหรือไง” คาเลนส์ยิงคำถามทันทีที่เห็นคิรันเดินเข้ามาในโกดัง

“เสือกกับกูจัง” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งก่อนจะเดินไปที่ห้องเช็กของ

“สองพี่น้องแม่งด่ากูคำเดียวกันเป๊ะ!”

“สมน้ำหน้ามึง ชอบไปเสือกชีวิตมัน” วิลเลียมพูดพลางลุกขึ้นและเดินออกไปสูบบุหรี่ด้านนอกแทน ทำเอาคาเลนส์ได้แต่มองเพื่อนๆด้วยสายตางุนงงว่าตัวเองทำอะไรผิดนักหนา

เวลาล่วงเลยผ่านไปถึงช่วง4ทุ่ม ตอนนี้พวกเขาได้แลกเปลี่ยนสินค้ากับลูกค้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทว่ายังคงนั่งดื่มกันอยู่ในห้องรับรองแขกอยู่เช่นเดิม

“ช่วงนี้ยังรับงานผ่าตัดอยู่เปล่าไอ้รัน” วิลเลียมเอ่ยถามขึ้น

“อืม” คิรันตอบเพื่อนสนิทกับไปเพียงพยางค์เดียวเพราะตอนนี้เขากำลังเอาแต่จ้องมองไปที่โทรศัพท์

“ทำอะไรวะ ไม่สนใจเพื่อน”

“รำคาญ!” เขาสบถด่าคาเลนส์อย่างไม่สนใจ ก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกไปด้านนอกเพื่อสูบบุหรี่

เมื่อคิรันเดินออกมานอกห้องแล้ว เขาจึงกดไปที่เบอร์โทรของเด็กสาวที่เขาไปส่งวันนี้ เพียงไม่นานเธอก็รับสายของเขา

“ฮะโหลค่ะ~”

“ทำอะไร”

“พึ่งอาบน้ำเสร็จค่ะ กำลังจะนอน พี่ล่ะทำอะไรอยู่”

“พึ่งทำงานเสร็จ”

“หืม ทำงานตอน4ทุ่มเนี่ยนะคะ”

“อืม”

“งานอะไรคะ”

“มาหาฉันพรุ่งนี้ แล้วฉันจะบอก”

“จะให้หนูโดดงานเหรอ!”

“ทำงาน?”

“ฝึกงานค่ะ ที่บริษัทของพ่อพี่”

“ลา พรุ่งนี้ฉันจะไปรับตอน7โมงหน้าปากซอย”

“เดี๋ยวหนูฝึกงานไม่ผ่านนะ!”

“ลาวันเดียว ให้บีน่าลาให้บอกว่าไม่สบาย”

“เรื่องที่จะคุยกัน ถึงกับต้องลาเลยเหรอ”

“เธอต้องรู้เกี่ยวกับฉันอีกเยอะธิดา”

“เอางั้นก็ได้ค่ะ~” เด็กสาวปลายสายนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะตอบตกลงกลับมา

“อืม พรุ่งฉันจะไปรับ นอนได้แล้ว”

“พี่จะกลับบ้านตอนไหนคะ”

“สักพัก”

“ดื่มเหรอคะ”

“นิดหน่อย เดี๋ยวกลับแล้ว”

“ค่ะ อย่าดื่มเยอะนะคะ”

“อืม นอนได้แล้ว”

“ค่ะ ฝันดีนะคะ”

“ฝันดี”

ตู๊ดดดดๆ เมื่อคิรันพูดจบเขาจึงวางสายของธิดาไปทันที ก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ

Prat ธิดา

วันใหม่

เช้านี้เด็กสาวมารอคิรันตามที่เขาได้นัดกับเธอไว้ และได้ฝากให้บีน่าลางานให้เรียบร้อยแล้ว ซึ่งบีน่าก็ตกลงที่จะลาให้และไม่ได้ถามอะไรเธอมากมาย

บนรถ

“เราจะไปไหนกันคะ”

“สนามแข่ง”

“สนามแข่งรถของพี่ใช่ไหมคะ”

“อืม รู้ได้ไง”

“บีน่าเคยเล่าให้ฟังค่ะ”

“หวังว่าบีน่าคงจะไม่เล่าถึงฉันเสียๆหายๆนะ”

“มีแต่พี่คิริวค่ะ ที่บีน่าบ่นถึงเรื่องไม่ดีให้ฟัง”

“หึ ก็สมควรด่ามันอยู่แล้ว” ตลอดทางไปสนามแข่งทั้งสองพูดคุยกันตลอดราวกับคนไม่เคยได้คุยกัน จนกระทั่งรถของคิรันเข้ามาจอดในลานจอดรถ

“ว้าว~ สนามใหญ่มากค่ะ”

“ไปดูข้างบนชัดกว่า”

“ค่ะ~” เด็กสาวเดินตามคิรันไปติดๆ โดยที่หันไปมองรอบๆตลอดทางเดินจนกระทั่งขึ้นมาถึงชั้นบน

ปัง! (เสียงปิดประตู)

พรึ่บ!

ทันทีที่ประตูปิดลงเด็กสาวก็ถูกคิรันดันให้แผ่นหลังติดกับประตูทันที

“ตะ..ตกใจหมดเลย~”

“เหตุผลที่เธอไม่ควรชอบฉัน เพราะฉันไม่ใช่คนดี”

“…”

“ฉันไม่ใช่คนอ่อนโยน หรือใจดีกับใคร”

“…”

“เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นอะระ..”

“มาเฟีย”

“กลัวไหม”

“ตอนแรกก็กลัวค่ะ แต่พี่บอกว่าจะจีบหนูพี่คงไม่ทำอะไรหนูอยู่แล้วค่ะ~”

“หึ มั่นใจจังนะ”

“อื้อออ~” สิ้นสุดประโยคของมาเฟียหนุ่มเขาจึงบรรจงจูบไปที่ริมฝีปากของคนตัวเล็กทันที ซึ่งเธอนั้นไม่ได้ขัดขืนอะไร

“ฉันอยากครอบครองเธอคนเดียว” เสียงทุ้มบอกเด็กสาวด้วยสายตาที่จริงจัง

“อึก! นะ..หนูก็ไม่ได้จะไปชอบใครที่ไหนอยู่แล้วนะ~”

“ให้ความมั่นใจกับฉันสิ”

“ยะ..ยังไงคะ?”

“…” คิรันไม่ตอบคำถามของเด็กสาวแต่ใช้มือของตัวเองเขี่ยไปที่ไรผมที่อยู่ตรงหน้าผากของเธอแทน ความเงียบของเขาทำให้เด็กสาวต้องตัดสินใจเองเอาว่าเธอต้องทำยังไง

“หนูกลัว”

“กลัวอะไร”

“กลัวว่าพี่จะทิ้งหนูไป ถ้าเกิดหนูยอมมีอะไรกับพี่”

“แล้วฉันควรจะยืนยันด้วยอะไร”

“ไม่รู้ค่ะ~” ทันทีที่ธิดาพูดจบเธอจึงเขย่งเท้าของตัวเองขึ้นเพื่อประกบจูบที่ริมฝีปากของคิรันทันที ซึ่งคิรันนั้นก็จูบตอบเธอแทนกัน

ทั้งสองจูบกันอยู่นานสองนานจนในที่สุดเด็กสาวก็ถูกอุ้มขึ้นและพาเข้ามาในห้องนอน เธอถูกวางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวลโดยที่คิรันยังจูบเธออยู่ เพียงไม่นานทั้งสองก็อยู่ในสภาพที่เปลือยยเปล่าทั้งคู่

“อึก~ จะจ้องทำไม หนูอายนะ~”

คิรันยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะใช้ปากของตัวเองสัมผัสไปที่ยอดปทุมถันสีชมพูของร่างบาง ทำเอาเธอสะดุ้งขึ้นเล็กน้อยเมื่อถูกลิ้นสากสัมผัสเข้าที่ของสงวนที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัสหรือเห็นมาก่อน

จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ

คิรันบรรจงจูบตามร่างกายของธิดาอย่างทะนุถนอม ทำให้เธอรู้สึกดีกับการทำแบบนี้ครั้งแรกไม่น้อย ถึงแม้ในใจจะยังกล้าๆกลัวๆก็ตาม

“ถ้าเจ็บ บอกฉัน”

“จะเจ็บมากไหมคะ”

“ก็คงมากอยู่ ถ้าเธอไม่เคย”

“มะ..ไม่เคยค่ะ! หนูไม่เคย~” เธอตอบออกมาด้วยพวงแก้มที่แดงก่ำ ทำให้คิรันต้องจูบลงบนหน้าผากของเธอ เพื่อให้เธอรู้สึกดีกับสิ่งที่เขากำลังจะทำมัน

“ถ้าเจ็บก็จิกมาที่แขนฉัน”

“ค่ะ~” คิรันจัดแจงท่านั่งของตัวเองในท่าที่ขาของเด็กสาวพาดอยู่ที่หน้าขาของเขาทั้งสองข้าง เมื่อธิดาได้สังเกตเห็นแก่นกายของคนตัวตัว ก็ทำเอาเธอนั้นรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที

“หนูจะเดินได้ไหม~”

“หึ รอดู” คิรันรูดแก่นกายของตัวเองขึ้นลงก่อนจะถูไถไปที่ช่องรักของเด็กสาว จนมีน้ำสีใสไหลออกมา เมื่อปากทางเข้าชุ่มฉ่ำจนพอแล้ว คิรันจึงดันส่วนหัวเข้าไปในร่างกายของเด็กสาวทันที

“อื้อ! เจ็บ!” เด็กสาวร้องท้วงขึ้นทันทีที่รู้สึกเจ็บ ทำให้คิรันนั้นต้องหยุดการกระทำและกลับมาเล้าโลมเธอแทน

“ครั้งนี้จะเจ็บกว่าเดิม ถ้าเธอไม่พร้อม ฉันจะถอย”

“พะ..พร้อมค่ะ หนูทนไหว~ หนูอยากให้พี่ครอบครองหนูคนเดียว” ด้วยความที่เด็กสาวนั้นไม่อยากให้คิรันเสียอารมณ์เธอจึงยอมเจ็บมากกว่าทำให้อีกฝ่ายเสียอารมณ์

ปัก!

“อื้ออออ! อึก!” แรงกระแทกของคิรันทำให้แก่นกายของเขาเข้าไปได้ครึ่งลำ แต่ความเจ็บทำให้มือเล็กต้องจิกเล็บลงบนแขนแกร่งโดยไม่ได้ตั้งใจ

“อ้าส์!”

“อึก! เจ็บ เจ็บเหมือนตัวจะแตก~”

“ฉันทำเบาที่สุดแล้ว”

“ไม่เป็นไรค่ะ~ ทำยังไงก็ได้ให้หนูหายเจ็บที~”

“…” คิรันนิ่งเงียบไปสักพักก่อนจะดึงแก่นกายของตัวเองออก ทำให้ร่างบางต้องตวัดแขนรั้งคอแกร่งเอาไว้

“ปะ..ไปไหน~”

“หาตัวช่วยให้เธอ” เมื่อคิรันพูดจบเขาจึงลุกไปเปิดเก๊ะหัวเตียงทันที ก่อนจะหยิบถุงซิปขนาดเล็กที่มีเม็ดยาอะไรบางอย่างออกมา

“อะไรคะ~”

“ตัวช่วย นี่น้ำ” เด็กสาวรับมาอย่างเก้ๆกังๆก่อนจะยอมกินยาเม็ดนั้นและดื่มน้ำตามทันที

“ยานอนหลับหรือเปล่าคะ?”

“ไม่ใช่”

จุ๊บ! ริมฝีปากหนาจุ๊บลงบนหน้าผากของเด็กสาวอีกครั้ง ก่อนจะขึ้นมานั่งข้างๆเธอบนเตียงขนาด6ฟุต

———————————————

ความอ่อนโยนของพี่รันเนี่ยน้าอบอุ่นหัวใจจ😚

อยากมีพี่รันเป็นของตัวเองไหมค๊า😝

กดใจ+คอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์หน่อยเจ้าค่ะ🫶🏻

ไม่เมนท์งอลเด้ออ 555 สติ๊กเกอร์ก็ยังดีฮ้าบบ🥰🫶🏻