บทที่ 9 ดูแลคนป่วย

คาเดนรู้สึกตัวตื่นมาช่วงค่ำของวันเพราะรู้สึกถึงไอร้อนที่อยู่ข้างๆ กายเขา ชายหนุ่มดีดเด้งขึ้นมาด้วยความตกใจ มือหนาเอื้อมไปจับอังหน้าผากมนเอาไว้และพบว่าไอรินตัวร้อนดั่งไฟ 

ชายหนุ่มรีบผละออกจากร่างนุ่มนิ่มก้าวเดินโทงเทงไปในห้องน้ำ เขาจัดการล้างคราบเลือดที่แห้งเกาะอยู่ระหว่างขาของเขา มือสากคว้าผ้าขนหนูผืนใหญ่สีขาวสะอาดตามาพันรอบเอวหนาเอาไว้ 

ปวดเอวฉิบ คาเดนสบถอยู่ในใจ

ร่างกำยำก้าวเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่นพร้อมกับกวาดตามองหาลูกน้องคนสนิทของตัวเอง

“เซนต์! ไอ้เซนต์! ไปไหนวะ!” คาเดนตะโกนเรียกหาลูกน้องเสียงดังลั่น

“ครับนาย มาแล้วครับๆ” เซนต์รีบวิ่งกุลีกุจอออกมาจากห้องครัวอย่างรวดเร็ว

“ไปไหนมาวะ”

“กินข้าวอยู่ในห้องครัวครับนาย”

“มึงไปหาผ้าสะอาดกับน้ำใส่กะละมังมาสิ แล้วให้คนไปซื้อยาลดไข้มาด้วย”

“นายไม่สบายหรอครับ” เซนต์เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ไม่ใช่กู”

สิ้นเสียงของคาเดน บอดี้การ์ดมองหน้าเจ้านายด้วยสีหน้างุนงง

“ไอรินไม่สบาย มึงจะรีบไปได้หรือยัง”

“ครับๆ ไปแล้วครับๆ”

เซนต์รีบวิ่งไปสั่งให้บอดี้การ์ดอีกคนที่ยืนประจำอยู่หน้าห้องลงไปหาซื้อยาลดไข้มาให้ ส่วนเขาก็รีบมาหาผ้าสีขาวสะอาดผืนเล็กและหากะละมังใส่น้ำอุณหภูมิห้องให้เจ้านายที่กำลังยืนหน้าเคร่งเครียดอยู่กลางห้องนั่งเล่นทันที

เวลาผ่านไปไม่นาน ร่างกำยำที่มีเพียงผ้าขนหนูพันเอวสอบเอาไว้ก็เดินเข้ามาในห้องนอนโทนสีดำสนิทพร้อมกับถือกะละมังและยาแก้ไข้เข้ามาด้วย 

คาเดนย่อตัวนั่งลงบนเตียงข้างๆ กายสาว มือหนาหยิบผ้าชุบน้ำบิดหมาดๆ และจัดการเช็ดไปตามกรอบหน้าสวยอย่างแผ่วเบา 

หญิงสาวครางต่ำในลำคอเมื่อร่างกายได้สัมผัสกับความเย็นของผ้าแตะลงบนผิวหน้าขาวเนียน 

“อือออ”

ไอรินหลับตาพริ้มหันหน้าหนีความเย็นจากผ้าเปียก จนคนตัวใหญ่ต้องจับอังใบหน้าเล็กไว้ไม่ให้หนีไปไหนพร้อมกับมือหนาบรรจงเช็ดหน้าและไล่ลงมาที่คอของหญิงสาว 

ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลายลงคอ มือหนาไล่ต่ำลงมาที่หน้าอกอวบอิ่มเช็ดวนอยู่นานสองนานจนท่อนเอ็นใหญ่ร้อนเริ่มขายพองตัวขึ้นอีกครั้ง

หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อโดนรบกวนการนอนหลับ ความเจ็บปวดกลางกายสาวบวกกับอาการหนักหัวแล่นเข้ามาถาโถมใส่ร่างบางทันที

“ซี๊ดด”

ไอรินครางเบาๆ ด้วยความเจ็บปวด ภาพแรกที่เธอเห็นคือร่างใหญ่ทำหน้าหื่นกระหายกำลังวนเวียนอยู่ตรงหน้าอกหน้าใจของเธอ

“ทำบ้าอะไรของคุณ หยุดนะ”

หญิงสาวเอ่ยเสียงแข็งกร้าวใส่ชายหนุ่มพลางยกมือบางขึ้นมาปกปิดหน้าอกอวบของตัวเองที่พยายามปิดยังไงก็ปิดไม่มิดอยู่ดี

“ก็เห็นอยู่ว่าเช็ดตัวให้” เสียงทุ้มทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ

“เช็ดตัวอะไรของคุณทำหน้าโรคจิตแบบนั้น”

“...” คาเดนไม่ตอบกลับอะไรออกไป

ชายหนุ่มตั้งหน้าตั้งตาเช็ดอกอวบอิ่มต่ออย่างใจจดใจจ่อ มือหนาดึงผ้าห่มผืนใหญ่ออกจากร่างบางพร้อมกับแทรกตัวเข้าไประหว่างขาของหญิงสาว เรียวขาแกร่งดันเรียวขาสวยแยกออกจากกัน

“นี่คุณ! หยุดนะ!”

ไอรินพยายามดีดดิ้นใช้มือบางปกปิดกลางกายสาวไว้แต่ก็โดนคนเอาแต่ใจรวบมือไว้ไม่ยอมให้เธอปิดมัน

“จะดิ้นทำไมหนักหนาวะ บอกว่าจะเช็ดให้” ชายหนุ่มตะโกนเสียงดังลั่นด้วยความหงุดหงิด

“ไม่ต้อง!”

“นี่ไอริน อยู่เฉยๆ ไม่เป็นหรือไง สภาพอย่างกับศพแบบนี้ใครจะเอาลง”

คาเดนปากไม่ตรงกับใจเอ่ยเสียงเข้ม ถึงเขาจะพูดออกไปแบบนั้นแต่จริงๆ แล้วเขาอยากจับเธอกินจบแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว

ชายหนุ่มไม่สนใจอาการดีดดิ้นของหญิงสาว ดวงตาคมกริบจ้องมองไปที่กลางกายสาวที่ฉีกขาดจากการร่วมรักที่ป่าเถื่อนและมีรอยเลือดแห้งกรังติดอยู่ที่กลีบสาวและระหว่างขาเต็มไปหมด

“อย่ามองนะไอ้บ้า โรคจิตหรือไง!”

“อยู่เฉยๆ สิ!”

เสียงทุ้มทรงพลังตะโกนใส่หญิงสาวอีกครั้ง ไม่รู้จะดิ้นอะไรหนักหนา เขาไม่ใช่คนประเภทที่ต้องมาใจเย็นทำอะไรแบบนี้เลย 

ไอรินชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะเริ่มดีดดิ้นต่อด้วยแรงอันน้อยนิด

“ถ้ายังไม่หยุดจะเอาให้คลานลงจากเตียงเลย”

ไอรินหยุดการกระทำจ้องหน้าคาเดนด้วยแววตาแข็งกร้าว

ชายหนุ่มเริ่มใช้ผ้าเปียกเช็ดไปตามระหว่างขาเรียวขาเนียนอย่างแผ่วเบาพลางครุ่นคิดในใจ 

ทำไมเขาต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยวะ

มือหนาเลื่อนผ้าเปียกไปซับตรงกลางกายสาว ความเจ็บปวดแสบคันวิ่งแปลบมาทันทีที่ผ้าเปียกสัมผัสกับกลีบสาว ร่างบางขมวดคิ้วนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดพลางหุบขาลงเล็กน้อย แต่กระนั้นก็โดนเรียวขาแกร่งดันเอาไว้อยู่ดี

“อ๊ะ! แสบ”

คาเดนค่อยๆ เช็คกลีบสาวอย่างเบามือที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ ด้วยความปวดร้าวและพิษไข้จึงทำให้ไอรินได้แต่นอนปล่อยให้ชายหนุ่มได้ทำตามอำเภอใจ

เวลาผ่านไปไม่นานคาเดนที่เช็ดกลีบสาวจนเสร็จสรรพก็โยนผ้าสีขาวที่ตอนนี้มีแต่คราบเลือดสีแดงเต็มไปหมดลงไปในกะละมังบนโต๊ะข้างหัวเตียง

ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นรั้งผ้าห่มขึ้นมาปกปิดร่างกายหญิงสาว มือหนาเอื้อมไปหยิบยาลดไข้กับน้ำมาให้ไอริน 

ไอรินจ้องมันอยู่ชั่วครู่ก่อนจะยันกายลุกขึ้นมานั่งพร้อมกับหยิบยาใส่ปากตามด้วยน้ำอย่างรวดเร็ว

“กินยาแล้วก็นอนสะ” คาเดนเอ่ย

“ฉันจะกลับคอนโด”

“นอนไปสะไอริน เช้าเดี๋ยวให้คนไปส่ง”

พูดจบคาเดนคว้ากะละมังขึ้นมาแล้วก้าวเดินออกไปจากห้องนอนทันที

เวลาผ่านไปเกือบสิบห้านาทีคาเดนก็กลับเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มพบว่าไอรินได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว คงเป็นเพราะว่าหญิงสาวทั้งอ่อนเพลียทั้งเสียเลือดและมีอาการป่วยอีก หญิงสาวจึงหลับลงไปอย่างง่ายดาย หากร่างกายเธอปกติเขาและเธอคงไม่มีทางได้สงบศึกกันง่ายๆ แน่

ชายหนุ่มมองสำรวจใบหน้าสวยสดเชิดรั้นอยู่นาน ก่อนจะหันหลังเดินเข้าห้องน้ำไปเพื่ออาบน้ำชำระร่างกาย 

เมื่อชายหนุ่มอาบน้ำเสร็จสรรพ ร่างกำยำที่มีเพียงผ้าขนหนูผืนใหญ่พันเอวสอบเอาไว้ก็ก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำ เดินตรงไปยังเตียงใหญ่สีดำสนิท 

มือหนาคว้าร่างเล็กมากกกอดแนบชิดอกแกร่งเอาไว้ ชายหนุ่มร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างเล็ก หลังจากนั้นคาเดนก็ได้เข้าสู่ห้วงนิทราตามหญิงสาวไปในเวลาต่อมา...