INICIAR SESIÓN“ไม่มีทาง…” เสียงของเขาแผ่วเบา แต่แน่วแน่ “ลันเลือกพี่มินแล้ว และจะเลือกทุกวันจากนี้ไป” ไม่มีถ้อยคำใดหวือหวา ไม่มีคำสาบานยืดยาว มีเพียงการสวมแหวนที่เรียบง่ายเปี่ยมไปด้วยความหมายลึกซึ้ง มีสายตาที่สื่อสารแทนทุกอย่างว่า ‘ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะไม่ปล่อยมือเธอ’ เสียงปรบมือดังขึ้นประปราย เฟรโด้หัวเรา
“ขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติมาในวันนี้…” เสียงของเขานิ่ง เรียบ แต่หนักแน่นจนเงียบทั้งห้อง “นี่จะเป็นก้าวแรกของการเปลี่ยนแปลงที่ผมเชื่อว่าทุกคนที่นี่…และทุกคนในประเทศนี้ควรได้รับ” เสียงปรบมือดังขึ้นเรื่อย ๆ แววตาหลายคู่มีน้ำตา พ่อแม่ของเด็ก ๆ ที่ได้รับทุนจากมูลนิธิต่างลุกขึ้นปรบมือด้วยความจริงใจจนเสี
“คุณตา! คุณตาขา!” เสียงของแมร์รี่ในชุดเดรสสีขาววิ่งเข้ามา ผมสีน้ำตาลหยิกเป็นลอนสวยสะบัดไปตามแรงวิ่ง ตุ๊กตากระต่ายสีชมพูในอ้อมแขนกระเด้งดึ๋งดั๋งตามจังหวะฝีเท้าไร้เดียงสา ดอนหัวเราะแผ่ว ๆ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่เปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู “มาแล้วเหรอ คนเก่งของตา…” แมร์รี่ยิ้มแฉ่งก่อนจะกระโดดขึ้นไปกอดดอนไ
Chapter 42 บรรยากาศภายในตึกสูงของห้องประชุมลับชั้นบนสุด เงียบสงบกว่าทุกวันแต่ภายใต้ความนิ่งสงบมีบางสิ่งเคลื่อนไหวอย่างเงียบงันราวกับระลอกคลื่นคลื่นใต้น้ำที่ไม่มีใครมองเห็น ประตูบานใหญ่เปิดออกอย่างช้า ๆ เสียงส้นรองเท้าหนังกระทบพื้นดังแผ่วเบา คามินในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาพร้อมแววตาเรียบนิ่งไร้อารมณ์
“ฉันเชื่อใจแก” “ว่าแกจะสามารถยืนได้โดยไม่มีใครล้มแกได้อีก”คามินรับปืนมาเงียบ ๆ มาเงียบ ๆ ปลายนิ้วลูบผ่านตัวปืนช้า ๆ ราวกับสัมผัสถึงน้ำหนักของมัน ไม่ใช่แค่น้ำหนักของโลหะแต่คือน้ำหนักของชีวิต เลือดและบาปทั้งหมดที่หล่อหลอมเขามา เขาเงยหน้าขึ้นสบตาบิดา ริมฝีปากขยับช้า ๆ “…ขอบคุณครับ” เสียงทุ้มต่ำเบา แต
รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากสถานที่ประชุมช้า ๆ เสียงเคริ่งยนต์แผ่วเบา ภายในรถเงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของแต่ละคน คามินนั่งพิงเบาะด้านหลัง ดวงตาไร้แววทอดมองออกไปยังแสงไฟถนนที่ไหลผ่านอย่างเนิบช้า มือข้างหนึ่งวางอยู่บนต้นขา มือที่เพิ่งปลิดชีวิตใครบางคนไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน อลันนั่งอยู่ข้าง ๆ นทีนั
“ผมไม่อยากเสียเวลาไล่ล่าคุณทีละคน” เขาพูดต่อ “แต่ถ้าคุณจะบังคับให้ผมทำ ผมก็จะทำให้แน่ใจว่า มันจะเป็นครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายที่คุณได้เดิมพันในวงการนี้” ประโยคนั้นคือคำขาดชายอีกคนที่นั่งอยู่ข้างวิสูตร ค่อย ๆ โน้มตัวลง กระซิบกับเขาสั้น ๆ ไม่มีใครได้ยินว่าเขาพูดอะไร แต่ไม่นานนักใบหน้าของวิสูตรก็เริ่ม
“Fiore!” (“ดอกไม้!”) มือป้อม ๆ ยื่นดอกไม้สีขาวขึ้นตรงหน้า คามินชะงักไปเล็กน้อย เขาเห็นเพียงเงาร่างเล็กพร่าเบลอ เส้นขอบของภาพไม่ชัดเจนพอให้แยกแยะสิ่งใดได้ อลันลุกขึ้นแล้วเข้าไปกระซิบเบา ๆ ข้างหู “เฟรโด้ยื่นดอกไม้ให้พี่” ราวกับคำกระซิบนั้นจุดภาพชัดขึ้นในหัว คามินย่อตัวลงช้า ๆ มือใหญ่รับดอกลีลาวดีจากม
“จะปล่อยให้เฟรโด้อยู่ห่างพ่อได้ยังไง… จริงไหม” คำพูดนั้นทำเอาคาโรลแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ไม่ใช่เพราะความสงสารตัวเอง แต่เพราะเขาไม่คิดเลยว่าน้องชายที่เขาทิ้งไป จะกลายเป็นที่พึ่งสุดท้ายของลูกชายเขาในวันที่ไม่มีใคร รีสอร์ตหรูริมชายฝั่งตะวันตกตอนใต้ หลังคาทรงไทยตั้งตระหง่านอยู่บนเชิงเขา ลมทะเลพัดเอื่อย ๆ
“ภายในสองสัปดาห์ ผมจะซื้อหุ้นคืนด้วยทุนของตัวเอง พร้อมดึงพันธมิตรใหม่เข้าร่วมสองราย” “และในเดือนหน้า…พวกคุณจะได้เห็นการประชุมกับกลุ่มทุนต่างประเทศที่จะทำให้เศวตากรุ๊ปกลับขึ้นมาเหนือจุดเดิม” ความเงียบแน่นขนัดอีกครั้ง สีหน้าของผู้บริหารหลายคนเปลี่ยนไปจากที่เคยเคลือบแคลงกลายเป็นสงบนิ่ง ไม่ใช่เพราะพวกเ







