มาเฟียร้ายพ่ายรัก

มาเฟียร้ายพ่ายรัก

last updateLast Updated : 2025-05-23
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
53Chapters
7.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เขาซ่อนตัวตนที่แท้จริงไว้เบื้องหลังรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นและเป็นมิตรนั่น...

View More

Chapter 1

แนะนำตัวละคร

« Aubree, tu as un— oh mon Dieu ! » Jasmine hurla devant la scène qui s’offrait à elle.

« Chut…, ne dis pas un mot », sourit Aubree en tournoyant devant le miroir.

« Fille…, tu es magnifique », Jasmine s’approcha, ses yeux parcourant la silhouette entière d’Aubree.

« Personne ne pourra détourner le regard de toi », poursuivit Jasmine en ajustant la bretelle de la robe d’Aubree,

« Alors, qui est l’heureux élu ce soir ? » Aubree sourit encore plus largement à la question, son expression trahissant tout.

« Je suppose que c’est lui qui t’a laissé ça », Jasmine tendit la carte qu’elle tenait à Aubree.

« Oh non, c’est l’invitation officielle du personnel du travail », Aubree parcourut la carte des yeux après l’avoir prise.

« Alors où est son invitation…, tu ne vas pas me dire qu’il ne t’a pas envoyé une invitation spéciale », insista Jasmine.

« Peut-être que c’est une surprise », défendit Aubree, le sourire toujours plaqué sur son visage.

« Comme tu voudras, madame », taquina Jasmine, « maintenant viens, laisse-moi retoucher ton maquillage », elle tira Aubree vers le grand miroir de la coiffeuse dans la chambre.

« Hé, tu penses qu’il va me demander en mariage ce soir ? » lâcha Aubree, l’excitation dansant dans sa voix. Les yeux de Jasmine se déplacèrent légèrement, le sourire sur son visage vacilla,

« Eh bien…, deux ans, c’est assez de temps pour décider si on veut passer sa vie ensemble », elle tira Aubree vers le siège,

« Alors j’espère qu’il le fera, ma petite chérie mérite toute cette attente », Aubree sourit largement à ses mots. Jasmine avait toujours le don de la remonter.

Un coup de klaxon bruyant venant de l’extérieur sortit les filles de leur moment.

« Cendrillon, ton carrosse est arrivé », taquina Jasmine en tirant Aubree pour la mettre debout,

« Et n’oublie pas ton invitation », elle glissa la carte dans la pochette d’Aubree.

Aubree jeta un dernier regard au miroir, sa confiance montant en flèche. Ce soir, tout allait changer, à commencer par son statut relationnel. Elle sourit à nouveau, puis sortit vers la voiture.

Le trajet en voiture fut silencieux mais confortable, le vent caressait doucement le visage d’Aubree, ses yeux noisette brillaient à chaque lumière de la ville qu’ils dépassaient.

Ce soir n’était que le début.

………

Le bruit des talons claquant contre le sol en marbre se faisait entendre au milieu de la musique calme et lente. Le couloir était rempli de couples perdus dans l’étreinte l’un de l’autre et se balançant silencieusement au rythme comme si rien d’autre ne comptait, le parfum de la romance flottait partout dans l’air sauf sur elle.

Ses pas se distinguaient de la musique douce, bruyants et apparemment solitaires. Un peu après la lumière vive du lustre et la voilà.

Tout chez elle contrastait clairement avec l’atmosphère calme.

Sa robe rouge épousait ses courbes quoiqu’un peu trop parfaitement, une fente sur le côté droit de la robe offrant une vue parfaite tout en taquinant votre imagination pour qu’elle s’emballe.

Ses cheveux bruns lisses qui semblaient avoir été un chignon étaient maintenant tout emmêlés, probablement à cause du fait qu’elle avait passé ses mains dedans plusieurs fois. Ses yeux noisette s’assombrissaient à chaque pas qu’elle faisait, l’éclat en eux n’était plus perceptible, peut-être à cause de ce qu’elle venait de voir.

Son sac noir pendait à sa gauche tandis qu’elle le serrait comme la seule chose qui restait, peut-être que c’était le cas. Sa poitrine se soulevait et s’abaissait maintenant dans sa propre tentative de calmer son cœur qui battait la chamade.

Son monde s’était effondré en imitant les morceaux de son cœur.

Qui l’aurait cru ! Juste la veille au soir il était enroulé autour d’elle, tout rieur et doux alors que ses promesses d’éternité remplissaient la pièce.

Et le lendemain il était emmêlé dans les bras d’une autre femme, une femme qui lui était bien trop familière. Le sourire sur son visage un peu trop surréaliste.

Elle ne savait même pas qu’il pouvait sourire aussi brillamment, les deux coupables perdus dans leur propre monde.

Un monde dont elle ne faisait pas partie.

Les souvenirs affluèrent à nouveau de plein fouet, cette fois elle les laissa venir, des flashs de tout ce qu’ils avaient partagé au cours des deux dernières années encore frais dans son esprit. Ses yeux piquaient à cause des larmes qui poussaient à l’arrière de ses yeux. Ses lèvres commencèrent lentement à trembler.

Son esprit revenait aux regards pitoyables que tout le monde lui avait lancés quand elle avait pratiquement supplié pour une explication, comme s’ils l’avaient vu venir et qu’elle était juste perdue dans un fantasme, s’accrochant naïvement à un amour qui n’avait jamais été le sien.

Puis elle laissa les larmes couler, descendant sur son visage plus vite qu’elles n’auraient dû, elle ne les essuya pas, laissant son mascara coulé raconter silencieusement l’histoire. Non, elle n’était pas brisée, elle ne pouvait pas le laisser la briser.

Il ne le méritait tout simplement pas.

Sa détermination s’installa, ce serait la dernière fois qu’elle pleurerait pour lui. Pour n’importe quel homme…

Ses yeux remplis de larmes fouillèrent la pièce à la recherche de quelque chose de familier, atterrissant finalement sur l’alcool sur le plateau du serveur qui se dirigeait vers elle.

Elle l’attrapa sans une seconde pensée et, sans se soucier d’un verre, elle avala le contenu d’un trait. La sensation de brûlure à l’arrière de sa gorge lui rappela que ce n’était pas un rêve.

Mais elle était prête, à recommencer à zéro.

À enterrer tout ce qui avait à voir avec l’amour. Pour une fois elle se sentit libre.

Elle avala à nouveau l’alcool, ses yeux commençant à se brouiller sous l’effet de la sensation.

Elle abaissa la bouteille à moitié vide, s’essuyant la bouche du revers de la main. L’alcool dans son système commençait à faire effet. Ses yeux parcoururent la pièce inconsciemment, puis ils atterrirent sur une table à quelques mètres d’elle.

Les personnes assises autour semblaient absorbées par ce qu’elles faisaient. Elle sourit et se dirigea vers elle, en arrivant, ses oreilles captèrent les derniers mots prononcés : « Je te défie d’embrasser n’importe quelle femme ici pendant cinq secondes. »

Sans réfléchir deux fois, elle parla : « Défi accepté. »

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

มู๋.มุก ธันยพร
มู๋.มุก ธันยพร
สนุกมากกกคะ
2026-06-14 13:00:56
0
0
53 Chapters
แนะนำตัวละคร
มาเฟียร้ายพ่ายรักเขาซ่อนตัวตนที่แท้จริงไว้เบื้องหลังรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นและเป็นมิตรนั่น…คาเดน แคสเซียส (คาเดน)ลูกชายคนเล็กของ ควินตัน แคสเซียส และ กนกรดา แคสเซียส อายุ 29 ปี รับหน้าที่ดูแลกิจการโรงแรมของตระกูลแคสเซียสทั้งหมด และหุ้นส่วนของบริษัทต่างๆรวมถึงหุ้นส่วนของโรงพยาบาลอีกด้วย ชายหนุ่มมีหน้าตาหล่อเหลานัยน์ตาสีเทาชวนฝันกับบุคลิกนิสัยดีดูเป็นมิตร แต่มันก็แค่เปลือกที่เขาสร้างขึ้นมาไว้หลอกล่อให้เหยื่อติดกับของเขาก็แค่นั้นศุภาพิชญ์ อัครเมธาสกุล (ไอริน)ลูกสาวคนเดียวของ นายพิพัฒน์ อัครเมธาสกุลประธานบริษัท พีพี กรุ๊ป บริษัทออกแบบและผลิตเสื้อผ้า น้ำหอม อีกทั้งยังมีกระเป๋าแบรนด์เนม รายใหญ่ที่สุดในประเทศไทย หญิงสาวมีหน้าตาเฉี่ยวคมเข้มสวยแบบสาวไทย เรือนผมสีดกดำยาวสลวย อายุ 25 ปี เธอเกลียดผู้ชายเจ้าชู้ที่สุดเพราะแม่ของเธอเสียชีวิตก็เพราะความไม่รู้จักพอของพ่อเธอ มันจึงเป็นปมฝังอยู่ในใจเธอมาตั้งแต่เด็กกลุ่มเพื่อนของคาเดนเคแลน - พี่ชายแท้ๆและเปรียบเสมือนเพื่อนรักเพื่อนตายของคาเดนนักรบ - หนุ่มไทยหล่อเข้มนิสัยดี ทำธุรกิจขนส่งทั้งทางบกและทางน้ำมาร์วิน - หนุ่มลูกครึ่งไทย-อเมริกัน เจ้าของห้าง
Read more
บทนำ
ร่างอรชรหุ่นนาฬิกาทรายใบหน้าสละสลวยเฉี่ยวคม จมูกและปากดูเชิดรั้นเย่อหยิ่งเอาแต่ใจ สวมชุดราตรีสีเงินเกาะอกเปิดไหล่ กระโปรงยาวผ่าข้างขึ้นมาสูงเผยให้เห็นต้นขาอ่อนขาวผ่อง ผมยาวสลวยถูกปล่อยลงมาคลอเคลียแผ่นหลังเนียนศุภาพิชญ์ อัครเมธาสกุล (ไอริน)ลูกสาวคนเดียวของ นายพิพัฒน์ อัครเมธาสกุลประธานบริษัท พีพี กรุ๊ป บริษัทออกแบบและผลิตเสื้อผ้า น้ำหอม อีกทั้งยังมีกระเป๋าแบรนด์เนม รายใหญ่ที่สุดในประเทศไทย หญิงสาวมีหน้าตาเฉี่ยวคมเข้มสวยแบบสาวไทย เรือนผมสีดกดำยาวสลวยอายุ 25 ปีเธอเดินคล้องแขนมากับบิดาของเธอเข้ามาในงานเปิดตัวโรงแรมใหม่ที่ภูเก็ต“ทำหน้าให้มันดีๆหน่อยไอริน” พิพัฒน์เอ่ยเสียงเข้มใส่ลูกสาวจอมดื้อรั้นของเขา“รินไม่ได้อยากมาสักหน่อย”พิพัฒน์ถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยใจ นับตั้งแต่ที่มารดาของไอรินเสียไปตั้งแต่เธออายุได้ 6 ขวบ ไอรินจากที่เคยเป็นเด็กน้อยที่น่ารักอ่อนหวานก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เธอกลายเป็นเด็กที่มีนิสัยแข็งกร้าวดื้อรั้นไม่ฟังใคร จนพิพัฒน์ต้องส่งเธอไปอยู่ที่ฝรั่งเศสตั้งแต่อายุ 18 ปีและเธอเพิ่งได้กลับมาเมื่อเดือนที่แล้วนี้เอง“แกต้องศึกษาเรื่องพวกนี้ไว้ เรื่องงานสังคมแบบนี้
Read more
บทที่1 NC
เช้าวันใหม่…โรงแรมแคสเซียสอินเตอร์เนนตัลสาขาภูเก็ตเป็นโรงแรมในเครือของตระกูลเเคสเซียส อาคาร 20 ชัั้นอยู่ติดกับทะเลสีฟ้าคราม ตกแต่งสไตล์โมเดิร์น ตั้งแต่ทางเข้าล็อบบี้จนถึงรายละเอียดในห้องพัก และสิ่งอำนวยความสะดวกที่ครบครัน ทั้งห้องพักเดี่ยว ห้องสวีท ห้องเพรสซิเดนเซียลสวีท และยังมีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ด้านนอก รวมทั้งร้านอาหารและผับบาร์หรูภายในโรงแรมอีกด้วยคาเดนในชุดสูทสีเทาเข้มนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องทำงานตั้งแต่เที่ยงของวันจวบจนตะวันลับฟ้า วันนี้เขาต้องพยายามเคลียร์งานทุกอย่างที่ค้างคาที่นี้ให้เสร็จสรรพ เนื่องจากพรุ่งนี้ชายหนุ่มต้องกลับกรุงเทพแล้วบอดี้การ์ดร่างใหญ่ทั้งสามคนยืนตัวตรงเรียงแถวกันในห้องทำงานสุดหรูหราใหญ่โตของคาเดนเพื่อรอรับคำสั่งของเจ้านาย ทั้งสามคนเป็นสนิทที่เขาสามารถไว้วางใจได้มากที่สุดที่อยู่กับเขามาหลายปี“มูอัส มึงอยู่ดูแลที่นี้ไปก่อนช่วงนี้ รอให้ทุกอย่างลงตัวแล้วค่อยกลับไปกรุงเทพ”“ครับนาย” มูอัส บอดี้การ์ดคนสนิทหน้าฝรั่งเอ่ยเสียงเข้ม“ไคกิ ส่วนมึงไปสืบเรื่องลูกสาวนายพิพัฒน์มาให้ละเอียด กูขอเร็วที่สุด”“ครับ” ไคกิ บอดี้การ์ดลูกครึ่งไทยญี่ปุ่นตอบกลับ“นายครับ ดาราคนล่า
Read more
บทที่ 2
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป..ไอรินกลับมายังคฤหาสน์ใหญ่โตเวอร์วังอลังการของตระกูลอัครเมธาสกุลในช่วงเช้าของวันหลังจากที่บินกลับมาจากภูเก็ตหญิงสาวอยู่แต่ในคอนโดไม่ยอมกลับบ้าน จนพิพัฒน์ต้องโทรไปตามเธอถึงจะยอมกลับมาหญิงสาวสวมชุดเดรสรัดสั้นรูปคล้องคอแขนกุดสีดำเดินกรีดกรายเข้ามาภายในบ้านด้วยท่าทางมาดมั่นไม่สนใจใคร คนรับใช้ต่างพากันยกมือไหว้และทักทายคุณหนูของบ้านนี้ ไอรินสีหน้าเรียบเฉยเดินตรงไปยังห้องโถงใหญ่โตหรูหราทันที“คุณหนู กลับมาแล้วหรอคะ” ดวงใจ หญิงแก่ชราอายุมากแต่ยังดูแข็งแรงเอ่ยทักทายไอรินด้วยความดีใจป้าดวงใจช่วยแม่ของเธอเลี้ยงเธอมาตั้งแต่เธอจำความได้และหลังจากที่แม่เสียไปหญิงสาวก็มีแต่ป้าดวงใจนี่แหละที่สามารถเป็นที่พึ่งทางใจให้เธอได้และคอยอยู่ข้างๆเธอเสมอ“ป้าดวง รินคิดถึงจังเลย”ไอรินเดินไปสวดกอดหญิงแก่ที่อยู่ในชุดแม่บ้านประจำตระกูลของเธออย่างไม่รังเกียจ“คุณหนู หิวไหม กินอะไรมาหรือยัง” สาวแก่เอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเป็นใยพลางลูบหลังเบาๆ สองร่างกอดกันด้วยความคิดถึงอยู่นานสองนานจนไอรินค่อยๆผละออกจากร่างสูงอายุช้าๆ“รินยังไม่ได้กินอะไรมาเลย รอกินฝีมือป้าดวงนี่แหละค่ะ”“อ้อนป้าอีกแล้วนะ แต่ก็ไม
Read more
บทที่ 3
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่อนข้างดำเนินการไปอย่างเรียบตึง จะมีเพียงแต่เสียงพูดคุยกับระหว่างพิพัฒน์และคาเดนเท่านั้น ไอรินนั่งหน้าบึ้งตึงไม่สบอารมณ์ไม่พูดไม่จาอยู่ข้างศศิวิมลสาวสวยหน้าตาดีที่อยู่ในชุดเดรสสีฟ้าดูเรียบร้อยอ่อนหวานแต่จริงๆแล้วเธอไม่ได้ดูอ่อนหวานเหมือนดั่งเช่นหน้าตาของเธอเลย พิพัฒน์นั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารโดยมีคาเดนนั่งอยู่ฝั่งซ้าย และฝั่งขวาเป็นไอรินกับศศิวิมลที่นั่งข้างๆกันอยู่เวลาดำเนินไปเรื่อยๆจวบจนมื้อเที่ยงผ่านพ้นไป ไอรินเมื่อทานอาหารเสร็จสรรพ เธอรีบขอตัวขึ้นห้องไปทันที เนื่องจากพิพัฒน์ต้องคุยธุระกับคาเดนจึงปล่อยให้ไอรินกลับขึ้นห้องไปโดยไม่ได้ว่าอะไรเธอไอรินเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง ดวงตากลมโตกวาดสายตามองไปรอบห้องนอนสไตล์โมเดิร์นลักชัวรี่โทนสีขาวครีมสะอาดตา ทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง ถึงเธอจะไม่ได้อยู่ที่นี้มานานแต่ป้าดวงใจก็คงให้คนขึ้นมาทำความสะอาดปัดกวาดเช็ดถูตลอดเวลา ห้องของเธอจึงยังคงสะอาดเป็นระเบียบอยู่เช่นนี้หญิงสาวล้วงหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าแบรนด์เนมสีดำราคาแพงของบริษัทพ่อเธอขึ้นมา พร้อมกับเลื่อนหน้าจอกดโทรออกหาใครบางคนที่เธอคิดถึงมากอีกคนหนึ่งเช่นกัน รอสายอย
Read more
บทที่ 4
ไอรินนอนครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่จนตัวเธอเผลอหลับไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างบางสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับหยิบดูโทรศัพท์มือถือก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบหกโมงเย็นแล้ว หญิงสาวรีบพิมพ์ข้อความส่งไลน์ทิ้งให้แพรวาถึงสถานที่นัดเจอกัน ยังไงเธอก็ไม่สามารถขัดใจพ่อของเธอได้อยู่แล้วเมื่อพิมพ์ข้อความส่งหาแพรวาเสร็จ ไอรินจึงรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำที่ติดกับห้องแต่งตัวเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายทันทีเวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง หญิงสาวร่างอรชรสวมชุดรัดรูปเกาะอกสีดำสายเดี่ยวพูกคอเว้าหลัง ด้านหน้าตรงหน้าอกออกแบบเป็นห่วงสองห่วงด้านหน้า ทำให้เห็นร่องหน้าอกขาวผ่องได้อย่างชัดเจนมากยิ่งขึ้น ผมยาวสลวยถูกดัดลอนปลายเล็กน้อยปล่อยลงมาคลอเคลียกับแผ่นหลังเปลือยเปล่า รองเท้าและกระเป๋าถือใบจิ๋วสีดำเข้ากัน ยิ่งทำให้ทุกอย่างที่อยู่บนร่างกายของเธอนั้นมันช่างสมบูรณ์แบบยิ่งนักไอรินก้าวเดินออกมาจากลิฟต์ตรงมายังรถสปอร์ตคันสีแดงเงาของเธอ มือเล็กยกขึ้นสยายผมเล็กน้อย ความสวยสดและความมาดมั่นของไอรินทำให้ผู้คนที่เดินผ่านเธอไปถึงกับต้องเหลียวหลังมองเธอ แต่เพราะใบหน้าสวยที่เอาแต่บึ้งตึงไม่ยิ้มแย้มให้ใครนั้น จึงทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าทักทายหรือเข้ามาพ
Read more
บทที่ 5
เวลาผ่านไปไม่นาน ลูกน้องของคาเดนก็ได้มารายงานเขาว่าเจอไอรินอยู่ที่โซนวีไอพี01 คาเดนพอจะมีวิธีที่จะทำให้ไอรินยอมสยบให้เขาแล้วละ ชายหนุ่มก้าวเดินมาตรงโซนวีไอพีอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งได้พบกับร่างแบบบางของไอรินที่กำลังนั่งจิบไวน์แดงอยู่กับกลุ่มเพื่อนสาวของเธอ ไอรินช่างเป็นผู้หญิงที่ดูสง่าผ่าเผยและดูดีมีออร่า เขาเหลือบไปเห็นผู้ชายโต๊ะข้างหลังกำลังนั่งจ้องมองเธอตาไม่กะพริบ เสน่ห์แรงจริงๆ นะแม่คุณมีแต่คนจ้องจะจับกิน รวมถึงตัวเขาด้วยเหมือนกัน “ไอริน” คาเดนเอ่ยเรียกหญิงสาวเสียงทุ้มทรงพลัง “คุณคาเดน” ไอรินคิ้วขมวดหันมาตามเสียงเรียกทั้งสองคนมองจ้องตากันอยู่ชั่วครู่ก่อนที่ไอรินจะเอ่ยขึ้นมาอย่างเสียงแข็ง “มีอะไรหรือเปล่าคะ” “ป่าวครับ แค่มาทักทาย” ส่วนเพื่อนสาวทั้งสามคนของไอรินได้แต่ตกตะลึงในความหล่อเหลาของชายหนุ่มจนตาค้าง “อย่ากลับดึกมากนะครับ เดี๋ยวคุณพิพัฒน์เป็นห่วง” คาเดนเอ่ยอย่างเป็นห่วงเป็นใย “…” ไอรินไม่ตอบกลับอะไร ได้แต่บอกหน้าคาเดนอย่างจับผิด ถึงคำพูดคำจาของคาเดนจะดูเป็นคนดีเป็นมิตรแต่ไอรินกลับรู้สึกว่าสายตาของเขามันไม่น่าไว้ใจเลย “สวัสดีครับสาวๆ” คาเดนเอ่ยทักทายกลุ่มเพื่อนสาวขอ
Read more
บทที่ 6
เวลาของมื้อค่ำผ่านพ้นไป ไอรินขอตัวกลับคอนโดหลังจากอาหารทานอาหารค่ำเสร็จ เธอไม่ชอบนอนที่บ้านเพราะที่คอนโดมันใกล้และสะดวกกว่า หญิงสาวลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกจากห้องอาหารแต่ทว่าก็โดนมือเล็กของศศิวิมลจับไว้พร้อมกับเอ่ยเสียงหวาน“ทำไมรีบกลับจังเลยละคะคุณไอริน”ไอรินตวัดสายตาก้มมองมือเล็กที่กำลังจับข้อมือบางของเธออยู่ด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเท่าไหร่นัก พร้อมกับจับมือเล็กของศศิวิมลออกจากข้อมือเธอเบาๆ“ฉันนอนที่นี่ไม่หลับ ยังไม่ชิน กลับไปนอนคอนโดดีกว่า”“งั้นฉันเดินออกไปส่งนะคะ” ศศิวิมลเสนอตัวแสร้งทำเป็นคนดีใส่ไอริน ซึ่งไอรินก็ดูออกว่าเธอแค่อยากจะอยู่กันสองคนเพื่อพูดจาแย่ๆ ใส่เธออีกเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาก็เท่านั้นแหละ“ไม่ต้องหรอก”“ไอริน” พิพัฒน์เอ็ดเรียกชื่อไอรินเบาๆ“อยากจะออกไปส่งก็เชิญ”ไอรินพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนก้าวเดินออกไปจากห้องอาหารทันที ศศิวิมลเห็นอย่างนั้นก็รีบลุกก้าวเดินตามไอรินไปอย่างรวดเร็ว ไอรินหยุดอยู่บ้านประตูหันหลังกลับมาเอ่ยถามถึงจุดประสงค์ของเธอทันที“พูดมาตรงๆ ดีกว่าว่าต้องการอะไร ไม่ต้องมาแอ็บมันไม่เนียน”“ดีใจไหมไอรินที่เธอกำลังจะมีน้อง” สาวอ่อนหวานกลายร่างเป็นนางมารร้ายขึ้
Read more
บทที่ 7 ฤทธิ์แอลกอฮอล์ NC
ชายหนุ่มร่างสูงระหงย่างกรายมาใกล้ๆ ไอรินและผู้ชายคนนั้น เขายืนมองสถานการณ์มาสักพักแล้ว ส่วนคนตัวเล็กก็ดูเหมือนจะทรงตัวไม่ค่อยไหว “คะ..คุณคาเดน” ชายหนุ่มที่กำลังโอบประคองไอรินอยู่เอ่ยเสียงตะกุกตะกัก ไม่มีใครที่ไม่รู้จักคาเดน แคสเซียส “กูบอกว่าให้ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!” คาเดนกดเสียงต่ำ “ผมขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่าเธอเป็นเด็กของคุณคาเดน ผมขอโทษจริงๆ ครับ” ชายหนุ่มรีบปล่อยมือออกจากร่างบางและเดินจ้ำอ้าวออกไปจากตรงนี้ทันทีร่างแบบบางเมื่อเป็นอิสระเธอก็กลับมาโอนเอนอีกครั้ง คาเดนรีบก้าวมาประคองร่างเล็กอย่างรวดเร็ว “ปล่อยค่ะ” ไอรินเอ่ยเสียงแข็งกระด้าง “เดินไหวหรือไง” “เรื่องของฉัน ปล่อย!” “เดี๋ยวไปส่ง” “ไม่ต้องยุ่งกับฉันได้ไหม” “สภาพแบบนี้จะขับรถไหวหรอไอริน” “…” ไอรินไม่ตอบครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ “ฉันไปส่งยังดีกว่าให้ผู้ชายหน้าไหนก็ไม่รู้ลากไปทำไม่ดีนะ”“อือ”ไอรินตอบสั้นๆ ยังไงตอนนี้เธอก็ต้องรีบกลับคอนโดให้ไวที่สุด อาการมึนเมามันเริ่มทำให้โลกหมุนแล้ว ถ้าเธอขับรถกลับเองยังไงเธอก็ขับไม่ไหวแน่ๆคาเดนค่อยๆ ประคองหญิงสาวออกมาจากผับหรูอย่างทุลักทุเล ไอรินเริ่มโอนเอนหนักกว่าเดิมเพราะแอลกอฮอล์
Read more
บทที่ 8 ฤทธิ์แอลกอฮอล์2 NC
ชายหนุ่มไม่รอช้า มือสากจัดการดึงรั้งป้อมปราการสุดท้ายบนร่างเล็กออกอย่างรวดเร็ว คาเดนกำรอบแก่นกายใหญ่พร้อมกับถลกหนังหุ้มปลายลง มือหนาล้วงหยิบถุงยางอนามัยไซส์ใหญ่กว่ามาตรฐานชายไทยออกมาจากกระเป๋า เขาสวมมันลงครอบทับท่อนเอ็นที่กำลังขยายพองตัวเต็มที่และจับหัวหยักสีแดงมันเงาจ่อไว้ที่ร่องสาว ถูไถไปมาสองสามทีก่อนจะดันเข้าจนสุดทางรักแต่ทว่าท่อนเอ็นใหญ่ก็สามารถเข้าไปได้แค่ครึ่งเดียวเท่านั่นกึก!“เจ็บ! เอาออกไปนะ เอาออกไป”คาเดนก้มมองท่อนเอ็นของตัวเองด้วยความประหลาดใจที่มันไม่สามารถเข้าไปสุดทางได้ ความคับแน่นภายในกายสวยทำให้คาเดนพอจะเดาออก“ไอริน ซี๊ดดด..นี่เธอยังไม่เคยหรอ”“ฮึก เอาออกไป มันเจ็บ”“เซอร์ไพรส์จริงๆคนสวย อดทนหน่อยนะเดี๋ยวก็หายเจ็บแล้ว”คาเดนปลอบประโลมไอรินด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลปนแหบพร่า ชายหนุ่มไม่คาดคิดเลยว่าผู้หญิงที่ดูจัดจ้านและเซ็กซี่แบบเธอจะหลงเหลือความบริสุทธิ์มาถึงเขาด้วยชายหนุ่มจูบซับไปตามกรอบหน้าสวย เอวสอบกระแทกเข้าไปจนสุดทางรักอีกครั้งสวบบ!“กรี๊ดดด ไม่เอาแล้ว ไอ้บ้า!”ไอรินส่ายหน้าไปมาด้วยความเจ็บปวดที่แล่นแปลบมากลางกายสาว ร่างบางร้องลั่นน้ำตาเล็ดเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมขนาดให
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status