Se connecter“ไม่มีทาง…” เสียงของเขาแผ่วเบา แต่แน่วแน่ “ลันเลือกพี่มินแล้ว และจะเลือกทุกวันจากนี้ไป” ไม่มีถ้อยคำใดหวือหวา ไม่มีคำสาบานยืดยาว มีเพียงการสวมแหวนที่เรียบง่ายเปี่ยมไปด้วยความหมายลึกซึ้ง มีสายตาที่สื่อสารแทนทุกอย่างว่า ‘ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะไม่ปล่อยมือเธอ’ เสียงปรบมือดังขึ้นประปราย เฟรโด้หัวเรา
“ขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติมาในวันนี้…” เสียงของเขานิ่ง เรียบ แต่หนักแน่นจนเงียบทั้งห้อง “นี่จะเป็นก้าวแรกของการเปลี่ยนแปลงที่ผมเชื่อว่าทุกคนที่นี่…และทุกคนในประเทศนี้ควรได้รับ” เสียงปรบมือดังขึ้นเรื่อย ๆ แววตาหลายคู่มีน้ำตา พ่อแม่ของเด็ก ๆ ที่ได้รับทุนจากมูลนิธิต่างลุกขึ้นปรบมือด้วยความจริงใจจนเสี
“คุณตา! คุณตาขา!” เสียงของแมร์รี่ในชุดเดรสสีขาววิ่งเข้ามา ผมสีน้ำตาลหยิกเป็นลอนสวยสะบัดไปตามแรงวิ่ง ตุ๊กตากระต่ายสีชมพูในอ้อมแขนกระเด้งดึ๋งดั๋งตามจังหวะฝีเท้าไร้เดียงสา ดอนหัวเราะแผ่ว ๆ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่เปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู “มาแล้วเหรอ คนเก่งของตา…” แมร์รี่ยิ้มแฉ่งก่อนจะกระโดดขึ้นไปกอดดอนไ
Chapter 42 บรรยากาศภายในตึกสูงของห้องประชุมลับชั้นบนสุด เงียบสงบกว่าทุกวันแต่ภายใต้ความนิ่งสงบมีบางสิ่งเคลื่อนไหวอย่างเงียบงันราวกับระลอกคลื่นคลื่นใต้น้ำที่ไม่มีใครมองเห็น ประตูบานใหญ่เปิดออกอย่างช้า ๆ เสียงส้นรองเท้าหนังกระทบพื้นดังแผ่วเบา คามินในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาพร้อมแววตาเรียบนิ่งไร้อารมณ์
“ฉันเชื่อใจแก” “ว่าแกจะสามารถยืนได้โดยไม่มีใครล้มแกได้อีก”คามินรับปืนมาเงียบ ๆ มาเงียบ ๆ ปลายนิ้วลูบผ่านตัวปืนช้า ๆ ราวกับสัมผัสถึงน้ำหนักของมัน ไม่ใช่แค่น้ำหนักของโลหะแต่คือน้ำหนักของชีวิต เลือดและบาปทั้งหมดที่หล่อหลอมเขามา เขาเงยหน้าขึ้นสบตาบิดา ริมฝีปากขยับช้า ๆ “…ขอบคุณครับ” เสียงทุ้มต่ำเบา แต
รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากสถานที่ประชุมช้า ๆ เสียงเคริ่งยนต์แผ่วเบา ภายในรถเงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของแต่ละคน คามินนั่งพิงเบาะด้านหลัง ดวงตาไร้แววทอดมองออกไปยังแสงไฟถนนที่ไหลผ่านอย่างเนิบช้า มือข้างหนึ่งวางอยู่บนต้นขา มือที่เพิ่งปลิดชีวิตใครบางคนไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน อลันนั่งอยู่ข้าง ๆ นทีนั
“พี่มิน…!” อลันร้อง “หลับตา” คามินหันไปทางอลัน พูดเสียงเบา ไม่ใช่คำสั่ง แต่เป็นการปกป้อง อลันหลับตาแน่นทันที ปัง! เสียงปืนคำรามก้องกลางห้อง ร่างของชายที่ถูกคามินจับอยู่แน่นิ่งเลือดไหลเปรอะโต๊ะไม่ต่างจากบ่วงคำสั่งพิพากษา อีกคนที่จับอลันอยู่ ตัวสั่น มือที่ถือมีดคลายลงช้า ๆ คามินหันกระบอกปืนไปเล็งอีก
“…ก็ดี” “ชีวิตฉันจะได้เงียบสงบบ้าง” อลันเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาที่มักอ่อนโยน เสมอไหวเล็กน้อยอย่างไม่แน่ใจ “พี่มินคิดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ…” คามินหัวเราะในลำคอเบา ๆ “ก็จริงน่ะสิ” “ฉันจะได้ไม่ต้องฟังเด็กขี้แยร้องไห้บ่อย ๆ ไง” น้ำเสียงนั้นยังคงเรียบ แต่ในดวงตาที่ไม่ได้สบกันเลยนั้น มีบางอย่างที่พูดออกมา
“อลัน!” มือควานหาอย่างลนลาน จนกระทั่งแตะโดนแขนและไหล่คนที่นั่งกองอยู่ตรงนั้น “เธอเป็นอะไรไหม…” เสียงของเขาแผ่วลง คล้ายหอบหายใจไปพร้อมกัน อลันจับแขนตัวเองไว้แน่น สีหน้าซีดแต่ฝืนยิ้ม “ไม่เป็นไร…” “ขอโทษที่ทำให้พี่ตกใจนะ” คามินนิ่ง เงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะถามเบา ๆ “เธอดึงฉันทำไม” “มันมีบันไดอย
Chapter 11 เสียงเบรกกระชากหน้าบ้านเศวตาภิวัฒน์ดังขึ้นกะทันหัน รถหรูคันหนึ่งจอดนิ่งสนิท ประตูรถเปิดผางออกก่อนที่ร่างสูงในชุดสูทดำจะก้าวพรวดลงมาโดยไม่รอฟังเสียงของใคร กรรณ อัครธนา ลูกชายคนเดียวของปรเมศ ก้าวฉับเข้ามาด้วยดวงตาแดงก่ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน แววตาของเขาเต็มไปด้วยแรงแค้นที่ไม่คิดปกปิด







