บทที่ 5 หนี้ก้อนโต

หนึ่งเดือนผ่านไป 

เวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ชาลิสาตื่นมาในช่วงเช้ามืดของวันและเธอก็ตรงไปยังห้องน้ำ เพื่ออาบน้ำชำระร่างกายทันที 

หลังจากที่ชาลิสาอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาเสร็จสรรพ หญิงสาวก็คว้ากระเป๋าสะพายสีดำขึ้นมาสะพายบนไหล่แบบบางเอาไว้ ก่อนที่ร่างอรชรจะมองตัวเองในกระจกเล็กน้อย แล้วค่อยเดินด้วยความมาดมั่นออกมาจากห้องนอนของเธอ

ชาลิสาลงมาจากชั้นสองของบ้าน และเตรียมจะเดินไปยังห้องอาหารเพื่อทานอาหารเช้าก่อนออกไปมหาวิทยาลัย แต่ทว่าร่างอวบอิ่มก็ต้องชะงักฝีเท้าไปเล็กน้อย เมื่อหูของหญิงสาวดันไปได้ยินเสียงคนมาเอ๊ะอ๊ะโวยวายอยู่หน้าบ้านของเธอ หญิงสาวจึงรีบเร่งฝีเท้าเดินไปหน้าบ้านทันที

ดวงตากลมโตกวาดสายตามองไปหน้าประตูรั้ว เธอพบกับแม่เลี้ยง พี่ชาย คนใช้อีกสองคนที่ยืนอยู่ในรั้วประตูบ้าน อีกทั้งยังมีชายชุดดำสองคนที่ยืนเสียงดังโวยวายอยู่ด้านนอกของรั้วบ้านเธอ

“เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมถึงมาโวยวายหน้าบ้านของคนอื่นแบบนี้คะ” เสียงหวานเอ่ยออกมาดังเล็กน้อย ทำให้ทุกคนที่อยู่หน้าบ้านหันมามองเธอเป็นตาเดียวกัน

“เอ่ออ” แม่เลี้ยงกระอักกระอ่วนไม่กล้าตอบ ก่อนที่เสียงของชายชุดดำร่างใหญ่ด้านนอกประตูรั้วจะเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน

“ก็สองคนนี้มันติดหนี้พนันของกาสิโนเจ้านายของพวกฉันอยู่นะสิ” 

“อะไรนะคะ!” สิ้นเสียงของชายชุดดำ ชาลิสาเบิกตากว้างขึ้นมาด้วยความตื่นตกใจ เธอไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เธอเพิ่งได้ยินมา แต่หญิงสาวก็พยายามมองโลกในแง่ดีและปลอบใจตัวเองว่ามันอาจจะเป็นเงินจำนวนไม่มากสักเท่าไหร่ เพราะเธอก็ให้เงินแม่เลี้ยงกับพี่ชายไปเล่นตลอด

“เท่าไหร่คะ” ชาลิสาปรับโทนเสียงให้เป็นปกติและเอ่ยถามต่อ

“ยี่สิบล้าน” ชายชุดดำหน้าตาดุดันดูน่ากลัวตอบกลับมา

“อะไรนะคะ! ยี่สิบล้าน!” และก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่หญิงสาวแทบจะไม่เชื่อกับสิ่งที่ตัวเองเพิ่งได้ยินมาเมื่อสักครู่นี้

“ใช่ ยี่สิบล้านเงินต้น ยังไม่รวมดอก พวกแกจะเอายังไง” 

“ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ” ชาลิสาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เงินตั้งมากมายขนาดนั้นเธอจะไปหาจากไหนมาคืนให้พวกเขาได้ล่ะคราวนี้

“พวกแกกลับไปก่อนได้ไหม เดี๋ยวอีกสองวัน ฉันกับลูกจะเข้าไปหา” กนกนุชพูดขึ้นมา 

“ถ้าอีกสองวัน พวกฉันไม่ได้เงิน พวกแกเดือดร้อนกันทั้งครอบครัวแน่” ชายชุดดำทิ้งท้ายประโยคไว้ด้วยน้ำเสียงข่มขู่ ก่อนที่เขาจะหันหน้ากลับไปพยักหน้าให้เพื่อนร่างใหญ่อีกคน จากนั้นพวกเขาก็เดินออกไปจากหน้าบ้านของชาลิสาทันที

“นี่มันอะไรกันคะ” หญิงสาวในชุดนักศึกษาหันมาเอ่ยถามแม่เลี้ยงทันที ซึ่งแน่นอนว่ากนกนุชกับฉัตรพลมีสีหน้าที่เลิ่กลั่กและไม่กล้าตอบคำถามของเธอ 

“เงินตั้งยี่สิบล้าน” ชาลิสาพูดต่อ 

“แทนที่จะมาซ้ำเติมกัน มาหาวิธีช่วยกันใช้หนี้ไม่ดีกว่าหรือไง” ฉัตรพลที่ยืนอยู่ข้างมารดาของตัวเองเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง

“เงินแกหมดแล้วหรือไง” กนกนุชเอ่ยถามต่อ

“คุณป้าคะ เงินตั้งยี่สิบล้าน สาจะมีถึงได้ยังไงคะ” ชาลิสาเว้นประโยคเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะพูดต่อ

“อีกอย่าง..ช่วงสองเดือนที่ผ่านมาคุณป้ากับพี่ชายก็มาขอสาตลอด จนเงินมันลดลงไปทุกวัน” 

ที่ผ่านมากนกนุชกับลูกชายของเธอก็มาตอดเล็กตอดน้อยจากเด็กสาวทุกวัน ต่อให้เธอจะมีเงินเป็นร้อยล้าน แต่ถ้าสองแม่ลูกถลุงกันขนาดนี้ ยังไงมันก็ต้องหมดอยู่วันยังค่ำ

“เอาไงดีแม่ พวกมันต้องมาตามเราอีกแน่เลย” ฉัตรพลเขย่าแขนมารดารัวๆ ด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนกและกังวล เขากลัวว่าพวกนั้นจะมาลอบทำร้ายหรือซ้อมเขากับแม่

“ไม่รู้! ขอฉันคิดก่อน!” กนกนุชสะบัดแขนตัวเองออกจากการเกาะกุมของลูกชาย จากนั้นหญิงแก่ก็เดินปึงปังด้วยท่าทางหงุดหงิดเข้าไปยังในบ้านทันที ส่วนฉัตรพลก็หันมามองหน้าเด็กสาวเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะก้าวขาตามแม่ของเขาไปอย่างรวดเร็ว

ณัฐวดี สาวใช้ที่พ่วงตำแหน่งแม่นมข้างกายของชาลิสา หญิงแก่เดินปรี่เข้ามาจับเรียวแขนเล็กเอาไว้เพื่อเป็นการปลอบประโลม เด็กสาวจึงหันมาสบตากับหญิงแก่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล

“เอาไงดีคะคุณหนู” ณัฐวดีเอ่ยถามออกมาอย่างเป็นห่วงเด็กสาว

ชาลิสาหันไปมองตามหลังแม่เลี้ยงกับลูกติดของแม่เลี้ยงพลางถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า เธออายุเพิ่ง 21 ปี แต่ทำไมเธอต้องมารับภาระที่หนักอึ้งเกินอายุขนาดนี้กันนะ

นั่นสิชาลิสา เธอควรที่จะเอายังไงกับปัญหาในตอนนี้ดีล่ะ

เด็กสาวไม่ได้ตอบกลับอะไรออกไป เธอยืนครุ่นคิดหาทางออกต่างๆ นานาในหัวของเธอ จนกระทั่งสาวใช้เอ่ยขึ้นมา

“เข้าบ้านกันก่อนเถอะคุณหนู” 

“ค่ะ” สิ้นเสียงชาลิสา ณัฐวดีก็โอบประคองพาเด็กสาวเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ในเวลาต่อมา

เด็กสาวเดินมาจนถึงห้องนั่งเล่นภายในบ้าน เธอทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาสีครีมด้วยใบหน้าที่เศร้าหมองและแววตาที่ดูสั่นไหวอยู่ตลอดเวลา 

เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงที่ชาลิสานั่งครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องหนี้สินที่แม่เลี้ยงของเธอเป็นคนก่อขึ้นมา หญิงสาวไม่รู้ว่าเวลาผ่านพ้นไปนานสักแค่ไหนแล้ว ส่วนคนใช้ที่เธอเคารพรักก็ได้แค่นั่งอยู่ข้างกายเธอเพื่อทำให้ชาลิสารับรู้ได้ว่าเด็กสาวยังมีหญิงแก่อยู่ข้างๆ 

จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายของเด็กสาวดังขึ้นมา ชาลิสาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่เธอจะได้สติและเคลื่อนมือเล็กไปล้วงหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูออกมาจากกระเป๋า และเมื่อพบว่าคนที่โทรมาคือเพื่อนของเธอ เธอจึงกดรับสายทันที

‘สา ทำไมวันนี้มาสายจัง’ ใบเฟิร์น เพื่อนสนิทของชาลิสาเอ่ยผ่านโทรศัพท์มา เนื่องจากปกติชาลิสาจะต้องไปมหาวิทยาลัยไวกว่าใบเฟิร์น เธอจึงเกิดความสงสัยขึ้นมา

“พอดีฉันมีปัญหาที่บ้านนิดหน่อย ฝากลาอาจารย์ให้ด้วยนะ” ชาลิสาตอบกลับไป ตอนนี้เธอไม่ได้มีกะจิตกะใจที่จะไปไหนทั้งนั้น

‘มีอะไรหรือเปล่า’ 

“นิดหน่อย เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟังนะ”

‘โอเค มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ’ 

“ขอบใจนะ ไว้ฉันโทรไปหา”

‘จ้า’ สิ้นเสียงใบเฟิร์น ชาลิสากดวางสายไปอย่างรวดเร็ว 

หญิงสาวกำโทรศัพท์เอาไว้แน่น ก่อนที่เธอจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ หญิงสาวจึงลุกขึ้นจากโซฟาและเดินตรงไปหาแม่เลี้ยงบนห้องนอนทันที

ใช้เวลาไม่นาน ชาลิสาก็มาถึงชั้นสองและมาถึงห้องนอนของแม่เลี้ยงในเวลาต่อมา มือเล็กยกขึ้นมาเคาะประตูห้องของแม่เลี้ยงอย่างแผ่วเบา ซึ่งรอไม่นานสักเท่าไหร่ ประตูห้องก็ถูกเปิดแง้มออกอย่างช้าๆ พร้อมกับร่างของแม่เลี้ยงที่โผล่พ้นประตูออกมามองหน้าเด็กสาว

“คุณป้าคะ สาขอคุยด้วยหน่อยค่ะ” ชาลิสาเอ่ยอย่างนุ่มนวล

“อะไร” แม่เลี้ยงตอบกลับห้วนๆ

“มันคงมีทางเดียว คือเราต้องขายทรัพย์สมบัติในบ้านเพื่อใช้หนี้คนพวกนั้นไปก่อนนั่นแหละค่ะ” เด็กสาวเอ่ยต่อ

“ขายจนหมดบ้านก็ยังไม่พอเลยมั้ง” กนกนุชประชดประชันใส่หญิงสาว ก่อนที่เธอจะเอ่ยต่อ

“เอาแบบนี้ละกัน พรุ่งนี้แกไปกับฉัน ฉันจะไปคุยกับผู้ใหญ่ที่ฉันเคารพให้ช่วยเหลือพวกเราสักหน่อย”

“เขาจะยอมช่วยเหรอคะ” เด็กสาวเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ก็ต้องลองดูก่อนไหมล่ะ” 

“คะ..ค่ะ” ชาลิสาไม่ได้คิดว่าผู้ใหญ่ที่กนกนุชพูดถึงจะสามารถช่วยพวกเธอได้ แต่ยังไงเธอก็ต้องลองดูกันก่อน